Τους έστειλαν στο θάνατο οι πανηγυριώτες του ψευδοπατριωτισμού

Στις 21 Απριλίου 1967 μια κλίκα συνταγματαρχών έκανε πραξικόπημα και κατέλυσε τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Κατάργησε τη βουλή και τις εκλογές κι εγκαθίδρυσε δικτατορικό καθεστώς. Έβαλε την Ελλάδα «στο γύψο μέχρι να θεραπευθεί», όπως είπε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του καθεστώτος Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Η χούντα υπήρξε το πιο γρήγορο κι αποτελεσματικό βαποράκι για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ενός στόχου που είχαν διακηρύξει οι Τούρκοι από τη δεκαετία του 1950 αλλά και είχαν επίσης υιοθετήσει συγκεκαλυμμένα πολιτικοί και στρατιωτικού κύκλοι στην Κύπρο και στην Ελλάδα, με στόχο την κατάργηση της δικοινοτικής Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960 και την επιβολή της διπλής ένωσης, των Ελληνοκυπρίων με την Ελλάδα και των Τουρκοκυπρίων με την Τουρκία.  Η ταύτιση των κύκλων αυτών με το τουρκικό βαθύ κράτος και την τουρκοκυπριακή ακροδεξιά, αφορούσε μεν τον ίδιο στόχο, τη διχοτόμηση, αλλά για διαφορετικούς λόγους. 

Σκοπός της Τουρκίας ήταν να αποκτήσει με τη διχοτόμηση απρόσκοπτη πρόσβαση στην Κύπρο και (ανεξέλεγκτη) χρήση τής τουρκικής περιοχής με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε λόγο θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα και τις στρατηγικές της επιδιώξεις.  Από την άλλη, οι Έλληνες ήθελαν την Ένωση με την Ελλάδα ή έστω ένα αμιγώς ελληνικό κράτος, στο οποίο να μην μπορούν να ανακατεύονται με κανένα τρόπο οι Τούρκοι, έστω κι αν για να γίνει αυτό θα έπρεπε, σαν τίμημα, να δοθεί κομμάτι της Κύπρου στην Τουρκία. Έπρεπε όμως να γίνει με τρόπο βίαιο, με επέμβαση δηλαδή της Τουρκίας, χωρίς τη δική μας συναίνεση ή υπογραφή. Μια σειρά επεισοδίων που παίχτηκαν από το 1963 μέχρι και το 1974 κι οδήγησαν το λαό σε συγκρούσεις, θάνατο και πόνο, έδωσαν στην Τουρκία όλα εκείνα τα προσχήματα που χρειαζόταν για να διχοτομήσει την Κύπρο, με αποκορύφωμα το πραξικόπημα της 15ης Ιουλιου 1974, που έδωσε στον Μπουλέντ Ετζεβίτ την αφορμή για την επιχείρηση «Αττίλας», όπως ήταν το κωδικό όνομα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Τον Νοέμβριο του 1967, έξι μήνες μετά που ανέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία στην Ελλάδα η χούντα, η κυπριακή Εθνική Φρουρά, με επικεφαλής τον στρατηγό Γρίβα, διενήργησε μια επιχείρηση φιάσκο στο τουρκοκυπριακό χωριό Κοφίνου, βάλλοντας εναντίον αμάχων, κυρίως γυναικοπαίδων. Η κατακραυγή που προκλήθηκε διεθνώς έδωσε όπλα στην τουρκική προπαγάνδα, με αποτέλεσμα η χούντα να αποσύρει από την Κύπρο την Ελληνική Μεραρχία, η οποία είχε εγκατασταθεί κρυφά στο νησί επί διακυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου. Οι ακραφνώς εθνικόφρονες στρατιωτικοί απέσυραν με την ουρά στα σκέλια τον ελληνικό στρατό κι άφησαν την Κύπρο ανοχύρωτη πολιτεία εν μέσω διακοινοιτικών συγκρούσεων και απειλών της Άγκυρας για εισβολή.

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε κι άρχισαν οι γνωστές έριδες ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους, η «ΕΟΚΑ Β'» με την παράνομη δράση της, οι συγκρούσεις μεταξύ αντιμακαριακών και μακαριακών κλικών κι οι απόπειρες δολοφονίας του προέδρου Μακαρίου, όλα δηλαδή εκείνα τα γεγονότα που αποσταθεροποίησαν το εσωτερικό μέτωπο, προφανώς όχι τυχαία. Όλα με την παρασκηνιακή υποστήριξη της χούντας που, ενώ είχε αποσύρει τη Μεραρχία από την Κύπρο κατά τρόπο άκρως ντροπιαστικό για τους Έλληνες, συνέχισε να παριστάνει τον θεματοφύλακα της εθνικής αξιοπρέπειας, σύμφωνα και με τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο του απατεώνα.

Όλοι συναγωνίζονταν ως προς το ποιος είναι ο πιο μεγάλος κι ο πιο γνήσιος πατριώτης, παραμένοντας βεβαίως όλοι προσηλωμένοι στο στόχο της Ένωσης με την Ελλάδα, οι μεν μακαριακοί τοποθετώντας το στόχο αυτό σε βάθος χρόνου οι δε αντιμακαριακοί επιδιώκοντάς τον «εδώ και τώρα». Εκείνοι που υποστήριζαν τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν μειοψηφία. Μάλιστα τους χαρακτήριζαν και προδότες, οι τεράστιοι πατριώτες που κατέβαζαν και ποδοπατούσαν ή έκαιγαν την σημαία της Κύπρου όπου την συναντούσαν. 

Μέσα σ’ εκείνη την παράνοια, τον Νοέμβριο του 1973 οι διαπραγματευτές Γλαύκος Κληρίδης και Ραούφ Ντενκτάς, στο πλαίσιο των διακοινοτικών συνομιλιών, έφτασαν σε προσυμφωνία για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία, από την οποία είχαν αποχωρήσει κάνοντας ανταρσία το 1964,  με αφορμή την αξίωση του Μακαρίου για αλλαγή 13 σημείων του Συντάγματος. Η προσυμφωνία προέβλεπε ότι οι Τουρκοκύπριοι θα αποδέχονταν τις 12 από τις 13 αλλαγές που ήθελε ο Μακάριος αλλά, όπως ήταν επόμενο, κανείς δεν την επικρότησε. Για τη χούντα και την αντιμακαριακή παράταξη όποια συμφωνία παρένειτε τη ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανέβαλλε την Ένωση συνιστούσε «προδοσία», ενώ ο Μακάριος, από την πλευρά του, μη θέλοντας  βεβαίως να υστερήσει σε πατριωτισμό, έσπευσε να διακηρύξει ξανά, σε εθνικό μνημόσυνο στη Γιαλούσα, ότι στόχος μας παραμένει «η Ένωσις και μόνον η Ένωσις». Επτά μήνες αργότερα συνέβη το πραξικόπημα, η τουρκική εισβολή και η ντε φάκτο διχοτόμηση της Κύπρου, η οποία διαρκεί μέχρι σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα μετά.

Καθώς βλέπω στην τηλεόραση κάθε σαββατοκύριακο τις κηδείες των ταυτοποιηθέντων αγνοουμένων μας της τουρκικής εισβολής, λυπάμαι βαθιά γιατί τα παιδιά εκείνα στάλθηκαν σαν πρόβατα στη σφαγή, σε μια κατάσταση που ήταν, όπως όλα δείχνουν, στημένη, αναμφίβολα προδομένη. Λυπάμαι ακόμη περισσότερο όταν σκέφτομαι ότι πολλοί έμειναν για δεκαετίες αγνοούμενοι, με τις μάνες, τις γυναίκες και τα παιδιά τους να τους περιμένουν, ενώ ήταν γνωστό στην πολιτεία ότι ήταν νεκροί. Τους άφησαν μέσα στον κατάλογο για φθηνούς μικροπολιτικούς λόγους, για να υπάρχει εκεί το πρόβλημα, για να μπορούν οι πανηγυριώτες του ψευδοπατριωτισμού να πουλάνε στον αφελή κι ευκολόπιστο λαό την πραμάτεια τους.

