Αρχείο ετικέτας διχοτόμηση

Αν δεν έχεις τα κότσια, τουλάχιστον μην εξευτελίζεσαι…

Δυο F16 αλωνίζουν, λέει, στον εναέριο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάνοντας αλλεπάλληλες παραβιάσεις. Κι εμείς; Διαδηλώνουμε, φωνάζουμε συνθήματα, καταγγέλλουμε την Τουρκία στον ΟΗΕ και σ’ άλλα διεθνή φόρα.

Σχεδόν μισό αιώνα τώρα η ίδια μαζοχιστική παράσταση κι εμείς θλιβεροί κομπάρσοι, πάντα με την ίδια ανυπόφορη, χιλιοφορεμένη μανιέρα, όλο και πιο πολύ ξεμακραίνουμε χρόνο με το χρόνο απ΄ την χαμένη μας πατρίδα. Όλο και πιο πολύ βυθιζόμαστε στην αναγλησία της λήθης. Όλο και πιο γελοίοι γινόμαστε, κάθε που παρατάμε για λίγο το ραχάτι τάχατες για να κάνουμε «αγώνα».

Έτσι γίνονται οι αγώνες στη σύγχρονη Κύπρο. Με την πανοπλία της υποκρισίας που κρύβει από κάτω την αδιαφορία. Με λόγια του αέρα, που εκτονώνουν την απραξία. Με αεριτζήδες πολιτικούς που πουλάνε στα ΜΜΕ φιγούρα και τσαμπουκά, αλλά την κρίσιμη ώρα δεν έχουν το ανάστημα να αναλάβουν την ευθύνη, που πετάνε γαλανόλευκα μαχητικά στις παρελάσεις και μας λένε με στόμφο ότι η Κύπρος δεν είναι ποτέ μακριά από την Ελλάδα, αλλά όταν τα τούρκικα μαχητικά κάνουν κύκλους πάνω από το κεφάλια μας, αυτοί εξαφανίζονται λες και τους κατάπιε η γη. 

Τα F16, αν έχεις τα κότσια, τα ρίχνεις κάτω ή τουλάχιστον τα αναχαιτίζεις. Δεν τα εξορκίζεις. Άμα δεν μπορείς να υπερασπίσεις την αξιοπρέπεια σου, προσπάθησε τουλάχιστον να εξευτελίζεσαι όσο γίνεται λιγότερο. Με συνθήματα και τα κλαψουρίσματα ή με πομπώδεις πολιτικάντικες μεγαλοστομίες δεν διώχνεις στρατούς κι αερόπλανα. 

Ο κάθε Ερτουγρούλογλου κι η μετονομασία του Μακροχρόνιου σε «Νέα Στρατηγική».

Αφηνιασμένοι διχοτομιστές, ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος, λιβανίζουν τον βρικόλακα της διχοτόμησης, με κάθε ευκαιρία και με όποιο τρόπο μπορεί να βάλει ο αρρωστημένος τους νους.

Κάποιος Ερτουγρούλογλου, που προσποιείται τον «υπουργό εξωτερικών» στην κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό πατρίδα μας έχει πάθει κυριολεκτικά παροξυσμό, στην προσπάθειά του ιδίου και του λοιπού ντενκτασικού κατεστημένου να εκμεταλλευτεί το ναυάγιο στο Κυπριακό για να προωθήσει την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Μετά την απαγόρευση των λειτουργιών, σκέφτηκε τώρα να επιβάλει δασμούς στη βοήθεια που στέλνουμε για τους εγκλωβισμένους.

Προκαλεί δίνοντας πάσα στους απεδώ διχοτομιστές, να ζητούν αντίμετρα, να ζητούν με κάθε ευκαιρία να κλείσουν τα οδοφράγματα, να ζητούν να γίνουμε κι εμείς ένα ψευδοκράτος, που πέφτει στο θλιβερό επίπεδο του ψευδοκράτους της κατοχής και του κάθε καραγκιόζη στα κατεχόμενα.

Όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα οικτρά αποτελέσματα του ούτω καλούμενου μακροχρόνιου αγώνα, που σήμερα μετονομάστηκε «Νέα Στρατηγική». Αν ζούσαμε σε μια χώρα με γνήσια εθνική συνείδηση και συλλογική ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας που χάνουμε, κανείς πολιτικός ή πολιτικάντης δεν θα τολμούσε ποτέ να βαφτίσει την πλήρως αποτυχημένη πολιτική του μακροχρόνιου «Νέα Στρατηγική» και να μας την λανσάρει ξανά σε Νέα Συσκευασία.

