Το φρένο είναι δίπλα από το γκάζι κύριε Χαμπιαούρη

Προς Υπουργό Παιδείας, κ. Κώστα Χαμπιαούρη.

Αγαπητέ Κώστα,

Είχα να σε δω 33 χρόνια και ξαφνικά από την 1η του Μάρτη που έγινες υπουργός μέχρι σήμερα σε είδα στην τηλεόραση ογδόντα φορές, σε ογδόντα μέρες. Κάποτε σε βλέπω και δύο φορές την ημέρα, διότι βγαίνεις και τις μεσημβρινές εκπομπές. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει να υπάρχει κάθε μέρα κάποια είδηση που να σε αφορά, αλλά πλησιάζεις να γίνεις από μόνος σου ολόκληρο ειδησεογραφικό πρακτορείο.

Κάθε μέρα σ’ ακούω να λες ότι ΘΑ κάνεις αυτό, ΘΑ κάνεις εκείνο, ΘΑ αλλάξεις το ένα, ΘΑ αλλάξεις το άλλο, ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ… Έγινες, χωρίς να σου το ζητήσουμε, ο …θαθάς μας. Αλλά για να καταστεί εφικτό να υλοποιήσεις όλα αυτά τα «θα-θα» που απλόχερα μοιράζεις, πρέπει κάποτε να βρεις και την «αθκειάσην» να ασχοληθείς με την υλοποίησή τους.

Αλλά πού να την βρεις την «αθκειάσην» όταν καθημερινά είσαι σε εκδηλώσεις, συνοδευόμενος από τηλεοπτικές κάμερες, οι οποίες γράφουν την ώρα που μιλάς στην εκδήλωση, έπειτα γράφουν τις δηλώσεις σου στο τέλος της εκδήλωσης κι έπειτα τρέχεις στα κανάλια να ξαναπείς εκείνα που είπες στην εκδήλωση και στις δηλώσεις σου.  Άλλοτε πάλι φεύγεις για ταξίδι κι επιστρέφοντας κάνεις ανελλιπώς δηλώσεις στα κανάλια για το τι έκανες στο ταξίδι, έπειτα βγαίνεις και στα δελτία ειδήσεων για να ξαναπείς τι έκανες στο ταξίδι και ούτω καθεξής. Έγινες ο κονφερανσιέ της κυβέρνησης Αναστασιάδη, αλλά χρόνο για ουσιαστική δουλειά ως Υπουργός Παιδείας δεν έχεις. Έχεις τάξει μέχρι σήμερα φούρνους παξιμάδια, αλλά τον φούρνο δεν τον άναψες ακόμη.

Θα σου δώσω μια επαγγελματική συμβουλή, μέσα από την εικοσιπεντάχρονη πείρα μου στην τηλεόραση. Κάτσε να δουλέψεις και σταμάτα το σώου. Όποιος ασχολείται διαρκώς με την αυτοπροβολή του, αρχίζει σιγά σιγά να ξεφεύγει και να του γίνεται η αυτοπροβολή εμμονή. Μια εμμονή που διαρκώς επιδεινώνεται, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να χάνει το μέτρο, έπειτα να χάνει τον μπούσουλα και τέλος να χάνει το νου του. Εσύ κατά κει πας, γι’ αυτό άλλαξε ρότα όσο είναι καιρός. Έχεις ξεφύγει κι έφτασες στο σημείο, για την προσωπική σου αυτοπροβολή, να εκμεταλλεύεσαι το θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού.

Διέταξες, όπως όφειλες, έρευνα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το ατύχημα στο δημοτικό του Αλεθρικού. Αλλά δεν μπορούσες να περιμένεις να ολοκληρωθεί η έρευνα. Διότι δεν μπορούσες να στερηθείς έστω και μία μέρα το σώου σου στην τηλεόραση. Δεν κολλούσε με τίποτα, κάτω από το βάρος του θανάτου ενός παιδιού, εσύ να βρεις άλλη αφορμή να βγεις στο φακό, όπως αυτές που βρίσκεις κάθε μέρα. Δεν θα μπορούσες π.χ. να πας να φυτέψεις δέντρα κάπου ή να επιθεωρήσεις τα έργα σε κάποιο σχολείο.  Έτσι ξεκίνησες ένα προσωπικό σώου με θέμα το συγκεκριμένο τραγικό γεγονός. Βγήκες στην τηλεόραση για να παραστήσεις τον Superhero που με αποφασιστικό ύφος δηλώνει «εγώ δε θα χαριστώ σε κανένα».  (Ααατς!)

