ΕΙΠΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΓΑΟΥΡΟΣΠΟΡΟΣ;

Κάποιοι δηλώνουν τάχα έκπληκτοι με τα όσα είπε στη συνέντευξή του ένας ανώμαλος Τουρκοκύπριος γέρος, που ομολόγησε δημόσια ότι «ήταν η τέχνη του» να σκοτώνει Ελληνοκύπριους στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
 
Μα συγγνώμη, τώρα το μάθατε ότι σκοτώθηκαν Ελληνοκύπριοι το 1974; Μέχρι τώρα νομίζατε ότι οι εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι, των οποίων τα οστά βρέθηκαν σε ομαδικούς τάφους, έχασαν τη ζωή τους σε θεομηνία;
 
Ο ίδιος ο Ραούφ Ντενκτάς μας το είπε εξίσου κυνικά σε συνεντεύξεις του ότι δεν υπάρχει αγνοούμενος ζωντανός. Τους σκότωσαν, μας είπε, Τουρκοκύπριοι οπλοφόροι που δρούσαν αναξέλεγκτα. Βέβαια ο Ντενκτάς προσπάθησε να ξεπλύνει τις ευθύνες του τουρκικού στρατού εισβολής και να τα ρίξει όλα στους Τ/κ εξτρεμιστές, αλλά εν πάση περιπτώσει ο φονιάς Τ/κ, που ομολόγησε τα εγκλήματά του, είπε κάτι που το ξέραμε όλοι. Μα εξάλλου υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι, που είδαν τα εγκλήματα με τα μάτια τους και τα εξιστορούν ακόμη μέχρι σήμερα.
 
Ξέρουμε επίσης ότι υπάρχουν και εκατοντάδες Τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι. Τους σκότωσαν κι αυτούς Ε/κ γκάγκστερ, τόσο στη διάρκεια της εισβολής (σε Τόχνη, Μάραθα, Στανταλάρη, Αλόα) όσο και πιο πριν, στα χρόνια των διακοινοτικών ταραχών, όπως δολοφονούνταν τότε και δικοί μας. Όλοι έχουμε ακούσει για εφόδους στους τουρκοκυπριακούς μαχαλάδες και πισώπλατες εκτελέσεις μανάδων και μικρών παιδιών κι άλλες ιστορίες για πηγάδια γεμάτα πτώματα.
 
Η διαφορά είναι ότι δεν βρέθηκε ένας δικός μας γαουρόσπορος να βγει και να τα ξεράσει δημόσια όπως έκανε ο άλλος στα κατεχόμενα. Εγώ δεν λέω να τον αφήσουμε ανενόχλητο. Αν μπορεί αυτό το κράτος να κινηθεί νομικά εναντίον του, να το πράξει, εφόσον μάλιστα βγήκε από μόνος του κι ομολόγησε ότι είναι κατά συρροήν δολοφόνος.
 
Από εκεί και πέρα όμως το ζήτημα το τοποθέτησε πολύ σωστά σήμερα στο «Μέρα Μεσημέρι» του ΑΝΤ1 ο Σενέρ Λεβέντ. Απαντώντας στις ερωτήσεις του Νικήτα Κυριάκου, ο Λεβέντ είπε το αυτονόητο: ο φονιάς στα κατεχόμενα είναι ελεύθερος, όπως είναι ελεύθεροι και πολλοί άλλοι, τόσο στα κατεχόμενα όσο και στις ελεύθερες περιοχές. Είναι οι παλληκαράδες της τότε εποχής, που «η τέχνη τους» ήταν να σκοτώνουν άοπλους κι ανυπεράσπιστους ανθρώπους.
 
Είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι που χρησιμοποίησε το βρομισμένο κατεστημένο και στις δύο κοινότητες προκειμένου να προωθήσει διά του τρόμου και του μίσους τη διχοτόμηση της Κύπρου. Τη διχοτόμηση που μοίρασε γεωγραφικά τα ταράφια των δύο κατεστημένων, του ελληνοκυπριακού και του τουρκοκυπριακού, ώστε να μην μπαίνουν οι μεν στα πόδια των δε. Εξυπηρετώντας ταυτόχρονα και το στρατηγικό στόχο της Τουρκίας για μόνιμη παρουσία σε δικό της προτεκτοράτο στο έδαφος της Κύπρου. 
 
Εξήντα χρόνια τώρα τα βρόμικα καταστημένα και στις δύο κοινότητες εκμεταλλεύονται τον πατριωτισμό μας τρώγοντας ό,τι τρώγεται σε τούτο το νησί. Εφτασαν να τρώνε κι από τις σάρκες μας, αλλά εμείς δεν χαμπαρίζουμε. Κολλήσαμε στο απατηλό, ψευδοπατριωτικό αφήγημα του παρελθόντος. Αντί να ψάξουμε να βρούμε την αλήθεια, να ξεμπροστιάσουμε όλους αυτούς που μας εξαπάτησαν σύροντάς μας σε συμφορές που τις πληρώσαμε πανάκριβα, με αίμα, δάκρυ και θάνατο δικών μας ανθρώπων, αντί να βάλουμε ένα τεράστιο Χ στα όσα μας πλήγωσαν και να κοιτάξουμε επιτέλους μπροστά, κολλήσαμε μέσα στην παγίδα που μας έστησαν. «Ξιππαζούμαστε» κάθε φορά που ακούμε έναν γαουρόσπορο να λέει με θράσος την ωμή αλήθεια κι αφήνουμε το παρελθόν να στοιχειώνει το μέλλον, εμάς και των παιδιών μας.

Ξεπλένει τον υπουργό που διόρισε.

«Δεν θα επιτρέψω να μετατραπεί το κράτος σε συνδικαλιστικό φέουδο», δήλωσε χτες το βράδυ ο πρόεδρος Αναστασιάδης, στην προσπάθεά του να ξεπλύνει την αμετροέπεια του Υπουργού Παιδείας, που ο ίδιος διόρισε.

Eίναι γνωστό ότι ο ΔΗΣΥ και κατ» επέκταση ο πρόεδρος Αναστασιάδης τυγχάνουν ευρείας υποστήριξης μέσα στις τάξεις των δασκάλων. H προσκείμενη στον ΔΗΣΥ κίνηση ΠΑΔΕΔ εδώ και δεκαετίες προεδρεύει, με την ψήφο των δασκάλων, της συνδικαλιστικής οργάνωσης  ΠΟΕΔ.

Όλοι αυτοί λοιπόν δάσκαλοι που ψήφισαν τον κ. Αναστασιάδη πριν από δυόμισι μήνες στις προεδρικές εκλογές, δέχτηκαν πριν από λίγες ημέρες αναίτια και ανοίκεια επίθεση από τον Υπουργό Παιδείας, έπειτα από το τραγικό γεγονός του θανάτου ενός παιδιού.   Όπως ανέλυσα σε άρθρο που ανάρτησα το περασμένο Σάββατο με τίτλο «το φρένο είναι δίπλα από το γκάζι κ. Χαμπιαούρη» θεωρώ ότι  ο υπουργός έδρασε υπό την επήρεια του εθισμού του στην καθημερινή αυτοπροβολή στα ΜΜΕ.

Ωστοσο χτες το βράδυ ο κ. Αναστασιάδης προτίμησε να φτύσει όλους εκείνους τους δασκάλους που τον ψήφισαν μήνες, προκειμένου να στηρίξει τη ματαιοδοξία του υπουργού που ίδιος διόρισε. Γενίκευσε ο πρόεδρος, μιλώντας γενικά για συμπεριφορές των συντεχνιών, χωρίς να τοποθετηθεί στο συγκεκριμένο γεγονός, χωρίς να ελέγξει τη συμπεριφορά του κ. Χαμπιαούρη που δικαιολογημένα προκάλεσε την οργή των δασκάλων. Το μόνο που – ευτυχώς- δεν ζήτησε ο κ. Αναστασιάδης είναι να πουν και συγγνώμη οι δάσκαλοι στον υπουργό, που τους πρόσβαλε.  Διότι οι υπήκοοι οφείλουν να προσπέφτουν με τεμενάδες απέναντι στους άρχοντες, στους αυλικούς και γενικώς στους εκπροσώπους και φορείς της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Αυτή τη νοοτροπία καταμαρτυρούν οι χτεσινές δηλώσεις του προέδρου, την αλαζονεία της εξουσίας που προοιωνίζεται μεγάλα κακά στο μέλλον. Τολμώ  να κάνω γραπτώς αυτή την πρόβλεψη:Τις άστοχες και αλλότριες προς το δημόσιο συμφέρον επιλογές (και) αυτού του προέδρου θα τις πληρώσει ξανά ο λαός πολύ ακριβά, αλλά θα τις πληρώσει κι ο ίδιος. Διότι τα παθήματα του προηγούμενουπροέδρου δεν του έγιναν μαθήματα. Σημειώστε αυτό που σας γράφω σήμερα και θα το θυμηθείτε.  «Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια». Φοβάμαι ότι τα χειρότερα έπονται.

Αλλά εκτός από τον πρόεδρο, είδαμε τις τελευταίες ημέρες και το άλλο γνωστό φαινόμενο; Τις αναμενόμενες κινήσεις αντιπερισπασμού απέναντι σε ό,τι ελέγχει ή δυσαρεστεί την εκάστοτε  εξουσία. Παρεμβάσεις που  μοιάζουν να είναι και σ’ αυτή την περίπτωση υποβολιμαίες από τους κυβερνώντες.

Ακούσαμε λοιπόν τον πρόεδρο της Παγκύπριας Συνομοσπονδίας Συνδέσμων Γονέων και τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Γονέων Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες να βάλλουν κι αυτοί εναντίον των δασκάλων, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, άσχετους εν πάση περιπτώσει με το συγκεκριμένο γεγονός. Σε μια τόσο καθαρή περίπτωση, κατά την οποία ένας υπουργός, για τη δική του αυτοπροβολή και μόνο. επιτίθεται εναντίον των δασκάλων και δημιουργεί πρόβλημα εκ του μη όντος, εκμεταλλευόμενος  το θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού, εκπρόσωποι των γονέων κάνουν στην ουσία πλάτες στην ματαιοδοξία αυτού του υπουργού και τα βάζουν με τους δασκάλους των παιδιών τους. Προκειμένου δηλαδή να ευλογήθούν από την εξουσία, δε διστάζουν να τα βάλουν με αυτούς που είναι κάθε μέρα μαζί με τα παδιά τους κι αναλώνουν τη μισή τους ζωή για τη μόρφωση τους. Διότι κάθε σύστημα εξουσίας, στις καίριες στιγμές, επιστρατεύει τους χρήσιμους … στυλοβάτες του.

Σε κάθε περίπτωση η ΠΟΕΔ οφείλει να απαντήσει με παρρησία στην αλαζονεία του κ. Αναστασιάδη. Αν μη τι άλλο για να διασώσει την αξιοπρέπεια των δασκάλων. Όχι μόνο η ΠΟΕΔ αλλά και η ΠΑΔΕΔ, η προεδρεύουσα κίνηση που πρόσκειται στον ΔΗΣΥ.  Πρέπει επιτέλους η εξουσία, της οποίας  η αλαζονεία στοίχισε τόσο ακριβά στο λαό αυτής της χώρας, να αντιληφθεί ότι κανένας μας δεν είναι δεδομένος. Ότι επιτέλους είμαστε πολίτες με δικαιώματα κι όχι απλά οι μαλάκες της παρέας.

Το φρένο είναι δίπλα από το γκάζι κύριε Χαμπιαούρη

Προς Υπουργό Παιδείας, κ. Κώστα Χαμπιαούρη.

Αγαπητέ Κώστα,

Είχα να σε δω 33 χρόνια και ξαφνικά από την 1η του Μάρτη που έγινες υπουργός μέχρι σήμερα σε είδα στην τηλεόραση ογδόντα φορές, σε ογδόντα μέρες. Κάποτε σε βλέπω και δύο φορές την ημέρα, διότι βγαίνεις και τις μεσημβρινές εκπομπές. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει να υπάρχει κάθε μέρα κάποια είδηση που να σε αφορά, αλλά πλησιάζεις να γίνεις από μόνος σου ολόκληρο ειδησεογραφικό πρακτορείο.

Κάθε μέρα σ’ ακούω να λες ότι ΘΑ κάνεις αυτό, ΘΑ κάνεις εκείνο, ΘΑ αλλάξεις το ένα, ΘΑ αλλάξεις το άλλο, ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ… Έγινες, χωρίς να σου το ζητήσουμε, ο …θαθάς μας. Αλλά για να καταστεί εφικτό να υλοποιήσεις όλα αυτά τα «θα-θα» που απλόχερα μοιράζεις, πρέπει κάποτε να βρεις και την «αθκειάσην» να ασχοληθείς με την υλοποίησή τους.

Αλλά πού να την βρεις την «αθκειάσην» όταν καθημερινά είσαι σε εκδηλώσεις, συνοδευόμενος από τηλεοπτικές κάμερες, οι οποίες γράφουν την ώρα που μιλάς στην εκδήλωση, έπειτα γράφουν τις δηλώσεις σου στο τέλος της εκδήλωσης κι έπειτα τρέχεις στα κανάλια να ξαναπείς εκείνα που είπες στην εκδήλωση και στις δηλώσεις σου.  Άλλοτε πάλι φεύγεις για ταξίδι κι επιστρέφοντας κάνεις ανελλιπώς δηλώσεις στα κανάλια για το τι έκανες στο ταξίδι, έπειτα βγαίνεις και στα δελτία ειδήσεων για να ξαναπείς τι έκανες στο ταξίδι και ούτω καθεξής. Έγινες ο κονφερανσιέ της κυβέρνησης Αναστασιάδη, αλλά χρόνο για ουσιαστική δουλειά ως Υπουργός Παιδείας δεν έχεις. Έχεις τάξει μέχρι σήμερα φούρνους παξιμάδια, αλλά τον φούρνο δεν τον άναψες ακόμη.

Θα σου δώσω μια επαγγελματική συμβουλή, μέσα από την εικοσιπεντάχρονη πείρα μου στην τηλεόραση. Κάτσε να δουλέψεις και σταμάτα το σώου. Όποιος ασχολείται διαρκώς με την αυτοπροβολή του, αρχίζει σιγά σιγά να ξεφεύγει και να του γίνεται η αυτοπροβολή εμμονή. Μια εμμονή που διαρκώς επιδεινώνεται, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να χάνει το μέτρο, έπειτα να χάνει τον μπούσουλα και τέλος να χάνει το νου του. Εσύ κατά κει πας, γι’ αυτό άλλαξε ρότα όσο είναι καιρός. Έχεις ξεφύγει κι έφτασες στο σημείο, για την προσωπική σου αυτοπροβολή, να εκμεταλλεύεσαι το θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού.

Διέταξες, όπως όφειλες, έρευνα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το ατύχημα στο δημοτικό του Αλεθρικού. Αλλά δεν μπορούσες να περιμένεις να ολοκληρωθεί η έρευνα. Διότι δεν μπορούσες να στερηθείς έστω και μία μέρα το σώου σου στην τηλεόραση. Δεν κολλούσε με τίποτα, κάτω από το βάρος του θανάτου ενός παιδιού, εσύ να βρεις άλλη αφορμή να βγεις στο φακό, όπως αυτές που βρίσκεις κάθε μέρα. Δεν θα μπορούσες π.χ. να πας να φυτέψεις δέντρα κάπου ή να επιθεωρήσεις τα έργα σε κάποιο σχολείο.  Έτσι ξεκίνησες ένα προσωπικό σώου με θέμα το συγκεκριμένο τραγικό γεγονός. Βγήκες στην τηλεόραση για να παραστήσεις τον Superhero που με αποφασιστικό ύφος δηλώνει «εγώ δε θα χαριστώ σε κανένα».  (Ααατς!)

