ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΧΗΓΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Την πιο κάτω επιστολή έγραψε τον περασμένο Αύγουστο ο κ. Λούης Κουτρουκίδης και τη δημοσίευσε ο “ΠΟΛΙΤΗΣ”. Απευθυνόταν προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και τον Αρχηγό Αστυνομίας. Έβαζε μπροστά στα μάτια τους συγκλονιστικά στοιχεία και προειδοποιούσε ότι μπορεί οι αλλοδαπές κοπέλες που χάθηκαν εδώ και ενάμιση χρόνο, να είχαν πέσει θύματα κατά συρροήν δολοφόνου.

Ο άνθρωπος στην επιστολή του, πριν από 8 ολόκληρους μήνες, θερμοπαρακαλούσε την αστυνομία και τους προϊστάμενούς της να ασχοληθούν. Απευθύνθηκε στην ανθρωπιά και στο φιλότιμό τους. Στην ανθρωπιά και στο φιλότιμο όλων μας. Κραύγαζε με αγωνία, αλλά τα αυτιά μας ήταν κουφά. Οι “αρμόδιοι” ολιγώρησαν και πίσω από την ολιγωρία τους κρύβεται δυστυχώς ο υποσυνείδητος ρατσισμός, που σέρνεται κάτω από τη φτιασιδωμένη επίφαση της κυπριακής κοινωνίας.

Με την αδιαφορία τους κάλυψαν έναν κατα συρροήν δολοφόνο και είμαι βέβαιος ότι αυτή η ιστορία θα εκθέσει την Κύπρο ανεπανόρθωτα στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Ως πολίτης αυτής της χώρας, ζητώ την παραίτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης και του Αρχηγού της Αστυνομίας, ΣΗΜΕΡΑ, χωρίς καμία άλλη καθυστέρηση.

Στην επιστολή του ο κ. Κουτρουκίδης γράφει ανάμεσα σε άλλα και τα εξής:

“…Μια Φιλιππινέζα εξαφανίστηκε, τζαι κάποιες φίλες της εκαταγγείλασιν την εξαφάνιση στην Αστυνομία. Η Αστυνομία, μονομιάς λαλεί, «εν να επήεν στα κατεχόμενα», τραβούν τζαι μιαν φωτογραφίαν στις εφημερίδες που λαλεί, «ελλείπον πρόσωπο», πάππαλλα, τζ’ ο Θεός βοηθός. Εν ένει έτσι κύριοι. Αν πραγματικά επήεν στα κατεχόμενα, επέρασεν που κάποιον οδόφραγμα, τζ’ όσον παράνομον τζ’ αν ένει το καθεστώς, όποιος περνά που πο τζεί  καταγράφουν το όνομα τους, διότι δείχνουν διαβατήριο, εν τζ’ ένει ούλλα ξαπόλυτα, τζ’ έννεν ούλλα εμπάτε σσιύλλοι αλέστε…”

“…Πριν πέντε μήνες, τον Μάρτην δηλαδή, μια άλλη Φιλιππινέζα επήεν στο αεροδρόμιο Λάρνακας μαζί με τη εννιάχρονη κορούλλα της, να συναντήσει «κάποιον», που «γνώρισε» σε ιστοσελίδα γνωριμίας. Που τζιαμέ τζαι κάτω άνοιξεν η γη τζ’ εκατάπιεν την, μαζί με το μωρό της τζ’ έκτοτε το κινητό της παραμένει βαούμενο. Eίπεν η Αστυνομία ότι «πιθανό να επήε πο τζει». Εν θα κάμω τον ζαπτιέν μα ούτε τον αστυνόμον, διότι εν πολλοκαταλάβω, αλλά στη ζωή μου τα παραπάνω πράματα ακολουθούν μιαν λογικήν τζ’ έρκουμαι τζαι ρωτώ την αστυνομία: Αν ελοάρκαζεν να πάει πο τζει, στο αεροδρόμιο της Σκάλας ήνταμ που εγύρεφκεν; Τζ’ αν ελοάρκαζεν να παει πο τζει, εν ήταν να συνάξει τα ριάλια της που την τράπεζαν, να πκιάει τα ρούχα της, το λάπτοπ της; Τζαι γιατί να βαώσει το κινητό της; …”

“Την 21ην Ιουλίου εχάθην τζ’ άλλη Φιλιππινέζα, τζ’ εκτοτε αγνοούνται τα ίχνη της. Τζαι τζείνην ερευνά την η αστυνομία, τζαι με το να βάλλουμεν την φάτσαν τους στην εφημερίδαν, ως ελλείπον πρόσωπον, εν εκάμαμεν τίποτε. Με δικαστικό ένταλμα μπορεί η αστυνομία να εντοπίσει που ετηλεφώνηεν, ποιος της ετηλεφώνησεν, τζ’ ακόμα πού ήταν το κινητόν της την τελευταίαν ημέραν που ήταν ενεργό…”

“Μα εξαφανίστηκε μια, η δεύτερη με μωρό, τζαι τρίτη, εν σύμπτωση; Άι τοντ θινκ σο. Αν κάποιος τες «εξαφανίζει», θα συνεχίσει να το κάμνει αφού το σιέριν του νόμου εν κοντόν, τζ’ εν έχουν μάναν τζ’ τζύρην που ποδά, να τες γυρέψουν. Μακάρι τζ’ οι τρεις Φιλιππινέζες τζαι το μωρόν, να επήασιν πο τζει, τζαι ναν καλά. Τίποτε άλλον! Τώρα μιλούμεν για άτομα που ξέρουμε ότι «εξαφανίστηκαν» από μαρτυρίες δικών τους αθρώπων, τζαι μπορώ να τους δώσω μαρτυρίες, ονόματα, τζαι τηλέφωνα. Εν έπρεπε, κύριοι, να τα ερευνήσει το «Σώμα». Ήντα χαμπάρκα για άλλες εξαφανισμένες, που εν τες γυρέφκει κανένας; Μήπως, κύριε υπουργέ, ξέρει η αστυνομία ήνταμ που σημαίνει κατά συρροή δολοφόνος; “

Διαβάστε ολόκληρη τη συγκλονιστική επιστολή του κ. Κουτρουκίδη:

«Εν γίνεται, ρε παιθκιά, να εξαφανίζουνται πλάσματα στη χώρα μας τζ’ να μεν φακκά πεννιά κανένας, ακόμα τζ’ η Αστυνομία. Όι κύριε, τζ’ οι ξένοι έχουν ψυσσιή, εν τζαι τζείνοι πλάσματα, αν τζ’ εμείς οι «ψευδό-Ευρωπαίοι», αποκαλούμε τες «μαυρούες». 

Ζαττίν έσιει πολλούς που εμάς, που είμαστεν κατάμαυροι, τζ’ μπορεί να μας περάσουν για Ιντιάνους, ή Πακιστανούς, αλλά οι «μαυρούες», ακόμα τζ’ ολόασπρες να ένει, εννάν πάντα μαυρούες. Τζ’ επειδή είμαι καλά θκιεβασμένος, οποιανδήποτε άτομο ζει στην Ευρωπαϊκή Κυπρο, νόμιμα ή μη, έσιει ίσα ανθρώπινα δικαιώματα.

Δεν αναφέρουμαι ποττέ σε ονόματα, αλλά σήμερα θα αναφερτώ, στο Υπουργό Δικαιοσύνης, κύριο Ιωνά Νικολάου, που αν τζ’ δεν φταίει σε τίποτε , δεν παύει που να είναι ο υπεύθυνος υπουργός της Αστυνομίας Κύπρου, και είναι έμμεσα υπεύθυνος. Το κολάνιν όμως πιάνει τζαι τον Αρχηγό Αστυνομίας Κύπρου, διότι η Αστυνομία, όταν  δέχεται καταγγελίες, πρέπει να προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να ανακλύφκει την αλήθκεια. Έσιει στα σιέρκα της τον μηχανισμόν τζαι τη τεχνογνωσία που ακόμα τζ’ που μιαν τρίχα της κκελλές, ή που ένα ποτσίαρο, να πιάνει το ένοχον.

Μια Φιλιππινέζα εξαφανίστηκε, τζαι κάποιες φίλες της εκαταγγείλασιν την εξαφάνιση στην Αστυνομία. Η Αστυνομία, μονομιάς λαλεί, «εν να επήεν στα κατεχόμενα», τραβούν τζαι μιαν φωτογραφίαν στις εφημερίδες που λαλεί, «ελλείπον πρόσωπο», πάππαλλα, τζ’ ο Θεός βοηθός. Εν ένει έτσι κύριοι. Αν πραγματικά επήεν στα κατεχόμενα, επέρασεν που κάποιον οδόφραγμα, τζ’ όσον παράνομον τζ’ αν ένει το καθεστώς, όποιος περνά που πο τζεί  καταγράφουν το όνομα τους, διότι δείχνουν διαβατήριο, εν τζ’ ένει ούλλα ξαπόλυτα, τζ’ έννεν ούλλα εμπάτε σσιύλλοι αλέστε.

Μπορεί η Αστυνομία να πει στη χαροκαμένη μάνα της (που εν που ποδά, τζαι δουλέφκει σε σπίτι), ότι η κόρη της εν στα κατεχόμενα, πέραν πάσης αμφιβολίας; Όι, αφού εν εκάμασιν τον έλεγχο, διότι όποια ξένη χάνεται, εν η πιο εύκολη απάντηση. Εχάθην το Δεκέβρη του ‘17, αλλά αφού εν Φιλιππινέζα, ήντα μας κόφτει κύριοι, εν ένει; 

Κόφτει μας Κύριοι, διότι εν άδρωπος τζ’ τζείνη, τζ’ ήρτεν στη Χώρα μας, δείχνοντας εμπιστοσύνη στην ασφάλεια της ΚΔ. Πρέπει να το ακούσετε ότι ο πρόεδρος των Φιλιππινών απαγόρευσε να παέννουν οικιακοί βοηθοί στη Σ. Αραβία, διότι τζει μέσα, δέρνουν, βιάζουν, τζαι σκοτώνουν τες, χωρίς καμία προστασία. 

Κάποιος ήβρε τη ταυτότητα της εξαφανισμένης, πετάμενη μέστο δρόμο. Εν έπρεπε να ρωτήσουν που την ήβρε, ή καν το όνομα του; Δακτυλικά αποτυπώματα; Μα επέλλανες κύριε Λούη; Τζείνα κάμνουμεν τα για αδρώπους, όι για Φιλιππινέζες.