Φορώντας τις φουστανέλες του πατριωτισμού που τους βόλευε, έκαναν όλοι το σώου τους, οι απατεώνες του Σάμιουελ Τζόνσον. Βάφτισαν τη διχοτόμηση με διάφορα πατριωτικά ονόματα: «‘Ενωση», «Μακροχρόνιο Αγώνα», «εθνική αξιοπρέπεια», «εθνική περηφάνεια», «διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας» κτλ κτλ. «Αγωνιζόμενοι για την εθνική μας δικαίωση» κατέφαγαν τα πάντα, διέβρωσαν το κράτος εξευτέλιζοντας τους θεσμούς του, θεμελίωσαν την κομματοκρατία, καθιέρωσαν την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι, εγκαθίδρυσαν την διαπλοκή και κάλυψαν τη διαφθορά. Προκάλεσαν σε τούτο το λαό τις χειρότερες συμφορές: τον έσυραν σε διακοινοτικές συγκρούσεις, σε πόλεμο, σε θάνατο, πόνο, κλάμα, οικονομικές καταστροφές και συνεχίζουν μασκαρεμένοι να μας δουλεύουν, οδηγώντας μας στη χειρότερη συμφορά από όλες τις προηγούμενες, στη συμφορά που θα καταστήσει μεν την Κύπρο τουρκικό νησί, αλλά μέχρι τότε αυτοί θα έχουν κάνει την πολιτική ή οικονομική «μπάζα» τους: Στη διχοτόμηση. 

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΟΡΦΟΥ ΚΑΙ Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΑΖΟΡΩΝ

«Κατηραμένη νήσος, νήσος των Αζορών,
που καταστρέφης νέους και θάπτης των κορών
να πέση τιμορία από τον ουρανόν,
να λείψης απ΄τους χάρτας και τον οκεανόν.»
Μποστ, 1960.

Παρά το γεγονός ότι πέρασαν οι νηστείες, ο μητροπολίτης Μόρφου θα συνεχίσει μαζί με όσους θέλουν και μπορούν να ζητά «τὶς σωστικὲς πρεσβεῖες» της Παναγίας «γιὰ τὰ δεινὰ ποὺ παραμονεύουν, γιὰ κατάπαυση τῶν πυρκαγιῶν, γιὰ ἀποτροπὴ τῶν σεισμῶν, γιὰ ἀπελευθέρωση καὶ τῆς θάλασσας τῆς Κύπρου.»

(Οι προσευχές για απελευθέρωση και της ΓΗΣ της Κύπρου, η οποία κατέχεται από το 1974 από την Τουρκία, μάλλον δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες της Μητέρας του Χριστού, συνεπώς θα πρέπει να αποταθούμε αλλού.)

O σεβασμιώτατος, εκφράζει για άλλη μια φορά την αγωνία του ότι «εκεῖνα ποὺ νομίζαμε ὅτι εἶναι μακράν, εἶναι πιὰ κοντά». Παρόλα αυτά θεωρεί ότι είμαστε σε θέση ακόμη να σώσουμε τον κόσμο με την προσωπική μας μετάνοια για τις πολλές αμαρτίες μας:

«Οἱ προφητικοὶ λόγοι τῶν σύγχρονων ἁγίων, μᾶς δείχνουν ὅτι ὁ δρόμος της ἀποσοβήσεως τῶν κακῶν, ἀλλὰ καὶ ἐλαττώσεως τοῦ κακοῦ στὸν κόσμο, περνᾶ μέσα ἀπὸ τὴν προσωπική μας μετάνοια.»

Επί της ουσίας, δηλαδή σε σχέση με τις έντονες κριτικές που δέχτηκε για την άποψή του ότι οι γκέι γενιούνται από μητέρες που τους αρέσει να τον παίρνουν από πίσω, ο άγιος Μόρφου δε θέλησε να απαντήσει, διότι διεξάγεται αστυνομική έρευνα:

«Ὅσον ἀφορᾶ μιὰ ἄλλη πυρκαγιά, περὶ σαρκός, Ἁγίου Πνεύματος καὶ πονηρῶν πνευμάτων, τὴν ὁποία κάποιοι ἄναψαν γιὰ μᾶς, δὲν θὰ προβοῦμε σὲ οἱονδήποτε σχολιασμό, σεβόμενοι πλήρως σχετικὴ ἀστυνομικὴ ἔρευνα ποὺ διεξάγεται.»

Είναι γνωστό στην Κύπρο πως κάθε φορά που «σφίγγουν οι πυράες», έχουμε πυρκαγιές, τις οποίες αναλαμβάνει εκ μέρους της εκκλησίας να σβήσει η Παναγία, εάν φυσικά αποταθούμε σ΄αυτήν διά της προσευχής μας. Παραλληλίζοντας μεταφορικώς λοιπόν τις εναντίον του επικρίσεις με «πυρκαγιά, περὶ σαρκός, Ἁγίου Πνεύματος καὶ πονηρῶν πνευμάτων», θωρεί ότι την πυρκαγιά αυτή κάποιοι άλλοι την άναψαν γι’ αυτόν και όχι ο ίδιος που είπε ότι οι γυναίκες που τον παίρνουν ευχαρίστως από πίσω γεννούν παιδιά ομοφυλόφυλα.

Δεν ξέρω γιατί αλλά η ανακοίνωση του μητροπολίτη Μόρφου μού έφερε στο νου ένα παλιό τραγούδι, του 1960, που τιτλοφορείται «Η Νήσος των Αζορών». Τη μουσική έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης και το τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Τους στίχους έγραψε ο Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου), ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός, ευθυμογράφος και ζωγράφος. Οι στίχοι του τραγουδιού, απλοϊκοί και αφελείς, αναμειγνύουν με πολλά λάθη και ασυνταξίες την καθαρεύουσα με τη δημοτική. Τα λάθη όμως ήταν σκόπιμα, ο Μποστ έγραψε έτσι τους στίχους, για να σατιρίσει πολλά πράγματα: την ψεύτικη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν τότε (ο Μόρφου τη χρησιμοποιεί ακόμη) η οποία αναμείγνυε λόγιες και λαϊκές εκφράσεις, την αμορφωσιά, τον βερμπαλισμό και την υποκρισία της τότε ελληνικής κοινωνίας. Σας δίνω λοιπόν τους υπέροχα ασύνταχτους, ανορθόγραφους, αφελείς στίχους:

Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΑΖΟΡΩΝ
Ένα πλοίον ταξιδέβων με υπέροχον κερόν,
εφνιδίως εξοκήλη ανοικτά των Αζορών.
Φοβηθέντες των κηρίων κε ανήσηχοι κυρίε,
πίπτουν όλοι εις το κύμα κε τους τρόγουν καρχαρίε.
Ένας νέος κε μια νέα, ορεότατα πεδιά,
φθάνουν κολυμβών γενέος, εις πλησείον αμουδιά
νήστις όντες κε διψόντες εις την νήσον αφιχθείς,
έτρογον καρπούς των δέντρων κε συλλάβοντος ιχθείς.
Ζώντες βίον πρωτογόνου κε ο νέος με την κόρη
κύταζαν κε κάπου – κάπου εαν έρχετε βαπόρι
αλά φθάσαντος χειμόνος κε μη φθάνοντος βαπόρι
απεβίοσεν ο νέος κε απέθαναιν η κόρη.
Αργότερα, αργότερα,
πλησίασαν δύο κότερα
κι ήρθε κι ένα βαπόρη
ματέος ψάχνων για να βρη
τον νέον κε την κόρη.
Κατηραμένη νήσος, νήσος των Αζορών,
που καταστρέφης νέους και θάπτης των κορών
να πέση τιμορία από τον ουρανόν,
να λείψης απ΄τους χάρτας και τον οκεανόν.

Μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι πατώντας ΕΔΩ

ΤΟ 2003 ΔΕ ΧΑΘΗΚΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Με αφορμή αναφορές του πρώην Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Αλέκου Μαρκίδη, στη σελίδα του στο Facebook, σε επιστολή που έστειλε το 2003 ο Ραούφ Ντενκτάς στον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο και στην απάντηση του δεύτερου, έγιναν τις τελευταίες ημέρες συζητήσεις για το κατά πόσον το 2003 χάθηκε άλλη μια ευκαιρία για την επιστροφή της Αμμοχώστου. Ωστόσο προκύπτει και μια άλλη πτυχή, αυτή που αφορά τη στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου απέναντι στο Σχέδιο Ανάν, η οποία δεν σχολιάστηκε καθόλου. Επιτρέψετέ μου να σας πω επί του θέματος την άποψή μου, βάζοντας πρώτα τα γεγονότα σε σειρά.

Ο ΝΤΕΝΚΤΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΜΕΤΑ ΒΔΕΛΥΓΜΙΑΣ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ

Στις 11 Μαρτίου του 2003, έγινε στη Χάγη της Ολλανδίας συνάντηση του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, με τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, Τάσσο Παπαδόπουλο και Ραούφ Ντενκτάς. Εκεί ο Ντενκτάς είπε και κατάμουτρα στον Γενικό Γραμματέα ότι απορρίπτει τόσο το Σχέδιο Ανάν, ως βάση διαπραγμάτευσης, όσο και την προοπτική διεξαγωγής δημοψηφισμάτων. Το αποτέλεσμα ήταν ένα νέο ναυάγιο και αδιέξοδο στο Κυπριακό, για το οποίο ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, με τρόπο αυστηρό και χωρίς περιστροφές, καταλόγισε την ευθύνη στην τουρκοκυπριακή πλευρά.

Ο ΝΤΕΝΚΤΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΠΑΚΕΤΟ «Μ.Ο.Ε.»

Κάτω από το βάρος της ευθύνης που του καταλόγισε ο ΟΗΕ, ο Ντενκτάς έστειλε επιστολή στον πρόεδρο Παπαδόπουλο, με την οποία επαναλάμβανε ότι το Σχέδιο Ανάν δεν μπορούσε να οδηγήσει σε λύση και αντιπρότεινε τα εξής «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» (τα καταγράφω εν τάχει):

Επιστροφή της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου στην ελληνοκυπριακή πλευρά και παράλληλα να αρθούν όλοι οι περιορισμοί στο διεθνές εμπόριο, μεταφορές, ταξίδια και αθλητικές συναντήσεις, πράγμα που σήμαινε μεταξύ άλλων τη νομιμοποίηση της διεθνούς εμπορικής δραστηριότητας του ψευδοκράτους και της λειτουργίας του αεροδρομίου και των λιμανιών του, με παράλληλο άνοιγμα των λιμανιών και των αεροδρομίων της Τουρκίας για τα πλοία και τα αεροπλάνα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Επίσης: Άνοιγμα των οδοφραγμάτων και ελεύθερη διακίνηση (αυτό το έκανε μονομερώς ο Ντενκτάς λίγες ημέρες αργότερα), σταδιακά βήματα για διακίνηση αγαθών και ενθάρρυνση για κοινοπραξίες μεταξύ των δύο μερών, κατάργηση των περιορισμών στη διακίνηση της UNFICYP, που επέβαλε η τουρκική πλευρά το 2000, και να συσταθεί δικοινοτική επιτροπή συμφιλίωσης για προώθηση κατανόησης, ανοχής και αμοιβαίου σεβασμού.

Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΑ ΜΟΕ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΕ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΝ

Με τη σύμφωνο γνώμη της πολιτικής ηγεσίας, ο Τάσσος Παπαδόπουλος απάντησε με επιστολή στον Ντενκτάς ως εξής:

«Δεν συμμερίζομαι την θέση σας για τους λόγους αποτυχίας της συναντήσεως της ΧΑΓΗΣ. Αντίθετα πιστεύω ότι η πραγματική αιτία ήταν το ότι ούτε η Τουρκία ούτε εσείς αποδεχθήκατε το Σχέδιο του ΓΓ, ως βάση διαπραγμάτευσης διευθέτησης του Κυπριακού προβλήματος. Πιστεύω ότι η αποστολή των καλών υπηρεσιών του Γ.Γ. αποτελεί την καλύτερη ελπίδα να προχωρήσουμε σε διευθέτηση.
Αντιγράφω την δήλωση που έκανα μετά το αδιέξοδο της ΧΑΓΗΣ:
Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι παρά την οπισθοδρόμηση θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος τόσο πριν από την προσχώρηση της Κύπρου στην ΕΕ, όσο και μετά και ότι η σημερινή οπισθοδρόμηση δεν θα μας οδηγήσει εκτός της οδού να προσπαθούμε για τελική λύση εντός των παραμέτρων του σχεδίου Ανάν. Γι’ αυτό και εσείς, αν η επανάληψη των συνομιλιών θα έχει νόημα πρέπει:
1. Να δεχθείτε την συνέχιση των καλών υπηρεσιών του ΓΓ, ως προνοούν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.
2. Να αποδεχθείτε το Σχέδιο Ανάν ως βάση για λύση για περαιτέρω διαπραγμάτευση.

Από το περιεχόμενο της επιστολής προκύπτει ότι ο Παπαδόπουλος ούτε που ασχολήθηκε με το «Πακέτο Ντενκτάς» αλλά επέμενε σε επιστροφή στο τραπέζι των συνομιλιών με βάση το Σχέδιο Ανάν.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΤΑΝ Η ΠΛΕΟΝ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΡΜΟΖΟΥΣΑ

Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο Τάσος Παπαδόπουλος έδωσε στον Ντενκτάς την πλέον αρμόζουσα και ενδεδειγμένη απάντηση.

Πρωτίστως διότι σε εκείνο το στάδιο το σίδερο ήταν ζεστό για συνολική λύση του Κυπριακού και όχι για μέτρα εμπιστοσύνης, που ουσιαστικά παρέπεμπαν τη συνολική λύση σε βάθος χρόνου. Για τη συνολική λύση πολύ ορθά ο Τάσσος Παπαδόπουλος επέμενε σε άμεση επιστροφή στο τραπέζι των συνομιλιών στη βάση του Σχεδίου Ανάν, μέσα στο οποίο συγκεκριμενοποιούνταν και καθορίζονταν λεπτομερώς όλες οι πτυχές και παράμετροι του Κυπριακού Ζητήματος, όπως αυτές συζητήθηκαν για πολλά χρόνια στις διακοινοτικές συνομιλίες.

Δεύτερο, γιατί δεν μπορούσε να γίνει αποδεχτή η νομιμοποίηση της διεθνούς εμπορικής δραστηριότητας του ψευδοκράτους, με άνοιγμα των λιμανιών και του αεροδρομίου του, διότι κάτι τέτοιο θα μετέτρεπε το παράνομο μόρφωμα σε καθεστώς τύπου Ταϊβάν, που θα ανταγωνιζόταν την Κυπριακή Δημοκρατία σε όλους τους τομείς της οικονομίας, με τη στήριξη ισχυρών Τούρκων επενδυτών, εφόσον πλέον το εμπόριο θα ήταν νόμιμο. Πράγμα βεβαίως που θα οδηγούσε το Κυπριακό σε οριστική διχοτόμηση, με την τεράστια τουρκική αγορά να μας ανταγωνίζεται αθέμιτα μεν, νόμιμα δε, πάνω στο ίδιο μας το νησί.

Τρίτο, γιατί δεν είχαμε κανένα λόγο εκείνη τη χρονική στιγμή να απαλλάξουμε τον Ντενκτάς από τις βαρύτατές του ευθύνες και μάλιστα να συγκατανεύσουμε στο να εκτροχιαστεί το Κυπριακό από τη διαδικασία που είχε δρομολογηθεί με τις καλές υπηρεσίες του Γ.Γ. και το Σχέδιο Ανάν.

