ΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΤΟΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ;

Ο ληστής μπήκε σήμερα στο Βαρώσι. Αλλά ο ληστής αφέθηκε να μπει. Χρόνια προετοίμαζε το γιουρούσι, με τη βοήθεια εκείνων που εξαπάτησαν τον κυπριακό ελληνισμό πουλώντας του ψευδοπατριωτικά φούμαρα.

Το Βαρώσι του το έδωσε του ληστή το βρόμικο ελληνοκυπριακό κατεστημένο, τα 6-7 τζάκια που έστησαν το διεφθαρμένο σύστημα νομής της εξουσίας και του δημοσίου χρήματος και κυβερνούν την Κύπρο, σαν βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση, από το 1960.

Το 1978, όταν ακόμα η Αμμόχωστος ήταν όπως την άφησαν οι κάτοικοί της, προτάθηκε από τους Αμερικανούς η άμεση επιστροφή της Αμμοχώστου, με σκοπό να δημιουργηθεί καλό κλίμα για να ξεκινήσουν συνομιλίες για λύση του Κυπριακού. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ γύρευε τότε ένα τρόπο να πεισθεί το αμερικανικό κογκρέσο να άρει το εμπάργκο πώλησης όπλων στην Τουρκία, μια απόφαση που είχε πάρει τιμωρητικά προς την Τουρκία, μετά την εισβολή της στην Κύπρο

Πρόεδρος ήταν τότε ο Σπύρος Κυπριανού, το όνομα του οποίου δόθηκε στις πιο μεγάλες λεωφόρους των κυπριακών πόλεων. Αν ο Κυπριανού αποφάσιζε να κάτσει σε συνομιλίες για λύση, με βάση το σχέδιο λύσης που πρότειναν από κοινού οι ΗΠΑ, η Βρετανία και ο Καναδάς, θα έπρεπε η Τουρκία να παραδώσει αμέσως την περίκλειστη πόλη, ανεξάρτητα αν θα φτάναμε ποτέ σε λύση ή όχι. Δεν ήταν προϋπόθεση η λύση, για να δοθεί το Βαρώσι. Έπρεπε να επιστραφεί έτσι κι αλλιώς.

Έγινε τότε στο ξενοδοχείο “Αστήρ”, στην Ανεξαρτησίας, στη Λεμεσό, σύσκεψη οικονομικών παραγόντων (το κατεστημένο που λέγαμε) μαζί με τον Κυπριανού και οι παράγοντες του είπαν: “Μα πρόεδρε τι πας να κάνεις; Μόλις καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας, πάεις να ανοίξεις το Βαρώσι και να μας καταστρέψεις”; Μετά από εκείνη τη σύσκεψη και έχοντας τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων πλην του κληριδικού τότε ΔΗΣΥ, ο Κυπριανού απέρριψε το σχέδιο και την πρόταση και τότε οι ΗΠΑ ξεκίνησαν ξανά να πουλάνε όπλα στην Τουρκία, χωρίς αυτή να χρειαστεί να δώσει κανένα απολύτως αντάλλαγμα.

Η μεγάλη πλειοψηφία του κυπριακού λαού, η οποία πάντοτε και σε όλες τις περιπτώσεις εμπιστεύεται τους προέδρους, ό,τι καταστροφική στραβάρα και να κάνουν, χειροκρότησε την απόφαση. Από τότε το Βαρώσι έμεινε εκεί περίκλειστο, μέχρι σήμερα που το άνοιξαν οι Τούρκοι.

Κάποιοι το 1974, ανάμεσα τους κι εγώ που ήμουν μόλις 10 χρονών μωρό, είχαμε το νου να καταλάβουμε ότι η πάροδος του χρόνου θα εκτούρκιζε την κατεχόμενη μας πατρίδα και θα μας οδηγούσε στη διχοτόμηση. Οι μεγάλοι όμως απατεώνες, που κατέκλεψαν το δημόσιο χρήμα και έφτιαξαν πολιτικές καριέρες με απατηλά συνθήματα, έπεισαν την πλειοψηφία ότι ήταν ανένδοτοι αγωνιστές, που απέρριπταν τάχα “ντροπιαστικές” προτάσεις για λύση. Ο Μακάριος διακήρυξε τότε τον “Μακροχρόνιο Αγώνα”, βασισμένος στο λεγόμενο “Δόγμα Δούντα” (τότε Πρέσβη της Ελλάδας στην Κύπρο).

Ο Μακροχρόνιος ήταν η μεγαλύτερη προδοσία και η καλύτερη υπηρεσία προς την Τουρκία, διότι δεν ήταν μακροχρόνιος για δίκαιη λύση, όπως υπόσχονταν, αλλά μακροχρόνιος για τη Διχοτόμηση της Κύπρου.

Όλοι αυτοί οι προδότες, που παραμύθιαζαν το λαό ότι αγωνίζονται τάχα για μια καλύτερη λύση, ενώ αγωνίζονταν για την πούγκα τους, εξυπηρέτησαν, σαν πρόθυμα γιουσουφάκια τα συμφέροντα της Τουρκίας, συμπορευόμενοι πάντοτε και σε όλες τις περιπτώσεις με τον Ραούφ Ντενκτάς, διότι με η διχοτόμηση το διεφθαρμένο σύστημα που έστησαν για να τρώνε και να πίνουν πάνω στην καμπούρα μας, θα συνέχιζε να λειτουργεί κανονικά,

Ενώ όμως ο Ντενκτάς έλεγε πάντα ξεκάθαρα αυτό που πίστευε, ότι δηλαδή η καλύτερη λύση είναι η διχοτόμηση, τα γιουσουφάκια στην απ’ εδώ πλευρά (επειδή ήθελαν τη διχοτόμηση) μας παραμύθιαζαν ότι τάχα η Άγκυρα δεν θέλει διχοτόμηση αλλά λύση ομοσπονδίας, για να μας ελέγχει κι εμάς. Λες κι ο Ντενκτάς ήταν ηλίθιος ή ήταν εχθρός της Άγκυρας, όταν έλεγε σε όλα τα σχέδια λύσης ΟΧΙ. Ο Ντενκτάς είπε ΟΧΙ ακόμη και στο Σχέδιο Ανάν, το οποίο ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν διαπραγματεύθηκε, διότι ήθελε να έχει τρανταχτά τρωτά, ώστε να μας καλέσει το απορρίψουμε και φυσικά να συνεχιστεί κανονικά η πορεία προς τη διχοτόμηση.

Μαζί λοιπόν, χέρι με χέρι, με τον Ντενκτάς και την Τουρκία, μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα, που ό,τι κάνεις πια είναι λάθος. Μας οδήγησαν στη διχοτόμηση χωρίς να θελήσουν πάρουν για αντάλαγμα πίσω ούτε μια σπιθαμή γης. Αν αυτό δεν είναι προδοσία, αναρωτιέμαι τελικά τι είναι προδοσία.

ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΩΠΑΙΝΟΝΤΑΣ Ή ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΩΝΤΑΣ

Ακούτε εδώ και χρόνια μερίδα της πολιτικής μας ηγεσίας να την ανάγκη να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία. Μάλιστα ο Νικόλας Παπαδόπουλος, κατεβαίνοντας ως υποψήφιος για την προεδρία το 2018, προέταξε αυτή τη γραμμή στην ούτω καλούμενη “Νέα Στρατηγική” του, η οποία βεβαίως δεν ήταν καθόλου νέα. Το “blame game” στο Κυπριακό είναι διαχρονικά μια από τις πιο πιασάρικες ψευδοπατριωτικές κουτοπονηριές, με τις οποίες το βαθύ κράτος στην Κύπρο (δηλαδή τα τζάκια που μας κυβερνούν εδώ και 60 χρόνια) μας οδηγεί αργά και σταθερά στη διχοτόμηση.


Θα μου πείτε “Μα, τι εννοείς; Η Τουρκία είναι αθώα;”. Όχι φυσικά. Η Τουρκία είναι πειρατής. Ξέρει όμως πολύ καλά την αντίδρασή μας. Ξέρει πως θα κάνουμε ακριβώς αυτό που έκανε κι ο Αναστασιάδης και ο Παπαδόπουλος και ο Σπύρος Κυπριανού. Θα προτάξουμε “λογους αρχών και διεθνούς δικαίου”, θα επιμένουμε στην τιμωρία της Τουρκίας και στο τέλος θα απομονωθούμε, ενώ η Τουρκία θα συνεχίσει να κάνει στην Κύπρο αυτό που θέλει.


Θα μου πείτε και πάλι “Τι έπρεπε να κάναμε; Να αφήναμε την Τουρκία να αλωνίζει μέσα στην ΑΟΖ μας;”. Όχι φυσικά! Θα έπρεπε, για τους χειρισμούς μας, να είχαμε συνεννοηθεί πρωτίστως με τις χώρες που μας στηρίζουν στην Ε.Ε., ώστε να φτάσουμε σε μια αξιοπρεπή θετική κατάληξη και όχι να χάσουμε το παιχνίδι, όπως το χάσαμε και τώρα και πολλές φορές στο παρελθόν, προς όφελος της Τουρκίας. Δυστυχώς , για άλλη μια φορά, τα καταφέραμε να μείνουμε εντελώς μόνοι.

Βέβαια εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι είναι πραγματικά τόσο ερασιτεχνική η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Κάτι μου λέει ότι επέμεναν μέχρι τέλους στις “θέσεις αρχών”, για να μην κατηγορηθούν εδώ, μέσα στο χωριό μας από άλλους συγχωριανούς, ότι υποχώρησαν και “δεν στάθηκαν στον πούντο τους”. Το τράβηξαν μέχρι τέλους. Καθαρά για “εσωτερική κατανάλωση” έπαιξαν και έχασαν, ώστε να έχουν να λένε ότι έκαναν τα πάντα.

Βεβαίως, πέρα από το ΑΚΕΛ, που ήταν εναντίον αυτής της γραμμής, βγήκε και κατηγόρησε επίσης την κυβέρνηση ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Άσχετα αν ο Αναστασιάδης ακολούθησε ακριβώς τη δική του “Νέα Στρατηγική”, για “πρόκληση κόστους στην Τουρκία”. Έτσι κι αλλιώς, με την πολιτική της “Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με σωστό περιεχόμενο” ως επίσημη θέση του ΔΗΚΟ και με τον ψίθυρο στο βάθος “τζείνοι πο ‘ τζει τζι εμείς πο ‘δα”, ο Νικόλας δε χάνει ποτέ.

Το θέμα είναι πως οι μικροπολιτικοί ακροβατισμοί των σαλτιμπάγκων του ερασιτεχνικού τσίρκου, που μας κυβερνά σαν βαθύ κράτος εδώ και έξι δεκαετίες, μας έχουν προκαλέσει αλλεπάλληλες εθνικές και οικονομικές καταστροφές, τις οποίες πληρώσαμε με αίμα, δάκρυ και ιδρώτα, πάντοτε σωπαίνοντας ή χειροκροτώντας.

ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΟΙΚΟΣΙΤΟ

Ξέρω, κάποιοι ψάχνετε να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα στην υπόθεση με τις πολιτογραφήσεις απατεώνων. Δικαίωμά σας, έχουμε δημοκρατία. Διαρκούντος του τεκμηρίου της αθωότητος ο καθένας δύναται να εξαπατεί ή να αυταπατάται.


Να μου επιτρέψετε όμως κι εμένα για μια ακόμα φορά να πενθήσω το όραμα των Κυπρίων για μια καλύτερη πατρίδα, για τα παλληκάρια που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία. Το 1960 αποτάξαμε το ζυγό των κατακτητών και περάσαμε, σαν ολοπρόθυμα υποζύγια, στο ζυγό των απατεώνων.

Έκτοτε συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος και δε μας τρομάζει καθόλου. Νομίζουμε πως είναι και οικόσιτο.

ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΙ Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΛΟΙΜΟΣ…

Στο Τρόοδος, από όπου κυβερνά αυτές τις μέρες την Κύπρο ο Π.τ.Δ., αποφασίστηκαν σήμερα νέα μέτρα για να αντιμετωπιστεί η λαίλαπα της πανδημίας COVID-19, η οποία μέσα σε 6 μόλις μήνες εξολόθρευσε μέχρι στιγμής το 0,002% του πληθυσμού της Κύπρου, δηλαδή 18 ηλικιωμένα άτομα και 2 σχετικά νεότερους, οι οποίοι έπασχαν από πολύ σοβαρές άλλες ασθένειες και οδήγησε στα νοσοκομεία λιγότερους από 200 ανθρώπους από τους οποίους κρατήθηκαν μέσα σίγουρα κάτω από 100, ενώ πάνω από 1000 άλλα άτομα δεν κατάλαβαν ότι ήταν άρρωστοι παρά μόνο όταν τους έκαναν τεστ και τους το είπαν.

Ο φοβερός αυτός λοιμός είναι το νομικό έρεισμα στο οποίο στηρίζει δικτατορικά διατάγματά της η κυβέρνηση, με τα οποία περιορίζει ανθρώπινα δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες και θα ήταν οπωσδήποτε αντισυνταγματικά, αν δε είχαμε τόσους νεκρούς και τόσους πολλούς αρρώστους στα νοσοκομεία (νομίζω αυτές τις μέρες έχουμε σε όλη την Κύπρο 2 αρρώστους), αφού 8 στους δέκα που κολλούν είναι ασυμπτωματικοί, δηλαδή αισθάνονται υγιείς.

Καθώς όμως δεν πέθανε κανένας σήμερα στην Κύπρο με μόνη αιτία τον κορωνοϊό, ο φόβος που έχει ο καθένας μας μέσα του, είναι “μήπως σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και πεθάνω εγώ πρώτος”. Οπότε είπαμε να προσέχουμε. Υπάρχουν εξάλλου και οι ευπαθείς ομάδες, που δε θα θέλαμε να τους ταλαιπωρήσουμε. Αν θέλετε να σοβαρολογήσουμε και λίγο, ναι, μόνο γι’ αυτούς αξίζει τον κόπο η ταλαιπωρία όλων μας.

Σήμερα λοιπόν η κυβέρνηση αποφάσισε ότι αν κάνετε πάρτι πρέπει να καλέσετε μόνο 50 άτομα, διότι από τα 50 και πάνω κινδυνεύετε να κολλήσετε και θα πεθάνετε όλοι. Αν κάνετε γάμο όμως, δικαιούστε να είστε 350. Στους γάμους ο ιός είναι συγκινημένος και δεν μεταδίδεται εύκολα.

Συνεχίζει να ισχύει η σκληρή πραγματικότητα ότι, αν κάθεσαι σε ένα μπαρ δεν κολλάς αλλά αν σταθείς κολλάς. Φαίνεται πως αυτός ο ιός πετά σε συγκεκριμένο ύψος και άμα κάθεσαι περνά πάνω από το κεφάλι σου.
Επίσης συνεχίζεται η υποχρεωτική χρήση της μάσκας, η οποία δεν ήταν υποχρεωτική μέσα στη βράση του ιού, τον Μάρτη και Απρίλη. Τότε, χωρίς τη μάσκα, σιγά σιγά μηδενίστηκαν τα κρούσματα, γι’ αυτό επιβάλλεται τώρα να τη φορούμε. Καταλάβατε; Εγώ όχι, αλλά δεν έχει σημασία διότι τα 300 ευρώ πρόστιμο τα πληρώνεις είτε κατάλαβες είτε όχι. Όπως πλήρωναν τα πρόστιμα και στα εστιατόρια όποιοι εργαζόμενοι εκεί δε φορούσαν, ώσπου ανακάλυψε η κυβέρνηση ότι τα γάντια είναι βλαβερά και σταμάτησε τη χρήση τους, χωρίς βεβαίως να επιστρέψει τα πρόστιμα.

Αυτές τις μοναδικές εμπειρίες φτάσαμε να βιώνουμε τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, πλησιάζοντας όλο και πιο πολύ ένα νέο μεσαίωνα, με λιγότερες ατομικές ελευθερίες και ανθρώπινα δικαιώματα και με επικαιροποιημένες μεθόδους κυνηγίου μαγισσών.

ΑΠΟ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΣΕ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Το 1955 έστειλαν τα παιδιά να σκοτωθούν για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και καθώς σκοτώνονταν, οι ηγέτες μας συμφώνησαν κάτι άλλο. Την ίδρυση συναιτερικού κράτους με τους Τουρκοκύπριους, με μαμά την Τουρκία.