Πριν πέντε μήνες, τον Μάρτην δηλαδή, μια άλλη Φιλιππινέζα επήεν στο αεροδρόμιο Λάρνακας μαζί με τη εννιάχρονη κορούλλα της, να συναντήσει «κάποιον», που «γνώρισε» σε ιστοσελίδα γνωριμίας. Που τζιαμέ τζαι κάτω άνοιξεν η γη τζ’ εκατάπιεν την, μαζί με το μωρό της τζ’ έκτοτε το κινητό της παραμένει βαούμενο. Eίπεν η Αστυνομία ότι «πιθανό να επήε πο τζει». Εν θα κάμω τον ζαπτιέν μα ούτε τον αστυνόμον, διότι εν πολλοκαταλάβω, αλλά στη ζωή μου τα παραπάνω πράματα ακολουθούν μιαν λογικήν τζ’ έρκουμαι τζαι ρωτώ την αστυνομία: Αν ελοάρκαζεν να πάει πο τζει, στο αεροδρόμιο της Σκάλας ήνταμ που εγύρεφκεν; Τζ’ αν ελοάρκαζεν να παει πο τζει, εν ήταν να συνάξει τα ριάλια της που την τράπεζαν, να πκιάει τα ρούχα της, το λάπτοπ της; Τζαι γιατί να βαώσει το κινητό της; Εδούλεφκεν σε έναν Ξενοδοχείον στη Δετζέλια, τζ’ ούτε εξαναπήεν δουλειά, που εν μεν ένει τίποτε άλλον, έπρεπεν να παει να πκιάει τον μισθόν της, αλλά ούτε τζιαμέ επήεν.

Για μένα, που είμαι νάκκον μαννός, φαίνεται παράξενο τζ’ γιατί όι ύποπτον, για το πού επήεν τζ’ εν έδωκεν σημεία ζωής. Αν ήμουν αστυνομικός, ήταν να πκιάω το λάπτοπ να το δώκω σε ειδικούς, διότι τζιαμέ εννάβρω, με ποιον «εμίλαν», που τζαι πότε. Το λάπτοπ η αστυνομία πάντως εν το έσιει (απαράδεκτο), διότι με τον τζαιρόν, εστείλαν το οι φίλες της στους δικούς της εξαφανισμένης, στες Φιλιππίνες.

Μπορούσε να ζητήσει από το Δικαστήριο τες τηλεφωνικές κλήσεις από το παροχέα της. Εν έκαμε τίποτε που τούτα ούλλα, κάτι που ένας κόλοκος σαν εμένα, θα έκαμνα. Εν βαρκιέσαι Κύριε Λούη, ήντα χολοσκάς για μιαν Φιλιππινέζα, άησ’ την ολάν να παάι, μπορεί να μεν θέλει να βρεθεί. Τζαι το μωρό; Να το αφήκουμεν τζ’ τζείνο στους πέντε ανέμους; Εν βαρκούμαι κύριε, θέλω να μάθω την αλήθκειαν, μαζί με χιλιάδες μέλη του συνδέσμου μου, κοντά στες δέκα σσιλιάες μέλη. Ή πρέπει να περιμένουμε κάποιον εξωτερικόν παράγονταν, να μας κατηγορήσει για ανεπάρκειαν έρευνας, τζ’ ως μια, μη ασφαλή χώρα; Ντροπή μας κύριε υπουργέ, αλλά έστω τζ’ αργά μπορείς να διατάξεις μιαν έρευναν, που πιθανόν να σώσει τη ζωή της επόμενης, διότι να ΄σαι σίουρος, εν ένει η τελευταία.

Κύριοι, φίλοι αναγνώστες και μη, εκαταλάβετε ότι εχάθηκεν μάνα τζαι μωρόν; Μια ενιάχρονη κορούα, εξαφανίστηκε, τζ’ εν κάμνει κανένας τίποτε; Εγιώ, εσείς, ούλλοι μαζί, αν ξέρετε κάποιον, ή κάποιους, βάρτε έναν σιέριν, κάμετε ένα ψυσικόν, να χαρείτε τα παιθκιά σας. Εν έχω το λεγόμενο «μέσον», αλλά γιατί να χρειάζεται μέσον για μιαν αθρώπινη πιθανή τραγωδία; Έλεος δαμέσα δα σιόρ, διότι αν ήταν Κυπραία, η αστυνομία ήταν να κάμει την γην πηγήν, εν θα άφηννεν ρότσο που να μη ετάρασσεν. Ήταν να μας πελλάνουν τα ράδια, τζ’ οι τηλεοράσεις, ήταν να φέρουν ακόμα τζ’ το Εφ Μπι Άι, Ιντερπόλ, ακόμα τζαι τα Γιου Ες Μαρίνς. Ναι ρε, εννά τα κάμουμεν τούτα ούλλα για μια «μαυρού» τζαι την εννιάχρονην κόρην της; Αν ήταν τζ’ καμιά επώνυμη Κυπραία με το μωρό της; Παναγία μου, Παναγιά μου, ήταν να………

Περίμενε όμως, εν τζ’ ετέλειωσα ακόμα, διότι την 21ην Ιουλίου εχάθην τζ’ άλλη Φιλιππινέζα, τζ’ εκτοτε αγνοούνται τα ίχνη της. Τζαι τζείνην ερευνά την η αστυνομία, τζαι με το να βάλλουμεν την φάτσαν τους στην εφημερίδαν, ως ελλείπον πρόσωπον, εν εκάμαμεν τίποτε. Με δικαστικό ένταλμα μπορεί η αστυνομία να εντοπίσει που ετηλεφώνηεν, ποιος της ετηλεφώνησεν, τζ’ ακόμα πού ήταν το κινητόν της την τελευταίαν ημέραν που ήταν ενεργό.

Μα εξαφανίστηκε μια, η δεύτερη με μωρό, τζαι τρίτη, εν σύμπτωση; Άι τοντ θινκ σο. Αν κάποιος τες «εξαφανίζει», θα συνεχίσει να το κάμνει αφού το σιέριν του νόμου εν κοντόν, τζ’ εν έχουν μάναν τζ’ τζύρην που ποδά, να τες γυρέψουν. Μακάρι τζ’ οι τρεις Φιλιππινέζες τζαι το μωρόν, να επήασιν πο τζει, τζαι ναν καλά. Τίποτε άλλον!

Τώρα μιλούμεν για άτομα που ξέρουμε ότι «εξαφανίστηκαν» από μαρτυρίες δικών τους αθρώπων, τζαι μπορώ να τους δώσω μαρτυρίες, ονόματα, τζαι τηλέφωνα. Εν έπρεπε, κύριοι, να τα ερευνήσει το «Σώμα». Ήντα χαμπάρκα για άλλες εξαφανισμένες, που εν τες γυρέφκει κανένας; Μήπως, κύριε υπουργέ, ξέρει η αστυνομία ήνταμ που σημαίνει κατά συρροή δολοφόνος;

Μα έτσι πράμα δαμέσα δα εν έχουμεν, κύριε Λούη, είμαστεν το νησίν των Αγίων, του «εμείς εν τζαι» ….. κάμνουμεν έτσι πράματα; Μπορεί να είναι «μαυρομούτσουνες», να τες αποκαλούμεν «μαυρούες», αλλά δεν παύουν να είναι πλάσματα του Θεού. Κύριε Ιωνά Νικολάου, να χαρείς το φως σου, εν στο σιέρι σου η διαταγή να ……

Ευχαριστώ!

ΛΟΥΗΣ ΚΟΥΤΡΟΥΚΙΔΗΣ

Προεδρος Συνδέσμου Οικιακών Βοηθών στην Κύπρο.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ…

Χτες το βράδυ δέθηκε το στομάχι μου κόμπος. Πήγα κι είδα το ντοκιμαντέρ «Αιχμάλωτοι μιας προδοσίας», του Παγκύπριου Συνδέσμου Αιχμαλώτων Πολέμου 1974, που επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Μιχάλης Γεωργιάδης. Ένιωσα ακριβώς τα ίδια συναισθήματα όπως και πριν από δύο χρόνια που είδα την «Πορεία Θανάτου», των δημοσιογράφων Κυριάκου Πομηλορίδη, Μαρίνας Χατζηκώστα και Άντρης Χαραλάμπους. Στο χτεσινό βίντεο είδα τις μαρτυρίες ανδρών που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τον τουρκικό στρατό, στη διάρκεια της εισβολής του 1974, ενώ στο άλλο, πριν από δύο χρόνια, τις μαρτυρίες των λίγων εκείνων που επέζησαν των φονικών μαχών στον Κουτσοβέντη, στον Πενταδάχτυλο.

Οι μαρτυρίες και στα δύο ντοκιμαντέρ τραγικά όμοιες. Τους έστειλαν να πολεμήσουν σε ένα πόλεμο από πριν συμφωνημένο, από πριν προδομένο. Δεν τα πιστεύεις αυτά που ακούνε τα αυτιά σου. Κοιτούσαν τα αποβατικά πλοία να φτάνουν και να αποβιβάζουν φαντάρους και τανκ, τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη να ρίχνουν εκατοντάδες αλεξιπτωτιστές και οβίδες αλλά οι διαταγές του ΓΕΕΦ προς τους δικούς μας φαντάρους έλεγαν «μην τους χτυπάτε, κάνουν άσκηση» ή «μην τους χτυπάτε αν δεν σας κτυπήσουν πρώτοι».

Τους έστειλαν κυριολεκτικά στο στόμα του λύκου, χωρίς ίχνος συνείδησης. Οι περιγραφές συγκλονιστικές. Για τις σφαίρες που δέχτηκαν στο σώμα τους και επέζησαν από θαύμα,  για τα φριχτά βασανιστήρια που υπέστησαν από τους Τούρκους εισβολείς. Αλλά πιο πικρή από όλη εκείνη τη φρίκη που υπόφεραν ήταν η εξωφρενική διαπίστωση πως όλα ήταν προδομένα και προσχεδιασμένα.

Τι έγινε το 1974; Έχουν γραφτεί πολλά. Να μου επιτρέψετε σ’ αυτό το άρθρο να γράψω τι δική μου άποψη, τα δικά μου συμπεράσματα για το τι συνέβη, μέσα από το τι είδα, τι άκουσα, τι διάβασα. Πέρα από τα γνωστά σε όλους γεγονότα, δε διαθέτω τεκμήρια για την αλήθεια του σεναρίου που αναπτύσσω πιο κάτω, όμως καταθέτω τη δική μου εκδοχή και την αφήνω στην κρίση της ιστορίας.

Στις 15 Ιουλίου η στρατιωτική κυβέρνηση που κυβερνούσε πραξικοπηματικά την Ελλάδα, με ηγέτη στα παρασκήνια τον παρανοϊκό ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, έκανε πραξικόπημα στην Κύπρο για να ανατρέψει τον Μακάριο. Στην πραγματικότητα το πραξικόπημα έγινε για να δοθεί το πρόσχημα στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο και να καταλάβει τη βόρεια ζώνη του νησιού, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τουρκοκύπριοι και να λυθεί έτσι το Κυπριακό Ζήτημα με γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων, δηλαδή με διχοτόμηση.