ΥΣΤΕΡΑ ΤΑ ΚΑΝΑΜΕ ΜΑΝΤΑΡΑ

Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ο Τάσσος Παπαδόπουλος έκανε τον ορθό χειρισμό και μάλιστα απέστειλε ο ίδιος δύο επιστολές προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, (9 Αυγούστου και 16 Δεκεμβρίου 2003) ζητώντας του να συνεχίσει τις καλές του υπηρεσίες, επαναφέροντας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης το Σχέδιο Ανάν. Η τότε δραστηριότητα του προέδρου Παπαδόπουλου, που οδήγησε στην επαναφορά του Σχεδίου Ανάν, έχει διαγραφεί από τους γνωστούς παραχαράκτες της ιστορίας, ο οποίοι προβάλλουν σήμερα τον Παπαδόπουλο σαν εκ διαμέτρου αντίθετο με το Σχέδιο Ανάν και σαν τον σωτήρα που μας έσωσε από αυτό. Στην πραγματικότητα ο Παπαδόπουλος ήταν εκείνος που επανέφερε το Σχέδιο Ανάν στο τραπέζι, ενώ εκείνος που ήταν εκ διαμέτρου αντίθετος και παρέμεινε σταθερά πολέμιος του Σχεδίου Ανάν, από την αρχή μέχρι το τέλος, ήταν ο Ραούφ Ντενκτάς και όσοι επιθυμούσαν διακαώς τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Δυστυχώς όμως, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τις κινήσεις του εκείνες, έπαιζε απλώς το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών (blame game). Όταν η διαπραγμάτευση επί του Σχεδίου Ανάν προχώρησε στα βαθιά, τόσο ο Ντενκτάς όσο και ο Παπαδόπουλος έδειξαν στην πράξη ότι δεν ήθελαν το Σχέδιο του Γ.Γ., αφού ουσιαστικά δεν γινόταν διαπραγμάτευση. Ήταν ολοφάνερο πως ο Παπαδόπουλος δεν ήθελε να βελτιώσει το Σχέδιο Ανάν, από το σημείο που το έφτασε διαπραγματευόμενος ο προκάτοχός του, Γλαύκος Κληρίδης. Μάλλον το ήθελε και χειρότερο, ώστε να ζητήσει στα δημοψηφίσματα από τον κυπριακό λαό να το απορρίψει.

Ατυχώς για τον Παπαδόπουλο και δυστυχώς για την Κύπρο, ο Ταγίπ Ερντογάν κατάφερε να παραμερίσει τον αρνητικό Ντενκτάς, για να αναλάβει την ηγεσία της Τ/κ κοινότητας ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο οποίος παρουσιάστηκε ολοπρόθυμος για διαπραγμάτευση, σε αντίθεση με τον Παπαδόπουλο που ήταν διαρκώς εξαφανισμένος, με αποτέλεσμα το Σχέδιο Ανάν να διαμορφώνεται ετεροβαρώς υπέρ των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι κατέθεταν τις δικές τους θέσεις στους εκπροσώπους του Γ.Γ. του ΟΗΕ.

Όταν έφτασε η ώρα των δημοψηφισμάτων, τόσο ο Παπαδόπουλος όσο και ο Ντενκτάς κάλεσαν τις κοινότητές τους να πούν ένα ηχηρό ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Οι Ελληνοκύπριοι άκουσαν τον Παπαδόπουλο και είπαν το ηχηρό ΟΧΙ ενώ οι Τουρκοκύπριοι έγραψαν τον Ντενκτάς στα παλιά τους τα παπούτσια και είπαν ηχηρό ΝΑΙ. Από εκείνη τη στιγμή το βάρος της ευθύνης μετατέθηκε από τους ώμους της τουρκοκυπριακής πλευράς στους ώμους των Ελληνοκυπρίων.

Ήταν χωρίς αμφιβολία η μεγαλύτερή μας ήττα, στην μετά την τουρκική εισβολή ιστορία του Κυπριακού, μία ήττα για την οποία την ασήκωτη ευθύνη φέρει ο τότε πρόεδρος, με τις λανθασμένες του εκτιμήσεις πάνω στη σκακιέρα του εθνικού μας ζητήματος. Αν δεν ήθελε το Σχέδιο Ανάν, θα έπρεπε να είχε κάνει διαφορετικούς χειρισμούς, την ώρα που το απέρριψε ο Ντενκτάς και όχι να παίξει εκείνο το καταστροφικό blame game που αποδείχτηκε τελικά μπούμερανγκ για την πλευρά μας. Θυμίζω ότι αμέσως μετά, η Ε.Ε. μας επέβαλε τη νομιμοποίηση του εμπορίου των Τουρκοκυπρίων, με σφραγίδες ποιότητας του Τ/κ Εμπορικού Επιμελητηρίου, αντί της Κυπριακής Δημοκρατίας (αναβάθμιση ουσιαστικά του ψευδοκράτους), ενώ από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια ραγδαία και οργιώδης οικονομική ανάπτυξη στα κατεχόμενα, που αφαίρεσε από τους Τουρκοκύπριους την πίεση για αναζήτηση λύσης του Κυπριακού.

Συνεπώς για μένα πρόβλημα δεν ήταν η απόρριψη του «Πακέτου Ντενκτάς» και δεν θεωρώ πως με την απόρριψη χάσαμε την ευκαιρία για επιστροφή της Αμμοχώστου. Διότι η επιστροφή της Αμμοχώστου, με εκείνους τους όρους θα σήμαινε την οριστική διχοτόμηση και ταϊβανοποίηση του ψευδοκράτους. Το πρόβλημα ήταν η ανειλικρίνεια στις προθέσεις του τότε προέδρου, που κατέληξε σε πατατράκ, καθιστώντας τους Τουρκοκύπριους αφέντες (μαζί με την Τουρκία) στο βορρά και (ως πολίτες ταυτόχρονα και της Κυπριακής Δημοκρατίας) συνέταιρους στο νότο.

ΠΟΙΟΙ ΒΙΑΣΤΗΚΑΝ ΤΕΛΙΚΑ; ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ Ή ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ;

Όταν η 19χρονη Βρετανίδα κατάγγειλε ότι την βίασαν 12 νεαροί από το Ισραήλ, γράφτηκαν πολλά. Εγώ επέλεξα να μη γράψω τίποτα. Γιατί σε τόσο ευαίσθητες περιπτώσεις, αν γράφεις χωρίς να ξέρεις ακριβώς τα γεγονότα, ό,τι γράψεις είναι λάθος. Από τη μια έχεις ένα παιδί 19 χρονών που λέει ότι βιάστηκε μαζικά. Σοκ! Από την άλλη έχεις άλλα δώδεκα παιδιά, 16 ως 18 χρονών, που ξαφνικά και καθώς διασκέδαζαν τις διακοπές τους, βρέθηκαν μέσα στο κελί, για βιασμό που δεν έκαναν. Σοκ!

Το κορίτσι ομολόγησε στη συνέχεια ότι πήγε θεληματικά με κάποιους από τους νεαρούς, αλλά τους κατάγγειλε για βιασμό, επειδή την βιντεογράφησαν στη διάρκεια της πράξης. Κατάγγειλε δώδεκα αγόρια. Οι πέντε αφέθηκαν ελεύθεροι σύντομα, γιατί είχαν άλλοθι. Μάλιστα ο ένας από αυτούς κοιμόταν με το κορίτσι του την ώρα του ισχυριζόμενου βιασμού. Η ταλαιπωρία των άλλων ωστόσο συνεχίστηκε για πολλές ημέρες.