Όλοι εκείνοι που μας παραπλάνησαν, που μας κοίμισαν και μας απονεύρωσαν, τάζοντάς μας μια δίκαιη λύση που θα έρθει τάχα κάποτε στο μακρινό και ακαθόριστο μέλλον, όλοι εκείνοι που εκμεταλλεύτηκαν τα κενά του Συντάγματος αυτής της χώρας κι έστησαν τους μηχανισμούς σφτετερισμού του δημόσιου χρήματος, που έγιναν μεγάλοι και τρανοί και προπαντός πλούσιοι, λανσάροντας τον μακροχρόνιο της μάσας ως πατριωτικό καθήκον αλλά στην πραγματικότητα διασφάλισαν την εθνική αδράνεια απέναντι στην τουρκική κατοχή, θα έπρεπε να είχαν κλητευτεί ενώπιον της δικαιοσύνης να λογοδοτήσουν και να καταδικαστούν. Διότι μας εξαπάτησαν και νίπτοντας τα χείρας, χωρίς κανένα ίχνος συνείδησης, άφησαν την πατρίδα στα χέρια του κατακτητή. «Δεν φταίμε εμείς αλλά η τουρκική αδιαλλαξία» είναι το μόνιμο τους άλλοθι». Λες κι επαφίεται στην καλοσύνη του κατακτητή αν θα ελευθερωρεί ο τόπος μας κι επειδή ο κατακτητής είναι αδιάλλακτος, εμείς ας μείνουμε έτσι, μια χαρά είμαστε.

Οι πιο πορωμένοι από τους απ’ εδώ διχοτομιστές, φτάνουν μέχρι του σημείου να μαγαρίζουν και τη μνήμη των ηρώων μας. Επικαλούνται τον Αυξεντίου και τα άλλα παλληκάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου, για να μας μας πείσουν ότι εθνικό μας χρέος είναι απλά να υπερασπίσουμε την Κύπρο που μας απέμεινε. Δηλαδή τη μισή. Για την άλλη μισή μας πατρίδα, την κατεχόμενη, ούτε λόγος. Να κλείσουμε λένε και τα οδοφράγματα. Να χτίσουμε κι ένα τοίχο ως τον ουρανό. Άσχετα αν το κρυσφήγετο του Μάτση θα βρίσκεται απ’ την άλλη μεριά του τοίχου κι αν η Λύση, το χωριό του Αυξεντίου, θα παραμείνει για πάντα τουρκική…

Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι…

Όταν ήμουν μικρός, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 κι αρχές της δεκαετίας του 1970, «πατριώτες» ήταν εκείνοι που ήθελαν την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκείνοι που έλεγαν ότι αυτό το κράτος δεν ανταποκρινόταν στο εθνικό μας όραμα, δηλαδή την Ένωση με την Ελλάδα (άσχετα αν η Ελλάδα δεν ήθελε την Ένωση της με την Κύπρο). «Πατριώτες» ήταν εκείνοι που αποκαλούσαν την σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας «πατσιαούρι» και την κατέβαζαν από τους ιστούς, γιατί δεν ήθελαν να την βλέπουν στα μάτια τους. 

Την εποχή που ο «πατριωτισμός» πουλιότανε με τις κάσες στις λαϊκές αγορές της πολιτικής αγυρτίας, οι περισσότεροι αποκαλούσαν την Κυπριακή Δημοκρατία «έκτρωμα» που μας επεβλήθη με τις επάρατες συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου.  Ο Μακάριος κι οι ημέτεροί του από τη μια κι οι αντιμακαριακοί, ενωτικοί, γριβικοί και εοκαβητατζήδες από την άλλη, ντελάλιζαν «πατριωτισμό» σε κάθε ευκαιρία και κυρίως στα εθινικά μνημόσυνα, αφού φρόντισαν, με την ανικανότητα και την ανευθυνότητά τους, να σπείρουν ολόκληρη την Κύπρο με τάφους νέων ανθρώπων, ώστε να έχουν κάθε σαββατοκύριακο μπόλικα μνημόσυνα για να πουλάνε την άθλια υποκρισία τους εν είδει πατριωτισμού.

Όλοι αυτοί λοιπόν οι «πατριώτες» δεν έπαψαν ποτέ να διακηρύττουν την Ένωση, απλά οι αντιμακαριακοί ήθελαν την Ένωση σε στυλ «εδώ και τώρα» ενώ οι μακαριακοί (που επίσης διακήρυτταν την Ένωση ως το «ευκταίον»)  θεωρούσαν ότι αυτή θα έλθει με το πλήρωμα του χρόνου, κι ότι το «εφικτόν» ήταν να συνεχίζονται (στον αιώνα τον άπαντα) οι διακοινοτικές συνομιλίες για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία. 