Ξεκίνησες να απαριθμείς μια σειρά από τυπικούς ελέγχους, σε σχέση με το τι έκανε ο δάσκαλος, για πράγματα που ελάχιστη έως καμία σχέση έχουν με το θάνατο του παιδιού. Μας είπες ότι θα ερευνηθεί ακόμη και αν ο δάσκαλος είχε γράψει στον δεκαπενθήμερο προγραμματισμό του ότι εκείνη τη μέρα θα έβαζε τα παιδιά να παίξουν μπάσκετ. Πρόσεξε το καλά αυτό, διότι αν δεν έγραψε μέσα στο τετράδιό του 15 μέρες πριν το ατύχημα ότι θα τους βάλει να παίξουν μπάσκετ, αυτός φταίει για το θάνατο του παιδιού και πρέπει να καταδικαστεί σε διά βίου φυλάκιση.

Κάθε μέρα συμβαίνουν ατυχήματα στα σχολεία. Κάθε μέρα χτυπάνε τα παιδιά εδώ κι εκεί, από απροσεξία ή παιδική απερισκεψία. Το ξέρουμε αυτό κι εμείς που ήμασταν κάποτε δάσκαλοι κι ο όλος ο κόσμος. Αν το παιδί χτυπήσει στο σχολείο, λόγω πλημμελούς εποπτείας του δασκάλου, τότε ναι, ο δάσκαλος έχει ευθύνη. Αλλά να ψάχνεις μέσα στο δεκαπενθήμερό του για να δεις αν έγραφε ότι θα τους κάνει μπάσκετ, αυτό δεν αποτελεί προσπάθεια για έλεγχο και θεραπεία, αλλά ανώφελη τυπολατρεία.

Εκεί που δεν είχει κανένας παράπονο από το σχολείο, ούτε οι γονείς, ούτε κανένας άλλος, εσύ ο ίδιος μετακύλησες ξαφνικά τις ευθύνες για το θάνατο του παιδιού στο σχολείο, στοχοποιώντας μάλιστα προσωπικά τον δάσκαλο, χωρίς καν να ξέρεις τι έγινε. Αν σου έλεγε κανείς ότι ο ίδιος ο δάσκαλος χτύπησε χάμω το παιδί και το τραυμάτισε, θα είχες και έλεος!

Και δεν σε έφτανε αυτό, διέρρευσες σε συγκεκριμένη εφημερίδα προσωπικά στοιχεία του δασκάλου για να τα δημοσιεύσει πρωτοσέλιδα, αναγάγοντας το κουτσομπολιό και την κακοήθεια σε είδηση. Βγήκες να πεις ότι στα σχολεία εργάζονται προβληματικοί δάσκαλοι κι έστειλες την αστυνομία να διώξει από το δημοτικό του Αλεθρικού τον πρόεδρο και τον γενικό γραμματέα της Παγκύπριας Οργάνωσης των Δασκάλων, όταν αυτοί πήγαν καθηκόντως στο σχολείο να μιλήσουν με τους δασκάλους και τα παιδιά.

Τα έκανες όλα αυτά για το προσωπικό σου σώου και για τίποτε παραπάνω. Για τίποτα επί της ουσίας. Από την πρώτη μέρα που έγινες υπουργός μέχρι σήμερα, ό,τι κάνεις είναι μόνο για το θεαθήναι. Τίποτε το ουσιαστικό για την παιδεία του τόπου μέχρι στιγμής. Όλα για την προσωπική σου ατζέντα.

Αλλά να ξέρεις πως ο καθένας κρίνεται από τα επιτεύγματά του κι όχι από τις «λαφαζανιές» του. Προπαντός όχι από τις μαγκιές του. Τις μαγκιές φύλαξέ τις όταν θα χορεύεις ζεϊμπεκιές στα μπουζούκια. Διότι μέχρι κι εκεί σε έδειξαν τα ΜΜΕ να τραγουδάς και να διασκεδάζεις. Μακάρι να ‘σαι καλά βέβαια και να διασκεδάζεις αλλά στο μόνο μέρος που δεν σε έδειξαν ακόμη τα ΜΜΕ είναι εκεί που ακόμη κι ο βασιλιάς πηγαίνει ασυνόδευτος.