Τα μέχρι τώρα δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα πως το κορίτσι ήθελε να κάνει αυτό που γούσταρε και καλά έκανε (το γράφω και το εννοώ, χωρις την παραμικρή δόση σαρκασμού). Κάποια αγόρια που γούσταραν τη φάση πήγαν μαζί της. Όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, τα αγόρια το πήραν και λίγο στην πλάκα. Πήραν τα κινητά κι άρχισαν να βιντεογραφούν. Ασφαλώς αυτό είναι απαράδεκτο, κακοήθες κι ανεπιφύλακτα καταδικαστέο. Αλλά έχει τεράστια απόσταση από τον βιασμό. Θα μπορούσε να το πει κανείς «ψυχολογικό βιασμό». Το δέχομαι. Στην υπόθεση αυτή ωστόσο εκείνοι που εκτέθηκαν δημόσια, ταλαιπωρήθηκαν, λοιδορήθηκαν, διαπομπεύτηκαν, φυλακίστηκαν σε κρατητήρια και στην ουσία βιάσθηκαν ψυχολογικά ήταν όσοι από τους νεαρούς κατηγορήθηκαν με τόσο βάναυσο τρόπο για κάτι που δεν έκαναν.

Αν το κορίτσι δεν έκανε καταγγελία για έναν βιασμό που δεν έγινε ποτέ, ούτε η ίδια θα είχε διαπομπεφθεί ούτε κανένας. ‘Οσον αφορά το βίντεο που υποστηρίζει ότι την τράβηξαν και τον «πασιαμά» (πλάκα) που λέει ότι έκαναν εις βάρος της, θα μπορούσε να τα καταγγείλει ακριβώς αυτά, αν και εφόσον βεβαίως συνέβησαν, χωρίς να υποβάλει δώδεκα παιδιά 16-18 χρονών σε ένα τόσο βάναυσο ψυχολογικό βιασμό. Επαναλαμβάνω και τονίζω ότι εγώ προσωπικά δεν μέμφομαι καθόλου το κορίτσι για το αν πήγε με ένα ή περισσότερα αγόρια στη διάρκεια των διακοπών της, καθόλου δεν το θεωρώ ανήθικο αν το έκανε επειδή το γούσταρε, επειδή ήθελε να ζήσει εμπειρίες. Ανήθικο ήταν που πήγε και κατάγγειλε ότι την βίασαν.

Για όσους έσπευσαν να γράψουν μύδρους εναντίον του ρατσισμού και σεξισμού της κοινωνίας, διότι κάποιοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον αρχικό ισχυρισμό του κοριτσιού, θα ήθελα να πω αυτό: Τα όσα γράψατε, λουστήτε τα. Επιτέλους αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα σωστοί, με την καλώς νοούμενη ηθική υπόσταση του κόσμου, πρέπει άντρες και γυναίκες, φτωχοί και πλούσιοι, Αφρικανοί, Ασιάτες, Ινδιάνοι και Ευρωπαίοι, αλλοδαποί και ημεδαποί, γκέι και στρέιτ, να αντιμετωπίζονται με τον ΙΔΙΟ τρόπο. Όχι η γυναίκα να αντιμετωπίζεται με περισσότερη ανοχή σε σχέση με τον άντρα, ή ο Αφρικανός σε σχέση με τον λευκό, ή ο αλλοδαπός σε σχέση με τον ημεδαπό, ή ο γκέι σε σχέση με τον στρέιτ.

Ναι, σίγουρα οι μεν υπέστησαν για αιώνες καταπίεση και διακρίσεις, σε σχέση με τους δε, αλλά βλέπω τις τελευταίες δεκαετίες το αμάξι της «πολιτικής ορθότητας» να τρέχει με τόση φόρα, που έχει προσπεράσει το άλογο της ηθικής που υποτίθεται έπρεπε να το σέρνει. Πάμε δηλαδή στο άλλο άκρο, εκεί που η «πολιτική ορθότητα» πάει να στήσει μια νέου τύπου «Ιερά Εξέταση», που ρίχνει στην πυρά, ανθρώπους χωρίς κακές προθέσεις, ανθρώπους που είπαν κάτι και παρεξηγήθηκε, ανθρώπους που είπαν ή έγραψαν ένα αστείο, καλλιτεχνικά ή πνευματικά έργα με τη υποψία ότι αυτά εμπεριέχουν ρατσιστικές ή σεξιστικές αιχμές και ούτω καθεξής. Προσοχή, γιατί δεν πάμε καλά!

ΜΕ «ΛΥΣΗ ΔΥΟ ΚΡΑΤΩΝ», ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ!

Παρά το γεγονός ότι το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος στο βορρά είναι ένα παράνομο μόρφωμα, ξεκίνησε ήδη να ανταγωνίζεται έντονα οικονομικά την Κυπριακή Δημοκρατία. Όχι μόνο με τα καύσιμα, καθώς χιλιάδες Ελληνοκύπριοι γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αλλά και με πολλά άλλα είδη, τα οποία βρίσκουν φθηνότερα εκεί. Έχω επίσης ακούσει με τα αυτιά μου πολλούς που λένε ότι θα κλείσουν για διακοπές σε πολυτελέστατα ξενοδοχεία, στα κατεχόμενα, που προσφέρουν μισές ενώ είναι καλύτερα, λένε, από αντίστοιχα δικά μας. Ακούω να πετάνε από το αεροδρόμιο της Τύμπου (Ερτσιάν) διότι από εκεί βρίσκουν πολύ φθηνότερα εισιτήρια. Τις τελευταίες ημέρες μάθαμε από εκπρόσωπο φοιτητών ότι φοιτητές αναγκάζονται να ενοικιάζουν στα κατεχόμενα, καθώς τα ενοίκια στις ελεύθερες περιοχές «έχουν γίνει φόνος».

Όσοι δεν διαθέτουν επαγωγική σκέψη για να προβλέψουν τι θα γίνει αν το ψευδοκράτος γίνει νόμιμο κράτος, στο πλαίσιο της λύσης δύο κρατών, ή της συνομοσπονδίας (δηλαδή της διχοτόμησης), ας ανοίξουν τα μάτια τους, να δουν τι συμβαίνει ήδη από τώρα. Αν το ψευδοκράτος γίνει νόμιμο κράτος, θα μας το κλείσει το μαγαζί! Με μαθηματική ακρίβεια δηλαδή. Γιατί πλέον θα μπορεί να κάνει ελεύθερα εμπόριο από τα αεροδρόμια και τα λιμάνια του, θα μπορούν να επενδύσουν εκεί επιχειρηματικά ισχυροί παίχτες, που τώρα δεν το κάνουν διότι είναι το στάτους της «χώρας» αυτής ακόμη παράνομο.

Αν το ψευδοκράτος γίνει νόμιμο, δε θα ανταγωνιζόμαστε με μια ελεύθερη πλέον τουρκοκυπριακή οικονομία. Θα ανταγωνιζόμαστε με πανίσχυρους οικονομικά ΤΟΥΡΚΟΥΣ επιχειρηματίες, που θα έχουν τη δυνατότητα να ρίξουν τις τιμές για να κλείσουν τους δικούς μας. Κανένας Σιακόλας στο εμπόριο ή Τσώκος στα ξενοχοδεία δε θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τους αντίστοιχους Τούρκους επιχειρηματίες, που έχουν πίσω τους μια αγορά 80 εκατομμυρίων ανθρώπων. Μόνο αν τα πουλήσουμε όλα σε ξένους, επιχειρήσεις, ακίνητα και το βυζί της μάνας μας, που λέει ο λόγος, μπορεί να έχουμε κάποιες ελπίδες να αντισταθούμε και πάλι με τεράστια αμφιβολία το γράφω αυτό, γιατί ο ξένος είναι ξένος κι ό,τι ώρα θέλει πουλάει και φεύγει. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι Ελληνοκύπριοι θα γίνουμε τσιράκια, είτε Τούρκων είτε ξένων παραλήδων.

Επιτέλους καταλάβετέ το. Το γράφω εδώ και χρόνια αλλά βλέπω μέρα με τη μέρα την κατάσταση να χειροτερεύει, όλο και περισσότερους Εληνοκύπριους να προτιμούν να αγοράζουν από εκεί. Δε φταίει ο απλός κόσμος. Τη ζωή δεν τη ρυθμίζουν οι νόμοι και οι απαγορεύσεις (π.χ. να κλείσουμε τα οδοφράγματα). Τη ζωή τη ρυθμίζουν οι ανάγκες των ανθρώπων.