Όταν το όνειρο της Ένωσης θάφτηκε κάτω από τα αποκαϊδια της προδοσίας και της τουρκικής εισβολής του 1974 και μπήκε πια στο τραπέζι η λύση της ομοσπονδίας, όλοι εκείνοι που θεωρούσαν την Κυπριακή Δημοκρατία «έκτρωμα» κι άλλοι που την θεωρούσαν σαν προσωρινή λύση, έγιναν αίφνης οι πιο φανατικοί οπαδοί της. Έτρεξαν στους σκουπιδότοπους, βρήκαν τη σημαία της, που την έσκισαν κι αφού την μπάλωσαν με ράματα, την ανακήρυξαν σημαία της καρδιάς τους. Έγιναν οι φανατικότεροι μαχητές για τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κόρης οφθαλμού!

Ωστόσο η Κυπριακή Δημοκρατία, που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται, έχει ένα συγκεκριμένο Σύνταγμα, το οποίο, όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να διαβάσει εδώ: (http://www.cylaw.org/nomoi/enop/non-ind/syntagma/full.html). Αυτό λοιπόν το Σύνταγμα διαλαμβάνει στα θεμελιώδη του άρθρα ότι αυτή η χώρα έχει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο, με δικαίωμα βέτο, διαθέτει συγκεκριμένο αριθμό Τουρκοκυπρίων Υπουργών και Βουλευτών καθώς και ποσόστωση 70 – 30 στις κρατικές υπηρεσίες και στα σώματα ασφαλείας. Η Συνθήκη Εγγυήσεως ορίζει Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο ως εγγυήτριες δυνάμεις και τους παρέχει συλλογικό ή μονομερές δικαίωμα επέμβασης. 

Αυτή την Κυπριακή Δημοκρατία υπερασπίζονται; Όχι φυσικά. Λένε ψέματα, διότι το πανηγύρι του ψευδοπατριωτισμού δεν έχει τελειώσει, συνεχίζεται και συνεπώς οι πανηγυριώτες, μικροπωλητές έχουν ακόμη πελατεία, στην οποία θα πουλήσουν τα φύκια τους για μεταξωτές κορδέλες. Αυτό που υπερασπίζονται είναι το προσωρινό στάτους κβο της τουρκικής κατοχής, που συνεπάγεται τη συντήρηση της ντε φάκτο διχοτόμησης. Στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα πρόβλημα αν η διχοτόμηση μονιμοποιηθεί και επισημοποιηθεί. Έτσι κι αλλιώς προτιμούν τη διχοτόμηση από το να έχουμε ένα κοινό κράτους με τους Τουρκοκύπριους. Το ίδιο ήθελαν και πριν από το 1974 κι η εισβολή, που μοίρασε την Κύπρο στα δύο, τους ήρθε γάντι.

Αυτή είναι η αλήθεια κι όσα λένε δεν είναι τίποτε παρά αισχρά ψέματα. Αισχρά, διότι, με αναγλησία δολοφόνου, έπαιξαν για δεκαετίες ολόκληρες με τον αθρώπινο πόνο, τον πόνο των συγγενών των αγνοουμένων, τον πόνο των εκτοπισμένων, τον πόνο των μανάδων των χιλιάδων παλληκαριών που θυσίασαν τη ζωή τους για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο, μέσα στη φωτιά όπου μας έριξαν οι πολιτικοί κομπογιαννίτες.

Δικαιώνοντας πλήρως τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα», συνεχίζουν ακόμη να ψεύδονται και να κρύβουν από τούτο το λαό την πραγματική τους επιθυμία, που είναι η μονιμοποίηση του διαχωρισμού και η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ελληνικό κράτος στο νότο. Όπως τότε που μας κορόιδευαν ότι η Ένωση μπορούσε να επιτευχθεί και αποκαλούσαν την Κ.Δ. έκτρωμα, έτσι και σήμερα πουλάνε νέες στρατηγικές και κουρουφέλαξα, ευαγγελιζόμενοι μια λύση που δεν πρόκειται ποτέ να πετύχουν, απλά για να συντηρούν το διχοτομικό στάτους κβο, ώσπου αυτό να μονιμοποιηθεί οριστικά. 

Θα δείτε απόψε στις ειδήσεις να κάνουν δηλώσεις όλοι αυτοί, που η μόνη τους έγνοια είναι να μας κυβερνήσουν, συντηρώντας το σαθρό αυτό σύστημα, που εξυπηρέτησε τα μάλα το κατεστημένο και την κομματοκρατία, στο πάρτι της μάσας, που έστησαν στην καμπούρα αυτού του λαού για δεκαετίες. Θα τους ακούσετε να διακηρύττουν τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και ταυτοχρόνως το ξήλωμα του κατεστημένου. Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί! 