Έχεις συνεχώς πατημένο στο τέρμα το γκάζι της αυτοπροβολής. Άκου όμως τη συμβουλή μου: Το φρένο είναι ακριβώς δίπλα από το γκάζι. Πάτησέ το, γιατί έτσι όπως πας θα πέσεις απότομα και με φόρα πάνω σε κανένα τοίχο.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ «ΣΥΓΓΝΩΜΗ»!

Το τι έγινε με το δεκάχρονο παιδί που πέθανε την περασμένη βδομάδα και κηδεύτηκε χτες είναι πολύ απλό και καθαρό:
 
Μια μάνα πήγε το παιδί της στο τμήμα πρώτων βοηθειών του γενικού νοσοκομείου Λάρνακας, λέγοντας στους γιατρούς ότι χτύπησε στο κεφάλι. Του έβγαλαν ακτινογραφίες, τις είδαν, δεν αντελήφθησαν κάτι το ανησυχητικό, αρνήθηκαν στη μάνα να στείλουν το παιδί στον αξονικό τομογράφο, δεν έκριναν σκόπιμο να δει το παιδί νευροχειρούργος κι εν πάση περιπτώσει – δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσαν να είχαν κάνει- έστειλαν το παιδί στο σπίτι του. Η κατάσταση του παιδιού αργότερα την ίδια μέρα επιδεινώθηκε και παρά το ότι προσπάθησαν άλλοι γιατροί να το σώσουν, αυτό δεν τα κατάφερε και πέθανε.
 
Το γεγονός συγκλόνισε και ξεσήκωσε την κυπριακή κοινωνία, η οποία με το δίκιο της ζητά να αποδοθούν ευθύνες. Η αστυνομία συνέλαβε τους δύο γιατρούς που εξέτασαν αρχικά το παιδί, τους οδήγησε στο δικαστήριο κι ο δικαστής διέταξε την προσωποκράτησή τους για 5 μέρες, προς διευκόλυνση των ανακρίσεων για τους λόγους που οδήγησαν στο θάνατο του παιδιού. Από εκεί και πέρα θα αποφασίσει (θέλω να ελπίζω) η δικαιοσύνη.
 
Ενώ όμως τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα, η αντίδραση της κοινής γνώμης εύλογη και οι ενέργειες της αστυνομίας επιβεβλημένες, άρχισε μια παραφιλολογία άσχετη με αυτά καθαυτά τα γεγονότα που αφορούν το θάνατο του παιδιού, πίσω από την οποία προσπαθούν κάποιοι να καλύψουν τις ενδεχόμενες ευθύνες των γιατρών. 
 
Η συντεχνία των κυβερνητικών γιατρών έδωσε ένα ρεσιτάλ αναίδειας και αναλγησίας, προσπαθώντας να βρει άλλοθι για τους γιατρούς επικαλούμενη τα κακώς έχοντα στα κρατικά νοσηλευτήρια. Ότι φταίνε οι απαράδεκτες συνθήκες και η υποστελέχωση για το γεγονός ό,τι οι γιατροί  έκαναν κάκιστη διάγνωση κι έστειλαν ένα παιδί με κρανιοεγκεφαλική κάκωση στο σπίτι του.
 
Στη συνέχεια η συντεχνία εξήγγειλε και απεργία, σε μια προφανέστατη προσπάθειά της να εκβιάσει το κράτος και την κοινωνία, ώστε να απαλλαγούν οι γιατροί από κάθε ευθύνη. Μάλιστα διακήρυξε ότι δεν θα ανεχθεί την ποινικοποίηση της ιατρικής. Με άλλα λόγια ζητούν πλήρη απαλλαγή των γιατρών από την όποια ευθύνη για τυχόν στραβάρες τους, που θα οδηγήσουν σε ταλαιπωρία,  μόνιμο πρόβλημα ή και σε θάνατο του ασθενούς τους.
 