Ξεκίνησες να απαριθμείς μια σειρά από τυπικούς ελέγχους, σε σχέση με το τι έκανε ο δάσκαλος, για πράγματα που ελάχιστη έως καμία σχέση έχουν με το θάνατο του παιδιού. Μας είπες ότι θα ερευνηθεί ακόμη και αν ο δάσκαλος είχε γράψει στον δεκαπενθήμερο προγραμματισμό του ότι εκείνη τη μέρα θα έβαζε τα παιδιά να παίξουν μπάσκετ. Πρόσεξε το καλά αυτό, διότι αν δεν έγραψε μέσα στο τετράδιό του 15 μέρες πριν το ατύχημα ότι θα τους βάλει να παίξουν μπάσκετ, αυτός φταίει για το θάνατο του παιδιού και πρέπει να καταδικαστεί σε διά βίου φυλάκιση.

Κάθε μέρα συμβαίνουν ατυχήματα στα σχολεία. Κάθε μέρα χτυπάνε τα παιδιά εδώ κι εκεί, από απροσεξία ή παιδική απερισκεψία. Το ξέρουμε αυτό κι εμείς που ήμασταν κάποτε δάσκαλοι κι ο όλος ο κόσμος. Αν το παιδί χτυπήσει στο σχολείο, λόγω πλημμελούς εποπτείας του δασκάλου, τότε ναι, ο δάσκαλος έχει ευθύνη. Αλλά να ψάχνεις μέσα στο δεκαπενθήμερό του για να δεις αν έγραφε ότι θα τους κάνει μπάσκετ, αυτό δεν αποτελεί προσπάθεια για έλεγχο και θεραπεία, αλλά ανώφελη τυπολατρεία.

Εκεί που δεν είχει κανένας παράπονο από το σχολείο, ούτε οι γονείς, ούτε κανένας άλλος, εσύ ο ίδιος μετακύλησες ξαφνικά τις ευθύνες για το θάνατο του παιδιού στο σχολείο, στοχοποιώντας μάλιστα προσωπικά τον δάσκαλο, χωρίς καν να ξέρεις τι έγινε. Αν σου έλεγε κανείς ότι ο ίδιος ο δάσκαλος χτύπησε χάμω το παιδί και το τραυμάτισε, θα είχες και έλεος!

Και δεν σε έφτανε αυτό, διέρρευσες σε συγκεκριμένη εφημερίδα προσωπικά στοιχεία του δασκάλου για να τα δημοσιεύσει πρωτοσέλιδα, αναγάγοντας το κουτσομπολιό και την κακοήθεια σε είδηση. Βγήκες να πεις ότι στα σχολεία εργάζονται προβληματικοί δάσκαλοι κι έστειλες την αστυνομία να διώξει από το δημοτικό του Αλεθρικού τον πρόεδρο και τον γενικό γραμματέα της Παγκύπριας Οργάνωσης των Δασκάλων, όταν αυτοί πήγαν καθηκόντως στο σχολείο να μιλήσουν με τους δασκάλους και τα παιδιά.

Τα έκανες όλα αυτά για το προσωπικό σου σώου και για τίποτε παραπάνω. Για τίποτα επί της ουσίας. Από την πρώτη μέρα που έγινες υπουργός μέχρι σήμερα, ό,τι κάνεις είναι μόνο για το θεαθήναι. Τίποτε το ουσιαστικό για την παιδεία του τόπου μέχρι στιγμής. Όλα για την προσωπική σου ατζέντα.

Αλλά να ξέρεις πως ο καθένας κρίνεται από τα επιτεύγματά του κι όχι από τις «λαφαζανιές» του. Προπαντός όχι από τις μαγκιές του. Τις μαγκιές φύλαξέ τις όταν θα χορεύεις ζεϊμπεκιές στα μπουζούκια. Διότι μέχρι κι εκεί σε έδειξαν τα ΜΜΕ να τραγουδάς και να διασκεδάζεις. Μακάρι να ‘σαι καλά βέβαια και να διασκεδάζεις αλλά στο μόνο μέρος που δεν σε έδειξαν ακόμη τα ΜΜΕ είναι εκεί που ακόμη κι ο βασιλιάς πηγαίνει ασυνόδευτος.

Έχεις συνεχώς πατημένο στο τέρμα το γκάζι της αυτοπροβολής. Άκου όμως τη συμβουλή μου: Το φρένο είναι ακριβώς δίπλα από το γκάζι. Πάτησέ το, γιατί έτσι όπως πας θα πέσεις απότομα και με φόρα πάνω σε κανένα τοίχο.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ «ΣΥΓΓΝΩΜΗ»!