 

Βομβαρδίζοντας την Τουρκία με ηχηρές πορδές…

Ήχησαν και σήμερα οι ηρωικές κομματικές πορδές, με την ευκαιρία της μαύρης επετείου του ασύμμετρου και βάρβαρου τουρκικού βομβαρδισμού της Τηλλυρίας, με χημικές βόμβες Ναπάλμ, τον Αύγουστο του 1964. Βομβάρδισαν ηχηρά τον Τούρκο κατακτητή όπως τον βομβαρδίζουν κάθε χρόνο τέτοια μέρα αλλά και κάθε μέρα, σε κάθε δοθείσα ευκαιρία.

Βομβάρδισε βομβάρδισε όμως, ο Τούρκος δεν φεύγει από την Κύπρο. Έχει ριζώσει μέσα στον τόπο μας κι όλοι αυτοί που δεν χάνουν ευκαιρία να εκτονωθούν, σαν σε ονείρωξη, με το ακατάσχετο μπλα μπλα τους, δεν ξόρτωσαν οι ανεπαρκείς και κατώτεροι των περιστάσεων να ελευθερώσουν αυτό τον τόπο, που βρίσκεται ήδη 43 χρόνια υπό κατοχή. Όλοι τους, από τους πιο φανατικούς της λύσης ως τους πιο κυνικούς διχοτομικούς, κρύβονται πίσω από την τουρκική αδιαλλαξία, για να καλύψουν τη δική τους ΑΠΟΤΥΧΙΑ. Λες κι εναπόκειται στην καλή διάθεση του κατακτητή αν θα φύγει από τον τόπο που καταπατά διά της απειλής των όπλων.

Όλοι αυτοί οι ανεπαρκείς, με τα ανώφελα μπλα μπλα, που κάνουν καριέρα με το Κυπριακό, όχι μόνο δεν κατάφεραν να ενοχλήσουν στο ελάχιστο την Τουρκία τόσα χρόνια αλλά αντίθετα την διευκόλυναν στα σχέδιά της να διχοτομήσει ντε φάκτο την Κύπρο και να έχει πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής την ντε γιούρε διχοτόμηση.

Κι αφού είναι η επέτειος της Τηλλυρίας, να θυμίσω ότι το αιματοκύλισμα του 1963-64 που ακολούθησε την τουρκοκυπριακή ανταρσία, ξεκίνησε από την ακατανόητη ενέργεια του Μακαρίου να αλλάξει 13 σημεία του Συντάγματος ΧΩΡΙΣ να δικαιούται βάσει του Συντάγματος και κυρίως χωρίς να διαβουλευθεί από πριν με ΚΑΝΕΝΑ (ούτε με την Ελλάδα), χωρίς να έχει την κάλυψη μεγάλων δυνάμεων κι έριξε αυτό το λαό σε περιπέτειες, που τον πότισαν αίμα και δάκρυα.

Θα μου πείτε, αντί να επικρίνεις την Τουρκία επικρίνεις τον Μακάριο και την πολιτική μας ηγεσία; Απαντώ: Η Τουρκία είναι η Τουρκία που ξέρουμε. ΒΡΗΚΕ ΚΙ ΕΚΑΝΕ! Αυτοί, οι δικοί μας έπαιξαν το παιχνίδι της και συνεχίζουν να το παίζουν μέχρι σήμερα. Από τότε που οι Τούρκοι έκαιγαν με τις Ναπάλμ την Τηλλυρία κι ήμουν εγώ μες στην κοιλιά της μάνας μου, μέχρι σήμερα που έγινα 52 χρονών και παππούς…

Διεκδικώντας τα 5/6 του κουτόχορτού μας…

Το περασμένο Σάββατο, 29 Ιουλίου,  ο ΥΠΕΞ Γιαννάκης Κασουλίδης, με την (αταίριαστη για ένα σοβαρό πολιτικό πρόσωπο με υπουργικό αξίωμα) προχειρολογία που χαρακτηρίζει συχνά τις δηλώσεις του, έδωσε αφορμή στα κόμματα του λεγόμενου «Ενδιάμεσου» να απευθυνθούν ξανά στην πρόθυμη πελατεία των χρησίμων ηλιθίων. Προς εκείνους δηλαδή που αγοράζουν ό,τι ψέμα τους πουλάνε, όσο χοντρό, όσο ανόητο κι αν είναι αυτό, εφόσον ερεθίζει μαζοχιστικά τον μηδενισμό, την μεμψιμοιρία και την ηττοπάθειά του alter ego τους.