Αν λόγου χάρη πάτε με ρήξη σκωληκοειδίτιδος και σας δώσουν Rennie διότι νομίζουν ότι παραφάγατε, δεν πρέπει μετά να έχουν καμία ευθύνη για το ότι πεθάνατε. Ή αν πάτε με εγκεφαλικό και σας δώσουν χάπια για τον ίλιγγο, να μην έχουν καμία ευθύνη για το ότι μείνατε φυτό. Βεβαίως στη χώρα της ατιμωρησίας, αυτή η απαίτηση δεν αποτελεί θράσος, αλλά αίτημα για ίση μεταχείριση…
 
Άλλοι πάλι γράφουν εδώ κι εκεί ότι το παιδί μπορεί να πέθαινε ακόμη κι αν το έστελναν επειγόντως στο χειρουργείο… Ώστε; Και; Πάρακατω! Επειδή μπορεί να πέθαινε, έπρεπε να το στείλουν από την αρχή να πεθάνει; Τι άθλια  δικαιολογία είναι αυτή;
 
Διάβασα επίσης την επιστολή ενός γιατρού που ρωτούσε την αστυνομία γιατί συνέλαβε τους γιατρούς στις 2:30 το πρωί ενώ δεν έπραξε το ίδιο με τους ύποπτους του διπλού φονικού… Ρωτούσε  επίσης τον υπουργό υγείας γιατί δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία και για τη διαφθορά που επικρατεί στον τομέα ευθύνης του. «Άλλα λόγια θκειε παπά» δηλαδή. Σε μια υπόθεση που αφορά ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ!
 
Προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μην γράψω καμιά βρισιά, αλλά προφανώς κύριοι συντεχνιακοί, γιατροί και άλλοι ενδιαφερόμενοι ΑΝ οι γιατροί στο νοσοκομείο της Λάρνακας καταλάβαιναν έγκαιρα το πρόβλημα του παιδιού κι ακολουθούσαν τα ορθά βήματα ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει  για το οτιδήποτε. ΑΝΤΙΘΕΤΑ όλοι θα λέγαμε για το πόσο ηρωϊκά προσπάθησαν οι γιατροί να σώσουν το παιδί, που δυστυχώς όμως στο τέλος δεν τα κατάφερε. Ναι, αυτά θα λέγαμε όλοι και το ξέρετε. Γιαυτό κλείστε το στόμα σας τουλάχιστον, αφού δεν το γυρίζει η γλώσσα σας το απλό, ανθρώπινο, επιβεβλημένο «συγγνώμη».

Απέξω απλά πυροβολούν τη μοίρα τους…

Συνεπεία μιας ύποπτης πρόθεσης του Σύμπαντος, η οποία παραμένει εισέτι μυστηριώδης, ένας εκατομμυριούχος με αδιευκρίνιστο πολιτικό, πολιτισμικό και ηθικό υπόβαθρο εξελέγη πριν από ενάμιση χρόνο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αφού αποφάσισε πρώτα ότι το φυσικό περιβάλλον δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο κι άρα μπορούμε να συνεχίσουμε να το μολύνουμε ελεύθερα, στη συνέχεια προχώρησε και σε άλλες ρηξικέλευθες αποφάσεις, όπως π.χ. να γράψει στα παπάρια του όλους τους συμμάχους της χώρας του και να εγκαταλείψει τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, να υπαναχωρήσει επίσης από τη συμφωνία της χώρας του με την Κούβα και να αναγνωρίσει ο πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ και να μεταφέρει εκεί (από το Τελ Αβίβ) την πρωτεύουσα των ΗΠΑ.
 
Μάλιστα για την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ δήλωσε ότι αυτή η πολιτική πράξη αποτελεί αποφασιστικό βήμα προς την ειρήνη. Σε μια εποχή που οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους, η «ειρήνη» του Ντόναλντ Τραμπ εκφράστηκε επί του εδάφους με ένα ιδιαίτερα …γλαφυρό τρόπο: Χτες, που επρόκειτο να ανοίξει η αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ, στην παρουσία της κόρης και του γαμπρού του Αμερικάνου προέδρου, οι Παλαιστίνιοι της Γάζας (που διεκδικούν την ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του δικού τους κράτους) ξεσηκώθηκαν σε ογκώδεις διαδηλώσεις. Ο Ισραηλινός στρατός έστρεψε εναντίον τους τα όπλα κι άρχισε να τους πυροβολεί. Σκοτώθηκαν καμιά εξηνταριά άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους και 8 παιδιά. Σχεδόν άλλοι 3 χιλιάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν.
 