Σε ανύποπτο χρόνο ο Ιωαννίδης είχε πει, σε στενό κύκλο, ότι το Κυπριακό δεν μπορεί να λυθεί εφόσον οι Ελληνοκύπριοι αρνούνται να παραχωρήσουν ένα κομμάτι του νησιού στους Τουρκοκύπριους για να γίνει γεωγραφικός και πολιτικός διαχωρισμός, ενώ μαζί δεν κάνουν χωριό. Φαίνεται όμως πως κάποια στιγμή βρέθηκε ο τρόπος να γίνει αυτό το πράγμα με τρόπο ώστε στα μάτια του κυπριακού και του ελληνικού λαού να φαίνεται σαν αποτέλεσμα τουρκικού ετσιθελισμού κι όχι σαν κάτι με το οποίο συμφώνησαν και Έλληνες. 

Ο τρόπος αυτός δεν ήταν άλλος από την τουρκική εισβολή. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο έπρεπε η Τουρκία να διαθέτει νομική κάλυψη. Έτσι η Ελλάδα παραβίασε τη συνταγματική τάξη, με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου για ανατροπή του νόμιμα εκλελεγμένου προέδρου Μακαρίου. Το σχέδιο ήταν συμφωνημένο μεταξύ του Ιωαννίδη, της τουρκικής ηγεσίας και των αμερικανικών και βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως ενήμεροι για το σχέδιο του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο, ήταν και άλλοι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πολιτικοί παράγοντες -φίλοι και εχθροί της χούντας- ενώ παράλληλα οι αμερικανοβρετανικές μυστικές υπηρεσίες ενημέρωσαν για το σχέδιο αυτό και τον τότε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Ο Μακάριος ενημερώθηκε ότι η χούντα θα του έκανε πραξικόπημα και οι ενδείξεις με κάνουν να υποπτεύομαι ότι οι αμερικανοβρετανικές μυστικές υπηρεσίες μάλλον τον ενεθάρρυναν κιόλας να προκαλέσει κι ίδιος τη χούντα, γι’ αυτό κι απέστειλε ο Μακάριος επιστολή στον τότε πρόεδρο – ανδρείκελο της Ελλάδας Φαίδωνα Γκιζίκη, με την οποία κατάγγελλε τους Έλληνες αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς στην Κύπρο και του ζητούσε να τους μαζέψει πίσω στην Ελλάδα. Είμαι βέβαιος ότι ο Μακάριος ήξερε ότι το πραξικόπημα θα γινόταν τη Δευτέρα 15 Ιουλίου και ότι θα ακολουθούσε η τουρκική εισβολή λίγες ημέρες αργότερα.

Η διαφορά είναι ότι ο μεν Ιωαννίδης πίστευε ότι θα έριχνε τον Μακάριο και θα λυνόταν το Κυπριακό με διχοτόμηση της Κύπρου (με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια) ενώ ο Μακάριος είχε μάλλον διαβεβαιώσεις ότι, με την τουρκική επέμβαση στην Κύπρο, που θα ήταν περιορισμένης κλίμακας και χωρίς υπερβολική βία, θα αναγκαζόταν να πέσει η χούντα του Ιωαννίδη στην Ελλάδα και θα ησύχαζε οριστικά από αυτήν. Δεν είμαι βέβαιος αν ο Μακάριος είχε δεχτεί την ιδέα της διχοτόμησης ή αν πίστευε ότι απλά η Τουρκία θα διενεργούσε την επιχείρησή της και μετά θα έφευγε από την Κύπρο, πάντως ότι, μετά το πραξικόπημα, θα έκανε επέμβαση η Τουρκία, είμαι βέβαιος ότι το γνώριζε.

Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, είμαι πεπεισμένος ότι το ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που άρχισε από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 1960, να στήνει το σύστημα εξουσίας με τρόπο ώστε να εξυπηρετεί τα οικονομικά και μικροπολιτικά του συμφέροντα, είχε αποφασίσει πολύ νωρίς ότι η καλύτερη λύση ήταν η διχοτόμηση, προκειμένου να ελέγχει την εξουσία και το δημόσιο χρήμα, χωρίς να ελέγχεται από τους Τουρκοκύπριους. Τη λύση αυτή ήθελε βεβαίως και η Τουρκία, ώστε να επανακτήσει πάνω στο νησί τα κυριαρχικά δικαιώματα της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα οποία έχασε οριστικά το 1914, όταν η Βρετανία προσάρτησε την Κύπρο ως δική της κτήση, αφού από το 1878 μέχρι τότε απλώς την ενοικίαζε από τον Σουλτάνο. 

Η διχοτόμηση ήταν λοιπόν η χρυσή τομή πάνω στην οποία συμφωνούσαν η Τουρκία, το ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που είχε αποκτήσει δύναμη βαθέως κράτους καθώς επίσης και αρκετοί Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πολιτικοί, οι οποίοι είτε διέβλεπαν ότι μόνο με αυτή τη λύση θα διασφαλιζόταν η ειρήνη και η συνέχεια του Ελληνισμού τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού είτε απλά διασφάλιζαν ότι δεν θα ενοχλούσε κανείς παρείσακτος τις κότες με τα χρυσά αυγά, που θα τους έκανα πλούσιους.

Φυσικά οι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι διχοτομικοί δεν τόλμησαν ποτέ να αποκαλύψουν τις προθέσεις τους, διότι, για να γίνει η διχοτόμηση θα έπρεπε ένας μεγάλος αριθμός Ελληνοκυπρίων να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους για να μετακινηθούν σ’ αυτά οι Τουρκοκύπριοι. Κάτι τέτοιο ήταν από πολιτική, κοινωνική και ιστορική άποψη απαράδεκτο, καθώς ισοδυναμούσε με μαζικό έγκλημα και εσχάτη προδοσία.

Έπρεπε λοιπόν η διχοτόμηση να δρομολογηθεί με τρόπο ώστε να μη γίνει αντιληπτή η συγκατάθεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων. Έπρεπε να γίνει με μονομερείς ενέργειες της Τουρκίας, η οποία θα προκαλούσε τετελεσμένα τέτοια, που δεν θα μπορούσαν να ανατραπούν. Οι πρώτες πράξεις του σχεδίου για τη διχοτόμηση της Κύπρου ήταν τα τραγικά γεγονότα του Δεκέμβρη, το 1963. Τότε τα πολιτικά πνεύματα στο νησί ήταν ιδιαιτέρως οξυμμένα, αφού ο πρόεδρος Μακάριος επιχείρησε μονομερώς και πραξικοπηματικά να αλλάξει 13 θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος (που ο ίδιος είχε συμφωνήσει και υπογράψει) δίνοντας έτσι την αφορμή στην Τουρκία και στο τουρκοκυπριακό εθνικιστικό κατεστημένο να αντιδράσουν.

Τα γεγονότα ήταν στημένα στο παρασκήνιο ώστε να αναζωπυρωθεί η δικοινοτική βία, που είχε ξεσπάσει αρχικά το 1957, με αφορμή τον αγώνα της ΕΟΚΑ για την Ένωση. Μετά το θάνατο της ιερόδουλης Τουρκοκύπριας Τζεμαλιγιέ από πυρά Ελληνοκυπρίων αστυνομικών, ένα βράδυ λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1963, ξέσπασαν άγριες μάχες στους μαχαλάδες της παλιάς Λευκωσίας. Οι Τουρκοκύπριοι άρχισαν να αποσύρονται και να κλείνονται στους δικούς τους μαχαλάδες ενώ οι πολιτικοί τους αποχώρησαν από το κράτος, σε μια προσπάθεια διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν τα κατάφεραν όμως, αφού ο ΟΗΕ αναγνώρισε ως νόμιμη την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη συμμετοχή μόνο των Ελληνοκυπρίων, καλώντας ωστόσο την κυβέρνηση αυτή να φέρει κοντά τις δύο κοινότητες, σε συνομιλίες για επίλυση του προβλήματος.

Από τότε μέχρι το 1973 έγιναν κάποιες προσπάθειες για λύση, αλλά τα κατεστημένα και στις δύο πλευρές δεν ήταν διατεθειμένα να την επιτρέψουν. Όπως και μετά την εισβολή το ίδιο και πριν, κάθε φορά που έφταναν κοντά σε συμφωνία οι διαπραγματευτές, κάτι γινόταν και τινάζονταν όλα στον αέρα. Χαρακτηριστική ήταν η σύγκλιση στις συνομιλίες Κληρίδη-Ντενκτάς τον Νοέμβρη του 1973 (οκτώ μήνες πριν από την εισβολή) με την οποία οι Τουρκοκύπριοι δέχτηκαν τα 12 από τα 13 σημεία που ήθελε να αλλάξει ο Μακάριος, αλλά ο ίδιος ο Μακάριος απέρριψε την κατ’ αρχήν συμφωνία, διακηρύσσοντας ότι ο εθνικός μας πόθος παραμένει η Ένωσις και μόνον η Ένωσις με την μητέρα Ελλάδα. Σε μια εποχή, μην το ξεχνάτε, που κυβέρνηση στη μητέρα Ελλάδα ήταν η χούντα.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 έγιναν κι άλλα επεισόδια, κανονικές μάχες δηλαδή μεταξύ της Εθνικής Φρουράς που δημιουργήθηκε τότε από τον στρατηγό Γρίβα, με εντολές του Μακαρίου, από τη μια και των Τουρκοκυπρίων της ΤΜΤ και των λεγόμενων «Τουρκοκυπριακών Δυνάμεων Ασφαλείας» από την άλλη.  Τον Αύγουστο του 1964 η Τουρκία βομβάρδισε την Τηλλυρία, για να δώσει τάχα κάλυψη στους Τουρκοκύπριους που μάχονταν με τους Ελληνοκύπριους στην περιοχή των Κοκκίνων. Ο βομβαρισμός με νόμβες Ναπάλμ σκόρπισε θανατικό και τότε η Ελλάδα, του Γεώργιου Παπανδρέου, άρχισε να στέλνει κρυφά στην Κύπρο ολόκληρη μεραρχία στρατού, για να προστατέψει το νησί από τυχόν τουρκική εισβολή.

Τον Νοέμβριο του 1967 όμως, η Εθνική Φρουρά έκανε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον αμάχων στο τουρκοκυπριακό χωριό Κοφίνου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 24 Τουρκοκύπριοι και χίλιοι να μείνουν άστεγοι. Η διεθνής κοινότητα εξοργίστηκε με τους Ελληνοκύπριους κι η Τουρκία το εκμεταλλεύτηκε πλήρως. Απέκλεισε την Κύπρο από αέρα και θάλασσα κι απειλούσε ξανά με εισβολή, αναγκάζοντας τη χούντα του Γεώργιου Παπαδόπουλου να αποσύρει την ελληνική μεραρχία από το νησί.

Τα γεγονότα της δεκαετίας του 60 επέσυραν μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες, οι οποίες είχαν ζήσει στο παρελθόν ειρηνικά για αιώνες. Έτσι πέρασε στη συνείδηση του απλού λαού και στις δύο πλευρές ότι πια δεν μπορούσαν Ε/κ και Τ/κ να ζήσουν μαζί. Το δηλητήριο της διχοτόμησης άρχισε να μεταγγίζεται σε μικρές-μικρές ποσότητες κάθε φορά, ώστε να αρχίσει ο οργανισμός μας να το συνηθίζει.