O Κασουλίδης είπε λοιπόν κάτι για τα έσοδα από το φυσικό αέριο, με ένα τρόπο που κανένας δεν κατάλαβε ακριβώς τι ήθελε να πει. Αυτό πάντως που ήθελε να πει είναι το εξής:

Από τα συνολικά έσοδα του Ομοσπονδιακού (κεντρικού) Κράτους, ένα ποσοστό 6% θα πηγαίνει σε κονδύλια για έργα υποδομών (δρόμους, γέφυρες, πλατείες, φράχτες, πεζοδρόμια κτλ κτλ). Συμφωνήθηκε λοιπόν ότι στα πρώτα χρόνια εφαρμογής της λύσης, από αυτό το κονδύλι τα 5/6 θα πηγαίνουν για έργα υποδομής της τουρκοκυπριακής πολιτείας, ώστε να μπορέσουν να φτάσουν κι εκεί τα επίπεδα των δικών μας υποδομών. Με άλλα λόγια μόνο ένα ποσοστό 5% των γενικών εσόδων της ομοσπονδίας (κι όχι των εσόδων από το φυσικό αέριο) θα πηγαίνει, για καθορισμένο χρονικό διάστημα, για έργα προς όφελος των ΤΚ.

Επειδή όμως η δήλωση του Κασουλίδη ήταν μπερδευτική, αμέσως έπιασε δουλειά το επιτελείο του Νικόλα Παπαδόπουλου και ο ίδιος ο υποψήφιος πρόεδρος προσωπικά, παρόλο που εκείνος ήξερε πολύ καλά ποια είναι η αλήθεια και μάλιστα είχε παραδεχτεί ότι «αυτό είναι λογικό», όταν ενημερώθηκε για το θέμα αυτό από τον διαπραγματευτή Ανδρέα Μαυρογιάννη.

Παρόλο λοιπόν που ο Νικόλας Παπαδόπουλος ήξερε την αλήθεια, προτίμησε να πει στο λαό το ψέμα ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη προχώρησε σε «συμφωνία παραχώρησης στους τουρκοκύπριους των 5/6 των εσόδων από το φυσικό αέριο». Αυτό γράφτηκε επί λέξει στην ανακοίνωση του ΔΗΚΟ ημερομηνίας 30 Ιουλίου 2017, στην οποία περιλαμβάνονταν επίσης και πολλά άλλα τερατώδη ψέματα, που δεν είναι της ώρας να σχολιάσω.

Παρά την ολοφάνερη ανοησία της πιο πάνω διαστρέβλωσης, οι χρήσιμοι ηλίθιοι τσίμπησαν αμέσως και γέμισαν τα κοινωνικά δίχτυα με σχόλια και βρισιές, που αναδεινύουν το μέγεθος του προβλήματος της ηλιθιότητας σε τούτο τον τόπο.

Έχω γράψει πολλές φορές ότι το μεγαλύτερο μας πρόβλημα σε τούτο τον τόπο (μεγαλύτερο κι από το Κυπριακό) είναι η απουσία ήθους. Το πολιτικό κατεστημένο που μας κυβερνά από το 1960 μέχρι σήμερα έχει άπειρες φορές εξαπατήσει αυτό τον αφελή λαό, οδηγώντας τον σε ήττες και καταστροφές, σε αίμα, πόνο και δάκρυα.

Αυτό το κατεστημένο ουδέποτε σεβάστηκε με οποιοδήποτε τρόπο τον κυπριακό λαό. Αντίθετα τον χειρίστηκε πάντοτε σαν ηλίθιο. Είναι λοιπόν αβάσταχτη δυστυχία να βλέπουμε ότι αυτή η νοοτροπία όχι μόνο δεν αλλάζει προς το καλύτερο αλλά αντίθετα υποτροπιάζει ραγδαία προς το χειρότερο, καθώς πολιτικοί της νεότερης γενιάς διεκδικούν τη ψήφο μας συνεχίζοντας να μας ταϊζουν κουτόχορτο. Καμία ελπίδα για μια καλύτερη Κύπρο δεν προκύπτει μέσα από αυτή τη θλιβερή διαπίστωση. 

 

Salto mortale…

Με βουτιά στο κενό ισοδυναμεί η απόφασή του προέδρου Αναστασιάδη να τραβήξει στα άκρα την άνευ προηγουμένου κόντρα του με τα Ηνωμένα Έθνη, απειλώντας ότι θα δημοσιεύσει απόρρητα «πρακτικά» από τις συνομιλίες στο Crans-Montana.

Εύχομαι να έχει μετρήσει καλά τις δυνάμεις του. Εύχομαι να ξέρει τι κάνει και να είναι απόλυτα βέβαιος ότι το σχοινί του bungee jumping θα μας κρατήσει και δεν θα σπάσει. Γιατί, αν σπάσει, τότε μιλάμε για απονενοημένο διάβημα, για πήδημα θανάτου, που θα καταβαραθρώσει την εθνική μας υπόθεση, θα σκοτώσει το όραμά μας για ένα καλύτερο αύριο, την προοπτική μας για εθνική επιβίωση σε τούτο το νησί. 