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης συζητά παρασκηνιακά λύση δύο κρατών. Αν ισχύει αυτό πραγματικά δεν ξέρω ποιος ανεύθυνος ή ποιος πράκτορας των Τούρκων του έβαλε μέσα στο μυαλό αυτή την αποκοτιά. Αν έχουμε μια πιθανότητα οι Κύπριοι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να ορίζουμε τον τόπο μας, είναι με μια λύση του Κυπριακού που θα προνοεί μια χώρα (όχι δύο), μία, ενιαία οικονομία, μία ιθαγένεια, μία εξωτερική πολιτική και πάνω κάτω την αναλογία 80% με 20% Ελλήνων και Τούρκων αντίστοιχα.

Καμία άλλη λύση δεν είναι προς το συμφέρον των Κυπρίων και κανένας Κύπριος πολιτικός, που αγαπά την πατρίδα του παραπάνω από την τσέπη του, δε μπορεί να συζητά λύσεις δύο κρατών στην Κύπρο.

Η ΠΑΤΑΓΩΔΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ» ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Είναι φρόνιμο να διδάσκεται ένας λαός και πρωτίστως η ηγεσία του από την ιστορία. Στην περιπτωσή του Κυπριακού ωστόσο, αντί να αυξάνεται η σοφία μας, γιγαντώνεται η πλάνη μας, διότι η ιστορία υποκαταστάθηκε από μια αυθαίρετη μυθολογία. Η διχοτομική παράταξη έχει φλομώσει με τόσα ψέματα αυτό το λαό, από το 1960 μέχρι σήμερα, που η ιστορική αλήθεια έχει καταπλακωθεί από όγκους πολιτικής απάτης, η οποία συγκάλυψε επίσης αμέτρητα σκάνδαλα διαπλοκής, διαφθοράς και ανελέητης υπεξαίρεσης ή διασπάθισης δημοσίου χρήματος.

Το Κυπριακό εξυπηρέτησε για 60 τόσα χρόνια όχι μόνο πολιτικούς απατεώνες αλλά και εγκληματίες κοινού ποινικού δικαίου, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα που στήθηκε πάνω στο «Δίκαιο της Ανάγκης» για να εξαπατήσουν και να κατακλέψουν τον κυπριακό λαό, «υποσχόμενοι» λύση του Κυπριακού σε βάθος χρόνου, με ένα μακροχρόνιο αγώνα χωρίς στρατηγική, χωρίς τακτική, χωρίς καν (μέχρι σήμερα) ξεκάθαρη στοχοθέτηση. Το υποτιθέμενο ζητούμενο ήταν μια (αορίστως) δίκαιη και βιώσιμη λύση, που άλλοτε με το όνομα «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» κι άλλοτε ανώνυμα, περιφερόταν σαν μαϊμού στα πολιτικά πανηγύρια, όπου ο καθένας την παρουσίαζε όπως ήθελε.

Αλλά ο μακροχρόνιος δεν εξυπηρέτησε μόνο τα ιδιοτελή συμφέροντα του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που καταχράστηκε τον γνήσιο πατριωτισμό του λαού, για να τον κατακλέψει. Εξυπηρέτησε πρωτίστως την Τουρκία, η οποία, ευλόγως από την πλευρά της, επεδίωξε το ροκάνισμα του χρόνου, ώστε να εμπεδωθεί ο εκτουρκισμός των κατεχομένων και να σβήσει ο πόθος της επιστροφής των Ελληνοκυπρίων. Αποδείχτηκε συνεπώς εκ του αποτελέσματος ο μακροχρόνιος για τον Ελληνισμό της Κύπρου όχι απλά απάτη αλλα εσχάτη προδοσία.

Παρόλα αυτά ο μακροχρόνιος παραμένει ουσιαστικά η εθνική μας στρατηγική στο Κυπριακό, την οποία όλοι οι πρόεδροί εφάρμοσαν από την εισβολή μέχρι σήμερα, άλλοι συνειδητά κι άλλοι εκβιαζόμενοι από το βαθύ κράτος και τη διχοτομική παράταξη που τους έδωσε ψήφους για να ανέβουν στην εξουσία. Ακόμη και ο Νίκος Αναστασιάδης, που υποστήριξε με πάθος στο παρελθόν μια γρήγορη λύση, στη συμφωνημένη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πείσθηκε, όταν ανέλαβε την εξουσία, ότι έπρεπε να ελαττώσει ταχύτητα στο Κυπριακό και να δώσει προτεραιότητα στην ανάκαμψη της κυπριακής οικονομίας, όχι μόνο υλοποιώντας τα μέτρα που επέβαλε η Τρόϊκα αλλά και με άλλους ευφάνταστους τρόπους, όπως π.χ. η παραχώρηση διαβατηρίων σε Ρώσους και Κινέζους ολιγάρχες.

Στην πραγματικότητα ο Νίκος Αναστασιάδης εφάρμοσε μια νέα στρατηγική, που μοιάζει πολύ με την ωραία μεν στη διατύπωση, ανεφάρμοστη δε στην πράξη «Νέα Στρατηγική» του Νικόλα Παπαδόπουλου, θεωρία της οποίας ήταν ότι έπρεπε να αναπτύξουμε άψογες σχέσεις με όλους τους ισχυρούς, τόσο δηλαδή με τη Δύση όσο και με τη Ρωσία (ασχέτως αν τα συμφέροντά των μεν και των δε βρίσκονται σε διελκυστίνδα) και να προσπαθήσουμε να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία.

Στην πραγματικότητα η «Νέα Στρατηγική» του Ν. Παπαδόπουλου, την οποία προσπάθησε να εφαρμόσει κι ο Αναστασιάδης, δεν είναι νέα. Χρονολογείται. Την εφάρμοσε επίσης ο Τάσσος Παπαδόπουλος κι ο Σπύρος Κυπριανού κι ήταν αυτή που μας έφερε στη χειρότερη θέση, τόσο στο Κυπριακό όσο και σε ό,τι αφορά το στάτους και την αξιοπιστία μας σε διεθνές επίπεδο. Ήταν η «στρατηγική» που βόλεψε εξαιρετικά την Τουρκία, αφού της έδωσε αφορμές και προφάσεις για να προχωρήσει σε νέα οδυνηρά για εμάς τετελεσμένα, που μας έφεραν πιο κοντά στη διχοτόμηση. Θυμίζω ενδεικτικά επί Κυπριανού την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και επί Παπαδόπουλου τον κανονισμό για εμπόριο των Τουρκοκυπρίων μέσω της πράσινης γραμμής, με σφραγίδες ποιότητας του ψευδοκράτους και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η «Νέα Στρατηγική» Παπαδόπουλου, την οποία εφάρμοσε κι ο Αναστασιάδης, στην ουσία δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα blame game που, όποτε το παίξαμε, τα κάναμε μαντάρα. Διότι προσπαθήσαμε να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία δεν θέλει λύση, χωρίς να τα καταφέρουμε ωστόσο ποτέ να πείσουμε ότι θέλουμε εμείς, χωρίς καν να ξέρουμε ΑΝ θέλουμε λύση εμείς και τι είδους λύσηείναι αυτή που θέλουμε. Μ’ αυτά τα δεδομένα πιστέψαμε ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε εμείς, μια χώρα των 700 χιλιάδων κατοίκων, πιο σημαντικοί για τους μεγάλους διεθνείς παίχτες, για τη Ρωσία ή την Ευρώπη ή την Αμερική από ότι μπορεί να γίνει (όταν το θέλει) η Τουρκία.