Επανερχόμαστε όμως στο 1974, όταν έγινε το αποφασιστικό βήμα για τη διχοτόμηση. Ο Μακάριος ήξερε ότι το πραξικόπημα θα γινόταν τη Δευτέρα 15 Ιουλίου. Το Σαββατοκύριακο το πέρασε στην εξοχική του κατοικία στο Τρόοδος. Τη Δευτέρα το πρωί λέγεται ότι κατέβηκε στο προεδρικό μέγαρο, στη Λευκωσία. Πέρασε ακριβώς απ’ έξω από την Επιλαρχία Αρμάτων της Κοκκινοτριμιθιάς, χωρίς να συγκινηθεί κανείς μέσα στο στρατόπεδο. Λίγα λεπτά αργότερα, τα άρματα βγήκαν στο δρόμο και ξεκίνησαν να πάνε στο προεδρικό για να σκοτώσουν τον Μακάριο… Φτάνοντας στο προεδρικό  μέγαρο άρχισαν να βάλλουν από την μπροστινή πλευρά χωρίς ποτέ να περικυκλώσουν το κτίριο. Ο Μακάριος βγήκε, λέει, από την πίσω πόρτα, μαζί με έναν φρουρό του, πέρασε μέσα από τον Πεδιαίο ποταμό και βγήκε στην Προδρόμου. Εκεί σταμάτησε ένα αυτοκίνητο, ζήτησε από τον οδηγό να τους το δώσει και απ’ εκεί πήγε πρώτα στην Κλήρου, μετά στο μοναστήρι του Κύκκου, έπειτα στην Παναγιά της Πάφου και, εν συνεχεία, στην πόλη της Πάφου, από όπου και έκανε το γνωστό του διάγγελμα, λέγοντας στο λαό ότι είναι ζωντανός, την ώρα που το κατειλημμένο από τους πραξικοπηματίες ΡΙΚ μετέδιδε ότι είναι νεκρός.

Ό,τι περίγραψα στην πιο πάνω παράγραφο είναι η επίσημη εκδοχή. Κάποιοι ωστόσο ισχυρίζονται ότι ο Μακάριος δεν κατέβηκε ποτέ στη Λευκωσία. Γεγονός πάντως παραμένει ότι τον φυγάδευσαν από την Κύπρο οι Βρετανοί. Ο Μακάριος πήγε στις βρετανικές βάσεις Ακρωτηρίου κι από εκεί τον φυγάδευσαν με ελικόπτερο στη Μάλτα, από όπου ταξίδεψε έπειτα στο Λονδίνο και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη. Ενώ στην Κύπρο για πολλά χρόνια οι Κύπριοι καταριόμασταν τους Αμερικάνους και τους Εγγλέζους ότι αυτοί ήταν πίσω από το πραξικόπημα και την εισβολή, δεν αναρωτήθηκε ποτέ κανείς πώς και γιατί αυτοί, που ήταν πίσω από το πραξικόπημα, φυγάδευσαν τον Μακάριο από την Κύπρο και στη συνέχεια τον υποδέχτηκαν στην Αγγλία και στις ΗΠΑ ως νόμιμο πρόεδρο της Κύπρου.

Αλλά τα παράξενα δε σταματούν εδώ. Τα τουρκικά αποβατικά πλοία ήταν ήδη μερικές εκατοντάδες μέτρα από το Πέντε Μίλι της Κερύνειας, το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974. Τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδιδαν βίντεο και φωτογραφίες που φανέρωναν ότι η Τουρκία ήταν έτοιμη για εισβολή. Τότε ανέβηκε στο βήμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ο Μακάριος, ως νόμιμος πρόεδρος της Κύπρου, για να μιλήσει. Έχοντας δει τις εικόνες στις ειδήσεις και ξέροντας ότι η Τουρκία ήταν πανέτοιμη για εισβολή, ο Μακάριος όχι μόνο δεν ζήτησε από την Τουρκία να δείξει αυτοσυγκράτηση, αλλά κατηγόρησε ευθέως την Ελλάδα για εισβολή στην Κύπρο, για παραβίαση του Συντάγματος, που έπρεπε να αποκατασταθεί αμέσως και τόνισε ότι από την ελληνική εισβολή απειλούνταν και οι Τουρκοκύπριοι. Την ομιλία εκείνη του νόμιμου προέδρου της Κύπρου επικαλείται μέχρι σήμερα η Τουρκία, λέγοντας ότι επενέβη για να σώσει τους Τουρκοκύπριους από την εισβολή της Ελλάδας, έπειτα από την καταγγελία που έκανε η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυπριακή κυβέρνηση.

Το άλλο παράξενο ήταν πως, ενώ οι Τούρκοι χτυπούσαν, οι Έλληνες αξιωματικοί έλεγαν στους φαντάρους να μην χτυπήσουν, γιατί οι Τούρκοι έκαναν απλά άσκηση. Μάλιστα είχαν φροντίσει, από τις πρώτες ημέρες του πραξικοπήματος, να απομακρύνουν τάγματα της Εθνικής Φρουράς, που κρατούσαν νευραλγικές θέσεις στα βόρεια παράλια της Κύπρου, από την Κερύνεια ως την Πόλη της Χρυσοχούς και να τα στείλουν στου διαόλου τη μάνα, για να μην υπάρχει κανείς να αντισταθεί στην αποβίβαση των εισβολέων. Γιατί έγινε αυτό; Διότι το σχέδιο, δηλαδή η μυστική συμφωνία μεταξύ χούντας, Τουρκίας και αμερικανοβρετανικών μυστικών υπηρεσιών προέβλεπε να μην υπάρξει αντίσταση, ώστε να μην προκληθεί αιματοχυσία. Εδώ όμως το κόλπο στράβωσε. Διότι, παρά τις διαταγές προς τους φαντάρους να μην χτυπήσουν, μέσα στην ανοργανωσιά, τη σύγχυση και τον πανικό, κάποιοι χτύπησαν. Μαρτυρίες στο ντοκιμαντέρ «Αιχμάλωτοι Μιας Προδοσίας» μιλούν για χτύπημα δικών μας εναντίον των αποβατικών δυνάμεων στο Πέντε Μίλι που κοκκίνησε τη θάλασσα από το αίμα. Από εκείνη τη στιγμή οι Τούρκοι εισβολείς άρχισαν να πετσοκόβουν. Εκτελούσαν φαντάρους κι άμαχους κατά το δοκούν και βίαζαν γυναίκες όλων των ηλικιών.

Παρόλο που σε δύο μέρες (22 Ιουλίου) κηρύχθηκε εκεχειρία, ο τουρκικός στρατός συνέχιζε την προέλαση, με αυξανόμενη αγριότητα. Γιατί και πάλι κάποιοι δικοί μας έδιναν αφορμές και προσχήματα. Θρασύδειλοι πιστολάδες της ΕΟΚΑ Β’ και πραξικοπηματίες, στα μετόπισθεν και πάντως μακριά από την κόλαση των μαχών με τον τουρκικό στρατό,  μπήκαν στα τουρκοκυπριακά χωριά, Τόχνη, Μάραθα, Αλόα και Στανταλάρης και σκότωσαν αθώα γυναικόπαιδα. Ήταν άραγε απλώς αποτέλεσμα μιας ασύλληπτα θρασύτατης βλακείας ή ήταν κι οι επιθέσεις αυτές μέρος του ιδίου σχεδίου, που θα εξυπηρετούσε την Τουρκία να επικαλείται την προστασία των Τουρκοκυπρίων για να προελαύνει ασταμάτητα, μέχρι να καταλάβει όλο το έδαφος που προέβλεπε το σχέδιο και να μαζέψει έπειτα εκεί μέσα όλους τους Τουρκοκύπριους, για «λόγους ασφαλείας»; Προσωπική μου άποψη είναι ότι στην πραγματικότητα συνέβη το δεύτερο. Οι επιθέσεις στα τουρκοκυπριακά χωριά ήταν μέρος του σχεδίου της προδοσίας.  

Στο μεσοδιάστημα έγιναν συνομιλίες στη Γενεύη. Εκεί τέθηκε στο τραπέζι σχέδιο ομοσπονδίας με δύο πολιτείες, στη βάση ενός χάρτη που έδειχνε ότι το έδαφος της τουρκοκυπριακής πολιτείας θα ήταν περίπου αυτό που κατέλαβε τουρκικός στρατός στον δεύτερο γύρο της εισβολής, όταν απέτυχαν οι συνομιλίες. Ο Κληρίδης ήθελε να δεχτεί την ομοσπονδία και να συζητήσει τον γεωγραφικό χάρτη, προκειμένου να αποφευχθεί μια δεύτερη αιματηρή τουρκική επίθεση, αλλά ο Μακάριος και το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος απέρριψε το σχέδιο ασυζητητί. Ήταν τότε που ο Έλληνας υπουργός εξωτερικών Γεώργιος Μαύρος διακήρυξε ότι, μεταξύ της ατιμώσεως και του πολέμου η Ελλάς επιλέγει τον πόλεμο, αλλά λίγες ώρες μετά, μόλις ξημέρωσε το φως της 14ης Αυγούστου, η Ελλάς επέλεξε την ταπείνωση, αφήνοντας τους Κύπριους να καίγονται μόνοι μέσα στη φωτιά του πολέμου (τρία χρόνια αργότερα η ελληνική πλευρά δέχτηκε να συζητήσει την ομοσπονδία, την οποία απέρριψε εκείνο το πρωί). Στη διάρκεια της δεύτερης εισβολής συνεχίστηκαν οι αδιανόητες βαρβαρότητες των δυνάμεων εισβολής ενώ κατέλαβαν χωρίς ισχυρή αντίσταση όχι μόνο το έδαφος που πρόβλεπε η μυστική συμφωνία αλλά και κάτι παραπάνω, ώστε να έχουν να δώσουν πίσω, στις διαπραγματεύσεις.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, ενόσω ο Μακάριος ήταν στο εξωτερικό, δεν αντιλαμβανόταν ακριβώς τι γινόταν στην Κύπρο, κάτι που ενισχύει την άποψή μου ότι οι αμερικανοβρετανικές μυστικές τον ενημέρωσαν, πριν από το πραξικόπημα, ότι η τουρκική επιχείρηση θα ήταν μικρής κλίμακας και πολύ περιορισμένης βίας κι αυτός ήταν με εκείνη την εντύπωση, θεωρώντας μάλλον υπερβολές όσα του μετέφεραν για την κατάσταση την Κύπρο. Όταν ωστόσο επέστρεψε τον Νοέμβρη του 1974, αυτό που αντίκρυσαν τα μάτια του τον συγκλόνισε, σε βαθμό που κάποιοι επιμένουν ότι εκεί κλονίστηκε η υγεία του, με αποτέλεσμα να πεθάνει δύο χρόνια και εννέα μήνες αργότερα, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, σε ηλικία 64 ετών.