Στις 16 Αυγούστου 1960 ανακυρήχθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία . Ωστόσο εκείνοι που την συμφώνησαν και εκείνοι που δεν είχαν συμφωνήσει με την αλλαγή του στόχου, συνέχισαν να μιλούν για την Ένωση. Δηλαδή όχι μόνο οι αντιμακαριακοί αλλά και οι μακαριακοί. Βασικά ΟΛΟΙ.

Το 1974 έφεραν (ναι ΕΦΕΡΑΝ) την Τουρκία στην Κύπρο για να γίνει αυτό που θεωρούσαν και οι μεν και οι δε ως την καλύτερη λύση: η ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ. Ο διαχωρισμός δηλαδή των ταραφιών ανάμεσα στο ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο, διότι κατάλαβαν ότι υπήρχε ένας ολόκληρος θησαυρός (το δημόσιο χρήμα) για να οικοιοποιηθούν και εξουσία για να σφετεριστούν με αυθαιρεσίες.

Τόσο οι μεν (Ελληνοκύπριοι) όσο και οι δε (Τουρκοκύπριοι) αετονύχηδες του κοινωνικο-οικονομικού κατεστημένου ξεκίνησαν από το 1960 να στήνουν τους μηχανισμούς, στα πρότυπα της ιταλικής μαφίας, για να ελέγχουν την εξουσία από θέσεις κλειδιά, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά. Έκτοτε νέμονται την εξουσία και το δημόσιο χρήμα πάνω στην καμπούρα μας, πουλώντας μας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, μονίμως επικαλούμενοι τον πατριωτισμό μας, ως γνήσιοι απατεώνες.

Η απόφασή τους να φέρουν εδώ την Τουρκία να “καθαρίσει” με το θέμα της διχοτόμηση (ώστε αυτοί να μπορούν να το παίζουν και πατριώτες) ήταν συνειδητή. Δεν παρέλειψαν ωστόσο να στείλουν πάλι τα παιδιά να σκοτωθούν για να υπερασπιστούν το πάτριον έδαφος (που είχαν ήδη οι ίδιοι ξεπουλήσει).

Από το 1974 μέχρι σήμερα κοροϊδεύουν τους πρόσφυγες ότι θέλουν λύση του Κυπριακού. Πάλι ψέμα. Διχοτόμηση θέλουν και επειδή δεν τολμούν να το πουν, διότι πρόκειται για προδοσία, δε θα διαπραγματευτούν ούτε την επιστροφή εδαφών. Θα τα δώσουν όλα στους Τούρκους, όσα πήραν το 1974 και το Βαρώσι μαζί. Θυματοποιώντας ξανά τους εκτοπισμένους και ναρκοθετώντας το μέλλον των παιδιών μας σ’ αυτό το νησί.

Οι Κύπριοι είμαστε από τους πιο προδομένους λαούς πάνω στον πλανήτη. Προδομένοι από την ίδια μας την πολιτική ηγεσία. Πληρώσαμε με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα, την προδοσία, εκείνων που μας κάθισαν στο σβέρκο, μετά που έφυγαν οι Βρετανοί και αποδείχτηκαν τρισχειρότεροι από τους αποικιοκράτες. Ανάξιοι, ιδιοτελείς, άπληστοι, ψεύτες, ανάλγητοι.

Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία μας. Αλλά μην το ξεχνάτε αυτό: Κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει.

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ … ΜΑΚΑΚΕΣ!

Επειδή δυστυχώς κάποιοι, όταν διαβάζουν απλά ελληνικά, δυσκολεύονται να καταλάβουν, θα κάνω μια προσπάθεια να μεταφράσω τα δυο προηγούμενα άρθρα που έγραψα για το κυνηγητό των απλών πολιτών από την αστυνομία, ως αποτέλεσμα της αλαζονείας και της αυθαιρεσίας του κλεφτοκράτους.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ. Ούτε και υπέρ. Διότι δεν ξέρω αν βοηθά ή αν κάνει και ζημιά στο τέλος. Εδώ δεν ξέρουν οι γιατροί να μας πουν και θα ξέρω εγώ; Άλλοι λένε έτσι κι άλλοι γιουβέτσι. Πραγματικά δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Ξέρω όμως ένα πράγμα κι απορώ γιατί κάποιοι έχουν τόσο κοντή μνήμη και το ξεχνάνε:

Πριν από 2 μήνες τα κρούσματα ΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΑΝ. Και όχι ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΣΕ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ. Μηδενίστηκαν ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ. Όταν άνοιξαν σχεδόν ΟΛΑ και Η ΜΑΣΚΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ. Το θυμάστε; Η μάσκα ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ κι όμως τα κρούσματα ΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΑΝ. Αρα δεν ήταν η μάσκα το πρόβλημα για τον κορωνοϊό, όπως ξαφνικά άρχισαν να λένε κάποιοι φανατικοί υποστηρικτές της εξουσίας.

Τη μάσκα τη φοράμε ΓΙΑ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ. ΚΑΛΟΥ-ΚΑΚΟΥ. Αλλά αυτό το ΠΑΘΟΣ από την αστυνομία και το κυνηγητό του απλού κόσμου, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣ. Μεταφράζεται σε αυθαιρεσία και αλαζονεία της εξουσίας εις βάρος του απλού πολίτη και είναι συνεπώς πράξη αισχρή και αντιδημοκρατική.

Κάποιοι στυλοβάτες της αλαζονικής εξουσίας, που θα τους έλεγε κανείς και “χρήσμους ηλίθιους” (το βάζω σε εισαγωγικά διότι έτσι τους θεωρεί η εξουσία) γράφουν ότι καλά κάνει η αστυνομία και μας κυνηγά, για να βάλουμε νου. Μα τι νου να βάλουμε; Εμείς ΜΗΔΕΝΙΣΑΜΕ ΤΑ ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ. Τον ιό μας τον φέρανε εκείνοι που αποφάσισαν να ανοίξουν τη Μαρίνα της Λεμεσού και τα αεροδρόμια ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΛΑΒΕΙ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΜΕΤΡΑ (προσοχή: δεν είπα να μην τα άνοιγαν, είπα ότι ΔΕΝ ΕΛΑΒΑΝ ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΕΤΡΑ).

Την κυπριακή κοινωνία την μόλυναν ξανά οι αποφάσεις της εξουσίας κι αντί η αστυνομία να πάει να συλλάβει εκείνους που μας μόλυναν με την αμέλεια και την ασχετοσύνη τους, αμολύθηκε στα περίπτερα και στις φρουταρίες να φλομώσει στα πρόστιμα τον απλό κόσμο.

Θα μου πείτε, τι πρέπει να γίνει; Να μην καταγγέλλει η αστυνομία; Ούτε κάτι τέτοιο έχω γράψει. Ο σωστός αστυνομικός είναι εκείνος που καταγγέλλει εκείνους που έχουν ΠΡΟΘΕΣΗ να παραβιάσουν το νόμο. Με εκείνους που προφανέστατα έκαναν λάθος, οφείλει να είναι συγκαταβατικός, να κάνει συστάσεις. Η εντύπωση που μας δίνει η αστυνομία είναι ότι πήρε εντολές να κάνει εκστρατεία για να αποσπάσει από την τσέπη του απλού μεροκαματιάρη το υστέρημά του και να το βάλει στα ταμεία του κλεφοκράτους.

Όταν εμείς κάναμε ό,τι μας είπαν, κλειστήκαμε στα σπίτια μας, στερηθήκαμε την κοινωνική μας ζωή και αγαπημένους μας ανθρώπους, πολλοί έμειναν χωρίς λεφτά, γιατί διαλύθηκαν οι δουλειές τους αλλά με αυτές τις ΘΥΣΙΕΣ καταφέραμε να ΜΗΔΕΝΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ. Μετά ήρθαν οι “αρμόδιοι” και μας μόλυναν ξανά με την αμέλειά τους για να μας πουν στο τέλος και μαλ*κες.

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΠΟΔΟΥΣ ΓΑΪΔΑΡΟΥΣ

Υπάρχουν γάιδαροι με 4 πόδια, τους οποίους συμπαθώ πάρα πολύ, γιατί μου βγάζουν μια αθωότητα. Υπάρχουν όμως και κάτι δίποδοι γάιδαροι εδώ στην Κύπρο, που δεν χωνεύονται με τίποτα.