Ο Ισραήλ από την πλευρά του κατηγορεί την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, που κυβερνά τους Παλαιστίνιους στη λωρίδα της Γάζας, ότι προκαλεί τις εξεγέρσεις και τις συγκρούσεις, ώστε να έχει να καταγγέλλει τον Ισραήλ, κι ότι πρόκειται για τρομοκρατική οργάνωση που δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση ότι σκοπός της είναι να διαλύσει το κράτος του Ισραήλ.
Όποια και να είναι ωστόσο η αλήθεια, πίσω από το εδώ και 100 χρόνια άλυτο παλαιστινιακό ζήτημα, αυτό που η ανθρωπότητα βλέπει με φρίκη είναι τους Ισραηλινούς στρατιώτες να χτυπούν αδιακρίτως άοπλους ανθρώπους με αληθινές σφαίρες, σακατεύοντας ή σκοτώνοντάς τους. Ακόμη και να θέλει κανείς να βρει δίκιο στην ασύμμετρη αυτή αντίδραση, ο ίδιος ο Ισραήλ του αφαιρεί αυτό το άλοθι.
Η ατελείωτη κι ανάμεσα σε επάλληλα εμπόδια πορεία των Εβραίων, από το αχανές παρελθόν του Μωυσή μέχρι σήμερα, προς τη «Γη της Επαγγελίας», ανάμεσα σε διωγμούς, πολέμους, θρήνους και στεναγμούς, δεν μπορεί να παραμένει τυχαία ανεκπλήρωτη. Όπως ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά έτσι και οι λαοί, όταν μονίμως υποφέρουν από τις ίδιες πληγές, δεν θα πρέπει να αναζητούν τα βέλη που τους τις προκαλούν γύρω τους αλλά μέσα τους. Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός εχθρός κι αυτός δεν είναι άλλος από την ιδιοσυγκρασία τους, από τον ίδιο τον εαυτό τους. Απέξω απλά πυροβολούν τη μοίρα τους.

ΤΣΙΓΚΟΥΝΕΥΤΗΚΑΝ ΤΟΝ ΤΟΜΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΞΟΔΕΨΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ

Απέφυγα να δω τη μάνα του παιδιού στο βίντεο. Δεν μπορώ να τη δω. Φοβάμαι να κοιτάξω στα μάτια τόσο πόνο. Αδυνατώ να διαχειριστώ στη δική μου συνείδηση την αδικία της.

Έτρεξε το παιδί της από την πρώτη στιγμή. Στην απεγνωσμένη της προσπάθεια να το σώσει, ήταν τραγικά μόνη. Σαν να της πνιγότανε σε μια παραλία με ναυαγοσώστες, γεμάτη κόσμο κι αγνόησαν όλοι τις φωνές της.

Οι γιατροί τσιγκουνεύτηκαν τον τομογράφο και ξόδεψαν τη ζωή ενός παιδιού. Πάσχουσα κρίση σε μια χώρα με την ευθυκρισία δυσεύρετη, με το σύστημα να αστοχεί μονίμως στην κοινωνική μέριμνα, με τη νοοτροπία να πλέει αμέριμνη σε πελάγη ανευθυνότητας.

Δεν τολμούν να πουν ότι μας εξαπάτησαν…

Όσοι θέλετε να ξέρετε ποια είναι η λύση για την οποία μίλησε σήμερα η τουρκική κυβέρνηση, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσαούσογλου και χτες ο τέως κατοχικός ηγέτης Ντερβίς Έρογλου, αγοράστε και διαβάστε αυτό το βιβλίο, του Έλληνα δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού. Ο συγγραφέας προτείνει την «αιρετική λύση», όπως αποκαλεί τη λύση δύο ανεξάρτητων κρατών, δηλαδή την αναγνώριση του ψευδοκράτους, δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Πρόκειται για την ίδια λύση που πρότεινε πριν από 3 χρόνια (1/4/2015) σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος και λίγους μήνες μετά τον κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου.

Είναι η λύση για την οποία έκανε δήλωση στις 28/11/2017 ο αρχιεπίσκοπος αλλά στη συνέχεια, λόγω αντιδράσεων, την μάζεψε.