Παρόλα αυτά όμως συνέβη τότε άλλο ένα παράξενο γεγονός. Ο Μακάριος αποφάσισε να συγχωρέσει όλους όσοι ευθύνονταν για το πραξικόπημα. Πρόσφερε «κλάδον ελαίας» σε εκείνους που προκάλεσαν την τουρκική εισβολή, που είχαν ευθύνη για τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, των βιασμό χιλιάδων γυναικών, για το ξεσπίτωμα 170 χιλιάδων ανθρώπων. Χωρίς να ρωτήσει τον πονεμένο αυτό λαό, αποφάσισε από μόνος του να συγχωρέσει εκείνους που έφεραν το θάνατο και την καταστροφή. Έτσι λοιπόν ούτε στην Κύπρο αλλά ούτε και στην Ελλάδα λογοδότησε ποτέ κανείς για την τεράστια εκείνη εθνική καταστροφή.

Οι χουντικοί στην Ελλάδα δικάστηκαν και καταδικάστηκαν μόνο για το πραξικόπημα στην Ελλάδα, όχι για το πραξικόπημα στην Κύπρο. Ούτε και για το ότι έστειλαν τα παιδιά του κυπριακού αλλά και του ελληνικού λαού (ΕΛΔΥΚ) να σκοτωθούν σε έναν αγώνα προδομένο. Μάλιστα αν παρακολουθήσει κανείς την ταινία «Η Δίκη της Χούντας», με αυθεντικά οπτικογραφημένα αποσπάσματα από τη δίκη σημαινόντων στελεχών της ούτω καλούμενης «Εθνικής Κυβέρνησης» θα διαπιστώσει ότι ο πρόεδρος του δικαστηρίου δεν επέτρεψε σε καμία περίπτωση αναφορά στην Κύπρο κι αφαιρούσε το λόγο σε όποιον επιχειρούσε μια τέτοια αναφορά, λέγοντας ότι ήταν εκτός θέματος. Αλλά αν ήταν μόνο η χούντα ένοχη για την κυπριακή τραγωδία, γιατί τόση μυστικοπάθεια από τις ελληνικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και των κυβερνήσεων στην Κύπρο;  Ενώ όλοι κατηγορούν αποκλειστικά τη χούντα και τους ξένους για την προδοσία της Κύπρου, ο φάκελος της Κύπρου δεν άνοιξε ποτέ. Παρέμεινε για 40 χρόνια κλειδαμπαρωμένος στα υπόγεια της Βουλής των Ελλήνων και μόλις τα τελευταία χρόνια δόθηκε υλικό στην κυπριακή βουλή, μέσα από το οποίο ωστόσο δεν βγάζει κανείς και πολλά συμπεράσματα.

Επανέρχομαι λοιπόν στην προσωπική μου άποψη ότι δεν ήταν μόνο η χούντα πίσω από την προδοσία. Ήταν κι άλλοι. Τονίζω ότι σε καμία περίπτωση δεν ελαφρύνω τις ευθύνες της χούντας και των εδώ στην Κύπρο συνεργατών της, όπως ήταν η ΕΟΚΑ Β’ και άλλοι παράγοντες. Αντιθέτως θεωρώ ότι ο ηλίθιος προδότης Δημήτριος Ιωαννίδης ευθύνεται πρώτα και πάνω από όλους για το γεγονός ότι συγκατένευσε στο σχέδιο για τη διχοτόμηση της Κύπρου, με μια απλοϊκή πεποίθηση ότι έτσι θα ξεμπέρδευε μια για πάντα με το Κυπριακό.  Αλλά δεν ήταν μόνο ο Ιωαννίδης διχοτομικός. Ήταν και πολλοί άλλοι. Σίγουρα διχοτομικό ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που αποτελεί στην ουσία το βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 μέχρι σήμερα.

Αυτό το βρόμικο σινάφι που πήρε στα χέρια του την εξουσία, μόλις τερματίστηκε η αποικιοκρατία, γλυκάθηκε με το μέλι της εξουσίας και της υπεξαίρεσης δημοσίου χρήματος, γλυκάθηκε δηλαδή καταληστεύοντας αυτό τον αφελή και ταλαίπωρο λαό και μας τα έκανε όλα. Μας εξαπάτησε πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα, ενώ είχε στο νου του εξαρχής τη διχοτόμηση. Όταν πριν από την εισβολή μιλούσε για Ένωση, στο νου του είχε την διπλή ένωση, δηλαδή τη διχοτόμηση. Όταν μετά την εισβολή μιλούσε και συνεχίζει να μιλά για προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα εννοεί τη διατήρηση του σημερινού στάτους κβο, δηλαδή την ντε φάκτο διχοτόμηση, μέχρι ο χρόνος να τη οριστικοποιήσει. Αυτή είναι η λύση που τους βολεύει και δεν πρόκειται να κάνουν πίσω, μέχρι να την πετύχουν.

Προς το παρόν και για όσο καιρό μπορούν, κερδίζουν χρόνο. Γιατί ξέρουν πως ο χρόνος θα μας κάνει να ξεχάσουμε τη χαμένη μας πατρίδα, τους παππούδες μας που την πότιζαν με το αίμα και τον ιδρώτα τους, τους ήρωες του απελευθερωτικού μας αγώνα, που έδωσαν τη ζωή τους για να ελευθερωθεί αυτός ο τόπος το 1960 και να τον ορίζουμε ελεύθερο από τη μια του άκρη ως την άλλη, τους αγαπημένους μας πατεράδες και αδελφούς που σκοτώθηκαν στις προδομένες μάχες με τον τούρκικο  στρατό, τις μανάδες και τις αδελφές μας που τις βίασαν οι εισβολείς, την ιστορική μας παρουσία για σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια σε εκείνα τα χώματα, που τώρα τα ορίζει η Τουρκία.

Προς το παρόν και για όσο καιρό μπορούν, κερδίζουν χρόνο αλλά και χρήμα. Μοιράζοντας μεταξύ τους την εξουσία και κατακλέβοντας από τη τσέπη μας το υστέρημά μας. Αυτό το βρόμικο σινάφι δεν μας πρόδωσε μόνο το 1974. Το 1955 μας εξαπάτησε ότι ο αγώνας γινόταν για την Ένωση, ενώ ήξερε πολύ καλά ότι Ένωση δεν θα γινόταν. Μας το είχε πει εξάλλου κι ο (διπλωμάτης το επάγγελμα) ποιητής Γιώργος Σεφέρης, στο ποίημα του «Ελένη», πριν τον αγώνα της ΕΟΚΑ, ότι άδικα θα γέμιζε ο Σκάμανδρος κουφάρια, γιατί η Ένωση ήταν «ένα πουκάμισο αδειανό». Έστειλαν τα παλληκάρια να θυσιάσουν τη ζωή τους για την Ένωση και στο δρόμο άλλαξαν γνώμη. Συμφώνησαν ανεξάρτητο κράτος κι έπειτα το γύρισαν και πάλι στην Ένωση, γιατί το παραμύθι πουλούσε. Από την καταστροφή του 1974 και μετά το παραμύθι έγινε «μια δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση» που θα έρθει μετά από πολλά χρόνια, μέσα από έναν ατέλειωτο μεν αλλά άνετο, βολικό και ξεκούραστο «Μακροχρόνιο Αγώνα», μη βιάζεστε.

Αυτό λοιπόν το βρόμικο σινάφι μας πρόδωσε, μας ξεπούλησε, μας κατάκλεψε, μας ντρόπιασε, μας εξευτέλισε όχι μία φορά, αλλά πολλές. Το 1974 ήταν το αποκορύφωμα. Εκατόν εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν, έζησαν για χρόνια μέσα στα αντίσκηνα και στα χαμόσπιτα μέχρι να τους χτίσουν κυβερνητικά σπίτια. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, χιλιάδες γυναίκες έπεσαν θύματα βιασμού, χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, χιλάδες γονιοί, γυναίκες και παιδιά περίμεναν για δεκαετίες να μάθουν τι απέγιναν οι δικοί τους άνθρωποι, που πήγαν να αντισταθούν στην τουρκική εισβολή και χάθηκαν. Εξαπατήθηκαν ότι γίνονται προσπάθειες για λύση και δικαίωση, ενώ στην πραγματικότητα μας οδηγούν, σε παράλληλη δράση με την Τουρκία, στην οριστική διχοτόμηση.

Όταν ήρθε το 1974, μετά την εισβολή, η διεθνής ανθρωπιστική βοήθεια για τους πρόσφυγες, ξέρετε τι έκανε το αθεόφοβο αυτό σινάφι; Την ΕΚΛΕΨΕ! Έκλεψε ό,τι μπορούσε να κλέψει. Από χρήματα, είδη πρώτης ανάγκης, φαγώσιμα είδη ένδυσης και υπόδησης και μάλιστα, για να μην βγει στη φόρα το πλιάτσικο και το μάθει ο προδομένος αυτός κόσμος, ξέρετε τι έκανε; Έκαψε κι από  πάνω τις αποθήκες της Κοινωνικής Μέριμνας, για να σκεπαστεί το έγκλημα. Σκεφτείτε το. Μετά από όλη εκείνη τη συμφορά, αυτό το βρόμικο βαθύ κράτος έκλεβε κι από πάνω το θύμα της προδοσίας, που ήταν αυτός ο αφελής και ευκολόπιστος λαός.

Οι αιχμάλωτοι πολέμου, εκείνοι δηλαδή που πήγαν να πολεμήσουν με την τερατώδη τουρκική πολεμική μηχανή, είτε άοπλοι είτε με κάτι γελοία τουφέκια του β’ παγκοσμίου πολέμου, ανοργάνωτοι, και προδομένοι, με αποτέλεσμα να πιαστούν αιχμάλωτοι των Τούρκων, ξέρετε τι αντιμετώπισης έτυχαν από αυτό το βρόμικο βαθύ κράτος; Τους έγραψαν πάνω στο απολυτήριο του στρατού ότι συνελήφθησαν από τις δυνάμεις εισβολής του τουρκικού στρατού κι ότι η διαγωγή τους κατά τη διάρκεια της κράτησης τους παραμένει άγνωστη. Δηλαδή ότι περίπου μπορεί να ήταν και προδότες! Αυτό το ξετσίπωτο προδοτικό σινάφι που έφερε τους Τούρκους, στιγμάτισε σαν προδότες εκείνους που πήγαν να πολεμήσουν τους Τούρκους κι υπόφεραν ανείπωτα βασανιστήρια στη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους στις τουρκικές φυλακές. Ναι, τόση ξετσιπωσιά!