Θα μου πείτε, «μα είναι τόσο τραγικά τα πράγματα»; Αν τα κάνουμε θάλασσα, ναι, θα είναι ακόμη πιο τραγικά απ΄ότι μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή ακόμη κι  ο πιο απαισιόδοξος Ελληνοκύπριος. Διότι αν  οδηγηθούμε στη διχοτόμηση της Κύπρου, με δική μας ευθύνη, θα πρόκειται για τη χειρότερη ήττα στην ιστορία του ελληνισμού σε τούτο το νησί. Θα έχουμε χάσει οριστικά τη μισή μας πατρίδα και μάλιστα κατά τρόπο που θα παρέχει στην Τουρκία την ευχέρεια να ενεργεί ανεξέλεγκτα ως προς την αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα του νησιού, ως προς τον εκτουρκισμό και εξισλαμισμό της κατεχόμενής μας πατρίδας, ως προς τον στόχο της να καταστήσει την τουρκική χώρα στην Κύπρο στρατιωτικά και οικονομικά ισχυρότερη από την Κυπριακή Δημοκρατία. Στην καλύτερη περίπτωση ίσως μπορέσουμε να επιστρέψουμε σε διαδικασία συνομιλιών για λύση, αλλά με βεβαρυμένη τη θέση μας, ή αλλιώς με την ουρά στα σκέλια.

Αν ο Αναστασιάδης βγάλει την Κύπρο κερδισμένη από αυτή την οξύτατη αντιπαράθεση, τότε μαγκιά του. Αν όμως μας κατακρημνίσει, ας μην αυταπατάται ότι τουλάχιστον θα έχει ανεβάσει το προσωπικό του πολιτικό γόητρο, απέναντι στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη, ενόψει εκλογών. Μπορεί να υπάρχει μια αφελής, φωνασκούσα μειοψηφία, που αγοράζει σαν μεταξωτές κορδέλες τα φύκια της κενής ουσιαστικού περιεχομένου «πατριωτικής» συνθηματολογίας, αλλά η πλειοψηφία αυτού του λαού έμαθε μέσα από τα πολλά παθήματά μας σε τούτο τον τόπο και διατηρεί μια εκπληκτική ευθυκρισία σε ό,τι αφορά τα κοινά. Αν αποδειχτεί στο τέλος ότι ο Αναστασιάδης έκανε salto mortale, παίρνοντας κι εμάς στο λαιμό του, αυτό θα είναι και το προσωπικό του πολιτικό βατερλώ, το δικό του Μαρί… 

Γιατί παίζουμε ξύλο με τον ΟΗΕ…

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω με απλά λόγια για ποιο λόγο εμείς, δηλαδή η κυβέρνησή μας και η Ελλάδα, παίζουμε ξύλο με τα Ηνωμένα Έθνη για το ποιος φταίει για το ναυάγιο στο Crans-Montana, ενώ την ίδια στιγμή η Τουρκία παραμένει στο απυρόβλητο, παρόλο που συνεχίζει να κατέχει παράνομα το 36% του κυπριακού εδάφος και να παγιώνει με όλους τους τρόπους τη διχοτόμηση του νησιού.  Υπάρχουν δύο διαφορετικά αφηγήματα για το ποιος έκανε το φάουλ στο ελβετικό θέρετρο.

ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ λέει ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης έκανε τα πάντα για να φτάσουμε σε λύση, δηλαδή ότι δέχτηκε την εκ περιτροπής προεδρία με σταθμισμένη ψήφο,  την αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στη διακυβέρνηση καθώς και το δικαίωμα Τούρκων υπηκόων να εγκαθίστανται στην Κύπρο σε αναλογία 1 προς 4 σε σχέση με τον αριθμό  Ελλήνων υπηκόων αντιστοίχως, με τον όρο βεβαίως ότι η Τουρκία θα αποδεχόταν πλήρη και άμεση κατάργηση της συνθήκης εγγυήσεως καθώς και πλήρη αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κύπρο. Λέει επίσης ότι παρόλα αυτά η Τουρκία επέμενε πεισματικά στις θέσεις της για συνέχιση των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων και για παραμονή τουρκικών στρατευμάτων. Μάλιστα ο κ. Κοτζιάς περιέγραψε γλαφυρά το περιστατικό όταν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, πήρε χαρτί και καλαμάρι για να καταγράψει πρόχειρα τις θέσεις των δύο πλευρών. Όταν πήγε, λέει, να γράψει αυτά που του έλεγε πριν ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Τούρκος υπουργός αντέδρασε λέγοντάς του «εγώ δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο«. Έτσι λοιπόν οδηγηθήκαμε στο ναυάγιο λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας που επέμενε μέχρι τέλους στις απαράδεκτες θέσεις της. Μάλιστα εμείς επικαλούμαστε και τις δημόσιες προκλητικές δηλώσεις του Τσαβούσογλου ότι η απαίτηση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό είναι όνειρο απατηλό και πρέπει να ξυπνήσουμε.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΦΗΓΗΜΑ αιωρείται από την επόμενη μέρα του ναυαγίου, μέσα από πληροφορίες από πηγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λέει τα εξής: Ο Τσαβούσογλου δέχτηκε προφορικά πλήρη κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, αλλά ζήτησε την παραμονή ενός τουρκικού αγήματος στο στάτους της ΤΟΥΡΔΥΚ, με αντίστοιχο ελληνικό άγημα, όπως η ΕΛΔΥΚ (θυμίζω ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ είχε 650 στρατιώτες και η ΕΛΔΥΚ 950). Το αφήγημα αυτό λέει ότι ο Τσαβούσογλου δήλωσε κατηγορηματικά ότι αυτές τις θέσεις δεν μπορούσε να τις δώσει γραπτώς, παρά μόνο στο τελικό κείμενο της συμφωνίας, πάνω στην οποία θα έπρεπε να μπουν οι υπογραφές. Πριν από εκείνο το στάδιο δεν μπορούσε, λέει, να δεσμεύσει την Τουρκία και ότι αν δεν φτάναμε στο τελικό κείμενο ήταν σαν μην είπε ποτέ κάτι τέτοιο. Παρόλ’ αυτά, λέει το αφήγημα, ο Αναστασιάδης επέμενε στη θέση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό γι’ αυτό κι όταν ο Γκουντέρες ρώτησε τον Τσαβουσογλου αν ισχύουν οι θέσεις του, για να τις γράψει πρόχειρα κάτω, ο Τσαβούσογλου του απάντησε «δεν σου είπα ποτέ κάτι τέτοιο«.  Με άλλα λόγια, το αφήγημα αυτό επιρρίπτει την ευθύνη για το ναυάγιο στον πρόεδρο Αναστασιάδη διότι ουσιαστικά απέρριψε την προφορική τουρκική πρόταση για μηδέν εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα, από τη στιγμή που επέμενε και σε μηδέν στρατό, απορρίπτοντας την παραμονή ΤΟΥΡΔΥΚ και ΕΛΔΥΚ. 

Από τη δήλωση του Έσπεν Μπαρθ Άιντα, ότι «η πραγματική θέση της Τουρκίας δεν είναι αυτή που λέει η ελληνική πλευρά» συνάγεται ότι ο Ειδικός Σύμβουλος του Γ.Γ. του ΟΗΕ, υιοθετεί το δεύτερο αφήγημα, δεν μπορεί όμως να αναφερθεί ξεκάθαρα στο τι (κατά τη δική του άποψη) έγινε στο Crans-Montana, πρώτον διότι δεσμεύεται από το απόρρητο των συνομιλιών και δεύτερον διότι αν πει ότι η Τουρκία δέχτηκε μηδέν εγγυήσεις και μηδέν επεμβατικά δικαιώματα, ο πρώτος που θα τον διαψεύσει θα είναι ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είτε διότι όντως η Τουρκία δεν δέχτηκε ποτέ κάτι τέτοιο (όπως λέει το δικό μας αφήγημα) είτε διότι η Τουρκία δεν θέλει να κάνει αυτή την υποχώρηση πριν την τελική συμφωνία (όπως λέει το δεύτερο αφήγημα). Κατακεραυνώνοντας κυριολεκτικά τον Άιντα, ο πρόεδρος Αναστασιάδης προειδοποίησε ότι θα δώσει στη δημοσιότητα τα πρακτικά των συνομιλιών στο Crans-Montana. Αλλά αν υπήρξε όντως προφορική και υπό όρους δέσμευση του Τσαβούσογλου, αυτή λογικά δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στα πρακτικά…

Κατά τα άλλα, φύγαμε από το Crans-Montana με ένα τραγικό ναυάγιο που αναβάλλει ξανά επ’ αόριστον τις όποιες προσπάθειες για λύση του Κυπριακού, διατηρεί την ντε φάκτο διχοτόμηση της πατρίδας μας, με τους εκτοπισμένους που έζησαν στην κατεχόμενη γη μας να φεύγουν σιγά σιγά από τη ζωή, με τον δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού μας να μεταβάλλεται υπέρ των Τούρκων, με την κατεχόμενη Κύπρο να εκτουρκίζεται πολιτικά, πολιτισμικά και άλλως πως, με τους 43 χιλιάδες πάνοπλους Τούρκους στρατιώτες να συνεχίζουν να μας σημαδεύουν με τις κάννες τους. Το πιο τραγικό όμως είναι ότι φύγαμε και με την κατηγορία του φταίχτη να αιωρείται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας, όπως συνάγεται από τα υπονοούμενα του εκπροσώπου του ΟΗΕ, ο οποίος θα συντάξει σε σύντομο χρονικό διάστημα την έκθεσή του για το πώς κατέληγε σε ναυάγιο η πιο ελπιδοφόρα μέχρι σήμερα προσπάθεια για λύση του Κυπριακού.

