Τους έστειλαν στο θάνατο οι πανηγυριώτες του ψευδοπατριωτισμού

Στις 21 Απριλίου 1967 μια κλίκα συνταγματαρχών έκανε πραξικόπημα και κατέλυσε τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Κατάργησε τη βουλή και τις εκλογές κι εγκαθίδρυσε δικτατορικό καθεστώς. Έβαλε την Ελλάδα «στο γύψο μέχρι να θεραπευθεί», όπως είπε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του καθεστώτος Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Η χούντα υπήρξε το πιο γρήγορο κι αποτελεσματικό βαποράκι για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ενός στόχου που είχαν διακηρύξει οι Τούρκοι από τη δεκαετία του 1950 αλλά και είχαν επίσης υιοθετήσει συγκεκαλυμμένα πολιτικοί και στρατιωτικού κύκλοι στην Κύπρο και στην Ελλάδα, με στόχο την κατάργηση της δικοινοτικής Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960 και την επιβολή της διπλής ένωσης, των Ελληνοκυπρίων με την Ελλάδα και των Τουρκοκυπρίων με την Τουρκία.  Η ταύτιση των κύκλων αυτών με το τουρκικό βαθύ κράτος και την τουρκοκυπριακή ακροδεξιά, αφορούσε μεν τον ίδιο στόχο, τη διχοτόμηση, αλλά για διαφορετικούς λόγους. 

Σκοπός της Τουρκίας ήταν να αποκτήσει με τη διχοτόμηση απρόσκοπτη πρόσβαση στην Κύπρο και (ανεξέλεγκτη) χρήση τής τουρκικής περιοχής με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε λόγο θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα και τις στρατηγικές της επιδιώξεις.  Από την άλλη, οι Έλληνες ήθελαν την Ένωση με την Ελλάδα ή έστω ένα αμιγώς ελληνικό κράτος, στο οποίο να μην μπορούν να ανακατεύονται με κανένα τρόπο οι Τούρκοι, έστω κι αν για να γίνει αυτό θα έπρεπε, σαν τίμημα, να δοθεί κομμάτι της Κύπρου στην Τουρκία. Έπρεπε όμως να γίνει με τρόπο βίαιο, με επέμβαση δηλαδή της Τουρκίας, χωρίς τη δική μας συναίνεση ή υπογραφή. Μια σειρά επεισοδίων που παίχτηκαν από το 1963 μέχρι και το 1974 κι οδήγησαν το λαό σε συγκρούσεις, θάνατο και πόνο, έδωσαν στην Τουρκία όλα εκείνα τα προσχήματα που χρειαζόταν για να διχοτομήσει την Κύπρο, με αποκορύφωμα το πραξικόπημα της 15ης Ιουλιου 1974, που έδωσε στον Μπουλέντ Ετζεβίτ την αφορμή για την επιχείρηση «Αττίλας», όπως ήταν το κωδικό όνομα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Τον Νοέμβριο του 1967, έξι μήνες μετά που ανέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία στην Ελλάδα η χούντα, η κυπριακή Εθνική Φρουρά, με επικεφαλής τον στρατηγό Γρίβα, διενήργησε μια επιχείρηση φιάσκο στο τουρκοκυπριακό χωριό Κοφίνου, βάλλοντας εναντίον αμάχων, κυρίως γυναικοπαίδων. Η κατακραυγή που προκλήθηκε διεθνώς έδωσε όπλα στην τουρκική προπαγάνδα, με αποτέλεσμα η χούντα να αποσύρει από την Κύπρο την Ελληνική Μεραρχία, η οποία είχε εγκατασταθεί κρυφά στο νησί επί διακυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου. Οι ακραφνώς εθνικόφρονες στρατιωτικοί απέσυραν με την ουρά στα σκέλια τον ελληνικό στρατό κι άφησαν την Κύπρο ανοχύρωτη πολιτεία εν μέσω διακοινοιτικών συγκρούσεων και απειλών της Άγκυρας για εισβολή.

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε κι άρχισαν οι γνωστές έριδες ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους, η «ΕΟΚΑ Β'» με την παράνομη δράση της, οι συγκρούσεις μεταξύ αντιμακαριακών και μακαριακών κλικών κι οι απόπειρες δολοφονίας του προέδρου Μακαρίου, όλα δηλαδή εκείνα τα γεγονότα που αποσταθεροποίησαν το εσωτερικό μέτωπο, προφανώς όχι τυχαία. Όλα με την παρασκηνιακή υποστήριξη της χούντας που, ενώ είχε αποσύρει τη Μεραρχία από την Κύπρο κατά τρόπο άκρως ντροπιαστικό για τους Έλληνες, συνέχισε να παριστάνει τον θεματοφύλακα της εθνικής αξιοπρέπειας, σύμφωνα και με τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο του απατεώνα.

Όλοι συναγωνίζονταν ως προς το ποιος είναι ο πιο μεγάλος κι ο πιο γνήσιος πατριώτης, παραμένοντας βεβαίως όλοι προσηλωμένοι στο στόχο της Ένωσης με την Ελλάδα, οι μεν μακαριακοί τοποθετώντας το στόχο αυτό σε βάθος χρόνου οι δε αντιμακαριακοί επιδιώκοντάς τον «εδώ και τώρα». Εκείνοι που υποστήριζαν τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν μειοψηφία. Μάλιστα τους χαρακτήριζαν και προδότες, οι τεράστιοι πατριώτες που κατέβαζαν και ποδοπατούσαν ή έκαιγαν την σημαία της Κύπρου όπου την συναντούσαν. 

Μέσα σ’ εκείνη την παράνοια, τον Νοέμβριο του 1973 οι διαπραγματευτές Γλαύκος Κληρίδης και Ραούφ Ντενκτάς, στο πλαίσιο των διακοινοτικών συνομιλιών, έφτασαν σε προσυμφωνία για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία, από την οποία είχαν αποχωρήσει κάνοντας ανταρσία το 1964,  με αφορμή την αξίωση του Μακαρίου για αλλαγή 13 σημείων του Συντάγματος. Η προσυμφωνία προέβλεπε ότι οι Τουρκοκύπριοι θα αποδέχονταν τις 12 από τις 13 αλλαγές που ήθελε ο Μακάριος αλλά, όπως ήταν επόμενο, κανείς δεν την επικρότησε. Για τη χούντα και την αντιμακαριακή παράταξη όποια συμφωνία παρένειτε τη ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανέβαλλε την Ένωση συνιστούσε «προδοσία», ενώ ο Μακάριος, από την πλευρά του, μη θέλοντας  βεβαίως να υστερήσει σε πατριωτισμό, έσπευσε να διακηρύξει ξανά, σε εθνικό μνημόσυνο στη Γιαλούσα, ότι στόχος μας παραμένει «η Ένωσις και μόνον η Ένωσις». Επτά μήνες αργότερα συνέβη το πραξικόπημα, η τουρκική εισβολή και η ντε φάκτο διχοτόμηση της Κύπρου, η οποία διαρκεί μέχρι σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα μετά.

Καθώς βλέπω στην τηλεόραση κάθε σαββατοκύριακο τις κηδείες των ταυτοποιηθέντων αγνοουμένων μας της τουρκικής εισβολής, λυπάμαι βαθιά γιατί τα παιδιά εκείνα στάλθηκαν σαν πρόβατα στη σφαγή, σε μια κατάσταση που ήταν, όπως όλα δείχνουν, στημένη, αναμφίβολα προδομένη. Λυπάμαι ακόμη περισσότερο όταν σκέφτομαι ότι πολλοί έμειναν για δεκαετίες αγνοούμενοι, με τις μάνες, τις γυναίκες και τα παιδιά τους να τους περιμένουν, ενώ ήταν γνωστό στην πολιτεία ότι ήταν νεκροί. Τους άφησαν μέσα στον κατάλογο για φθηνούς μικροπολιτικούς λόγους, για να υπάρχει εκεί το πρόβλημα, για να μπορούν οι πανηγυριώτες του ψευδοπατριωτισμού να πουλάνε στον αφελή κι ευκολόπιστο λαό την πραμάτεια τους.

Φορώντας τις φουστανέλες του πατριωτισμού που τους βόλευε, έκαναν όλοι το σώου τους, οι απατεώνες του Σάμιουελ Τζόνσον. Βάφτισαν τη διχοτόμηση με διάφορα πατριωτικά ονόματα: «‘Ενωση», «Μακροχρόνιο Αγώνα», «εθνική αξιοπρέπεια», «εθνική περηφάνεια», «διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας» κτλ κτλ. «Αγωνιζόμενοι για την εθνική μας δικαίωση» κατέφαγαν τα πάντα, διέβρωσαν το κράτος εξευτέλιζοντας τους θεσμούς του, θεμελίωσαν την κομματοκρατία, καθιέρωσαν την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι, εγκαθίδρυσαν την διαπλοκή και κάλυψαν τη διαφθορά. Προκάλεσαν σε τούτο το λαό τις χειρότερες συμφορές: τον έσυραν σε διακοινοτικές συγκρούσεις, σε πόλεμο, σε θάνατο, πόνο, κλάμα, οικονομικές καταστροφές και συνεχίζουν μασκαρεμένοι να μας δουλεύουν, οδηγώντας μας στη χειρότερη συμφορά από όλες τις προηγούμενες, στη συμφορά που θα καταστήσει μεν την Κύπρο τουρκικό νησί, αλλά μέχρι τότε αυτοί θα έχουν κάνει την πολιτική ή οικονομική «μπάζα» τους: Στη διχοτόμηση. 

 

Η ΠΑΤΑΓΩΔΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ» ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Είναι φρόνιμο να διδάσκεται ένας λαός και πρωτίστως η ηγεσία του από την ιστορία. Στην περιπτωσή του Κυπριακού ωστόσο, αντί να αυξάνεται η σοφία μας, γιγαντώνεται η πλάνη μας, διότι η ιστορία υποκαταστάθηκε από μια αυθαίρετη μυθολογία. Η διχοτομική παράταξη έχει φλομώσει με τόσα ψέματα αυτό το λαό, από το 1960 μέχρι σήμερα, που η ιστορική αλήθεια έχει καταπλακωθεί από όγκους πολιτικής απάτης, η οποία συγκάλυψε επίσης αμέτρητα σκάνδαλα διαπλοκής, διαφθοράς και ανελέητης υπεξαίρεσης ή διασπάθισης δημοσίου χρήματος.

Το Κυπριακό εξυπηρέτησε για 60 τόσα χρόνια όχι μόνο πολιτικούς απατεώνες αλλά και εγκληματίες κοινού ποινικού δικαίου, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα που στήθηκε πάνω στο «Δίκαιο της Ανάγκης» για να εξαπατήσουν και να κατακλέψουν τον κυπριακό λαό, «υποσχόμενοι» λύση του Κυπριακού σε βάθος χρόνου, με ένα μακροχρόνιο αγώνα χωρίς στρατηγική, χωρίς τακτική, χωρίς καν (μέχρι σήμερα) ξεκάθαρη στοχοθέτηση. Το υποτιθέμενο ζητούμενο ήταν μια (αορίστως) δίκαιη και βιώσιμη λύση, που άλλοτε με το όνομα «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» κι άλλοτε ανώνυμα, περιφερόταν σαν μαϊμού στα πολιτικά πανηγύρια, όπου ο καθένας την παρουσίαζε όπως ήθελε.

Αλλά ο μακροχρόνιος δεν εξυπηρέτησε μόνο τα ιδιοτελή συμφέροντα του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που καταχράστηκε τον γνήσιο πατριωτισμό του λαού, για να τον κατακλέψει. Εξυπηρέτησε πρωτίστως την Τουρκία, η οποία, ευλόγως από την πλευρά της, επεδίωξε το ροκάνισμα του χρόνου, ώστε να εμπεδωθεί ο εκτουρκισμός των κατεχομένων και να σβήσει ο πόθος της επιστροφής των Ελληνοκυπρίων. Αποδείχτηκε συνεπώς εκ του αποτελέσματος ο μακροχρόνιος για τον Ελληνισμό της Κύπρου όχι απλά απάτη αλλα εσχάτη προδοσία.

Παρόλα αυτά ο μακροχρόνιος παραμένει ουσιαστικά η εθνική μας στρατηγική στο Κυπριακό, την οποία όλοι οι πρόεδροί εφάρμοσαν από την εισβολή μέχρι σήμερα, άλλοι συνειδητά κι άλλοι εκβιαζόμενοι από το βαθύ κράτος και τη διχοτομική παράταξη που τους έδωσε ψήφους για να ανέβουν στην εξουσία. Ακόμη και ο Νίκος Αναστασιάδης, που υποστήριξε με πάθος στο παρελθόν μια γρήγορη λύση, στη συμφωνημένη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πείσθηκε, όταν ανέλαβε την εξουσία, ότι έπρεπε να ελαττώσει ταχύτητα στο Κυπριακό και να δώσει προτεραιότητα στην ανάκαμψη της κυπριακής οικονομίας, όχι μόνο υλοποιώντας τα μέτρα που επέβαλε η Τρόϊκα αλλά και με άλλους ευφάνταστους τρόπους, όπως π.χ. η παραχώρηση διαβατηρίων σε Ρώσους και Κινέζους ολιγάρχες.

Στην πραγματικότητα ο Νίκος Αναστασιάδης εφάρμοσε μια νέα στρατηγική, που μοιάζει πολύ με την ωραία μεν στη διατύπωση, ανεφάρμοστη δε στην πράξη «Νέα Στρατηγική» του Νικόλα Παπαδόπουλου, θεωρία της οποίας ήταν ότι έπρεπε να αναπτύξουμε άψογες σχέσεις με όλους τους ισχυρούς, τόσο δηλαδή με τη Δύση όσο και με τη Ρωσία (ασχέτως αν τα συμφέροντά των μεν και των δε βρίσκονται σε διελκυστίνδα) και να προσπαθήσουμε να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία.

Στην πραγματικότητα η «Νέα Στρατηγική» του Ν. Παπαδόπουλου, την οποία προσπάθησε να εφαρμόσει κι ο Αναστασιάδης, δεν είναι νέα. Χρονολογείται. Την εφάρμοσε επίσης ο Τάσσος Παπαδόπουλος κι ο Σπύρος Κυπριανού κι ήταν αυτή που μας έφερε στη χειρότερη θέση, τόσο στο Κυπριακό όσο και σε ό,τι αφορά το στάτους και την αξιοπιστία μας σε διεθνές επίπεδο. Ήταν η «στρατηγική» που βόλεψε εξαιρετικά την Τουρκία, αφού της έδωσε αφορμές και προφάσεις για να προχωρήσει σε νέα οδυνηρά για εμάς τετελεσμένα, που μας έφεραν πιο κοντά στη διχοτόμηση. Θυμίζω ενδεικτικά επί Κυπριανού την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και επί Παπαδόπουλου τον κανονισμό για εμπόριο των Τουρκοκυπρίων μέσω της πράσινης γραμμής, με σφραγίδες ποιότητας του ψευδοκράτους και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η «Νέα Στρατηγική» Παπαδόπουλου, την οποία εφάρμοσε κι ο Αναστασιάδης, στην ουσία δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα blame game που, όποτε το παίξαμε, τα κάναμε μαντάρα. Διότι προσπαθήσαμε να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία δεν θέλει λύση, χωρίς να τα καταφέρουμε ωστόσο ποτέ να πείσουμε ότι θέλουμε εμείς, χωρίς καν να ξέρουμε ΑΝ θέλουμε λύση εμείς και τι είδους λύσηείναι αυτή που θέλουμε. Μ’ αυτά τα δεδομένα πιστέψαμε ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε εμείς, μια χώρα των 700 χιλιάδων κατοίκων, πιο σημαντικοί για τους μεγάλους διεθνείς παίχτες, για τη Ρωσία ή την Ευρώπη ή την Αμερική από ότι μπορεί να γίνει (όταν το θέλει) η Τουρκία.

Με ενθάρρυνση από τον Νετανιάχου και θεωρώντας ότι έχει τη στήριξη του Ισραήλ, των ΗΠΑ και ισχυρών εταίρων μας στην Ε.Ε., ο Αναστασιάδης πίστεψε ότι μπορεί να στριμώξει την Τουρκία. Όχι για να λύσουμε το Κυπριακό όσο γίνεται γρηγορότερα και καλύτερα σε σχέση με τα συμφέροντα του κυπριακού λαού, αλλά για να την υποχρεώσει να κάτσει προς το παρόν φρόνιμη και να μη μας ενοχλεί, ενόσω εμείς θα δίνουμε διαβατήρια στους Ρώσους ή θα ασχολούμαστε με τις διαδικασίες εξόρυξης των υδρογονανθράκων. Δυστυχώς όμως ο Τούρκος αποδείχτηκε ξερό κεφάλι κι αντί να φοβηθεί την τρέλα του Ισραήλ, την ισχύ των ΗΠΑ ή τις απειλές της Ε.Ε., αντέδρασε με τσαμπουκάδες στέλοντας τρία πλοία στην κυπριακή ΑΟΖ, ενώ ξεκίνησε ήδη να έρχεται και τέταρτο.

Βλέποντας την Κύπρο να διχοτομείται πλέον όχι μόνο στη στεριά αλλά και στη θάλασσα, χωρίς να βρίσκει ουσιαστική και πρακτική στήριξη από κανένα κι αντιλαμβανόμενος ότι στο τέλος θα τον πουν και προδότη πρώτοι εκείνοι που τον έπεισαν να εφαρμόσει τη δική τους ανόητη στρατηγική, ο Αναστασιάδης ψάχνεται τώρα να βρει πώς θα βγει μέσα από αυτή την τραγική κατάσταση που δημιουργήθηκε. Ξαφνιασμένος, απροετοίμαστος, χωρίς πλάνο, χωρίς τακτική, χωρίς πυξίδα, χωρίς να ξέρει τι πρόκειται να γίνει και πώς θα βγούμε από μέσα. Ξαφνικά εκεί που νόμιζε ότι είχε στη σκακιέρα το πάνω χέρι, ο Τούρκος άρχισε να του τρώει τους αξιωματικούς, τα άλογα, τους πύργους και να στριμώχνει και τη βασίλισσα. Δυο κινήσεις πριν το ματ, ψάχνεται τώρα να μας γλυτώσει.

Η προχειρότητα στους χειρισμούς, η κουτοπονηριά στην πρακτική και οι νομικισμοί στη ρητορική απέτυχαν παταγωδώς και επανειλημμένα να μας αποδώσουν ουσιαστικές λύσεις, όλες αυτές τις δεκαετίες του εθνικού μας ζητήματος κι τραγική ιστορία των υποχωρήσεων υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα για την πλευρά μας, επαναλαμβάνεται κάθε φορά για ένα πολύ απλό λόγο: Αυτόν που σημείωσα στην πρώτη παράγραφο.

Οπότε, συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, τι άλλον να σας πω; Καλή τύχη!

ΞΥΠΝΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ

Θα προσπαθήσω να το γράψω όσο πιο απλά μπορώ, για όσους δεν το καταλαβαίνουν και για όσους το καταλαβαίνουν αλλά «παίζουν πελλόν» γιατί τους βολεύει πρόσκαιρα η ντε φάκτο διχοτόμηση.

Όσοι Λεμεσιανοί, Παφίτες, Σκαλιώτες, Παραλιμνίτες, Αγιανναπίτες φοβάστε ότι η επιστροφή του Βαρωσιού στους νόμιμους κατοίκους του θα επηρεάσει τα οικονομικά σας συμφέροντα, να ξέρετε πώς αν το Βαρώσι ανοίξει υπό τουρκική διαχείριση, απλά ΚΛΕΙΣΑΤΕ! Αν νομίζετε ότι θα μπορέσετε να ανταγωνιστείτε τους δισεκατομμυριούχους Τούρκους επενδυτές του «Λας Βέγκας της Μεσογείου», όπως ονειρεύονται να κάνουν το Βαρώσι, είστε γελασμένοι.

Είστε γελασμένοι αν νομίζετε πως με τη διχοτόμηση της Κύπρου (τη «λύση δύο κρατών» όπως μας την πλασάρουν τελευταία οι διχοτομικοί) θα γλυτώσουμε από την Τουρκία. Αν καταλήξουμε σε επισημοποίηση της διχοτόμησης, με αναγνώριση του ψευδοκράτους σαν ανεξάρτητης χώρας ή ακόμη απλά σαν οικονομικής οντότητας με δικαίωμα ελεύθερου εμπορίου, την κάτσαμε τη βάρκα.

Η Τουρκία έχει μεθοδικά προετοιμάσει τις υποδομές, στον τουριστικό τομέα, στη γεωργία (νερό από την Τουρκία) αλλά και στις υπηρεσίες, γιατί ξέρει πως, σε περίπτωση διχοτόμησης, το ισχυρό κράτος στην Κύπρο θα είναι εκείνο με την ισχυρότερη οικονομία. Μια ισχυρή οικονομία θα συμβάλει εξάλλου και στην ποιοτική αύξηση του πληθυσμού του (νόμιμου πλέον) τουρκοκυπριακού κράτους, κάτι που θα μετατρέψει σύντομα τη νήσο Κύπρο σε κατά βάση τουρκικό νησί, με μειοψηφία Ελληνοκυπρίων κατοίκων.

Μόνο με λύση ΕΝΟΣ κράτους στην Κύπρο, με ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, έχουμε μέλλον οι Κύπριοι σε τούτο το νησί. Επιτέλους καταλάβετέ το και σταματήστε να αυταπατάστε ότι είναι κι η διχοτόμηση μια λύση…

ΡΕ ΒΑΡΩΣΙΩΤΕΣ… πατε ΚΑΛΑ ΡΕ;

Να σας πω κάτι ρε Βαρωσιώτες; Νομίζω κάτι δεν πάει καλά μαζί σας, διότι φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνετε τι γίνεται γύρω σας. Ένας από τους κυριότερους λόγους που θέλουμε Διχοτόμηση (ναι καλά διαβάσατε: που ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ), είναι για να ΜΗΝ μας δώσουν πίσω το Βαρώσι. Διότι κάποιοι σασμένοι πο δά νομίζουν (οι ανόητοι) ότι με τη Διχοτόμηση θα συνεχίσουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια πάνω στην καμπούρα σας, ενώ αν μας δώσουν το Βαρώσι, θα χάσουν ποσοστά από τα κέρδη τους. Δεν τους περνά (τους ανόητους) από το μυαλό ότι θα το ανοίξουν οι Τούρκοι το Βαρώσι και τότε είναι που θα μας κλείσουν μια καλή το μαγαζί εδώ (όπως γράφω στο προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΣΙΡΑΚΙ»).

Μα εσείς δηλαδή τόσο καιρό νομίζατε ότι έχει κανένα στην εξουσία αυτής της χώρας που επιδιώκει ή επεδίωξε ποτέ πραγματικά να πάρουμε πίσω το Βαρώσι; Έλεος ρε παιθκιά! Μα πόσο αφελείς είσαστε; Ρε, το 1978 ο ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα αποφάσισε να μας δώσει πίσω η Τουρκία το Βαρώσι, σαν μέτρο καλής θέλησης απλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες (προσοχη: όχι για λύση, αλλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες) και είπαμε ΟΧΙ! Διότι ήμασταν τάχα πατριώτες και ανένδοτοι και δεν θέλαμε «να αμμοχωστοποιήσουμε το Κυπριακό».

Ξέρετε, το είπε πριν από 300 χρόνια ένας Άγγλος διανοούμενος, ότι ο πατρωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα. Η αλήθεια πίσω από την ξετσίπωτη εκείνη απατεωνιά είναι ότι είχαν επισκεφθεί τότε τον πρόεδρο Σπύρο Κυπριανού μια ομάδα Λεμεσιανών επιχειρηματιών και του είπαν το εξής: «Πρόεδρε μα μόλις εκαταφέραμεν να σταθούμε λίον στα πόθκια μας, εν να ανοίξεις το Βαρώσιν τζαι να μας καταστρέψεις;»

Ήταν μόλις 4 χρόνια μετά την εισβολή. Απλά θα πηγαίνατε πίσω, θα ξεχορτίζατε τες αυλάδες και θα συνεχίζατε τη ζωή σας. Αλλά ήταν πατριωτικό μας καθήκον να πούμε το ηρωϊκό ΟΧΙ, «για να μην αμμοχωστοποιήσουμε το Κυπριακό». Α ρε κορόϊδα που πιαστήκαμε και τότε και πριν και μετά, αμέτρητες φορές και συνεχίζουμε απτόητοι. Γιατί το ‘χουμε στη φύση μας, στη φάτσα μας, στο αγελαδίσιο μας βλέμμα κι όσα μας έχουν κάνει μέχρι σήμερα είναι και λίγα μας. Να είστε απόλυτα βέβαιοι ότι θα μας κάνουν κι άλλα και μάλιστα πολύ χειρότερα από όσα ζήσαμε ως τώρα.

Γι’ αυτό τραγουδάτε τζιαμέ το «Χώμα Που Γεννήθηκα» τζαι εν εντάξει. Μια χαρά είσαστεν. Σταματάτε να πρήεστε με το Βαρώσι.

ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΣΙΡΑΚΙ

Έχεις ένα μικρό συνοικιακό σουπερμάρκετ. Πάει σχετικά καλά. Δίπλα σου βρίσκεται ένα ψιλικατζίδικο, ένα περίπτερο. Πουλάει αυτά που δικαιούται και κάποια που κανονικά δε θα έπρεπε, αλλά εσένα δεν σου κάνει ιδιαίτερη ζημιά. Ξαφνικά έρχεται κι αγοράζει το ψιλικατζίδικο η Αλφαμέγα ή το LIDL, ο Σκλαβενίτης, το Μετρό, ένας τελοσπάντων μεγάλος παίχτης, μεγαλύτερος από εσένα. 
Τι θα κάνεις εσύ; Είτε θα κλείσεις είτε πουληθείς κι εσύ σε κάποιον που έχει την οικονομική δύναμη να ανταγωνιστεί. Σωστά;

Αυτό ακριβώς θα συμβεί αν υλοποιηθούν οι «νέες ιδέες» του Τσαβούσογλου, που συζητά μυστικά ο παράνομος υπουργός του ψευδοκράτους Κουντρέτ Οζερσάι με τον νόμιμο πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη. Ιδέες που ωστόσο δεν είναι καθόλου «νέες». Χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1950 κι απλώς …αναπαλαιώθηκαν με τη χρήση του όρου «Λύση Δύο Κρατών» αντί του γνωστότερου και καθιερωμένου όρου «Διχοτόμηση». Στην πραγματικότητα δηλαδή δεν πρόκειται για τίποτε άλλο από τον αμετάθετο στόχο της Τουρκίας να μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί.

Αν το ψευδοκράτος γίνει νόμιμο, ανεξάρτητο κράτος, αναγνωρισμένο από τη διεθνή κοινότητα, με νόμιμα λιμάνια κι αεροδρόμια και με το δικαίωμα ελεύθερου εμπορίου με όλο τον πλανήτη, η Άγκυρα θα μπορεί πλέον νόμιμα να το στηρίξει με επενδύσεις και με την ασυγκρίτως ετεροβαρή σε σχέση με εμάς οικονομική ισχύ της τεράστιας τουρκικής αγοράς 80 εκατομμυρίων ανθρώπων. Θα μπορέσει επίσης να το εποικίσει χωρίς περιορισμό και μάλιστα όχι κουβαλώντας φτωχόκοσμο από την Ανατολία (όπως έκανε το 1974) αλλά με ποιοτικό εργατικό δυναμικό για τις ανάγκες της οικονομικής ανάπτυξης. Για σκοπούς συγκρίσεων σημειώνω ότι η Σιγκαπούρη, ένα νησί ίσαμε τα Κοκκινοχώρια σε έκταση, έχει 5,5 εκατομμύρια πληθυσμό και είναι ανάμεσα στις 10 πιο ευημερούσες χώρες του πλανήτη.

Όταν ο Τούρκος ξενοδόχος με τα 15 ξενοδοχεία στον βορρά θα αποφασίσει να κλείσει τον Τσόκκο με τα 35 ξενοδοχεία στον νότο, θα έχει τη δυνατότητα να κάνει τις τιμές των ξενοδοχείων του στην Κύπρο χώμα, διότι έχει αλλά 500 ξενοδοχεία στην Τουρκία. Όταν ο Τούρκος εισαγωγέας καυσίμων θα αποφασίσει να κλείσει τον Λευκαρίτη, θα  κάνει τις τιμές στα 50 πρατήριά του στην Κύπρο χώμα γιατί έχει άλλα 5 χιλιάδες πρατήρια στην Τουρκία κι όταν το κάνει αυτό, θα πηγαίνουν ακόμη κι από την Πάφο να γεμίζουν οι Ελληνοκύπριοι στα κατεχόμενα. Όπως θα πηγαίνουν για να αγοράσουν τα φάρμακά τους, τα τσιγάρα τους, τα ρούχα τους, τα αυτοκίνητά τους, τα φρούτα και τα λαχανικά που θα παράγει η Μεσαορία, με το γάργαρο νερό που έρχεται από την Τουρκία μέσω αγωγού, κτλ. κτλ.

Βλακωδώς νομίζοντας πως τίποτα δε θα αλλάξει αν το ψευδοκράτος νομιμοποιηθεί, πολλοί Ελληνοκύπριοι έχουν διαγράψει οριστικά την κατεχόμενή μας πατρίδα και προτιμούν να μοιράσουμε το έδαφος και την ΑΟΖ της Κύπρου, να τους δώσουμε δηλαδή ότι είναι να τους δώσουμε προκειμένου να ησυχάσουμε μια για πάντα από τους … Τουρκαλάδες. Αλλά το τι θα συμβεί στην πραγματικότητα είναι αυτό που περιγράφω πιο πανω. Με όρους που αναπόφευκτα καθορίζει η ίδια η ζωή και οι ανάγκες της, η Τουρκία θα μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί κι εμείς από αφεντικά θα γίνουμε στον τόπο μας τσιράκια.

Αν πιστεύετε ότι το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο που μας κυβερνά εδώ και δεκαετίες, σαν βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση, έχει έγνοια για το τι θα μας συμβεί, απλά ζείτε στον κόσμο σας. Αυτοί μας απέδειξαν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εύκολος και γρήγορος πλουτισμός τους, με οποιονδήποτε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, ακόμη κι αν πρόκειται για ξεδιάντροπη υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος. Ό,τι προλάβουν να φάνε θα το φάνε κι όταν τα πράγματα δυσκολέψουν, απλά θα ανέβουν στο αεροπλάνο μετά συζύγων και τέκνων και θα την κάνουν γι’ άλλες πολιτείες, αλαργινές. Αλίμονο σ’ εμάς και στα παιδιά μας που θα μείνουμε πίσω…

Αν ο Νίκος Αναστασιάδης έχει τη διάθεση να υπηρετήσει τους πολίτες που τον εξέλεξαν κι όχι τα ιδιωτικά συμφέροντα του κατεστημένου, δεν πρέπει να συζητά τη διχοτόμηση της Κύπρου σαν «νέα ιδέα». Οφείλει να επικεντρωθεί σε λύση του Κυπριακού που θα διασφαλίζει τη συνέχεια ΕΝΟΣ και μόνο κράτους στην Κύπρο, με ΕΝΙΑΙΑ οικονομία, η οποία θα ρυθμίζεται από την κεντρική εξουσία και θα αναπτύσσεται προς όφελος ΟΛΩΝ των πολιτών της Κύπρου, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η λύση των δύο κρατών είναι αδιανόητη και ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία.

«ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ»

«Υπάρχουν νέες ιδέες για λύση του Κυπριακού» λέει ο Οζερσάι, αφότου συναντήθηκε με τον πρόεδρο Αναστασιάδη…

Είμαστε περίεργοι να τις ακούσουμε κι εμείς αυτές τις «νέες ιδέες». Είναι άραγε ιδέες για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπως πριν το 1964; Είναι άραγε για επιστροφή όλων των εκτοπισμένων στα σπίτια τους όπως μας υπόσχονταν τόσα χρόνια, για να μην διεκδικούν οι εκτοπισμένοι αποζημιώσεις για τις περιουσίες τους που ξεπουλήθηκαν στην Τουρκία με την εσχάτη προδοσία του 1974; Είναι δηλαδή καλύτερες αυτές οι «νέες ιδέες» από εκείνες που περιέχονται στα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ;

Λοιπόν ακούστε κάτι, ιθαγενείς μου…

Όταν κάποτε η ιστορία τεκμηριώσει ότι η διχοτόμηση ήταν συμφωνημένη από τη δεκαετία του 1950 μεταξύ του βαθέως κράτους της Τουρκίας και της Ελλάδας καθώς και των βολεμένων κατεστημένων στην ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα, όταν κάποτε δηλαδή πάρουμε χαμπάρι πόσο βρόμικο ήταν το παιχνίδι που παίχτηκε όλες αυτές τις δεκαετίες από τότε και το πληρώσαμε με αίμα και πόνο ανείπωτο, θα είναι πολύ αργά για να σώσουμε οτιδήποτε.

Στην Κύπρο θα έχουν ήδη εφαρμοστεί οι «νέες ιδέες» του Τσαβούσογλου και του Οζερσάι, που φαίνεται πως δεν «χαλάνε» ιδιαίτερα το ελληνοκυπριακό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Διότι προς το παρόν η έγνοια τους βρίσκεται στο πώς θα καταφέρουν να φάνε τον αγλέουρα ΚΑΙ στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου… Και μωρέ τώρα χέστηκαν για την Κύπρο και το μέλλον εμάς και των παιδιών μας. Έτσι κι αλλιώς μια ζωή χεσμένους δε μας είχαν; Μια χαρά είναι οι άλλες ιδέες του Τσαβούσογλου. Να τα μοιράσουμε όλα και την Κύπρο και την ΑΟΖ, να τελειώνουμε, να μπορέσουμε ανενόχλητοι να κάμουμεν την μπάζα μας…

Κι οι ιθαγενείς; Τι οι ιθαγενείς; Ποιος ασχολήθηκε ποτέ με αυτούς τους μακάκες; Ως στις επόμενες εκλογές που θα τους χρειαστούμε, κάτι θα σκεφτούμε να τους παραμυθιάσουμε.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΑΦΙΕΡΩΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΤΑ ΜΠΟΡΔΕΛΑ

Εκείνο το βράδυ λοιπόν μια αστυνομική περίπολος έκανε έλεγχο στην κακόφημη πλατεία των Ηρώων της κυπριακής ελευθερίας, παρεμποδίζοντας την κίνηση. Κάποια στιγμή μπήκαν στην πλατεία με το αυτοκίνητό τους δυο νεαροί, θκυο κοπελλούθκια δηλαδή, 25 χρονών. Πάνω στην πλάκα ή πάνω στην κάβλα ο οδηγός κόρναρε στους αστυνομικούς για να αφήσουν ελεύθερη την κυκλοφορία.

Γιατί να τους παίξουν την πουρού; Οι αστυνομικοί τα πήραν στο κρανίο. Πλησίασαν το αυτοκίνητο, ο μιτσής που καθόταν συνοδηγός μπορεί να τους είπε καμιά κουβέντα, να «αυθαδίασε» -δεν ξέρω- και τότε τον έβγαλαν τραβητό από το αυτοκίνητο, τον έσπασαν στο ξύλο, τον έριξαν στο περιπολικό, μέσα στο οποίο συνέχισαν να τον δέρνουν, τον πήγαν στον αστυνομικό σταθμό, όπου συνέχισαν να τον δέρνουν, τον έριξαν στο κελί, όπου συνέχισαν να τον δέρνουν και σταμάτησαν κάποτε, μετά από ώρες να τον δέρνουν, όταν πια τον άφησαν μισοπεθαμένο και άχρηστο.

Το περιστατικό έγινε ένα βράδυ στην Πλατεία Ηρώων το 1999, πριν από 20 χρόνια δηλαδή. Για όσους δεν γνωρίζουν, οι αρχές της Λεμεσού τίμησαν τους ήρωές μας αφιερώνοντάς τους την πλατεία στην οποία φιλοξενούνταν τότε οι κερχανέδες με τις πουτάνες.

Εξετάζοντας την υπόθεση η αστυνομία δεν βρήκε να έκαναν πουθενά λάθος οι αστυνομικοί. Το να τοπουζιάζεις και να αχρηστεύεις ένα παιδί 25 χρονών επειδή ο παρέας του έπαιξε πουρού στους αστυνομικούς είναι κάτι που θεωρείται νορμάλ σε μια τριτοκοσμική χώρα. Η δικαιοσύνη ασχολήθηκε με την υπόθεση όταν ο νεαρός κίνησε αγωγή, κατόπιν προτροπής άλλων, αφού ο ίδιος δεν ήξερε και δεν ήταν σε θέση πια να υπερασπίσει τον εαυτό του. Αλλά αυτό έγινε 10 ολόκληρα χρόνια μετά το συμβάν.

Θα έλεγε κανείς ότι η ανεξάρτητη κυπριακή δικαιοσύνη θα έδειχνε λίγη ευαισθησία να εξετάσει την υπόθεση το συντομότερο δυνατόν, αφού για 10 χρόνια πριν τη μήνυση η πολιτεία δεν έκανε απολύτως τίποτα για να αποκαταστήσει την αδικία και τη ζημιά που υπέστη ο νεαρός. Μπα! Η αδέκαστη κυπριακή δικαιοσύνη χρειάστηκε άλλα 10 χρόνια για να δικάσει. Κι αφού πέρασαν συνολικά 20 χρόνια, το δικαστήριο αποφάσισε αποζημίωση από την τσέπη του φορολογούμενου πολίτη σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ. Χαλάλι του ανθρώπου. Να τον αποζημιώσουμε εσύ κι εγώ που δεν τον δείραμε κι ούτε δέρνουμε ποτέ κόσμο, αλλά εκείνοι που τον έδειραν και τον αχρήστεψαν, θα πληρώσουν κι εκείνοι κάτι ή μόνο εμείς οι εσαεί μαλάκες;

Κάτι άσχετο… Μπορεί να χρειάστηκαν 20 χρόνια για να δικαιώσει η αδέκαστη κυπριακή δικαιοσύνη το παιδί που αχρηστεύτηκε, αλλά όταν κατέθεσαν το 2013 προσφυγή κάποιοι εν ενεργεία αξιωματούχοι του κράτους, που έπαιρναν και μισθό και διάφορες συντάξεις μαζί ταυτόχρονα, ότι τους έκοψαν μέρος του συνολικού ποσού, η κυπριακή δικαιοσύνη έβγαλε απόφαση στο τσακ μπαμ. Μέσα σε λίγους μήνες αποφάσισε ότι ο νόμος ήταν αντισυνταγματικός και έτσι τα χρήματα τούς επιστράφηκαν στο ακέραιο. Σ’ αυτή δηλαδή την περίπτωση ευτυχώς τα πλάσματα δεν περίμεναν 20 χρόνια. Πήραν τους παχουλούς τους μισθούς πίσω σε χρόνο ρεκόρ.

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Το να συνειδητοποιήσουν οι Τουρκοκύπριοι τι σημαίνει γι’ αυτούς η ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και ότι με αυτήν είναι ταυτόχρονα και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) θα έπρεπε να ήταν ένας από τους κυριότερους πολιτικούς μας στόχους. Έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το τεράστιας σημασίας δέλεαρ για να πείσουμε τον απλό Τουρκοκύπριο ότι σε μία ενωμένη Κύπρο θα συνεχίσει να είναι Ευρωπαίος Πολίτης, ενώ σε περίπτωση διχοτόμησης ή προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία, θα χάσει αυτό το προνόμιο.

Οι Ευρωεκλογές είναι μια από τις πανευρωπαϊκές εκδηλώσεις, που θα έκαναν τους Τουρκοκύπριους να συνειδητοποιήσουν τι σημαίνει γι’ αυτούς το να είναι Κύπριοι Πολίτες. Είναι συνεπώς απολύτως δυστυχές το γεγονός ότι, ανάμεσα σε εκείνους που λοιδορούν τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στης Ευρωεκλογές είναι η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος ΔΗΣΥ. Είναι κρίμα να βλέπεις το κόμμα αυτό, που ίδρυσε στη βάση του πατριωτικού ρεαλισμού και της πολιτικής μετριοπάθειας ο Γλαύκος Κληρίδης, να εκτροχιάζεται από τις αρχές του ιδρυτή του και να ντεραπάρει στα «ακάμωτα» του εθνικισμού.

Για να αφαιρέσουμε τα όποια προσχήματα από την Τουρκία να επεμβαίνει στην πατρίδα μας, πρέπει να βοηθήσουμε τους Τουρκοκύπριους να απεξαρτηθούν οικονομικά από αυτήν και να τους πείσουμε ότι τα οφέλη τους μαζί μας θα είναι περισσότερα, παρά με την Τουρκία. Όποιος είναι ειλικρινής με το στόχο της απελευθέρωσης από την τουρκική κατοχή και της επανένωσης της πατρίδας μας σε μία χώρα, δεν μπορεί να τοποθετείται με καχυποψία απέναντι στη συμμετοχή τους στις Ευρωεκλογές.

ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΙ Η ΝΕΑ “ΒΟΛΙΚΗ” ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Σε σχέση με την τουρκική εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ θα αποτολμήσω μια προκλητική τοποθέτηση, κάτι σαν ποντάρισμα στην ιστορική επικύρωση, καλώντας σας να κρατήσετε αυτό το άρθρο για να το συζητήσουμε ξανά στο μέλλον.

Όταν έγραψα, σε ανάρτηση στο Facebook, ότι η εισβολή της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ ήταν ακόμα ένα αποφασιστικό βήμα προς τη διχοτόμηση της Κύπρου, δεν είχε ακόμη ξεσηκωθεί το υποκριτικό, φοινικικό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο της Μπανανίας εναντίον των Εγγλέζων, που τόλμησαν, οι άθλιοι, να αμφισβητήσουν εμμέσως την απόλυτη κυριαχία της Κυπριακής Δημοκρατίας επί της ΑΟΖ της.

Σχολιάζοντας, σε άλλη μου ανάρτηση, τη μαζική αυτή επίθεση απάσης της πολιτικής μας κουστωδίας εναντίον της Βρετανίας, υπενθύμισα τη μουγγαμάρα που αιφνιδίως υφίσταται το ίδιο αυτό ερασιτεχνικό μπουλούκι, κάθε φορά που κάνει δηλώσεις πολύ χειρότερες για την εθνική μας υπόθεση ο Πούτιν ή ο Μεντβέντεφ ή άλλος επιφανής Ρώσος αξιωματούχος.

Η Ρωσία ήταν στην πραγματικότητα η πρώτη χώρα που εμμέσως αμφισβήτησε, διά του πρωθυπουργού της, στις 21 Μαρτίου 2013, την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας επί της ΑΟΖ της, όταν αναφέρθηκε σε «προβλήματα που υπάρχουν εκεί με την Τουρκία», χωρίς να παίρνει θέση υπέρ της Κύπρου. Αλλά όταν αυτός που μιλά είναι Ρώσος, δικαιούται να λέει ό,τι θέλει, διότι διαθέτει ασυλία. Η φοινικική άρχουσα τάξη, που μας κυβερνά διαχρονικά, φροντίζει πρωτίστως και σίγουρα πριν από το εθνικό συμφέρον, να διαφυλάξει τα δικά της οικονομικά συμφέροντα με τη ρωσική νομεγκλατούρα, δηλαδή με τους Ρώσους που φυσάνε τα δισεκατομμύρια κι είμαστε έτοιμοι να τους γλείψουμε, εν ανάγκη και τον κώλο.