Μας έκαναν λοιπόν όλα εκείνα τα απίστευτα και δεν σταμάτησαν εκεί. Όταν πέθανε κι ο Μακάριος, κυριολεκτικά ξεσάλωσαν. Έστησαν το σύστημα εξουσίας στα μέτρα τους κι άρχισαν να τρώνε δισεκατομμύρια, κλέβοντας και ξανακλέβοντας και ξανακλέβοντας το μόνιμο θύμα τους, αυτό τον λαό. Το θέμα είναι πως αυτό το βρόμικο σινάφι βρίσκει και κάνει. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται, δίκαια ή άδικα, πως αυτό που παίρνουμε, ως λαός, είναι αυτό ακριβώς που μας αξίζει.

Μακάρι να μην είναι έτσι. Μακάρι μια μέρα να ξυπνήσουμε και να σηκωθούμε όρθιοι. Μακάρι μια μέρα να ενώσουμε όλοι τα χέρια και να γίνουμε μια συντριπτική γροθιά στη μούρη αυτού του ξεδιάντροπου κι αχόρταγου κατεστημένου, να τη φάει και να πάει στον αγύριστο. Ίσως δούμε επιτέλους σ’ αυτό τον τόπο μιαν άσπρη μέρα.

ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΗΔΑΝΕ ΝΟΜΙΜΑ

Προσέξτε πώς γίνεται η εξαπάτηση των ιθαγενών της Κυπριακής Μπανανίας, μέσα από ένα απλό δημοσίευμα. Η (φιλοκυβερνητική) εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ γράφει σήμερα στην πρώτη της σελίδα είδηση με τίτλο “θα τους κουρέψουν την προστασία”, μέσα στο οποίο γράφει ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να τροποποιηθεί το άρθρο 23 του Συντάγματος της Κυπριακής Μπανανίας, ώστε “να αφαιρεθεί η δυντότητα εξαίρεσης των δημοσίων υπαλλήλων από που αποφάσεις που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση έκτακτων συνθηκών…”

Αλλά το άρθρο 23 του Συντάγματος δεν προστατεύει μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους. Προστατεύει ΟΛΟΥΣ τους ιθαγενείς της Μπανανίας. Τροποποιώντας αυτό το άρθρο, το κλεφτοκράτος θα μπορεί πλέον να βάζει χέρι στην περιουσία μας και νόμιμα, όχι μόνο κλέβοντας.

Θυμάστε όμως πώς φτάσαμε ως εδώ; Το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο αυτής της χώρας κατέκλεψε τα πάντα και υπεξαίρεσε τα τελευταία δέκα χρόνια πάνω από 55 δισεκατομμύρια δημοσίου χρήματος. Μπροστά στο φάσμα της οικονομικής καταστροφής, έδωσε το σύνθημα για επιδρομή στις τσέπες των εργαζομένων. Όχι μόνο των δημοσίων υπαλλήλων, που είναι οι ευνοούμενοι, αλλά και των χαμηλά αμειβόμενων υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα. Διότι, όταν η ίδια η κυβέρνηση της χώρας παραβιάζει το νόμο και κόβει μέρος του μισθού των υπαλλήλων της, δεν είναι σαν να λέει στους ιδιώτες εργοδότες να κάνουν το ίδιο;

Θα μου πείτε, τι έπρεπε να γίνει τότε, το 2013, για να σωθεί ο τόπος, μετά τη λεηλασία του δημοσίου χρήματος και την οικονομική καταστροφή; Σας απαντώ: Αντί για αποκοπή των μισθών, που είναι παράνομη, θα μπορούσε να είχε επιβληθεί μια έκτακτη φορολογία, όπως έγινε και μετά την τουρκική εισβολή. Ξέρετε όμως, αγαπητοί ιθαγενείς, γιατί δεν έγινε αυτό; Διότι με τη φορολογία θα έπρεπε να πληρώσει το φόρο του και ο Αναστασιάδης και ο Χάρης και ο Αβέρωφ και ο Άντρος και ο Νικόλας και ο Σιζόπουλος και οι επιχειρηματίες και φυσικά οι κλέφτες που μας οδήγησαν στην καταστροφή.

Όπως ξέρετε όμως, αυτοί δεν είναι σωστό να πληρώνουν. Όπως ούτε και οι κλέφτες εξάλλου. Έξι χρόνια μετά την οικονομική καταστροφή, είδατε εσείς κανέναν κλέφτη να έχει τιμωρηθεί ή να έχει πληρώσει; Εκείνοι, οι ελάχιστοι, που καταδικάστηκαν για υποθέσεις διαφθοράς, σε μερικούς μήνες ήταν έξω, με πρόωρη αποφυλάκιση. Στην Κυπριακή Μπανανία, εκείνοι που συμμετέχουν στο πάρτι τρώνε και πίνουν κομπλιμένταρι. Τον λογαριασμό τον πληρώνουμε, αγαπητέ ιθαγενή, πάντα εσύ κι εγώ.

Τώρα που το δικαστήριο επικαλείται το άρθρο 23 του Συντάγματος, που μας προστατεύει ΟΛΟΥΣ από την παραβίαση της περιουσίας μας, τους έφταιξαν οι δικαστές και βρήκαν την ευκαιρία να βάλουν χέρι στο Σύνταγμα. Θέλουν να το αλλάξουν, ώστε στο μέλλον να μπορούν να μας κλέβουν νόμιμα. Και φυσικά – όπως πάντα- δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς θεωρούν δίκαιο αυτό που πάει να κάνει η κυβέρνηση, αφού με αυτό τον τρόπο “θα την κάτσει” τους κυβερνητικούς υπαλλήλους. Δεν καταλαβαίνουν ότι “θα μας την κάτσει” όλους.

Να μου το θυμηθείτε: Μια μέρα αυτοί, με την ξετσιπωσιά που τους χαρακτηρίζει και λόγω της ανοχής μας ως φιλήσυχοι ιθαγενείς που είμαστε εμείς, θα περάσουν νόμο που θα λέει ότι, όσοι ανήκουν στο δικό τους το σινάφι, θα δικαιούνται να μπαίνουν ελεύθερα στα σπίτια μας, όποτε θέλουν, να πηδ**ε τις γυναίκες μας. Το τοποθετώ με αυτή τη σεξιστική διατύπωση, γιατί τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί ο νόμος τους να είναι γενικότερος και να μας περιλαμβάνει όλους…

ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ

Εδώ και μερικές ημέρες πολιτειακοί και πολιτικοί παράγοντες της Μπανανίας, δίνουν ρεσιτάλ για να πείσουν τους ιθαγενείς ότι η οικονομία θα καταστραφεί αν εφαρμοστεί αναδρομικά η απόφαση του δικαστηρίου που κήρυξε αντισυνταγματική την αποκοπή μέρους του μισθού των δημοσίων υπαλλήλων. Κάτι που βεβαίως γνώριζαν από την αρχή πολύ καλά εκείνοι που πήραν την απόφαση, αλλά την πήραν για να δώσουν το έναυσμα και στους εργοδότες του ιδιωτικού τομέα να κάνουν το ίδιο με τους δικούς τους υπαλλήλους. Διότι τον λογαριασμό της κρίσης έπρεπε να τον πληρώσουν οι απλοί εργαζόμενοι και όχι οι κλέφτες. Τους κλέφτες δεν τους ενόχλησε κανένας.

Χίλιοι πίθηκοι της Μπανανίας μαζί θα είχαν λιγότερο θράσος από αυτούς που έχουν τα μούτρα να βγαίνουν στα ΜΜΕ και να μας νουθετούν, όταν οι ίδιοι φέρουν τεράστιες ευθύνες για το φάγωμα πέραν των 55 δισεκατομμυρίων δημοσίου χρήματος. Μετράτε: 18 δισεκατομμύρια από το κούρεμα που δεν ξέρουμε που πήγαν, 20 δισεκατομμύρια κόκκινα δάνεια που δεν ξέρουμε ποιοι τα έφαγαν, 7,5 δισεκατομμύρια που λήστεψε το κλεφτοκράτος από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, 3 δισεκατομμύρια απλήρωτοι φόροι που δεν ξέρουμε ποιοι τα χρωστούν, 2 δισεκατομμύρια δάνεια που διαγράφηκαν λογιστικά, 7 δισεκατομμύρια ζημιά από τον Συνεργατισμό.

Για τη λεηλασία – διότι περί λεηλασίας πρόκειται- πολλοί από αυτούς που μας κοροϊδεύουν κάθε μέρα ότι νοιάζονται για την οικονομία και για το μέλλον αυτού του τόπου, θα έπρεπε να ήταν σήμερα στο κελί, με την ποινή της ισόβιας φυλάκισης. Αντίθετα ωστόσο ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τιμωρήθηκε. Εκείνους τους λίγους, που αναγκαστικά μπήκαν στη φυλακή για τα μάτια του κόσμου, τους έβγαλαν έξω σε μερικούς μήνες, γιατί πολύ απλά είναι ΟΛΟΙ μέσα στο παιχνίδι, συνδαιτυμόνες στο ατελείωτο πάρτι της διαπλοκής.

Η πολιτική μαφία έχει κυριολεκτικά ρημάξει αυτό τον τόπο. Αλλά συνεχίζουν να είναι εκεί, στα πόστα τους, είτε στην εξουσία, είτε στην αντιπολίτευση, είτε πίσω στο βαθύ κράτος που κυβερνά εδώ και σχεδόν 60 χρόνια. Το διεφθαρμένο σύστημα στήθηκε πάνω στο Δίκαιο της Ανάγκης, λόγω της “εκρρύθμου καταστάσεως” που επικρατεί στην Μπανανία εδώ και 55 χρόνια. Πατώντας σαν κοινοί απατεώνες (σύμφωνα με τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον) πάνω στον πατριωτισμό των ιθαγενών της αγίας αυτής νήσου, έγιναν εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι και δεν σταμάτησαν να κλέβουν ποτέ.

Ακόμα και την ώρα που η κυπριακή οικονομία κατέρρεε κι ο κοσμάκης έτρεχε στα κοινωνικά παντοπωλεία, γιατί πεινούσαν τα παιδιά του, αυτοί έβγαζαν λεφτά από κλειστές τράπεζες, άρπαζαν ό,τι μπορούσαν από όπου μπορούσαν και συνέχισαν να μοιράζουν μεταξύ τους τα λάφυρα. Ακόμα και πάνω στο “νεκρό πτώμα” του Συνεργατισμού ασέλγησαν οι αθεόφοβοι. Μπήκαν τάχα για να τον σώσουν και έτρωγαν με χρυσά κουτάλια, την ώρα που ο κόσμος έξω έτρωγε ξερό ψωμί.

Από τα μέτρα της Τρόικας επέλεξαν, τύπου “α λα καρτ”, μόνο εκείνα που αφορούσαν τις τσέπες των απλών ανθρώπων. Κάτι φορολογίες ακίνητης περιουσίας, κάτι μέτρα για πάταξη της φοροδιαφυγής και αρκετά άλλα που αφορούσαν το μεγάλο κεφάλαιο, τα ανέβαλλαν και τα ανέβαλλαν, ώσπου έφυγε η Τρόικα και την σκαπούλαραν. Τον λογαριασμό του πάρτι τον πλήρωσαν όχι εκείνοι που ήταν εκεί και διασκέδαζαν αλλά ο απλός κόσμος που ήταν στην απέξω.

Αυτό που σώζει το σαθρό πολιτικοοικονομικό σύστημα και όλους τους απατεώνες, που μας παριστάνουν τους εθνοπατέρες, είναι δυστυχώς η περιρρέουσα βλακεία που κατακάθισε σαν παχιά σκόνη πάνω στη συλλογική μας κρίση. Ενώ το πάρτι συνεχίζεται μπροστά στα μάτια μας, ενώ βλέπουμε από μέσα τα φώτα κι ακούμε τα τσιφτετέλια της κρεπάλης, ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του λαού πιστεύει ακόμη σ’ αυτούς, τους ακολουθεί και τους ψηφίζει, απλώς επειδή κάθε λίγο πετάνε και σ’ εμάς, από το παράθυρο κανένα κόκκαλο, από τα πλούσιά τους εδέσματα, για να γλύφουμε και να ξεχνιόμαστε.

Το σημερινό πολιτικό τοπίο είναι εστία μόλυνσης γι’ αυτό τον τόπο. Αν δεν βρεθεί τρόπος να το γκρεμίσουμε, να απολυμάνουμε το χώρο και να το ξαναστήσουμε, πάνω σε θεμελιώδεις αρχές και αξίες ήθους και πολιτικής ορθότητας, δεν θα έχουμε καμία ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον κι αυτό θα είναι κρίμα για εμάς και για τα παιδιά μας, γιατί έχουμε να πάθουμε ακόμη πολύ χειρότερα από αυτά που πάθαμε μέχρι σήμερα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΩΡΤΣΙΛ ΣΤΟ ΤΣΙΡΚΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΥΣ

Το 1940 ένας μεγάλος ηγέτης, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, έγινε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, “προσφέροντας” στους συμπατριώτες του “αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα”. Κήρυξε τον πόλεμο εναντίον “μιας τερατώδους τυραννίας, που κανείς ποτέ δεν την έχει υπερβεί στο σκοτεινό, αξιολύπητο κατάλογο της ανθρώπινης εγκληματικότητας”, τον Ναζισμό-Φασισμό, γνωρίζοντας ωστόσο την ίδια στιγμή ότι διεκδικούσε δια πυρός και σιδήρου την κυρίαρχη πολιτική επιρροή της Μεγάλης Βρετανίας πάνω στην ευρωπαϊκή ήπειρο, νικώντας τον άξονα της Γερμανίας και των συμμάχων της.

Το 2016 ένας νάνος πολιτικός, ο Ντέιβιντ Κάμερον, προκειμένου να πουλήσει την μικροκομματική του πραμάτεια, έσυρε τον βρετανικό λαό σε δημοψήφισμα παραμονής ή αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρόλο που ο ίδιος υποστήριξε την παραμονή, ο πολιτικός του ακροβατισμός έδωσε την ευκαιρία στους εμπειρότερους από αυτόν σαλτιμπάγκους να κλέψουν την παράσταση.

Οι λαϊκιστές κι οι εθνικιστές πολιτικάντηδες είναι παντού, σε όλο τον κόσμο, οι ίδιοι. Είναι συνήθως κομπλεξικά άτομα, με υπερβολική αυταρέσκεια, που αγαπούν τη φωνή τους και τον τρόπο που “τα λένε”, αλλά απέχουν από τη λογική και τον πραγματισμό. Τέτοιοι λοιπόν τύποι, όπως ο Μπορίς Τζόνσον και ο Νέιτζελ Φάραζ, φλόμωσαν τους Βρετανούς στα ψέματα, με ανέξοδη και κούφια ρητορική, με συνθήματα χωρίς έρεισμα, που ωστόσο “πιάνουν τόπο” στο υποσυνείδητο της αμόρφωτης μάζας και των φοβικών ανθρώπων, αφού υποκινούν το ζωώδες ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που με τη σειρά του συνεγείρει συναισθήματα όπως η καχυποψία, ο φόβος, η ανασφάλεια, η ιδιοτέλεια και συναφώς η εσωστρέφεια και η ξενοφοβία.

Με ισχνή πλειοψηφία πέρασε το Brexit και από τότε η Βρετανία εισήλθε σε μια άνευ προηγουμένου εσωστρέφεια, που μείωσε κατακόρυφα την επιρροή της στην Ευρώπη, για να μην πω ότι την κατάντησε τον τελευταίο καιρό θλιβερό ουραγό ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης, με γραφικούς πολιτικούς, που μονομαχούν με ανεμόμυλους.

Παρασυρμένοι από ανεύθυνους πολιτικάντηδες, από εκείνους που ο Βρετανός συγγραφέας Σάμιουελ Τζόνσον χαρακτήρισε πριν από 300 χρόνια “απατεώνες που έχουν ως τελευταίο καταφύγιο τον πατριωτισμό”, στην ουσία το 2016 οι Βρετανοί αποφάσισαν ότι η χώρα τους πρέπει να πάψει να έχει λόγο και επιρροή στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης. Δήλωσαν ότι δε θέλουν πια τη Μεγάλη Βρετανία αλλά μια Μικρή Βρετανία, ένα νησί στην βορειοδυτική εσχατιά της Ευρώπης ουδέτερο και άλαλο, όπως η Νορβηγία και η Ελβετία, χωρίς λόγο και επιρροή σε ότι αφορά τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επιτρέποντας στη Γερμανία τον ηγετικό ρόλο.

Η αποτυχία του βρετανικού κοινοβουλίου να εγκρίνει είτε τη συμφωνία της Τερέζα Μέη με την Ε.Ε. είτε οποιαδήποτε άλλη από τις 8 εναλλακτικές προτάσεις, δεν έχει άλλο όνομα παρά ΧΑΟΣ. Αλλά, μεταξύ μας, το χάος είναι η λιγότερο οδυνηρή από τις όποιες συνέπειες μπορεί να επιφέρει σε ένα λαό ο λαϊκισμός και ο εθνικισμός. Η Ιστορία διδάσκει ότι ο λαϊκισμός κι ο εθνικισμός, ακριβώς επειδή αποτείνονται στα ζωώδη ένστικτα και όχι στη λογική του ανθρώπου, έχουν σπείρει τη γη με εκατομμύρια νεκρούς. Άρα το χάος που ζει σήμερα η Βρετανία, με όλες τις ενδεχόμενες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του, δεν είναι και ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να τους συμβεί, από τη στιγμή που πίστεψαν τον Φάραζ και τον Τζόνσον.

ΤΟΥΣ ΠΗΔΑΝΕ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ

Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: η κυβέρνηση Αναστασιάδη εκμεταλλεύτηκε τον πρώην δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γεώργιο Αρέστη, τοποθετώντας τον ως μέλος σε επιτροπές, που είχαν για αποστολή τους την καταπολέμηση της διαφθοράς και οι οποίες συστάθηκαν απλώς για ρίξει η κυβέρνηση στάχτη στα μάτια των ιθαγενών της Μπανανίας.

Τον διόρισαν πρώτα σε μια επιτροπή που είχε αποστολή να εμποδίζει κατασκευαστικές εταιρίες, που κατέκλεψαν το δημόσιο χρήμα με καθυστερήσεις και κακοτεχνίες, να ξανακάνουν δουλειά για το κράτος. Φαίνεται όμως ότι κάποιοι “αρμόδιοι” δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το να αναλαμβάνουν τις δουλειές κλέφτες εργολάβοι, φτάνει οι κλέφτες να τους δίνουν καλές μίζες. Έτσι η επιτροπή στην οποία συμμετείχε ο κ. Αρέστη ήταν εκεί για τη μόστρα, απλώς δηλαδή για να νομίζουν οι ιθαγενείς του νησιού ότι υπάρχει μια επιτροπή που εμποδίζει τους κλέφτες να ξαναμπουν στο σπίτι. Στην πραγματικότητα οι κλέφτες έδιναν μίζα και συνέχιζαν να μπαίνουν από την πίσω πόρτα.

Αφού παραιτήθηκε από εκείνη την επιτροπή, ο κ. Αρέστη, τον διόρισαν μετά σε μια επιτροπή που εποπτεύει κατά πόσο οι δουλειές στον ελεγκτικό κλάδο γίνονται σωστά. Άλλος ένας τομέας δηλαδή όπου πέφτει χοντρή μίζα. Για πολύ καιρό δεν ερχόταν καμία υπόθεση μπροστά στην επιτροπή και μόνο πρόσφατα έγιναν κάποιες καταγγελίες. Στο μεταξύ όμως ανατέθηκε στον κ. Αρέστη να είναι μέλος της Ερευνητικής Επιτροπής για τον Συνεργατισμό.

Το τι έγινε όταν βγήκε το πόρισμα είναι γνωστό. Ο Υπουργός Οικονομικών, στον οποίο το πόρισμα επιρρίπτει βαρύτατες ευθύνες, βγήκε με τη γνωστή του, παροιμιώδη αλαζονεία, με την συνηθισμένη του δηλαδή “αππωμάρα” και απέρριψε το πόρισμα, λέγοντας στους ιθαγενείς ότι αυτός δεν φταίει σε τίποτε. Με μια μονοκοντυλιά, διέγραψε όλες τις απαράδεκτες σπατάλες και την κακοδιαχείριση -μεσούσης της κρίσης- που έκαναν στον Συνεργατισμό οι φίλοι και συμμαθητές του, τους οποίους διόρισε σε καίρια πόστα εκεί, ξέχασε τα ψέματα που έλεγε ο ίδιος στους ιθαγενείς Kypreus-Kypreus της Μπανανίας ότι ο Συνεργατισμός πάει καλά και διέσυρε τα μέλη της Ερευνητικής Επιτροπής περίπου σαν βαλτούς και άσχετους.

Σε ελεύθερη (δική μου) μετάφραση, ο επηρμένος υπουργός του κ. Αναστασιάδη είπε στους ιθαγενείς Kypreus-Kypreus τα εξής: “ΕΓΩ δεν πρόκειται να παραιτηθώ επειδή κάποιοι (άσχετοι) αποφάσισαν ότι φταίω. ΕΓΩ σας έσωσα από την καταστροφή! Πρέπει να με ευγνωμονείτε και να με προσκυνάτε!”.

Χειρότερη όμως από το “άππωμα” του κ. Γεωργιάδη ήταν η κάλυψη που του έδωσε ο πρόεδρος Αναστασιάδης, απαξιώνοντας κι αυτός με τη σειρά του την Ερευνητική Επιτροπή. Έπεισε έτσι και τους πλέον αναξιόπιστους ότι ισχύει αυτό που καταλάβαμε από τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησής του: ότι δηλαδή δεν έχει καθόλου πρόθεση να θεραπεύσει τον καρκίνο της διαφθοράς και της διαπλοκής που κατατρώει το σώμα αυτής της χώρας, καμία διάθεση να αλλάξει οτιδήποτε βγάζει το κατεστημένο από το βόλεμά του.