Με ενθάρρυνση από τον Νετανιάχου και θεωρώντας ότι έχει τη στήριξη του Ισραήλ, των ΗΠΑ και ισχυρών εταίρων μας στην Ε.Ε., ο Αναστασιάδης πίστεψε ότι μπορεί να στριμώξει την Τουρκία. Όχι για να λύσουμε το Κυπριακό όσο γίνεται γρηγορότερα και καλύτερα σε σχέση με τα συμφέροντα του κυπριακού λαού, αλλά για να την υποχρεώσει να κάτσει προς το παρόν φρόνιμη και να μη μας ενοχλεί, ενόσω εμείς θα δίνουμε διαβατήρια στους Ρώσους ή θα ασχολούμαστε με τις διαδικασίες εξόρυξης των υδρογονανθράκων. Δυστυχώς όμως ο Τούρκος αποδείχτηκε ξερό κεφάλι κι αντί να φοβηθεί την τρέλα του Ισραήλ, την ισχύ των ΗΠΑ ή τις απειλές της Ε.Ε., αντέδρασε με τσαμπουκάδες στέλοντας τρία πλοία στην κυπριακή ΑΟΖ, ενώ ξεκίνησε ήδη να έρχεται και τέταρτο.

Βλέποντας την Κύπρο να διχοτομείται πλέον όχι μόνο στη στεριά αλλά και στη θάλασσα, χωρίς να βρίσκει ουσιαστική και πρακτική στήριξη από κανένα κι αντιλαμβανόμενος ότι στο τέλος θα τον πουν και προδότη πρώτοι εκείνοι που τον έπεισαν να εφαρμόσει τη δική τους ανόητη στρατηγική, ο Αναστασιάδης ψάχνεται τώρα να βρει πώς θα βγει μέσα από αυτή την τραγική κατάσταση που δημιουργήθηκε. Ξαφνιασμένος, απροετοίμαστος, χωρίς πλάνο, χωρίς τακτική, χωρίς πυξίδα, χωρίς να ξέρει τι πρόκειται να γίνει και πώς θα βγούμε από μέσα. Ξαφνικά εκεί που νόμιζε ότι είχε στη σκακιέρα το πάνω χέρι, ο Τούρκος άρχισε να του τρώει τους αξιωματικούς, τα άλογα, τους πύργους και να στριμώχνει και τη βασίλισσα. Δυο κινήσεις πριν το ματ, ψάχνεται τώρα να μας γλυτώσει.

Η προχειρότητα στους χειρισμούς, η κουτοπονηριά στην πρακτική και οι νομικισμοί στη ρητορική απέτυχαν παταγωδώς και επανειλημμένα να μας αποδώσουν ουσιαστικές λύσεις, όλες αυτές τις δεκαετίες του εθνικού μας ζητήματος κι τραγική ιστορία των υποχωρήσεων υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα για την πλευρά μας, επαναλαμβάνεται κάθε φορά για ένα πολύ απλό λόγο: Αυτόν που σημείωσα στην πρώτη παράγραφο.

Οπότε, συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, τι άλλον να σας πω; Καλή τύχη!

ΞΥΠΝΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ

Θα προσπαθήσω να το γράψω όσο πιο απλά μπορώ, για όσους δεν το καταλαβαίνουν και για όσους το καταλαβαίνουν αλλά «παίζουν πελλόν» γιατί τους βολεύει πρόσκαιρα η ντε φάκτο διχοτόμηση.

Όσοι Λεμεσιανοί, Παφίτες, Σκαλιώτες, Παραλιμνίτες, Αγιανναπίτες φοβάστε ότι η επιστροφή του Βαρωσιού στους νόμιμους κατοίκους του θα επηρεάσει τα οικονομικά σας συμφέροντα, να ξέρετε πώς αν το Βαρώσι ανοίξει υπό τουρκική διαχείριση, απλά ΚΛΕΙΣΑΤΕ! Αν νομίζετε ότι θα μπορέσετε να ανταγωνιστείτε τους δισεκατομμυριούχους Τούρκους επενδυτές του «Λας Βέγκας της Μεσογείου», όπως ονειρεύονται να κάνουν το Βαρώσι, είστε γελασμένοι.

Είστε γελασμένοι αν νομίζετε πως με τη διχοτόμηση της Κύπρου (τη «λύση δύο κρατών» όπως μας την πλασάρουν τελευταία οι διχοτομικοί) θα γλυτώσουμε από την Τουρκία. Αν καταλήξουμε σε επισημοποίηση της διχοτόμησης, με αναγνώριση του ψευδοκράτους σαν ανεξάρτητης χώρας ή ακόμη απλά σαν οικονομικής οντότητας με δικαίωμα ελεύθερου εμπορίου, την κάτσαμε τη βάρκα.

Η Τουρκία έχει μεθοδικά προετοιμάσει τις υποδομές, στον τουριστικό τομέα, στη γεωργία (νερό από την Τουρκία) αλλά και στις υπηρεσίες, γιατί ξέρει πως, σε περίπτωση διχοτόμησης, το ισχυρό κράτος στην Κύπρο θα είναι εκείνο με την ισχυρότερη οικονομία. Μια ισχυρή οικονομία θα συμβάλει εξάλλου και στην ποιοτική αύξηση του πληθυσμού του (νόμιμου πλέον) τουρκοκυπριακού κράτους, κάτι που θα μετατρέψει σύντομα τη νήσο Κύπρο σε κατά βάση τουρκικό νησί, με μειοψηφία Ελληνοκυπρίων κατοίκων.

Μόνο με λύση ΕΝΟΣ κράτους στην Κύπρο, με ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, έχουμε μέλλον οι Κύπριοι σε τούτο το νησί. Επιτέλους καταλάβετέ το και σταματήστε να αυταπατάστε ότι είναι κι η διχοτόμηση μια λύση…

ΡΕ ΒΑΡΩΣΙΩΤΕΣ… πατε ΚΑΛΑ ΡΕ;

Να σας πω κάτι ρε Βαρωσιώτες; Νομίζω κάτι δεν πάει καλά μαζί σας, διότι φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνετε τι γίνεται γύρω σας. Ένας από τους κυριότερους λόγους που θέλουμε Διχοτόμηση (ναι καλά διαβάσατε: που ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ), είναι για να ΜΗΝ μας δώσουν πίσω το Βαρώσι. Διότι κάποιοι σασμένοι πο δά νομίζουν (οι ανόητοι) ότι με τη Διχοτόμηση θα συνεχίσουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια πάνω στην καμπούρα σας, ενώ αν μας δώσουν το Βαρώσι, θα χάσουν ποσοστά από τα κέρδη τους. Δεν τους περνά (τους ανόητους) από το μυαλό ότι θα το ανοίξουν οι Τούρκοι το Βαρώσι και τότε είναι που θα μας κλείσουν μια καλή το μαγαζί εδώ (όπως γράφω στο προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΣΙΡΑΚΙ»).

Μα εσείς δηλαδή τόσο καιρό νομίζατε ότι έχει κανένα στην εξουσία αυτής της χώρας που επιδιώκει ή επεδίωξε ποτέ πραγματικά να πάρουμε πίσω το Βαρώσι; Έλεος ρε παιθκιά! Μα πόσο αφελείς είσαστε; Ρε, το 1978 ο ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα αποφάσισε να μας δώσει πίσω η Τουρκία το Βαρώσι, σαν μέτρο καλής θέλησης απλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες (προσοχη: όχι για λύση, αλλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες) και είπαμε ΟΧΙ! Διότι ήμασταν τάχα πατριώτες και ανένδοτοι και δεν θέλαμε «να αμμοχωστοποιήσουμε το Κυπριακό».