Βεβαίως πρέπει να σημειώσω ότι, με την ανάρτησή μου, δεν θίγηκαν τόσο εκείνοι που έχουν δοσοληψίες με τους Ρώσους παραλήδες και την έκαναν λαχείο μαζί τους, όσο μια ομάδα ιθαγενών αυτής της Μπανανίας, που είναι να μην τους θίξεις το ορθόδοξον ξανθός γένος (των αποδεδειγμένα πλαστών προφητειών ενός ανύπαρκτου για τον Χριστιανισμό «αγίου» με το όνομα «Αγαθάγγελος»).

Αυτοί λοιπόν οι Ιθαγενείς δεν ανέχονται να τους θίξεις τη Ρωσία. Όχι για οικονομικούς λόγους, γιατί αυτοί, σε αντίθεση με την επιτήδεια φοινικική ελίτ αυτού του νησιού, δεν παίρνουν μία από τα ρωσικά «δις», Οι ιθαγενείς έχουν άλλους, πολύ πιο …αγνούς λόγους. Κάποιοι ιθαγενείς επειδή είναι αριστεροί και νομίζουν ότι η Ρωσία είναι ακόμη κομμουνιστική χώρα κι ο Πούτιν Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ. Άλλοι διότι είναι ακροδεξιοί κι ο Πούτιν είναι το είδωλο κι ο influencer της Ακροδεξιάς σε παγκόσμιο επίπεδο. Άλλοι διότι είναι τόσο πιστοί Ορθόδοξοι, που νομίζουν ότι ο Πούτιν είναι άνθρωπος του Χριστού κι η Ρωσία η προστάτις της Ορθοδοξίας. Όλοι αυτοί οι ετερόκλητοι λάτρεις της Ρωσίας είναι απλώς αγνοί άνθρωποι. Όχι βλάκες, προς Θεού! Αγνοί. Αυτό μόνο.

Πέρα όμως από όλες αυτές τις μαλακίες που είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε σε καθημερινή βάση, η ουσία παραμένει ότι έχουμε μπει στη φάση που, μετά την στεριά της Κύπρου θα διχοτομηθεί και η ΑΟΖ της. Ναι, γράψτε το όπου θέλετε, αυτό θα συμβεί παρ΄όλες τις υποκρισίες που ακούτε καθημερινά από αυτό το ξετσίπωτο σινάφι των μικροπωλητών πατρίδας. Η διχοτόμηση της Κύπρου έχει δρομολογηθεί εδώ και 60 χρόνια, με τη σύμφωνο γνώμη του υστερόβουλου και παραδόπιστου φοινικικού κατεστημένου και θα ολοκληρωθεί με τη διχοτόμηση και της ΑΟΖ της,

Πρώτη λοιπόν που αναφέρθηκε στις αξιώσεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ μας, χωρίς να τις καταδικάζει, ήταν η Ρωσία, τώρα είναι η Βρετανία και θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Η πορεία που θα έπαιρνε το πράγμα, με τη μη λύση του Κυπριακού, ήταν γνωστή στο φοινικικό κατεστημένο. Απλά άφησαν τα πράγματα να εξελιχθούν έτσι, γιατί αυτή τη λύση θεωρούν κι οι ίδιοι ως την πιο ρεαλιστική, προκειμένου να «τελειώνουμε» με τους Τούρκους, παραχωρώντας τους, σε σε αντάλλαγμα, γην, ύδωρ και … φυσικό αέριο.

Πρόκειται λοιπόν για άλλη μια “βολική”, για το φοινικικό κατεστημένο της ελληνοκυπριακής κοινότητας, εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, όπως ήταν κι εκείνη του 1974, αφού ο Τούρκος εισβολέας θα καταλάβει αυθαίρετα και ετσιθελικά τη μισή μας ΑΟΖ, χωρίς να χρειαστεί να βάλουμε εμείς την υπογραφή μας και να μας πουν και προδότες. Η διεθνής κοινότητα θα καταδικάσει φραστικά την εισβολή, αλλά δε θα κάνει τίποτε το ουσιαστικό για να άρει τα νέα τετελεσμένα κι η Τουρκία θα κρατήσει για την πάρτη της ό,τι θα έχει πάρει, όπως κράτησε εδώ και 45 χρόνια το μισό έδαφος της Κύπρου.
Έτσι η διχοτόμηση θα ολοκληρωθεί σε στεριά και σε θάλασσα. Το βολεμένο κατεστημένο θα συνεχίσει μετά να τρώει ανενόχλητο ό,τι ψαχνό έχει απομείνει στο σαρακοφαγωμένο σώμα αυτής της χώρας και θα εισπράξει τις χρυσές του μίζες για το φυσικό αέριο, χωρίς να του καίγεται καρφί για τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή και την εκκρεμότητα του Κυπριακού.

Όταν η διχοτόμηση θα επικυρωθεί τελικά και αναπόφευκτα από τη διεθνή κοινότητα, με αναγνώριση του ψευδοκράτους, σαν αντάλλαγμα για το μερίδιο εξουσίας που τους αναγνωρίζει το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, το υποκριτικό ελληνοκυπριακό κατεστημένο απλά θα ρίξει λίγα κροκοδείλια δάκρυα, θα αρχίσουν να κατηγορούν ο ένας τον άλλον για το θεαθήναι, για λίγες ημέρες και μετά θα συνεχίσουν να σφετερίζονται το κράτος της νότιας Κύπρου…

Κάποτε βέβαια το τουρκικό κράτος της βόρειας Κύπρου, με στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς, θα γίνει πληθυσμιακά μεγαλύτερο και οικονομικά ισχυρότερο από το ελληνοκυπριακό κράτος του νότου. Αλλά κανένα πρόβλημα για το ελληνοκυπριακό κατεστημένο. Αν δουν τα εκλεκτά του μέλη ότι έγιναν ζόρικα τα πράγματα, θα μαζέψουν τα δισεκατομμύρια τους και θα φύγουν, αφήνοντας τους ιθαγενείς της Μπανανίας στο έλεος του Θεού.