Έπειτα από αυτό ο κ. Αρέστη, διαμαρτυρόμενος, παραιτήθηκε κι από τη δεύτερη επιτροπή “βιτρίνα” κι έφυγε πυροβολώντας. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ δεν είχαν κανένα ηθικό κώλυμα να συνδέσουν την παραίτηση του κ. Αρέστη με “προεκλογικές σκοπιμότητες της αντιπολίτευσης”. Τάχα όλα σ’ αυτή τη χώρα είναι ρόδινα, όλα πάνε καλά, δεν υπάρχει διαφορά, δεν υπάρχει διαπλοκή, ούτε κλοπή του δημοσίου χρήματος, δεν έκανε κανένα λάθος ο Χάρης για να καταρρεύσει ο Συνεργατισμός και να χρεωθούν οι ιθαγενείς ζημιά 7 δισεκατομμυρίων, δεν πάει τίποτε λάθος στην Μπανανία κι η παραίτηση Αρέστη έγινε για προεκλογικές σκοπιμότητες…

Επιμύθιον: Το σύστημα θα συνεχίσει να δουλεύει όπως έχει στηθεί από το βαθύ κράτος, στηριγμένο πάνω στις τρύπες ενός Συντάγματος που δεν εφαρμόζεται και αντικαθίσταται από το “Δίκαιον της Ανάγκης”, λόγω της “εκρύθμου καταστάσεως”, στον εκφυλισμό και την γελοιοποίηση των θεσμών, στην ασύστολη κομματικοποίηση, στο ρουσφέτι, στην κουμπαροκρατία, στην καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, στη διαπλοκή και τη διαφθορά, στη μόνιμη εξαπάτηση και καταλήστευση των ιθαγενών, που τους γαμάνε και χαίρονται, γιατί νομίζουν ότι είναι για το καλό τους.

WELCOME TO NORTH CYPRUS

Η φωτογραφία είναι σημερινή, από το Λονδίνο. Η “Βόρεια Κύπρος” διαφημίζει στις κοσμοπολίτικες λεωφόρους το τουριστικό της προϊόν. Την ίδια ώρα που ακούμε στις ειδήσεις ότι κινδύνεύουμε λέει να χάσουμε το FIR μας, ενώ οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Ε.Ε. πιέζουν την Κυπριακή Δημοκρατία να αποδεχτεί ως νόμιμους κατοίκους της Κύπρου (και άρα να τους δώσει ταυτότητες) παιδιά μεικτών γάμων Τουρκοκυπρίων με Τούρκους έποικους.

Προσθέστε τα ήδη γνωστά: τους χιλιάδες Ελληνοκύπριους που αγοράζουν καύσιμα, φάρμακα και άλλα προϊόντα από τα κατεχόμενα, τους χιλιάδες που τζογάρουν στα εκείθεν καζίνα, τους χιλιάδες που πώλησαν την περιουσία τους στα κατεχόμενα στην Τουρκία και πολλά άλλα.

Ο “Μακροχρόνιος Αγώνας” του μαλακού καναπέ και του φραπέ
“δικαιώνεται” ως προς τον πραγματικό του στόχο, που δεν ήταν άλλος από την παγίωση του status quo. Η ζωή ξεπερνά την πολιτική αρλούμπα, ξεγυμνώνει τα κούφια συνθήματα των απατεώνων πολιτικάντηδων και άλλων προβεβλημένων μεγαλοπαραγόντων του αδηφάγου και βρόμικου ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που το έπαιζαν πατριώτες (κατά τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον).

Τα περί της “κρατικής μας οντότητας” που πιπιλάνε εδώ και δεκαετίες οι σαλτιμπάγκοι και οι παλιάτσοι του πολιτικού μας τσίρκου, είναι μια απάτη, που ωστόσο πλησιάζει στην πλήρη της αποκάλυψη. Για την τσέπη τους και μόνο γι’ αυτήν επέλεξαν εδώ και δεκαετίες τη διχοτόμηση και σιγοντάροντας την τουρκική αδιαλλαξία, μας οδηγούν ολοένα και πιο κοντά στο όραμα του Ραουφ Ντενκτάς, που ήταν ο μόνιμος γεωγραφικός και πολιτικός διαχωρισμός του κυπριακού λαού, με τη δημιουργία στο νησί δύο ανεξαρτήτων κρατών.

Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία πως, όταν συμβεί αυτό, ο Ελληνισμός θα έχει χάσει οριστικά την Κύπρο. Γιατί η Τουρκία έχει τη δυνατότητα με όρους οικονομικούς (ανάπτυξη της Τ/κ οικονομίας με την ενίσχυση της τουρκικής αγοράς) και δημογραφικούς (εποικισμός) – με όρους δηλαδή που διαμορφώνουν συνθήκες ζωής και όχι με κούφια ψηφίσματα του ΟΗΕ και πολιτικές ντιρεκτίβες- να μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί σε βάθος εικοσαετίας. Αυτό όμως δεν ενδιαφέρει και πολύ το διεφθαρμένο κατεστημένο, που ελέγχει πλήρως την εξουσία στην Κυπριακή Δημοκρατία, εφόσον – προς το παρόν τουλάχιστον – διασφαλίζει την εισροή δημοσίου χρήματος στο πουγγί του.

Την ίδια ώρα, που ο πρόεδρος αυτής της χώρας και ηγέτης της Ε/κ Κοινότητας, ψάχνεται ακόμη για να αποφασίσει τι είδους λύση θέλει και γυρεύει πρακτικά που μόνο αυτός είδε στο Κραν-Μοντανά, το Facebook λειτουργεί κάπως σαν όσιος Παΐσιος, προφητεύοντας πώς θα είναι η Κύπρος του μέλλοντος. Ποστάρεις από τη Λευκωσία και σου βγάζει ότι είσαι στην Lefkosa (Λεφκόσια). Ποστάρεις από τη Λάρνακα και σου βγάζει ότι είσαι στην Iskele. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, δεν μπορούν να μας ξυπνήσουν από τον γλυκό ύπνο του βολεμένου, για να δούμε ότι πιάσαμε τον κατήφορο και πάμε ντουγρού προς τα βράχια.

“ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ”

“Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω”. Το απόσπασμα αυτό από τον όρκο που έδιναν οι Αθηναίοι έφηβοι πριν καταταγούν στον στρατό, καθιέρωσε ο Γλαύκος Κληρίδης ως το πολιτικό μότο που απέδιδε την πολιτική του φιλοσοφία σε σχέση με το Κυπριακό. Επρόκειτο ουσιαστικά για δήλωση εναντίον της διχοτόμησης της Κύπρου, εναντίον δηλαδή της διπλής ένωσης ή της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών και με αυτή την ίδια φιλοσοφία εξελέγη δις στην προεδρία της Δημοκρατίας ο νυν πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης. Πλην όμως είναι πλέον πολλοί και αυξάνονται διαρκώς εκείνοι που διατείνονται επίμονα ότι ο κ. Αναστασιάδης έχει εγκαταλείψει την κληριδική γραμμή.

Λέγοντας “δεν θα παραδώσω την πατρίδα μου μικρότερη” ο Κληρίδης εννοούσε ότι δεν θα συμφωνούσε ποτέ με μια λύση που θα μοίραζε την Κύπρο στα δύο, θα καθιστούσε το μισό νησί καθαρά τουρκικό και θα συρρίκνωνε την πατρίδα των Ελληνοκυπρίων στο νότο. Κάτι τέτοιο ήταν για τον Κληρίδη προδοσία, μια εθνική και πολιτική αποκοτιά, που θα έδινε στην Τουρκία την ευκαιρία να καταστήσει την Κύπρο τουρκικό νησί, σε βάθος εικοσαετίας, με δημογραφικούς και οικονομικούς όρους (εποικισμός και ισχυροποίηση της – νόμιμης πλέον- οικονομικής δραστηριότητας του τουρκοκυπριακού κράτους).

Αυτή ωστόσο την προδοσία προωθεί σταθερά από το 1960 μέχρι σήμερα το ελληνοκυπριακό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, που αποτελεί και το βαθύ κράτος πίσω από την Κυπριακή Δημοκρατία. Προωθεί τη διχοτόμηση του νησιού, σε παράλληλη δράση με το τουρκικό βαθύ κράτος και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο.

Για να διασφαλίσει τα πρόσκαιρα και εν πολλοίς αθέμιτα συμφέροντά του, το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό κατεστημένο αποφάσισε ότι είναι προς το συμφέρον του να συντηρεί εσαεί την προσωρινότητα της κατάστασης, το “δίκαιο της ανάγκης”, και τις τρύπες στο Σύνταγμα της χώρας και στις διαδικασίες που αυτό προβλέπει. Διότι εξουσία ή συμμετοχή σ’ αυτήν σήμαινε πάντα σ’ αυτή την “μπανανία” συμμετοχή στο πάρτι των δισεκατομμυρίων που κλάπηκαν από το υστέρημα του κυπριακού λαού.

Το διεφθαρμένο κατεστημένο δεν ήθελε ποτέ λύση. Ήθελε διχοτόμηση, την ίδια δηλαδή λύση που ήθελε ο Ραούφ Ντενκτάς και η Τουρκία. Απλά δεν τόλμησε ποτέ να το πει ξεκάθαρα. Έκρυψε την προτίμησή του προς αυτή την προδοσία, πίσω από “μακροχρόνιους αγώνες” και άλλες ψευδοπατριωτικές μπαρούφες, προς επίρρωση του ρητού του Σάμιουελ Τζόνσον ότι “ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο του κάθε απατεώνα”. Εξυπηρέτησε την τουρκική αδιαλλαξία και εξυπηρετήθηκε από αυτήν, σε μια άτυπη συναλλαγή, που συντήρησε την ντε φάκτο διχοτόμηση για σχεδόν 60 χρόνια.

Ο Κληρίδης ήταν εναντίον της διχοτόμησης, όμως το βαθύ κράτος, που διέπει τα πάντα σ’ αυτή τη τη χώρα, δεν άφησε ούτε τον Κληρίδη, ούτε κανέναν άλλον να δουλέψει απερίσπαστα προς την κατεύθυνση της λύσης. Η προτροπή για ροκάνισμα του χρόνου, σαν σιγόντο στην τουρκική αδιαλλαξία, ήταν πάντοτε η επωδός κι εκδηλώθηκε σε όλες τις περιπτώσεις και με όλους τους φανερούς και υπόγειους τρόπους. Γι’ αυτό βρισκόμαστε πλέον μια ανάσα από τη διχοτόμηση, που θα σημάνει την αρχή του τέλους του ελληνισμού στην Κύπρο.