Ξέρετε, το είπε πριν από 300 χρόνια ένας Άγγλος διανοούμενος, ότι ο πατρωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα. Η αλήθεια πίσω από την ξετσίπωτη εκείνη απατεωνιά είναι ότι είχαν επισκεφθεί τότε τον πρόεδρο Σπύρο Κυπριανού μια ομάδα Λεμεσιανών επιχειρηματιών και του είπαν το εξής: «Πρόεδρε μα μόλις εκαταφέραμεν να σταθούμε λίον στα πόθκια μας, εν να ανοίξεις το Βαρώσιν τζαι να μας καταστρέψεις;»

Ήταν μόλις 4 χρόνια μετά την εισβολή. Απλά θα πηγαίνατε πίσω, θα ξεχορτίζατε τες αυλάδες και θα συνεχίζατε τη ζωή σας. Αλλά ήταν πατριωτικό μας καθήκον να πούμε το ηρωϊκό ΟΧΙ, «για να μην αμμοχωστοποιήσουμε το Κυπριακό». Α ρε κορόϊδα που πιαστήκαμε και τότε και πριν και μετά, αμέτρητες φορές και συνεχίζουμε απτόητοι. Γιατί το ‘χουμε στη φύση μας, στη φάτσα μας, στο αγελαδίσιο μας βλέμμα κι όσα μας έχουν κάνει μέχρι σήμερα είναι και λίγα μας. Να είστε απόλυτα βέβαιοι ότι θα μας κάνουν κι άλλα και μάλιστα πολύ χειρότερα από όσα ζήσαμε ως τώρα.

Γι’ αυτό τραγουδάτε τζιαμέ το «Χώμα Που Γεννήθηκα» τζαι εν εντάξει. Μια χαρά είσαστεν. Σταματάτε να πρήεστε με το Βαρώσι.

ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΣΙΡΑΚΙ

Έχεις ένα μικρό συνοικιακό σουπερμάρκετ. Πάει σχετικά καλά. Δίπλα σου βρίσκεται ένα ψιλικατζίδικο, ένα περίπτερο. Πουλάει αυτά που δικαιούται και κάποια που κανονικά δε θα έπρεπε, αλλά εσένα δεν σου κάνει ιδιαίτερη ζημιά. Ξαφνικά έρχεται κι αγοράζει το ψιλικατζίδικο η Αλφαμέγα ή το LIDL, ο Σκλαβενίτης, το Μετρό, ένας τελοσπάντων μεγάλος παίχτης, μεγαλύτερος από εσένα. 
Τι θα κάνεις εσύ; Είτε θα κλείσεις είτε πουληθείς κι εσύ σε κάποιον που έχει την οικονομική δύναμη να ανταγωνιστεί. Σωστά;

Αυτό ακριβώς θα συμβεί αν υλοποιηθούν οι «νέες ιδέες» του Τσαβούσογλου, που συζητά μυστικά ο παράνομος υπουργός του ψευδοκράτους Κουντρέτ Οζερσάι με τον νόμιμο πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη. Ιδέες που ωστόσο δεν είναι καθόλου «νέες». Χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1950 κι απλώς …αναπαλαιώθηκαν με τη χρήση του όρου «Λύση Δύο Κρατών» αντί του γνωστότερου και καθιερωμένου όρου «Διχοτόμηση». Στην πραγματικότητα δηλαδή δεν πρόκειται για τίποτε άλλο από τον αμετάθετο στόχο της Τουρκίας να μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί.

Αν το ψευδοκράτος γίνει νόμιμο, ανεξάρτητο κράτος, αναγνωρισμένο από τη διεθνή κοινότητα, με νόμιμα λιμάνια κι αεροδρόμια και με το δικαίωμα ελεύθερου εμπορίου με όλο τον πλανήτη, η Άγκυρα θα μπορεί πλέον νόμιμα να το στηρίξει με επενδύσεις και με την ασυγκρίτως ετεροβαρή σε σχέση με εμάς οικονομική ισχύ της τεράστιας τουρκικής αγοράς 80 εκατομμυρίων ανθρώπων. Θα μπορέσει επίσης να το εποικίσει χωρίς περιορισμό και μάλιστα όχι κουβαλώντας φτωχόκοσμο από την Ανατολία (όπως έκανε το 1974) αλλά με ποιοτικό εργατικό δυναμικό για τις ανάγκες της οικονομικής ανάπτυξης. Για σκοπούς συγκρίσεων σημειώνω ότι η Σιγκαπούρη, ένα νησί ίσαμε τα Κοκκινοχώρια σε έκταση, έχει 5,5 εκατομμύρια πληθυσμό και είναι ανάμεσα στις 10 πιο ευημερούσες χώρες του πλανήτη.

Όταν ο Τούρκος ξενοδόχος με τα 15 ξενοδοχεία στον βορρά θα αποφασίσει να κλείσει τον Τσόκκο με τα 35 ξενοδοχεία στον νότο, θα έχει τη δυνατότητα να κάνει τις τιμές των ξενοδοχείων του στην Κύπρο χώμα, διότι έχει αλλά 500 ξενοδοχεία στην Τουρκία. Όταν ο Τούρκος εισαγωγέας καυσίμων θα αποφασίσει να κλείσει τον Λευκαρίτη, θα  κάνει τις τιμές στα 50 πρατήριά του στην Κύπρο χώμα γιατί έχει άλλα 5 χιλιάδες πρατήρια στην Τουρκία κι όταν το κάνει αυτό, θα πηγαίνουν ακόμη κι από την Πάφο να γεμίζουν οι Ελληνοκύπριοι στα κατεχόμενα. Όπως θα πηγαίνουν για να αγοράσουν τα φάρμακά τους, τα τσιγάρα τους, τα ρούχα τους, τα αυτοκίνητά τους, τα φρούτα και τα λαχανικά που θα παράγει η Μεσαορία, με το γάργαρο νερό που έρχεται από την Τουρκία μέσω αγωγού, κτλ. κτλ.

Βλακωδώς νομίζοντας πως τίποτα δε θα αλλάξει αν το ψευδοκράτος νομιμοποιηθεί, πολλοί Ελληνοκύπριοι έχουν διαγράψει οριστικά την κατεχόμενή μας πατρίδα και προτιμούν να μοιράσουμε το έδαφος και την ΑΟΖ της Κύπρου, να τους δώσουμε δηλαδή ότι είναι να τους δώσουμε προκειμένου να ησυχάσουμε μια για πάντα από τους … Τουρκαλάδες. Αλλά το τι θα συμβεί στην πραγματικότητα είναι αυτό που περιγράφω πιο πανω. Με όρους που αναπόφευκτα καθορίζει η ίδια η ζωή και οι ανάγκες της, η Τουρκία θα μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί κι εμείς από αφεντικά θα γίνουμε στον τόπο μας τσιράκια.

Αν πιστεύετε ότι το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο που μας κυβερνά εδώ και δεκαετίες, σαν βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση, έχει έγνοια για το τι θα μας συμβεί, απλά ζείτε στον κόσμο σας. Αυτοί μας απέδειξαν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εύκολος και γρήγορος πλουτισμός τους, με οποιονδήποτε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, ακόμη κι αν πρόκειται για ξεδιάντροπη υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος. Ό,τι προλάβουν να φάνε θα το φάνε κι όταν τα πράγματα δυσκολέψουν, απλά θα ανέβουν στο αεροπλάνο μετά συζύγων και τέκνων και θα την κάνουν γι’ άλλες πολιτείες, αλαργινές. Αλίμονο σ’ εμάς και στα παιδιά μας που θα μείνουμε πίσω…

Αν ο Νίκος Αναστασιάδης έχει τη διάθεση να υπηρετήσει τους πολίτες που τον εξέλεξαν κι όχι τα ιδιωτικά συμφέροντα του κατεστημένου, δεν πρέπει να συζητά τη διχοτόμηση της Κύπρου σαν «νέα ιδέα». Οφείλει να επικεντρωθεί σε λύση του Κυπριακού που θα διασφαλίζει τη συνέχεια ΕΝΟΣ και μόνο κράτους στην Κύπρο, με ΕΝΙΑΙΑ οικονομία, η οποία θα ρυθμίζεται από την κεντρική εξουσία και θα αναπτύσσεται προς όφελος ΟΛΩΝ των πολιτών της Κύπρου, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η λύση των δύο κρατών είναι αδιανόητη και ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία.