ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩΜΕΝ…

Ο Κληρίδης ήταν ο μόνος που ήξερε ακριβώς τι ήθελε στο Κυπριακό, ήξερε τι έπρεπε να δώσουμε και τι να πάρουμε και, σε αντίθεση με τα περισσότερα εκλεκτά μέλη του ελληνοκυπριακού πολιτικοοικονομικού τζετ σετ, ο Κληρίδης ήταν ξεκάθαρα εναντίον της διχοτόμησης. Το σύνθημά του «Την Πατρίδα Ουκ Ελάττω Παραδώσω», το οποίο πολλοί αδαείς παρερμηνεύουν ή αδυνατούν να αντιληφθούν, είχε ακριβώς αυτή την αντιδιχοτομική έννοια: ότι δεν θα παραδώσουμε έδαφος της Κύπρου (να την κάνουμε δηλαδή μικρότερη) για να έχουμε ένα καθαρά ελληνικό κράτος στο δικό μας έδαφος, όπως είναι η θέση των διχοτομικών.

Ο Κληρίδης ήξερε τι ήθελε και ήξερε να το διαπραγματεύεται σκληρά για να πάρει ο μάξιμουμ. Αλλά για να πάρεις κάτι πρέπει πρώτα να το θέλεις πολύ και δυστυχώς η Κύπρος ατύχησε να έχει ένα βολεμένο κατεστημένο που δεν ήθελε λύση. Ήθελε Διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή μας. Μέλος και ο ίδιος αυτού του κατεστημένου και δέσμιός του όταν εξελέγη πρόεδρος (αφού το κατεστημένο πάντα ελέγχει με ψήφους και πολλούς άλλους τρόπους ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος και πώς αυτός θα κυβερνήσει), ο Κληρίδης έπρεπε πρώτα να απορρίψει τις Ιδέες Γκάλι (για λύση του Κυπριακού), προκειμένου να μπορέσει να εξασφαλίσει από το κατεστημένο αρκετές ψήφους για την εκλογή του.

Στη συνέχεια πέρασαν σχεδόν 10 χρόνια για να εκδηλωθεί νέα πρωτοβουλία από τον Κόφι Ανάν. Ο Κληρίδης ξεκίνησε να διαπραγματεύεται. Χρειαζόταν ακόμη ένα διάστημα περίπου ενάμιση χρόνου για να ολοκληρωθεί η πρωτοβουλία και φυσικά έχασε τις εκλογές. Ναι ήταν και μεγάλος σε ηλικία πια, υπήρχε και ένας περίγυρος που έκανε πάρτι στη διάρκεια της δεύτερής του θητείας, υπήρχαν δηλαδή δικαιολογίες για την απομάκρυνσή του.

Το Κυπριακό πάντως δε λύθηκε. Η διχτοτομική σχολή επιβλήθηκε όπως πάντα. Η πατρίς είναι ούτως ή άλλως «ελάττω» από το 1974, λένε ξεδιάντροπα στις ιδιωτικές τους συζητήσεις, εκεί που δεν τους ακούει ο λαός, στον οποίο πουλάνε πατριωτικά φούμαρα. Κοντόφθαλμοι, βολεμένοι, μικρόψυχοι, δειλοί, χωρίς ίχνος ευθυκρισίας, δεν κατανόησαν ποτέ ότι η Διχοτόμηση θα σημάνει την αρχή του τέλους για τον ελληνισμό στην Κύπρο.

ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

Πριν από 30 χρόνια, στις 9 Νοεμβρίου 1989, το απόγευμα, ήμουν στην κλινική και περίμενα να γεννηθεί το πρώτο μας παιδί, ο γιος μου. Μέσα στην αναμονή και την αγωνία του 25χρονου wannabe πατέρα, έριχνα που και πού ματιές στην τηλεόραση του ΡΙΚ, τον τότε μοναδικό τηλεοπτικό σταθμό, που διέκοπτε τακτικά το πρόγραμμά του για να δείξει ζωντανά εικόνες από το Βερολίνο. Χιλιάδες άνθρωποι από το Ανατολικό Βερολίνο είχαν μαζευτεί στο τείχος που χώριζε στα δύο την πόλη και άρχισαν να το γκρεμίζουν.

Το τείχος χτίστηκε το 1961 από την κομμουνιστική κυβέρνηση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολικής Γερμανίας) για να εμποδίσει την ολοένα αυξανόμενη φυγή πολιτιών της χώρας προς τη Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία). Ανθρώπων που δεν άντεχαν άλλο τη μίζερη ζωή κάτω από ένα καταπιεστικό καθεστώς, μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια και στις ουρές με τα κουπόνια στο χέρι για να πάρουν στοιχειώδη είδη πρώτης ανάγκης, πολλά από τα οποία τελείωναν και δεν έφταναν να καλύψουν όλο τον πληθυσμό. Ένα καθεστώς στο οποίο περνούσε καλά μόνο η νομεγκλατούρα (ελίτ) του κομμουνιστικού κόμματος και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ενώ ο απλός λαός βρισκόταν συνεχώς υπό παρακολούθηση, κάτω από το άγρυπνο μάτι των χαφιέδων της τρομερής μυστικής υπηρεσίας STASI.

Το τείχος εκείνο έκοψε το Βερολίνο στα δύο. Έκοψε στη μέση τις λεωφόρους, τα δρομάκια, τις σήραγγες του μετρό, τις ζωές των ανθρώπων, χώρισε οικογένειες. Οι Ανατολικογερμανοί κλείστηκαν σε μια τεράστια φυλακή, στην οποία δεν είχαν πολιτικά δικαίωματα, δεν είχαν ελευθερίες, σε μια συνέχεια της δικτατορίας του Χίτλερ, αλλά με μαρξιστική επίφαση. Στα 28 χρόνια του τείχους της ντροπής, γύρω στους 85 ανθρώπους πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν από συνοριακούς Ανατολικογερμανούς φρουρούς, στην προσπάθειά τους να διαφύγουν προς την ελευθερία.

Στις 9 Νοεμβρίου η νέα (μετά τον Έριχ Χόνεγκερ) κομμουνιστική κυβέρνηση, κάτω από την πίεση των αλλαγών στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη και μη έχοντας πια τη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, προσπάθησε με μισόλογα να κάνει κάποιες αλλαγές στο σύστημα. Μια λανθασμένη είδηση που μεταδόθηκε από τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίχτυα του πλανήτη μιλούσε για απόφαση της κομμουνιστικής κυβέρνησης να ανοίξει τα οδοφράγματα. Παρά τους περιορισμούς στην ενημέρωση, οι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου είδαν την είδηση από τα ΜΜΕ της Δυτικής Γερμανίας. Δεκάδες χιλιάδες Ανατολικογερμανοί μαζεύτηκαν τότε στο τείχος για να περάσουν απέναντι. Δεκάδες χιλιάδες Ανατολικογερμανοί μαζεύτηκαν τότε στο τείχος για να περάσουν απέναντι. Οι φουροί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Οι Ρώσοι στρατιώτες, με εντολές της Μόσχας, έμειναν μέσα στα στρατόπεδά τους αμέτοχοι.

Η ώρα περνούσε, το πλήθος πίεζε, αγρίευε. Κάποια στιγμή άρχισαν με κασμάδες να γκρεμίζουν το τείχος. Το κομμουνιστικό καθεστώς κατέρρευσε και η χώρα μπήκε σε μια μεταβατική διαδικασία, που την οδήγησε σε ενοποίηση με τη Δυτική Γερμανία σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά, τον Οκτώβριο του 1990.

Για την κατάσταση που επικρατούσε στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία μπορείτε να δείτε την καταπληκτική ταινία Das Leben der Anderen (Οι Ζωές Των Άλλων) και θα καταλάβετε γιατί δεν μπορούσαν με τίποτε οι άνθρωποι να ζουν κάτω από εκείνες τις συνθήκες όταν οι υπόλοιποι Γερμανοί ζούσαν όπως περίπου ξέρουμε τη Γερμανία σήμερα: https://www.youtube.com/watch?v=fBUHU2BdLOY&t=66s

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΓΕΤΗΣ

«Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν». (Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με το ήθος αυτών που την κυβερνούν). Ισοκράτης.

Ο Ισοκράτης είπε λοιπόν πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια ότι αυτοί που μας κυβερνούν έχουν το ίδιο ήθος με το δικό μας. Είναι συνεπώς αυτοί που μας αξίζουν και για ό,τι παθαίνουμε από αυτούς φταίει το κεφάλι μας.

Μεγάλοι ηγέτες είναι εκείνοι που ξεχωρίζουν πρωτίστως σε ήθος, που έχουν ξεπεράσει τον εαυτούλη τους και τις προσωπικές τους ανάγκες και δίνονται με όλο τους το είναι στο να κυβερνήσουν με αρετή, στη βάση δηλαδή αξιών και ιδανικών και με τρόπο αυστηρά άμεμπτο ώστε, με το προσωπικό τους παράδειγμα που πρέπει να είνα παράδειγμα προς μίμησιν, να σηκώσουν τη χώρα και το λαό τους λίγο ψηλότερα.

Στην Κύπρο δυστυχώς ατυχήσαμε. Ποτέ δεν είχαμε ηγέτες. Όλοι εξυπηρέτησαν ένα αρρωστημένο σύστημα εξουσίας. Άλλοι με ζήλο, για να εξυπηρετήσουν πότε τη ματαιοδοξία τους, πότε τα προσωπικά τους ενδιαφέροντα και μικροσυμφέροντα, πότε το στενό οικογενειακό και φιλικό τους κύκλο και πάντοτε βεβαίως τα μικροκομματικά τους συμφέροντα και την κομματική πελατεία. Άλλοι πάλι το έκαναν με το στανιό τους. Αντιπαθούσαν αυτό που γινότανε, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Το διεφθαρμένο σύστημα, που στήθηκε στις αρχές του 1960, ξεκάθαρα στα πρότυπα της σικελικής μαφίας, δεν τους επέτρεπε να παρεκκλίνουν από την εξυπηρέτηση των λίγων και εκλεκτών συνδαιτημόνων.

Αυτό το σύστημα έκλεψε από τις τσέπες μας ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ, τα οποία καταχράστηκαν οι εκάστοτε ευρισκόμενοι σε πόστα εξουσίας και οι παρακοιμώμενοί τους. Ανελλιπώς, σε κάθε δημόσιο έργο οποιασδήποτε μορφής, σε κάθε αγορά του κράτους, σε κάθε δραστηριότητα που προϋπόθετε διάθεση δημοσίου χρήματος, έγινε είτε διασπάθιση, είτε υπεξαίρεση, είτε κλοπή δημοσίου χρήματος. Όλα όσα κλάπηκαν από τις τσέπες μας στα 60 χρόνια λειτουργίας του μαφιόζικου αυτού συστήματος εξουσίας, συμποσούνται- επαναλαμβάνω- σε ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ.

Η μεγάλη ληστεία από τις αποθήκες της Κοινωνικής Μέριμνας ειδών πρώτης ανάγκης των προσφύγων της τουρκικής εισβολής και στη συνέχεια το κάψιμό τους, υπήρξε η πρώτη θρασύτατη, ανήθικη επίθεση ενάντια σ΄ αυτό το λαό, σε μια στιγμή πόνου και δυστυχίας. Έμεινε ατιμώρητη.

Ακολούθησε το σκάνδαλο με τον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας – Λεμεσού, στο οποίο και πάλι φαγώθηκαν εκατομμύρια λίρες. Έμεινε ατιμώρητο.

Ακολούθησαν αμέτρητα σκάνδαλα: Αναφέρω μόνο τα πιο γνωστά: Μίζες στα οπλικά συστήματα της Εθνικής Φρουράς, μια ληστεία που έκανε κάποιων τα παλούκια χρυσά, με … πατριωτική όμως κάλυψη, το Χρηματιστήριο στο οποίο φαγώθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια από τις τσέπες του απλού κόσμου, το Γενικό Νοσοκομείο της Λευκωσίας, η φούσκα των ακινήτων, η Πλατεία Ελευθερίας και φυσικά η τραπεζική κρίση που κατέληξε στο κούρεμα του 2013.

Η μεγάλη κρίση του 2013 ήταν πρωτίστως κρίση ΗΘΙΚΗ και κατά δεύτερο λόγο οικονομική. Ήταν ένας βόθρος αυθαιρεσίας, ασυδοσίας, σφετερισμού, θράσους, πλεονεξίας, ανεντιμότητας, απατεωνιάς, ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑΣ, που έκανε έκρηξη και μας σκέπασε με λύματα. Οι επιτήδειοι, οι κλέφτες, όλοι οι συνδαιτημόνες της συνεστίασης του αίσχους, τα έριξαν – ως συνήθως- στους ξένους. Δεν ήταν έτσι όμως τα πράγματα. Όλα τα έκαναν «δικοί μας».

Τον Αύγουστο του 2012, λίγους μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές και πριν από το «κούρεμα», έγραψα σε ένα άρθρο μου τα εξής: «Η Κύπρος χρειάζεται έναν εμπνευσμένο ηγέτη με πυγμή και όραμα κι οπωσδήποτε τίμιο, υπηρέτη του ήθους. Έναν ηγέτη που να τον ενδιαφέρει η Κύπρος και όχι οι επόμενες εκλογές. Να τα βάλει με τα συμφέροντα και να τα τσακίσει. Στον πόλεμο που θα δεχτεί, να έχει τα κότσια και το πείσμα να αναδειχτεί νικητής. Να πορευτεί αλώβητος μέσα από την πυρωμένη λάβα που θα ξεράσει το διεφθερμένο κατεστημένο και να φτάσει μέχρι την καρδιά του τέρατος για να την τρυπήσει με το δόρυ της αρετής. Διότι ο τόπος δεν αντέχει άλλο…»

Εξελέγη στην προεδρία ο Νίκος Αναστασιάδης, ένας πολιτικός που φαινόταν να διαθέτει την πυγμή να γίνει ο μεγάλος εκείνος ηγέτης που θα μας έβγαζε έξω από το βόθρο. Δυστυχώς επί των ημερών του το διεφθαρμένο σύστημα όχι μόνο δεν χτυπήθηκε αλλά η διαφθορά εδραιώθηκε ακόμη περισσότερο. Τα σκάνδαλα διασπάθισης δημοσίου χρήματος όχι μόνο δεν σταμάτησαν αλλά αυξήθηκαν.

Μάθαμε ότι τις ημέρες που οι τράπεζες ήταν κλειστές και ο απλός κόσμος δεν μπορούσε να βγάλει έξω τα λεφτά του, κάποια «εκλεκτά» μέλη του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου έβγαλαν έξω από την Κύπρο ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, επιβαρύνοντας το πρόβλημα, πάνω στην καμπούρα μας.

Είδαμε υψηλόβαθμους κρατικούς αξιωματούχους να βρίσκονται εκτεθειμένοι με σκάνδαλα διαφθοράς και τον πρόεδρο της χώρας, που τους διόρισε, να εκφράζει τη συμπάθειά του σ’ αυτούς.

Είδαμε δημάρχους και άλλους αρμόδιους να έχουν φάει μίζες, για να ευνοήσουν συγκεκριμένες προσφορές.

Είδαμε να στήνεται ολόκληρο πάρτι στον Συνεργατισμό, να τρώνε κάποιοι με χρυσά κουτάλια, την ώρα που, εν γνώσει τους, το οικοδόμημα κατέρρεε και να ξεπουλάνε στη συνέχεια σε εξευτελιστικές τιμές (μαντέψτε σε ποιους) τα ακίνητα, που ανήκαν ουσιαστικά στα μέλη του Συνεργατισμού. Είδαμε στον ψυχορραγούντα Συνεργατισμό γύπες να τρώνε με βουλιμία ό,τι ψαχνό έμεινε αφάγωτο.

Όσα έγιναν για να φτάσουμε στην κρίση του 2013 και πολύ περισσότερο όσα έγιναν μετά, ισοδυναμούν με εσχάτη προδοσία. Κι όμως ξανά η ίδια ιστορία της ατιμωρησίας. Διότι πολύ απλά όλοι είχαν βάλει το δάχτυλο στο μέλι, όλοι είχαν λίγο ή πολύ συμμετοχή στο πάρτι, όλοι φέρουν ευθύνες για τη μεγάλη διαχρονική ληστεία. Χωρίς να υπάρξει καμία ουσιαστική αντίδραση, η αστυνομία του Αναστασιάδη και η εισαγγελία του Κληρίδη, απέτυχαν να στοιχειοθετήσουν υποθέσεις εναντίον οποιουδήποτε και στο τέλος αθωώθηκαν σχεδόν όλοι.

Κάποιους που μπήκαν φυλακή αναγκαστικά, για τα μάτια του κόσμου και για να εκτονωθεί η οργή, η διακυβέρνηση Αναστασιάδη φρόντισε να τους βγάλει έξω σε μερικούς μήνες. Μέχρι και παιδεραστές κατάφερε να αποφυλακίσει πρόωρα, αφού ήταν κι αυτοί μέλη του τζετ σετ που κυβερνά σαν βαθύ κράτος.

Όλα τούτα που ζούμε τις τελευταίες ημέρες, με το σκάνδαλο των πολιτογραφήσεων διεθνώς σεσημασμένων απατεώνων, εξακολουθούν να είναι η κορυφή του παγόβουνου. Δυστυχώς η διακυβέρνηση Αναστασιάδη, όχι μόνο απέτυχε να θεραπεύσει τον καρκίνο της διαφθοράς, αλλά φοβάμαι ότι μας επιφυλάσσει αρκετές ακόμα εκπλήξεις. Δυστυχώς για το μέλλον αυτού του τόπου, δυστυχώς για εμάς και τα παιδιά μας.

Επειδή δεν θέλω να κλείσω αυτό το άρθρο με μιζέρια, λέω πως μπορούμε ακόμη να κάνουμε κάτι, να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, να ξηλώσουμε το μολυσμένο σύστημα της κυπριακού τύπου κομματοκρατίας και να το θάψουμε στα τάρταρα. Αναζητούνται νέα μυαλά, αδιάφθοροι άνθρωποι, ικανοί διαχειριστές, νέα πολιτικά σχήματα. Αναζητείται πάνω απ’ όλα ΗΓΕΤΗΣ, αναζητείται ελπίς!

ΝΑΙ, ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ!

Στα ψιλά των εφημερίδων σήμερα η είδηση ότι δεν ανοίγει τελικά το Πολεμικό Μουσείο. Έκαναν πάλι λάθη και προχειρότητες λέει η είδηση και πρέπει να το κλείσουν πριν το ανοίξουν.

Η ίδια θλιβερή ιστορία σε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ πιάνει να κάνει αυτό το κράτος. Από ένα απλό πεζοδρόμιο, μέχρι το μεγαλύτερο έργο υποδομής, ΤΙΠΟΤΕ κι όταν λέω τίποτε εννοώ ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτε δεν ολοκληρώνεται έγκαιρα, μέσα στα πλαίσια του προϋπολογισμού του και με τις ποιοτικές προδιαγραφές που είχαν τεθεί. ΟΛΑ, κι όταν λέω ΟΛΑ εννοώ ΟΛΑ καθυστερούν από μήνες μέχρι χρόνια ολόκληρα να περατωθούν, στοιχίζουν τελικά στην τσέπη μας διπλάσια ή τριπλάσια χρήματα από τον αρχικό προϋπολογισμό και είναι κατασκευασμένα με ΚΑΚΟΤΕΧΝΙΕΣ, με αποτέλεσμα λίγα χρόνια μετά να θέλουν επιδιορθώσεις ή κατεδάφιση.

ΚΑΝΕΝΑΣ μα ΚΑΝΕΝΑΣ ποτέ δεν θεωρείται υπεύθυνος, κανένας δεν πληρώνει αποζημίωση ή πρόστιμο κανένας άχρηστος δεν απολύεται από τη θέση του, κανένας διεφθαρμένος δεν σύρεται στο δικαστήριο για τις μίζες που πήρε για να κάνει τα στραβά μάτια και το άχρηστο κράτος συνεχίζει να κάνει ΤΑ ΙΔΙΑ σε κάθε επόμενο έργο ή σε κάθε επόμενη διαδικασία.

Το μόνο έργο που ολοκληρώθηκε έγκαιρα και μάλιστα πριν την ώρα του κι από τη χαρά της η κυβέρνηση (Χριστόφια) έδωσε και μπόνους, ήταν ο αυτοκινητόδρομος τριπλής πορείας προς τη Λευκωσία, ο οποίος διαβάσαμε πριν μερικούς μήνες ότι βασικά πρέπει να ξηλωθεί και να ξαναφτιαχτεί…

Με άλλα λόγια, έχουμε ένα κράτος παράλυτο και άχρηστο, που δεν κατορθώνει να κάνει ΤΙΠΟΤΑ, ξέρει μόνο να κατασπαταλεί το χρήμα του φορολογούμενου πολίτη, αλλά με αξιωματούχους που τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Αυτή η άθλια κουλτούρα της πιο υπανάπτυκτης χώρας του κόσμου, είναι η κουλτούρα της κυπριακής μπανανίας, οι πολίτες της οποίας τα βλέπουν όλα αυτά σιωπηλοί, είτε γιατί κάποιοι νομίζουν ότι έτσι είναι παντού σε όλο τον κόσμο τα πράγματα, είτε γιατί άλλοι πιστεύουν ότι «σαν την Κύπρο δεν έσιει». Είναι πάντως και πολλοί εκείνοι που κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο, νιώθουν έντονα την ανάγκη να υπερασπιστούν τον πρόεδρο τους και την κυβέρνησή τους, αν προέρχεται από το κόμμα τους. Γι’ αυτό το γράφω και το ξαναγράφω: ότι παθαίνουμε είναι από το κεφάλι μας, γιατί κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν.

(Σημ.: Το απόκομμα είναι από την εφημερίδα «Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» της 5/11/2019)

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΛΑΜΟΓΙΟ ΤΗΣ Ε.Ε.;

Παρενέβη λοιπόν, ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου για να κάνει Κύπριο και Ευρωπαίο πολίτη έναν από τους μεγαλύτερους απατεώνες στον κόσμο. Προμοτάροντας το διεθνές αυτό λαμόγιο, ο μακαριώτατος δεν παρέλειψε να περιλάβει και τον Ιησού Χριστό στην επιστολή που έστειλε στον τότε υπουργό Σωκράτη Χάσικο, αφού την οποία υπογράφει ως «Ευχέτης προς Κύριον».

Το αρμόδιο Υπουργείο Εσωτερικών, αντί να ακολουθήσει τις νενομισμένες διαδικασίες, έκανε αυτό που ήθελε «ο ευχέτης προς Κύριον», ενώ, αν το έψαχνε λίγο, θα ήξερε με ποιον είχαμε να κάνουμε. Παρόλα αυτά και για το χατήρι του αρχιεπισκόπου, παρακάμφθηκαν οι διαδικασίες, προχώρησε η υπόθεση και το Υπουργικό Συμβούλιο του Νίκου Αναστασιάδη έδωσε διαβατήριο σε έναν παγκόσμιο αστέρα του οικονομικού εγκλήματος.

Η Κύπρος υπήρξε για πολλά χρόνια πλυντήριο μαύρου χρήματος. Το 2003 έγινε εδώ το μεγαλύτερο ξέπλυμα όλων των εποχών, όταν ο δικτάτορας Σλόμποταν Μιλόσεβιτς έκλεψε κυριολεκτικά το υστέρημα του σερβικού λαού και το ξέπλυνε στην Κύπρο, σε συγκεκριμένη τράπεζα και σε συνεργασία με συγκεκριμένο δικηγορικό γραφείο, το αντάλλαγμα του οποίου παραμένει άγνωστο. Η υπόθεση εκείνη, που τέθηκε κάτω από το μικροσκόπιο του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ψύχρανε τις σχέσεις της Κύπρου με τη Σερβία.

Το ξέπλυμα πολλών άλλων βρόμικων κεφαλαίων συνεχίστηκε, με την ίδια τράπεζα να αποτελεί σταθερά τον πρόθυμο πλύντη. Το κούρεμα του 2013 και το κλείσιμο της τράπεζας δεν είναι διόλου άσχετο με αυτή τη δραστηριότητα και το βέβαιο είναι ότι δεν ήταν μόνο οι Ευρωπαίοι τιμωροί μας εκείνο το καιρό, αλλά και οι Ρώσοι, καθώς ο Πούτιν ήθελε να δώσει ένα γερό χαστούκι στους Ρώσους μεγιστάνες τους οποίους εκκλιπαρούσε για χρόνια να επιστρέψουν τα κεφάλαιά τους στη Ρωσία, αλλά εκείνοι προτιμούσαν να τα έχουν και να τα ξεπλένουν σε φορολογικούς παράδεισους όπως η Κύπρος.

Τα τελευταία χρόνια ανακαλύψαν οι ηγέτες μας άλλο τρόπο να φέρουν χρήματα στην Κύπρο: με την παραχώρηση ευρωπαϊκού διαβατηρίου σε ξένους μεγιστάνες. Όπως ήταν επόμενο, όποιος από αυτούς δεν μπορεί να αποταθεί σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, γιατί θα τον αποκλείσουν, έρχεται και παίρνει διαβατήριο στην Κύπρο. Τα ανταλλάγματα, εάν υπάρχουν, παραμένουν άγνωστα, για εκείνους που κάνουν τα στραβά μάτια και παρακάμπτουν τις διαδικασίες και τους νόμους, για να δώσουν διαβατήρια σε απατεώνες. Εκτός αν πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτοί οι απατεώνες ακολουθούν τις διαδικασίες με θρησκευτική ευλάβεια και τους δίνονται τα διαβατήρια κανονικά και με το νόμο.

Πάντως για άλλη μια φορά αυτή η χώρα κι εμείς, οι πολίτες της, βρισκόμαστε εκτεθειμένοι απέναντι στη διεθνή κοινότητα, από περίεργες αποφάσεις εκείνων που μας κυβερνούν. Το γεγονός ότι δε βάζουμε μυαλό και παραμένουμε μια μικρή χώρα-λαμόγιο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ξέρω τι άλλες συνέπειες θα έχει στο μέλλον πάνω σ’ εμάς και στα παιδιά μας. Αλλά ό,τι και να πάθουμε θα είναι από το κεφάλι μας, ενόσω σωπαίνουμε και δεν κάνουμε τίποτα για να τερματίσουμε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση.

Ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΝΤΣΟ ΠΑΝΤΣΑ

Η κόντρα συνεχίζεται ανάμεσα στην κυβέρνηση από τη μια και τους καθηγητές και τους μαθητές της Μέσης από την άλλη, για το θέμα των τετράμηνων εξετάσεων. Είναι πάντως ενδιαφέρον το γεγονός ότι, στη διελκυστίνδα αυτή, ο πρόεδρος των γονιών (των μαθητών) τραβά το σχοινί από τη μεριά του Υπουργού Παιδείας και όχι από τη μεριά που τραβάνε τα παιδιά του.

Δε θα πάρω θέση στο θέμα της «αξιολόγησης του μαθητή», δεν το έχω μελετήσει και δεν έχω άποψη. Εκείνο που έχω πάντως παρατηρήσει είναι πως ο συγκεκριμένος υπουργός δεν είπε ποτέ κάτι με το οποίο να έχει διαφωνήσει ο πρόεδρος των γονιών. Ή κι αν έχει διαφωνήσει ο κ. Νικηφόρου, δεν τον έχουμε ποτέ ακούσει να το λέει. Διατηρεί μια εκπληκτική συναντίληψη με τον υπουργό σε όλα τα θέματα της Παιδείας και εκφράζεται για το πρόσωπο του με μια συγκλονιστική αφοσίωση. Αντίθετα, με τους δασκάλους των παιδιών του εμφανίζεται σχεδόν μονίμως επιθετικός, όταν αυτοί τολμούν να αμφισβητήσουν την αυθεντία του κ. Χαμπιαούρη.

Θυμάστε την κόντρα του περσινού καλοκαιριού, όταν ξαφνικά ο Υπουργός Παιδείας του κ. Αναστασιάδη ανέσυρε μια δέσμη «μεταρρυθμιστικών» μέτρων και κατέβασε στους δρόμους μερικές χιλιάδες εκπαιδευτικούς σε μια πορεία προς το προεδρικό που είχαμε χρόνια να δούμε. Θυμάστε πως, την ώρα που κατέρρεε ο Συνεργατισμός, αντί να ασχολούμαστε με την τεράστια εκείνη αποτυχία της κυβέρνησης, που μας στοίχισε 7 δισεκατομμύρια ζημιά, ασχολιόμασταν με τον μεταρρυθμιστικό οίστρο του κ. Χαμπιαούρη και την κόντρα του με τους εκπαιδευτικούς. Θυμάστε επίσης ότι ο  πρόεδρος των γονιών ήταν και πάλι με το μέρος του υπουργού…

Δεν ξέρω τι θα γίνει με την «αξιολόγηση του μαθητή», όταν το θέμα θα έχει φύγει από τους προβολείς της επικαιρότητας. Μπορώ όμως να σας πω τι αντιστοίχως έγινε όταν η περσινή κόντρα παρεπέμφθηκε για επίλυση στην Μικτή Επιτροπή Προσωπικού Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας.  Εκεί λοιπόν η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕ ΣΕ ΟΛΑ, οι εκπαιδευτικοί πήραν πίσω όσα απειλούσε να τους κόψει ο κ. Χαμπιαούρης κι έφυγαν ευχαριστημένοι.

Φαντάζομαι πως ευχαριστημένος πρέπει να έμεινε κι ο κ. Νικηφόρου, παρόλο που δεν έγινε τελικά τίποτα από όλα εκείνα που υποστήριζε, όταν έπαιρνε το μέρος του υπουργού. Από τη στιγμή που υπουργός τα δέχτηκε, τα δέχτηκε και ο κ. Νικηφόρου. Όπως βεβαίως – για να είμαστε δίκαιοι δηλαδή- τα δέχτηκαν σιωπηρά και αδιαμαρτύρητα και όλοι όσοι τότε τσακώνονταν μ’ εμένα στο Facebook όταν υποστήριζα τις θέσεις των εκπαιδευτικών. Όλοι εκείνοι που ήταν σφόδρα εναντίον των εκπαιδευτικών και κατακεραύνωναν εμάς που γράφαμε ότι, επί της ουσίας των μέτρων του υπουργού, υπήρχε θέμα αρχής αλλά και θέμα άστοχης διαχείρισης του θέματος εκ μέρους του, όταν στο τέλος οι εκπαιδευτικοί τα πήραν όλα πίσω, έμειναν κι αυτοί ευχαριστημένοι, στη μακαρία αυτή γη της μπανάνας.  

ΤΟ ΖΩΩΔΕΣ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗ ΜΑΝΤΙΛΑ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ

Πιστεύω απόλυτα ότι ο άνθρωπος πρέπει να συμβαδίζει με την εξέλιξη, να μην μένει πίσω, να μη γίνεται ξένος με την εποχή του, αλλά να τη ζει πλήρως και να διατηρεί τον έλεγχο της ζωής του μέσα σ’ αυτήν.

Από την άλλη όμως αντιλαμβάνομαι, κατανοώ και ανέχομαι (όταν διαφωνώ) τους φόβους και τις αδυναμίες των ανθρώπων που σε κάποιες τους μορφές εκφράζονται ή διασκεδάζονται μέσα από τις θρησκευτικές τους δοξασίες. Ενόσω οι δοξασίες των ανθρώπων δεν ενοχλούν τους άλλους, δεν παραβιάζουν δικαιώματα άλλων και δεν καταστρατηγούν τους νόμους μιας ευνομούμενης δημοκρατίας, δεν βρίσκω κανένα λόγο να παρέμβω στα πιστεύω και στις δοξασίες τους, πολύ περισσότερο να τους υποχρεώσω να τα αλλάξουν.

Αυτό φρονώ πως είναι μια κεφαλαιώδης αρχή του αλληλοσεβασμού και της αλληλοκατανόησης μεταξύ των ανθρώπων και των λαών και είναι επίσης μια από τις πιο χαρακτηριστικές αρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ας μην επικαλούνται λοιπόν ως παράδειγμα κάποιοι το τι γίνεται στη Σαουδική Αραβία και σε άλλα κράτη με ανάλογες επιρροές στη νομοθεσία τους από την ισλαμική Σαρία, για να μας υποδείξουν ότι ανάλογα πρέπει να συμπεριφερόμαστε κι εμείς στους μουσουλμάνους. Δε θα γίνουμε κι εμείς το ίδιο, αν θέλουμε να ισχυριζόμαστε ότι είμαστε πολιτισμένοι και σεβόμαστε τον άνθρωπο. Όσοι ισχυρίζονται ότι πρέπει να συμπεριφερόμαστε με αυτό τον τρόπο, είναι στην ουσία το ίδιο και το αυτό με ό,τι κατηγορούν. Αν είχαν την εξουσία θα ήταν ίσως και χειρότεροι.

Ο ρατσισμός κι η μισαλλοδοξία, είναι στην πραγματικότητα η «εκλογίκευση» (μέσω βεβαίως της κατάχρησης της λογικής ) του αρχέγονου ζωώδους ενστίκτου της αυτοσυντήρησης ή αλλιώς της επιβίωσης, που εκλαμβάνει τους άλλους ως ανταγωνιστές στην τροφή. Ο φόβος του ανθρώπου-ζώου, ότι μπορεί να μείνει χωρίς τροφή και να πεθάνει, δημιούργησε πολλά συμπλέγματα στη διαμόρφωση του ανθρώπινου χαρακτήρα, τα οποία και κουβαλούμε μέσα στο DNA μας. Η καψυποψία απέναντι στους άλλους και κυρίως απέναντι στους ξένους (ξενοφοβία), πηγάζει από το ζωώδες μας ένστικτο, που τους εκλαμβάνει σαν «εισβολείς» στο περιβάλλον μας, που ήρθαν να διαταράξουν τις ισορροπίες που καθορίσαμε ανάμεσά μας, για να διασφαλίζουμε το μερίδιό μας στην απαραίτητη για την επιβίωσή μας τροφή. Ο ρατσισμός, δηλαδή ο χαρακτηρισμός άλλων ανθρώπων ως «κατώτερων» από εμάς πηγάζει και πάλι από την ανάγκη των ζώου να διασφαλίσει την προτεραιότητά του στην τροφή έναντι των άλλων.

Από μια άποψη λοιπόν σπάω πλάκα με τις δικαιολογίες και τις αναφορές σε νόμους και αξίες, που επινοούν οι μισαλλόδοξοι και οι ρατσιστές για να υπερασπιστούν τον ατόφιο ζωώδη ρατσισμό τους. Την ίδια όμως στιγμή είμαι υποχρεωμένος να υπερασπιστώ την ανώτερη φύση του ανθρώπου, την πνευματική, εκείνη δηλαδή που τον αποκολλά από τα ζωώδη του ένστικτα και συμπλέγματα, που τον ανεβάζει ψηλά και διασφαλίζει μέσα του την ηρεμία και γύρω του την ειρήνη και την απαραίτητη συνύπαρξή του με τους άλλους.

Σε σχέση με το περιστατικό που συνέβη σε σχολείο της Κύπρου, με τον διευθυντή που έδιωξε από το σχολείο μαθήτρια συριακής καταγωγής, που φορούσε μαντίλα, η άποψή μου είναι ότι αυτός συμπεριφέρθηκε σαν ζώο και όχι σαν πνευματικός άνθρωπος. Διατηρώντας την προσωπική μου άποψη ότι οι μαντίλες και οι κελεμπίες όπως βεβαίως και πολλές από τις (ψευδο)χριστιανικές δοξασίες, είναι ξεπερασμένες στην εποχή μας, την ίδια στιγμή θεωρώ ότι υπήρχε καλύτερος τρόπος χειρισμού της κατάστασης. Θα μπορούσε ο διευθυντής να αποταθεί πρώτα στο Υπουργείο Παιδείας και, αν το υπουργείο θεωρούσε ότι υπήρχε θέμα, τότε θα έπρεπε να είχαν κληθεί στο σχολείο οι γονείς του παιδιού για να συζητηθεί μαζί τους το θέμα. Το ότι έδιωξε το παιδί και το πρόσβαλε με αυτό τον τρόπο, ήταν – φρονώ- πράξη απαράδεκτη και καταδικαστέα.

Η ΝΕΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΟΗΕ ΔΕ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΛΥΣΗ ΑΛΛΑ ΣΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ

Βλέπω κινήσεις μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα δραστηριοποίησης ομάδων και ατόμων με σκοπό να πιεστούν οι πολιτικές ηγεσίες και στις δύο κοινότητες για λύση του Κυπριακού. Λοιπόν εγώ αρνούμαι να γίνω ξανά κομπάρσος σ’ αυτό το εξοργιστικά κακόγουστο θέατρο. Η νέα πρωτοβουλία που ξεκινά με τους «Όρους Αναφοράς», δεν γίνεται για να λυθεί το Κυπριακό αλλά για να οριστικοποιηθεί και να επισημοποιηθεί η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους από τη διεθνή κοινότητα.

Δυστυχώς τα κατάφεραν. Πενήντα χρόνια απάτης, πενήντα χρόνια προδοσίας, ήταν τελικά τόσα όσα χρειάζονταν για να οριστικοποιηθούν τα σχέδια της Τουρκίας και του ντενκτασικού κατεστημένου στα κατεχόμενα, τα οποία βόλεψαν μια χαρά το διεφθαρμένο ως τα μπούνια ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που αποτελεί το βαθύ κράτος που μας κυβερνά από το 1960 μέχρι σήμερα.

Το τεράστιο έγκλημα του 1974, το ξεσπίτωμα 170 χιλιάδων ανθρώπων, οι χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας που σκοτώθηκαν από τουρκικές σφαίρες, οι εκατοντάδες γυναίκες που βιάστηκαν, δεν ήταν μια αστοχία της ιστορικής μας μοίρας. Ούτε οι συνέπειες της αποκοτιάς ενός παρανοϊκού δικτάτορα που έκανε πραξικόπημα για να ρίξει τον Μακάριο. Ήταν συνειδητή επιλογή, όχι μόνο της ελλαδικής χούντας αλλά κυρίως της μαφίας που μας κυβερνά. Οι δικοί μας μαφιόζοι δεν ήθελαν τους Τουρκοκύπριους μέσα στα πόδια τους να ζητάνε «μοιράσι». Από την άλλη μεριά οι Ντενκτάσηδες ήθελαν να μοιράσουν την Κύπρο στα δύο, για να κάνουν κουμάντο στη δική τους περιοχή, ώστε να μην έχουν την τύχη της μειοψηφίας στη νομή.

Η τεράστια διαφορά βρίσκεται στον μακρόπνοο σχεδιασμό. Η Τουρκία και το ντενκτασικό κατεστημένο έβλεπαν μακριά. Ήξεραν ότι με τη διχοτόμηση η Κύπρος θα γίνει μοιραία και αναπόφευκτα τουρκικό νησί. Γιατί στο δικό της μισό η Τουρκία θα φέρει πολύ περισσότερους Τούρκους από όσοι είμαστε οι Ελληνοκύπριοι και θα ενισχύει την οικονομία του δικού της κομματιού με την στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς.

Ήδη αυτό ξεκίνησε να γίνεται από τώρα. Όντας παράνομο το κρατικό μόρφωμα στο βορρά, ανταγωνίζεται ήδη την οικονομία μας στον τουρισμό, τη γεωργία και στο εμπόριο. Δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι αγοράζουν πλέον από τα κατεχόμενα. Όταν γίνουν επίσημα αναγνωρισμένο κράτος θα έρθουν και οι επενδύσεις και τότε, έχοντας τη δυνατότητα να κρατάνε τις δικές τους τιμές χαμηλά, απλά να μας κλείσουν το μαγαζί. Για να τους ανταγωνιστούμε θα πρέπει να πουληθούμε σε ξένους μεγιστάνες. Σε κάθε περίπτωση θα είμαστε πλέον τσιράκια. Είτε των ξένων είτε των Τούρκων. Θα είμαστε επίσης μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και θα είμαστε τυχεροί αν η Τουρκία δεν επιδιώξει να το εκμεταλλευτεί αυτό στο μέλλον, πολιτικά ή άλλως πως.

Με λίγα λόγια, οι Τούρκοι επεδίωξαν τη διχοτόμηση γιατί είχαν μακρόπνοο εθνικό στόχο ενώ οι δικοί μας την επεδίωξαν, για να κλέψουν, να φάνε μέχρι σκασμού, να φτιάξουν τεράστιες περιουσίες. Τα αμέτρητα σκάνδαλα, το φάγωμα δισεκατομμυρίων, η αναξιοκρατία, η ανηθικότητα, το ψέμα και η απάτη συνθέτουν την πολιτική κουλτούρα σ’ αυτή την Μπανανία. Αν θέλετε κι άλλα τεκμήρια για να πεισθείτε, πέρα από αυτά που είδαν τα μάτια μας και άκουσαν τα αυτιά μας, από αυτά δηλαδή που ζούμε εδώ και δεκαετίες, λυπάμαι να σας πω ότι είστε τουλάχιστον ευκολόπιστοι αν όχι και αφελείς.

Δυστυχώς προδοθήκαμε. Η διχοτόμηση είναι πια αναπόφευκτη. Αυτοί, οι υποκριτές που την επεδίωξαν με λύσσα όλα αυτά τα χρόνια της προδοσίας, πρώτα θα κάνουν ότι τσακώνονται μεταξύ τους, έπειτα θα τα ρίξουν στον ΟΗΕ και στους κακούς ξένους, που βυσσοδομούν για την καταστροφή μας, θα μας κατεβάσουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε, θα στείλουν και μερικούς να σκοτωθούν στα οδοφράγματα και να γίνουν ήρωες κι αυτοί, θα συνεχίσουν να μας εξαπατούν για να ιδιοποιούνται τον δημόσιο πλούτο, θα συνεχίζουν να «σάζουν» τους δικούς τους, θα συνεχίσουν να διασφαλίζουν τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα, θα συνεχίσουν να τρώνε μέχρι σκασμού, με τα χρυσά τους κουτάλια κι όταν η Κύπρος θα τουρκέψει, θα έχουν ήδη διασφαλίσει οικονομικά μέχρι και τα δισέγγονά τους ώστε, αν χρειαστεί, να φύγουν από την Κύπρο, να έχουν την οικονομική ευχέρεια να το κάνουν. Αλίμονο σ’ εμάς και στα δικά μας παιδιά…