Χτες ένας τέτοιος γάιδαρος, με δύο πόδια, που φορούσε στολή αστυνομικού, έβαλε 300 ευρώ πρόστιμο σε μια γνωστή μου η οποία, την ώρα που πάτησε το πόδι της 30 εκατοστά μέσα στο Mall, δεν είχε ακόμη σκεπάσει και τη μύτη της με τη μάσκα. Ακόμα την εφάρμοζε στο πρόσωπό της κι αυτό θεωρήθηκε παρανομία, στην χώρα των κλεφτών και των απατεώνων, που απολαμβάνουν την κάλυψη ή την ασυλία της εξουσίας.

Ο γάιδαρος με τα δύο πόδια και τη στολή αστυνομικού, έχοντας στα χέρια του την εξουσία που του έδωσαν αυτοί που πάμε οι ηλίθιοι και ψηφίζουμε, υποχρέωσε μια κοπέλα με πενιχρό εισόδημα να πληρώσει 300 ευρώ στο κλεφτοκράτος.

Αν ο γάιδαρος με τα δύο πόδια και τη στολή αστυνομικού φταίει μια φορά, διότι είναι φορτωμένος κόμπλεξ, είτε από αγαμησία, είτε από ανικανότητα, είτε γιατί τους γαμεί ο διάολος το νου, εκείνοι που του έδωσαν την εξουσία να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο φταίνε ΕΚΑΤΟ φορές. Κι εμείς που τους ψηφίζουμε, ενώ ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είναι και τι είναι, φταίμε ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ φορές. Έτσι για να λέμε την αλήθεια δηλαδή.

Δεν έχω άλλη επιλογή παρά να ταχθώ με εκείνους που θέλουν να αντισταθούν στην αλαζονεία μιας ανυπόληπτης εξουσίας, που κυνηγά τους απλούς πολίτες για ψύλλου πήδημα και καλύπτει τα χειρότερα εγκλήματα της άρχουσας ελίτ του κλεφτοκράτους. Με εκείνους που αξιώνουν τερματισμό της ασυδοσίας που μας οδηγεί από το κακό στο χειρότερο, καταπατώντας πλέον κατάφωρα εξαιρετικής σημασίας αρχές και αξίες του δημοκρατικού πολιτεύματος. Πρέπει να τους κατεβάσουμε από τις θέσεις τους και τα καλάμια τους και να τους στείλουμε εκεί που τους αξίζει. Άλλους στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας κι άλλους στη φυλακή.

ΣΗΜΕΡΑ ΤΙΜΟΥΜΕ…

Σήμερα τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων της αεροπορικής τραγωδίας του 2005, για την οποία αυτή η χώρα δεν τιμώρησε κανένα. Όπως δεν τιμώρησε για την εθνική τραγωδία του 1974, την ληστεία του Χρηματιστηρίου το 2001, την καταστροφή της οικονομίας το 2013.

Σήμερα τιμούμε όλα τα θύματα της ατιμωρησίας που καλύπτει τα λαμόγια του διεφθαρμένου συστήματος εξουσίας, εμείς που πληρώνουμε αβέρτα πρόστιμα γιατί δεν είχαμε ακόμη βάλει καλά τη μάσκα την ώρα που μπαίναμε στο σουπερμάρκετ. Άσχετα αν τότε που μηδενίσαμε τα κρούσματα ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ Η ΜΑΣΚΑ στο σουπερμάρκετ. Την ίδια στιγμή, εκείνοι που άνοιξαν μαρίνες και αεροδρόμια χωρίς να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα, εκείνοι που έπρεπε να ήταν ήδη φυλακή γιατί, με την ασχετοσύνη τους, μας μόλυναν ξανά με τον ιό, παραμένουν πάλι ατιμώρητοι και στέλνουν αλαζόνες αστυνομικούς να βάζουν σε εμάς πέναλτι.

Το πρόστιμο είναι μόνο για εσένα κι εμένα, εμάς τους ηλίθιους που ψηφίζουμε και που μας αξίζει ό,τι μας κάνουν. Να μας κυνηγάνε οι κλέφτες να μας πάρουν με πρόστιμα όσα δεν πρόλαβαν να μας κλέψουν στα κατά καιρούς πλιάτσικα.

PERSONAL BLOG