Είναι η λύση που περιγράφεται σε άρθρο του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη, το οποίο ανάρτησε στο Facebook ο (τότε) αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, στις 2/2/2014.

Επιμένω να το γράφω και να το ξαναγράφω. Η διχοτόμηση αποτελεί εδώ και σχεδόν 60 χρόνια κοινό έδαφος μεταξύ της Τουρκίας, του τουρκοκυπριακού και ελληνοκυπριακού κατεστημένου (που αποτελεί και το βαθύ μας κράτος) καθώς και μέρους της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας. Δρομολογήθηκε και μεθοδεύτηκε με έναν ύπουλο κι οδυνηρό τρόπο, που αυτός ο λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, τον πλήρωσε με αίμα κι αβάσταχτο πόνο.

Μωροί κι άπληστοι ως προς τα ιδιοτελή πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα πολιτικοί, οικονομικοί και άλλοι παράγοντες, αποφάσισαν ότι η καλύτερη λύση ήταν να χωρίσουμε με τους Τουρκοκύπριους τα ταράφια μας, για να γίνονται καλύτερα οι δουλειές τους, χωρίς να έχουν οι μεν τους δε μέσα στα πόδια τους. Ανοήτως νομίζοντας ότι η Τουρκία θα μας τη χαρίσει με τη διχοτόμηση και δεν θα μας πειράξει στο νότο. 

Ευαγγελίζονται εδώ και δεκαετίες μια καλύτερη τάχα λύση. Πριν την εισβολή ήταν η Ένωση. Μετά την εισβολή είναι μια ιδανική λύση, που δεν ξέρουμε ακριβώς πώς θα είναι αλλά θα είνα πάντως καλύτερη από την Ομοσπονδία…

Στην πραγματικότητα μας οδηγούν στη λύση που περιγράφεται σ’ αυτό το βιβλίο. Έδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και περιμένουν το χρόνο να μονιμοποιήσει τη διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή τους. Διότι δεν τολμούν να πουν ότι αυτή είναι η λύση που επιδιώκουν, για χάρη της οποίας αυτός ο λαός προδόθηκε, ξεσπιτώθηκε, έκλαψε νεκρά παιδιά που έπεσαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος». Δεν τολμούν να πούν ότι μας εξαπάτησαν.

Κι ας τρώγετΕ πέτρες…

Σύσσωμο το βολεμένο διχοτομικό κατεστημένο της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας τάχθηκε – όπως ήταν επόμενο- εναντίον του Πλαισίου Γκουτέρες. Ο μακροχρόνιος αγώνας για μονιμοποίηση της διχοτόμησης συνεχίζεται. Της διχοτόμησης όπως την οραματίστηκε ο μεγάλος ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς και την ανέλυσε στον Φιλελεύθερο ο ομιλητής στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου το 2016 ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος.

Ενώνοντας δυνάμεις με τους ομοιδεάτες του στην ελληνοκυπριακή πλευρά, ο πρώην κατοχικός ηγέτης Έρογλου είπε χτες στον Ακιντζί: «Την ώρα που πολλοί Ελληνοκύπριοι μιλάνε πλέον ανοικτά για λύση δυο κρατών (διχοτόμηση) εσύ επιμένεις στο Πλαίσιο Γκουτέρες και στην Ομοσπονδία…»

Διχοτόμησιν θέλωμεν και ας τρώγετε πέτρες! Εσείς δηλαδή, κορόιδα, να τρώγετε τις πέτρες, διότι το βολεμένο διχοτομικό συνάφι που έστησε τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος, τρώει με χρυσά κουτάλια. Κι όταν η Κύπρος τουρκέψει, με τη διχοτόμηση που βολεύει σήμερα την τσέπη τους, αυτοί με τον παρά τους θα ανέβουν στο αεροπλανάκι και θα την κάνουν γι άλλες πολιτείες, αλαργινές, αφήνοντας εσάς εδώ, κορόιδα, να σας φάνε τα φίδια.

Ο Αναστασιάδης να ανταποκριθεί αμέσως στην πρόταση Ακιντζί.