Το τι έγινε με το δεκάχρονο παιδί που πέθανε την περασμένη βδομάδα και κηδεύτηκε χτες είναι πολύ απλό και καθαρό:
 
Μια μάνα πήγε το παιδί της στο τμήμα πρώτων βοηθειών του γενικού νοσοκομείου Λάρνακας, λέγοντας στους γιατρούς ότι χτύπησε στο κεφάλι. Του έβγαλαν ακτινογραφίες, τις είδαν, δεν αντελήφθησαν κάτι το ανησυχητικό, αρνήθηκαν στη μάνα να στείλουν το παιδί στον αξονικό τομογράφο, δεν έκριναν σκόπιμο να δει το παιδί νευροχειρούργος κι εν πάση περιπτώσει – δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσαν να είχαν κάνει- έστειλαν το παιδί στο σπίτι του. Η κατάσταση του παιδιού αργότερα την ίδια μέρα επιδεινώθηκε και παρά το ότι προσπάθησαν άλλοι γιατροί να το σώσουν, αυτό δεν τα κατάφερε και πέθανε.
 
Το γεγονός συγκλόνισε και ξεσήκωσε την κυπριακή κοινωνία, η οποία με το δίκιο της ζητά να αποδοθούν ευθύνες. Η αστυνομία συνέλαβε τους δύο γιατρούς που εξέτασαν αρχικά το παιδί, τους οδήγησε στο δικαστήριο κι ο δικαστής διέταξε την προσωποκράτησή τους για 5 μέρες, προς διευκόλυνση των ανακρίσεων για τους λόγους που οδήγησαν στο θάνατο του παιδιού. Από εκεί και πέρα θα αποφασίσει (θέλω να ελπίζω) η δικαιοσύνη.
 
Ενώ όμως τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα, η αντίδραση της κοινής γνώμης εύλογη και οι ενέργειες της αστυνομίας επιβεβλημένες, άρχισε μια παραφιλολογία άσχετη με αυτά καθαυτά τα γεγονότα που αφορούν το θάνατο του παιδιού, πίσω από την οποία προσπαθούν κάποιοι να καλύψουν τις ενδεχόμενες ευθύνες των γιατρών. 
 
Η συντεχνία των κυβερνητικών γιατρών έδωσε ένα ρεσιτάλ αναίδειας και αναλγησίας, προσπαθώντας να βρει άλλοθι για τους γιατρούς επικαλούμενη τα κακώς έχοντα στα κρατικά νοσηλευτήρια. Ότι φταίνε οι απαράδεκτες συνθήκες και η υποστελέχωση για το γεγονός ό,τι οι γιατροί  έκαναν κάκιστη διάγνωση κι έστειλαν ένα παιδί με κρανιοεγκεφαλική κάκωση στο σπίτι του.
 
Στη συνέχεια η συντεχνία εξήγγειλε και απεργία, σε μια προφανέστατη προσπάθειά της να εκβιάσει το κράτος και την κοινωνία, ώστε να απαλλαγούν οι γιατροί από κάθε ευθύνη. Μάλιστα διακήρυξε ότι δεν θα ανεχθεί την ποινικοποίηση της ιατρικής. Με άλλα λόγια ζητούν πλήρη απαλλαγή των γιατρών από την όποια ευθύνη για τυχόν στραβάρες τους, που θα οδηγήσουν σε ταλαιπωρία,  μόνιμο πρόβλημα ή και σε θάνατο του ασθενούς τους.
 
Αν λόγου χάρη πάτε με ρήξη σκωληκοειδίτιδος και σας δώσουν Rennie διότι νομίζουν ότι παραφάγατε, δεν πρέπει μετά να έχουν καμία ευθύνη για το ότι πεθάνατε. Ή αν πάτε με εγκεφαλικό και σας δώσουν χάπια για τον ίλιγγο, να μην έχουν καμία ευθύνη για το ότι μείνατε φυτό. Βεβαίως στη χώρα της ατιμωρησίας, αυτή η απαίτηση δεν αποτελεί θράσος, αλλά αίτημα για ίση μεταχείριση…
 
Άλλοι πάλι γράφουν εδώ κι εκεί ότι το παιδί μπορεί να πέθαινε ακόμη κι αν το έστελναν επειγόντως στο χειρουργείο… Ώστε; Και; Πάρακατω! Επειδή μπορεί να πέθαινε, έπρεπε να το στείλουν από την αρχή να πεθάνει; Τι άθλια  δικαιολογία είναι αυτή;
 
Διάβασα επίσης την επιστολή ενός γιατρού που ρωτούσε την αστυνομία γιατί συνέλαβε τους γιατρούς στις 2:30 το πρωί ενώ δεν έπραξε το ίδιο με τους ύποπτους του διπλού φονικού… Ρωτούσε  επίσης τον υπουργό υγείας γιατί δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία και για τη διαφθορά που επικρατεί στον τομέα ευθύνης του. «Άλλα λόγια θκειε παπά» δηλαδή. Σε μια υπόθεση που αφορά ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ!
 
Προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μην γράψω καμιά βρισιά, αλλά προφανώς κύριοι συντεχνιακοί, γιατροί και άλλοι ενδιαφερόμενοι ΑΝ οι γιατροί στο νοσοκομείο της Λάρνακας καταλάβαιναν έγκαιρα το πρόβλημα του παιδιού κι ακολουθούσαν τα ορθά βήματα ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει  για το οτιδήποτε. ΑΝΤΙΘΕΤΑ όλοι θα λέγαμε για το πόσο ηρωϊκά προσπάθησαν οι γιατροί να σώσουν το παιδί, που δυστυχώς όμως στο τέλος δεν τα κατάφερε. Ναι, αυτά θα λέγαμε όλοι και το ξέρετε. Γιαυτό κλείστε το στόμα σας τουλάχιστον, αφού δεν το γυρίζει η γλώσσα σας το απλό, ανθρώπινο, επιβεβλημένο «συγγνώμη».

Απέξω απλά πυροβολούν τη μοίρα τους…

Συνεπεία μιας ύποπτης πρόθεσης του Σύμπαντος, η οποία παραμένει εισέτι μυστηριώδης, ένας εκατομμυριούχος με αδιευκρίνιστο πολιτικό, πολιτισμικό και ηθικό υπόβαθρο εξελέγη πριν από ενάμιση χρόνο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αφού αποφάσισε πρώτα ότι το φυσικό περιβάλλον δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο κι άρα μπορούμε να συνεχίσουμε να το μολύνουμε ελεύθερα, στη συνέχεια προχώρησε και σε άλλες ρηξικέλευθες αποφάσεις, όπως π.χ. να γράψει στα παπάρια του όλους τους συμμάχους της χώρας του και να εγκαταλείψει τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, να υπαναχωρήσει επίσης από τη συμφωνία της χώρας του με την Κούβα και να αναγνωρίσει ο πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ και να μεταφέρει εκεί (από το Τελ Αβίβ) την πρωτεύουσα των ΗΠΑ.
 
Μάλιστα για την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ δήλωσε ότι αυτή η πολιτική πράξη αποτελεί αποφασιστικό βήμα προς την ειρήνη. Σε μια εποχή που οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους, η «ειρήνη» του Ντόναλντ Τραμπ εκφράστηκε επί του εδάφους με ένα ιδιαίτερα …γλαφυρό τρόπο: Χτες, που επρόκειτο να ανοίξει η αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ, στην παρουσία της κόρης και του γαμπρού του Αμερικάνου προέδρου, οι Παλαιστίνιοι της Γάζας (που διεκδικούν την ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του δικού τους κράτους) ξεσηκώθηκαν σε ογκώδεις διαδηλώσεις. Ο Ισραηλινός στρατός έστρεψε εναντίον τους τα όπλα κι άρχισε να τους πυροβολεί. Σκοτώθηκαν καμιά εξηνταριά άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους και 8 παιδιά. Σχεδόν άλλοι 3 χιλιάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν.
 
Ο Ισραήλ από την πλευρά του κατηγορεί την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, που κυβερνά τους Παλαιστίνιους στη λωρίδα της Γάζας, ότι προκαλεί τις εξεγέρσεις και τις συγκρούσεις, ώστε να έχει να καταγγέλλει τον Ισραήλ, κι ότι πρόκειται για τρομοκρατική οργάνωση που δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση ότι σκοπός της είναι να διαλύσει το κράτος του Ισραήλ.
Όποια και να είναι ωστόσο η αλήθεια, πίσω από το εδώ και 100 χρόνια άλυτο παλαιστινιακό ζήτημα, αυτό που η ανθρωπότητα βλέπει με φρίκη είναι τους Ισραηλινούς στρατιώτες να χτυπούν αδιακρίτως άοπλους ανθρώπους με αληθινές σφαίρες, σακατεύοντας ή σκοτώνοντάς τους. Ακόμη και να θέλει κανείς να βρει δίκιο στην ασύμμετρη αυτή αντίδραση, ο ίδιος ο Ισραήλ του αφαιρεί αυτό το άλοθι.
Η ατελείωτη κι ανάμεσα σε επάλληλα εμπόδια πορεία των Εβραίων, από το αχανές παρελθόν του Μωυσή μέχρι σήμερα, προς τη «Γη της Επαγγελίας», ανάμεσα σε διωγμούς, πολέμους, θρήνους και στεναγμούς, δεν μπορεί να παραμένει τυχαία ανεκπλήρωτη. Όπως ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά έτσι και οι λαοί, όταν μονίμως υποφέρουν από τις ίδιες πληγές, δεν θα πρέπει να αναζητούν τα βέλη που τους τις προκαλούν γύρω τους αλλά μέσα τους. Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός εχθρός κι αυτός δεν είναι άλλος από την ιδιοσυγκρασία τους, από τον ίδιο τον εαυτό τους. Απέξω απλά πυροβολούν τη μοίρα τους.

Να αλλάξει ο αντισυνταγματικός εκλογικός νόμος, όχι το Σύνταγμα!

Έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το σύστημα της απλής αναλογικής δεν είναι ούτε το πιο δίκαιο ούτε το πιο δημοκρατικό. Εκλέγει βουλευτές με πολύ λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλους που μένουν εκτός, στην ίδια εκλογική περιφέρεια  κι ως εκ των πραγμάτων αποκλείει την εκλογή ανεξάρτητων προσωπικοτήτων.

Δικάζοντας την προσφυγή του Ανδρέα Μιχαηλίδη κατά της απόφασης της βουλής να επικυρώσει την εκλογή του βουλευτή της Αλληλεγγύης Γιώργου Παπαδόπουλου, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της βουλής, κρίνοντας ότι  η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας είναι διάχυτη στο μέρος IV του Συντάγματος και αυτή επιτάσσει την εκλογή των βουλευτών από το λαό, και ότι ο νόμος,  δυνάμει του οποίου έγινε βουλευτής ο κ. Παπαδόπουλος, αντιβαίνει τις πρόνοιες των σχετικών με την εκλογή βουλευτών άρθρων του Συντάγματος.

Στην πραγματικότητα ο υφιστάμενος εκλογικός νόμος  δε δίνει στο λαό την ευχέρεια να εκλέγει τα πρόσωπα που θέλει να είναι βουλευτές του, αλλά να ψηφίζει το κόμμα της προτίμησής του  και με βάση τη δύναμη του κάθε κόμματος  να  γίνεται η όλη διαδικασία κατανομής των βουλευτικών εδρών. Οι σταυροί προτίμησης των υποψηφίων δεν θεωρούνται ψήφοι, εξού και συμβαίνει το προφανέστατα άδικο να εκλέγονται βουλευτές με λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλους στην ίδια περιφέρεια, ακριβώς επειδή η λαϊκή κυριαρχία καθορίζει το σύνολο των εδρών του κάθε κόμματος, ανεξαρτήτως προσώπων.

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει προκαλέσει νομικό και πολιτικό μπάχαλο, καθώς κάποια κόμματα θέτουν ζήτημα αλλαγής του Συντάγματος ενώ άλλα κόμματα θέτουν ευλόγως το ερώτημα γιατί θα πρέπει να αλλάξει το Σύνταγμα, ώστε να πληρώνεται οπωσδήποτε μια κενωθείσα έδρα από τον επόμενο επιλαχόντα του ιδίου κόμματος (χωρίς αναπληρωματική εκλογή) όταν οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί ανά πάσα στιγμή να εγκαταλείψει το κόμμα του, παίρνοντας μαζί του την έδρα του σε άλλο κόμμα.

Είναι προφανές ότι κυοφορείται άλλη μια εμβαλωματική λύση σε μια χώρα στην οποία οι νόμοι έγιναν λάστιχο για να εξυπηρετούν κάθε φορά πολιτικές, οικονομικές και άλλες σκοπιμότητες. Το Σύνταγμα μια χαρά ορίζει την έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας ως προς την εκλογή βουλευτών. Ο αντισυνταγματικός  νόμος πρέπει να αλλάξει για να συμμορφωθεί με το σύνταγμα κι όχι το Σύνταγμα να συμμορφωθεί με τον αντισυνταγματικό νόμο.

Θα πρέπει να εξεταστεί πολύ σοβαρά η υιοθέτηση ενός πλειοψηφικού συστήματος παρόμοιου με εκείνου που ισχύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, με 56 μονοεδρικές περιφέρειες και με τον ίδιο αριθμό εδρών ανά επαρχία, όπως ισχύει σήμερα, ή με λιγότερες έδρες ανά επαρχία και αριθμό εδρών επικρατείας.

Οι έδρες κάθε επαρχίας, π.χ. οι 20 της Λευκωσίας, θα κατανεμηθούν ανά περιοχή, αναλόγως της κατανομής του πληθυσμού, με περίπου ίσο αριθμό ψηφορόρων ανά περιφέρεια. Με το σύστημα αυτό, κάθε περιοχή θα έχει πλέον τον βουλευτή της. π.χ. η Πιτσιλιά, τα Κοκκινοχώρια, συμπλέγματα αγροτικών δήμων και κοινοτήτων, προάστεια των πόλεων και αστικές περιφέρειες ανά πόλη.

Έτσι  διασφαλίζεται απόλυτα η δημοκρατικότητα του συστήματος, καθώς σε κάθε περιφέρεια θα εκλέγεται εκείνος που έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Πέρα από το ότι δεν υπάρχει περίπτωση να εκλεγεί στην ίδια περιφέρεια βουλευτής με λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλον, δεν θα παρατηρείται ούτε κι αυτή η μεγάλη ανομοιομορφία σε αριθμό σταυρών προτίμησης μεταξύ των εκλεγέντων βουλευτών που παρατηρείται σήμερα και δεν θα πρόκειται για σταυρούς αλλά για ψήφους. Δεν θα δούμε δηλαδή το φαινόμενο να έχουμε βουλευτές που έλαβαν 5 χιλιάδες ψήφους και βουλευτές που έλαβαν 900.

Με την υιοθέτηση αυτής της μορφής πλειοψηφικού συστήματος, αποφεύγεται ο κίνδυνος να γίνει ξανά αυτό που έγινε το 1976, με το διαφορετικό τότε πλειοψηφικό, όταν ο ΔΗΣΥ με ποσοστό 27% παγκυπρίως δεν κατάφερε να εκλέξει ούτε ένα βουλευτή. Διότι τότε εκλογικές περιφέρειες ήταν οι 6 επαρχίες κι όποιο κόμμα ή συνδυασμός πλειοψηφούσε σε κάθε επαρχία έπαιρνε όλες τις έδρες της. Τότε λοιπόν συνασπίστηκαν όλοι οι άλλοι εναντίον του ΔΗΣΥ και δεν τον άφησαν να πλειοψηφίσει σε καμία επαρχία. Αλλά με 56 περιφέρειες τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.

Οι ψηφοφόροι θα μπορούν να επιλέξουν τον καλύτερο για την περιοχή τους ίσως και πέραν της κομματικής τους προτίμησης, ενώ θα δοθεί και σε ανεξάρτητες προσωπικότητες η ευκαιρία να διεκδικήσουν εκλογή στη βουλή, κάτι που με το σημερινό σύστημα αποκλείεται. Έτσι αίρονται και οι λόγοι για τους οποίους συζητείται σήμερα η οριζόντια ψηφοφορία. Το πλειοψηφικό με μονοεδρικές περιφέρειες είναι σαφώς πιο δημοκρατικό ακόμη κι από το σύστημα της απλής αναλογικής.

 

ΤΣΙΓΚΟΥΝΕΥΤΗΚΑΝ ΤΟΝ ΤΟΜΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΞΟΔΕΨΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ

Απέφυγα να δω τη μάνα του παιδιού στο βίντεο. Δεν μπορώ να τη δω. Φοβάμαι να κοιτάξω στα μάτια τόσο πόνο. Αδυνατώ να διαχειριστώ στη δική μου συνείδηση την αδικία της.

Έτρεξε το παιδί της από την πρώτη στιγμή. Στην απεγνωσμένη της προσπάθεια να το σώσει, ήταν τραγικά μόνη. Σαν να της πνιγότανε σε μια παραλία με ναυαγοσώστες, γεμάτη κόσμο κι αγνόησαν όλοι τις φωνές της.

Οι γιατροί τσιγκουνεύτηκαν τον τομογράφο και ξόδεψαν τη ζωή ενός παιδιού. Πάσχουσα κρίση σε μια χώρα με την ευθυκρισία δυσεύρετη, με το σύστημα να αστοχεί μονίμως στην κοινωνική μέριμνα, με τη νοοτροπία να πλέει αμέριμνη σε πελάγη ανευθυνότητας.

Δεν τολμούν να πουν ότι μας εξαπάτησαν…

Όσοι θέλετε να ξέρετε ποια είναι η λύση για την οποία μίλησε σήμερα η τουρκική κυβέρνηση, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσαούσογλου και χτες ο τέως κατοχικός ηγέτης Ντερβίς Έρογλου, αγοράστε και διαβάστε αυτό το βιβλίο, του Έλληνα δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού. Ο συγγραφέας προτείνει την «αιρετική λύση», όπως αποκαλεί τη λύση δύο ανεξάρτητων κρατών, δηλαδή την αναγνώριση του ψευδοκράτους, δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Πρόκειται για την ίδια λύση που πρότεινε πριν από 3 χρόνια (1/4/2015) σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος και λίγους μήνες μετά τον κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου.

Είναι η λύση για την οποία έκανε δήλωση στις 28/11/2017 ο αρχιεπίσκοπος αλλά στη συνέχεια, λόγω αντιδράσεων, την μάζεψε.

Είναι η λύση που περιγράφεται σε άρθρο του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη, το οποίο ανάρτησε στο Facebook ο (τότε) αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, στις 2/2/2014.

Επιμένω να το γράφω και να το ξαναγράφω. Η διχοτόμηση αποτελεί εδώ και σχεδόν 60 χρόνια κοινό έδαφος μεταξύ της Τουρκίας, του τουρκοκυπριακού και ελληνοκυπριακού κατεστημένου (που αποτελεί και το βαθύ μας κράτος) καθώς και μέρους της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας. Δρομολογήθηκε και μεθοδεύτηκε με έναν ύπουλο κι οδυνηρό τρόπο, που αυτός ο λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, τον πλήρωσε με αίμα κι αβάσταχτο πόνο.

Μωροί κι άπληστοι ως προς τα ιδιοτελή πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα πολιτικοί, οικονομικοί και άλλοι παράγοντες, αποφάσισαν ότι η καλύτερη λύση ήταν να χωρίσουμε με τους Τουρκοκύπριους τα ταράφια μας, για να γίνονται καλύτερα οι δουλειές τους, χωρίς να έχουν οι μεν τους δε μέσα στα πόδια τους. Ανοήτως νομίζοντας ότι η Τουρκία θα μας τη χαρίσει με τη διχοτόμηση και δεν θα μας πειράξει στο νότο. 

Ευαγγελίζονται εδώ και δεκαετίες μια καλύτερη τάχα λύση. Πριν την εισβολή ήταν η Ένωση. Μετά την εισβολή είναι μια ιδανική λύση, που δεν ξέρουμε ακριβώς πώς θα είναι αλλά θα είνα πάντως καλύτερη από την Ομοσπονδία…

Στην πραγματικότητα μας οδηγούν στη λύση που περιγράφεται σ’ αυτό το βιβλίο. Έδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και περιμένουν το χρόνο να μονιμοποιήσει τη διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή τους. Διότι δεν τολμούν να πουν ότι αυτή είναι η λύση που επιδιώκουν, για χάρη της οποίας αυτός ο λαός προδόθηκε, ξεσπιτώθηκε, έκλαψε νεκρά παιδιά που έπεσαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος». Δεν τολμούν να πούν ότι μας εξαπάτησαν.