Δημόσιος λόγος · Μουσική · Εικόνα · Ιστορίες
Cuando me llamó mi madre, el abuelo ya se había marchado. Ya no podía alcanzarlo. Observé el cielo tras la ventana. Las nubes se iban reuniendo con una premura inusitada… Cuando puse el coche en marcha, gruesas gotas pugnaban por horadar el…
Διαβάστε περισσότερα →Πώς μου ήρθε κι έγραψα αυτό το ποίημα; Ήταν Χριστούγεννα κι έβρεχε πολύ εκείνο το βράδυ, καθώς οδηγούσα στην πόλη. Οι καθαριστήρες σάρωναν στο παρμπρίζ χιλιάδες αστραφτερές σταγόνες διαθλώμενου φωτός απ’ τον διάκοσμο της λεωφόρου. Άνθρωποι με συγκρουόμενες ομπρέλες παρήλαυναν σε γρήγορη…
Διαβάστε περισσότερα →Όταν με πήρε τηλέφωνο η μάνα μου, ο παππούς είχε κιόλας φύγει. Δεν τον προλάβαινα πια. Κοίταξα απ’ το παράθυρο τον ουρανό. Τα σύννεφα μαζεύονταν με μια ασυνήθιστη σπουδή… Όταν ξεκίνησα τ’ αμάξι, βαριές σταγόνες πάσκιζαν να μου τρυπήσουν το παρμπρίζ. Μας…
Διαβάστε περισσότερα →Στον Γρηγόρη Αυξεντίου. Εδώ είμαστε ακόμα Γρηγόρηστο μηδέν της απραξίαςμε τους φραπέδες αραχτοί στην αυταπάτη.Δεν μας πληγώνει τίποτααπ’ ό,τι αγάπησες. Ξέρω δεν είσαι πια παρών όταν μαζεύονταιγραβατωμένοι ρήτορες κι άλλοι που θέρισανκαρπούς απ’ τη σπορά σουτόσο μικροί κάτω απ’ το μπόι σουτόσο…
Διαβάστε περισσότερα →Ανασύρουν φαντάσματα κλεισμένα στη σοφίτα της καχυποψίας μας. Δασείες, ψιλές, οξείες, βαρείες, περισπωμένες, διαλυτικά, εισαγωγικά, ομοιοματικά, κεφαλαία, πεζά, παύλες, κόμματα, άνω τέλειες, άνω και κάτω τελείες, τελείες. Τόνοι και πνεύματα, σημεία της στίξεως μεταμορφωμένα σε σημεία και τέρατα. Έτσι περάσαν άγονα σαράντα…
Διαβάστε περισσότερα →Στην άμμο με την ύλη σου, έτσι όπως δόθηκες με λέξεις άρρητες, πλήρεις αισθήσεις, στη μουσική σιωπή της πανσελήνου. Πώς καθρεφτίζονταν πάνω στη θάλασσα σαν ένας δίαυλος φυγής στ’ άγνωστο σύμπαν, πώς στροβιλίζονταν σφές κι ανάσες κι ευωδιές σ’ άδυτα βάθη.…
Διαβάστε περισσότερα →Χρόνια μετά… Μετράς τα κύματα στο σούρουπο του γκρίζου Μες στις πνοές των κοχυλιών Που ξέθαψαν χέρια βελούδινα Σε τούτης της κρυφής ακτής τις μυστικές εκστάσεις Κι έτσι καθώς οι στεναγμοί τσακίζονταν στα βάθη των σπηλαίων Και χύνονταν στη θάλασσα με τον…
Διαβάστε περισσότερα →Μεταξοτυπία του Σαράντη Καραβούζη Το σκαλισμένο δάκρυ σου Χρόνια στο βλέμμα της οδύνης Πρόσωπο κέρινο πάντα κοιτάς Μπρος στο παράθυρο τη δύση Πόσες φορές δεν το ψηλάφισα Με την αφή μου απούσα Τα στεγνωμένα χείλη σου δεν φίλησα Χωρίς να νιώσεις Ώρες…
Διαβάστε περισσότερα →