Αν οι οργισμένες εναντίον του Άιντα δηλώσεις του προέδρου Αναστασιάδη πιάνουν τόπο μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη, εκείνο που θα μετρήσει στα διεθνή κέντρα αποφάσεων είναι η άποψη του ΟΗΕ και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο, που οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να πουλήσουν S400 στον Ερντογάν, οι Αμερικάνοι δηλώνουν ότι θεωρούν την Τουρκία ενεργειακό σύμμαχό τους στην ανατολική Μεσόγειο κι οι Ισραηλινοί ετοιμάζονται για συμφωνίες μεταφοράς του φυσικού αερίου τους μέσω Τουρκίας… 

Στο τσίρκο με τους σαλτιμπάγκους…

Ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β’ έσπευσε σήμερα να επιβεβαιώσει τον Τούρκο ΥΠΕΞ, Μεβλουτ Τσαβούσογλου, που δήλωσε πρόσφατα ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θέλουν λύση στις παραμέτρους του ΟΗΕ, δεν θέλουν δηλαδή λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Ο μακαριώτατος ένιωσε την ανάγκη να ενισχύει τη φωνή του Τούρκου υπουργού, ζητώντας μια λύση άλλη από την ΔΔΟ, που να είναι, όπως είπε, λειτουργική. Ως συνήθως βέβαια δεν μας είπε ποια είναι αυτή η λειτουργική λύση, όπως δεν μας λένε ούτε και οι άλλοι του ούτω καλούμενου «Ενδιάμεσου». Το μόνο που μας είπε κατά καιρούς ο αρχιεπίσκοπος είναι ότι παρακαλεί ή προσεύχεται να μην λυθεί το Κυπριακό… Προσεύχεται δηλαδή να μείνουμε όπως είμαστε, με τους 40 χιλιάδες πάνοπλους Τούρκους στρατιώτες να μας προσέχουν και τους Τούρκους έποικους να αυξάνονται και να πληθύνονται.

Αντίθετα ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου μας είπε ξεκάθαρα ποια θα είναι αυτή η λύση: Δύο επισήμως αναγνωρισμένα κράτη στην Κύπρο (δηλαδή διχοτόμηση) και μετά η Τουρκία (με τη δύναμη της τεράστιας αγοράς της) να καταστήσει την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» οικονομικό κέντρο της περιοχής και μάλιστα καθόρισε και τους τομείς: γεωργία, τουρισμός, υπηρεσίες.

Με τον τρόπο αυτό θα έχουμε μια πλήρως λειτουργική λύση στη νήσο Κύπρο, αφού οι Τούρκοι επιχειρηματίες, που θα κατακλύσουν με τις επενδύσεις τους την τουρκική Κύπρο, θα μπορούν να χαμηλώνουν τις τιμές, κι έτσι οι Ελληνοκύπριοι επιχειρηματίες, ιδιαίτερα οι Λεμεσιανοί και Παφίτες, που φοβούνται την «αβεβαιότητα» της λύσης ΔΔΟ, θα πάψουν να αγχώνονται, διότι θα κλείσουν. Όταν ο Τούρκος ξενοδόχος με τα 200 ξενοδοχεία στην Τουρκία, προσφέρε στο πεντάστερο του ξενοδοχείο στην Γιαλούσα 100 ευρώ το δωμάτιο, ο Ελληνοκύπριος ξενοδόχος με το 1 ή τα 5 ή τα 30 ξενοδοχεία, θα αναγκαστεί να ρίξει κι αυτός τις τιμές, θα δίνει στους υπαλλήλους του 200 ευρώ το μήνα κι αν αντέξει άντεξε… αλλιώς θα κλείσει.

Θα έχουμε λοιπόν με τη διχοτόμηση μια πολύ λειτουργική λύση (για την Τουρκία). Εξάλλου μην ξεχνάτε ότι με τις απόψεις του Τσαβούσογλου συμφωνεί πλήρως κι ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, που ήρθε και μίλησε τις προάλλες στο μνημόσυνο του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, με πρόσκληση του υποψήφιου προέδρου Νικόλα Παπαδόπουλου. Σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο την 1η Απριλίου 2014 (πριν από 3 χρόνια) υποστήριξε λύση δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο.

Κάτι άσχετο για το τέλος. Όταν πηγαίνεις σε ένα τσίρκο, διασκεδάζεις με τους σαλτιμπάγκους και τα ακροβατικά τους κόλπα. Ως τη στιγμή που θα σε αρπάξουν μαζί τους για το τελευταίο και πιο επικίνδυνο κόλπο…