Αν ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί να θέλει λύση του Κυπριακού, στη βάση της δέσμευσης που ανέλαβε προκειμένου να επανεκλεγεί στην προεδρία της Δημοκρατίας, οφείλει να χαιρετίσει σήμερα και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή τη δήλωση του Μουσταφά Ακιντζί για αποδοχή του Πλαισίου Γκουτέρες, το οποίο προνοεί μεταξύ άλλων την κατάργηση των εγγυήσεων του 1960.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης καλεί μήνες τώρα την τουρκική πλευρά να δηλώσει ότι αποδέχεται το Πλαίσιο Γκουτέρες και τη βάση λύσης που προνοούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δηλαδή την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η απάντηση από τον Ακιντζί ήρθε μεν καθυστερημένα, αλλά ήρθε σε μια στιγμή που το ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Τουρκία για λύση διχοτόμησης της Κύπρου.

Αν υπάρχουν ακόμη Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι που θέλουν επανένωση της Κύπρου και όχι το διαμελισμό της (που θα μετατρέψει την Κύπρο τουρκικό νησί σε βάθος χρόνου), οφείλουν τώρα να ενώσουν δυνάμεις. Για τη σωτηρία της κοινής μας πατρίδας.

Πρώτα πρώτα πρέπει να ανακαλύψουμε τον τροχό…

Ακούστε τώρα είδηση, σ’ αυτή την αφρικανική χώρα που ζούμε. Κάποιοι λέει μπήκαν χτες στο αρχείο του νοσοκομείου Λεμεσού κι έκλεψαν φακέλους ασθενών. Κάνω λοιπόν την εξής εποικοδομητική εισήγηση:

Τους όποιους αρμόδιους κυβερνητικούς λειτουργούς, πρέπει κάποιος να τους εξηγήσει τι είναι αυτό που ονομάζουμε στα ελληνικά «ηλεκτρονικός υπολογιστής» ή αγγλιστί «κομπιούτερ» και ότι στην εποχή μας οι κάρτες και οι φάκελοι των ασθενών μπορούν να καταχωρούνται ηλεκτρονικά σε ένα σύστημα, στο οποίο να μπορεί να τα βρίσκει ο ασθενής ή ο γιατρός ή ακόμη κι ο φαρμακοποιός, απλά γράφοντας την ταυτότητα του ασθενή μέσα σε ένα σε ένα κοινόχρηστο πρόγραμμα, που μπορεί να τρέξει ακόμη και στο τηλέφωνό τους.

Παρόλο που αγόρασα το πρώτο μου κομπιούτερ το 1988, δηλαδή πριν από 30 χρόνια, μπορώ να κατανοήσω γιατί σε μια χώρα της κεντρικής Αφρικής, όπως η Κύπρος, η ηλεκτρονική αρχειοθέτηση δεν υπήρξε προτεραιότητα κι ακόμα μάχονται με τις κόλλες και τους φακέλους και γυρεύουν τόπο να τα φυλάνε.

Αντιλαμβάνομαι επίσης πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους σε μια τέτοια χώρα να μάθουν να …αφταίνουν το κομπιούτερ και να μπαίνουν μέσα να καταχωρούν στοιχεία. Εισηγούμαι λοιπόν να ξεκινήσουμε με τα απλά. Κάποιος να τους βγάλει έξω στο δρόμο και να τους δείξει αυτά τα μεγάλα κουτιά που κάθονται μέσα οι άνθρωποι και κυλάνε. Να τους εξηγήσει ότι αυτά ονομάζονται «αυτοκίνητα». Να τους δείξει ότι αυτά τα κουτιά κινούνται πάνω σε 4 στρογγυλά πλαστικά που ονομάζονται «τροχοί».

Όταν ανακαλύψουν τι είναι ο «τροχός», πώς λειτουργεί και σε τι χρησιμεύει, θα είναι μια καλή αρχή για να αρχίσουν να μαθαίνουν σιγά σιγά τεχνολογίες που στις ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες.

Σημ.: Συγκρίνοντάς μας με τις χώρες της ζούγκλας, προς Θεού δεν θέλω να αδικήσω τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Σε αντίθεση με το τι γίνεται στην Κύπρο, είμαι βέβαιος ότι αυτούς κατά καιρούς μπορεί να βρίσκονται να τους κυβερνήσουν και άνθρωποι με όραμα, που ενδιαφέρονται για το πώς θα πάει μπροστά και η χώρα τους, εκτός από τους εαυτούς τους και τους «ημέτερους».