Αρχείο ετικέτας Υδρογονάνθρακες

Εισπνέουμε ανύποπτοι μπαρούτι και καμένη σάρκα…

Η απόσταση από την Κύπρο στη Συρία σε ευθεία γραμμή είναι 100 χιλιόμετρα. Ακριβώς όση κι η αντίστοιχη απόσταση από τη Λευκωσία στην Πάφο. Στη Συρία εδώ κι εφτά χρόνια μαίνεται ένας φριχτός πόλεμος, τον οποίο προκάλεσε μια απάνθρωπη, ιμπεριαλιστική διελκυστίνδα μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, για έλεγχο της περιοχής.

Σε εκατό χιλιόμετρα από εμάς σκοτώθηκαν μέχρι σήμερα πάνω 350 χιλιάδες άνθρωποι, αριθμός ίσος με τον μισό πληθυσμό της Κύπρου. Ανάμεσα σ’ αυτούς 35 χιλιάδες παιδιά κι άλλοι 75 χιλιάδες άμαχοι.  Οι πρόσφυγες ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια, είναι δηλαδή ίσαμε δυόμισι φορές τον πληθυσμό της Κύπρου. Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ χαρακτήρισε τη Συρία Κόλαση επί της Γης. 

Εκατό χιλιόμετρα δυτικά της Κόλασης βρισκόμαστε εμείς. Αν καθίσουμε βουβοί μια νύχτα σ’ ένα βράχο στις ακτές της Αμμοχώστου κοιτάζοντας τον ορίζοντα, μπορεί να φτάσουν στα αυτιά μας οι εκρήξεις των οβίδων, τα κλάματα των παιδιών, τα μοιρολόγια των μανάδων, τα βογγητά των τραυματιών, ο επιθανάτιος ρόγχος καθενός ανθρώπου που σκοτώνεται. Κάποιες φορές μας πλακώνει σκόνη απ’ τη Συρία, ανάμικτη με μπαρούτι και καμένη ανθρώπινη σάρκα, καθώς ανύποπτοι εμείς την εισπνέουμε, συνεχίζοντας την καθημερινή μας ρουτίνα. 

Ανύποπτοι εμείς και …στον κόσμο μας. Λες κι όλα αυτά δεν συμβαίνουν εκατό χιλιόμετρα πιο κάτω αλλά εκατό εκατομμύρια έτη φωτός, σε κάποιο μακρινό γαλαξία που δεν τον βλέπεις με γυμνό μάτι. Νομίζουμε πώς είμαστε ένας ξεχωριστός λαός, ο αγαπημένος του Θεού, που ζει προνομιακά στον ομφαλό της Γης. Δεν συνειδητοποιούμε ότι στην πραγματικότητα ζούμε στον ομφαλό μιας φλεγόμενης από συρράξεις περιοχής που προσδιορίζεται γεωγραφικά ως Μέση Ανατολή. 

Καθώς είμαστε δεν είμαστε σε πληθυσμό ίσαμε μια πόλη της Συρίας, κάποιοι από εμάς διαθέτουν την …υπερκόσμια αυτοσυναίσθηση ότι είμαστε οι Power Rangers του πλανήτη. Ότι έχουμε τη δύναμη να επιβάλουμε το δίκαιο (όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε), έχοντας στη διάθεσή μας κάθε φορά ένα μπουφέ από επιλογές δράσεων, καθώς είμαστε η Κυπριακή Δημοκρατία, μια διεθνώς αναγνωρισμένη χώρα, μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία μάλιστα διαθέτει και μια εξαιρετικά πλούσια ΑΟΖ. Δεν έχει σημασία ποια είναι κάθε φορά η γεωπολιτική συγκυρία, ούτε πώς έχουν διαμορφωθεί τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και σίγουρα δεν μας απασχολεί πόσο βάσιμη ηχεί η επιχειρηματολογία μας στην κρίση της διεθνούς κοινότητας. Τίποτε απολύτως δεν περιορίζει στην επιστημονική μας φαντασία το σενάριο ότι μπορούμε να επιτύχουμε τα πάντα. 

Ως εδώ βέβαια η αξιολύπητή μας αυταπάτη κινείται, αν μη τι άλλο, μέσα στα όρια διεθνών αρχών και διακηρύξεων. Μπορεί δηλαδή ο ξένος να κατανοήσει γιατί σκεφτόμαστε έτσι και  να χαμογελάσει πικρά κουνώντας το κεφάλι, καθώς την ίδια στιγμή θα λέει από μέσα του την παροιμία «κούνια που σας κούναγε κι εσάς, καημένοι μου”, για να μας αφήσει έπειτα να ανακαλύψουμε φτου κι απ’ την αρχή τη σκληρή πραγματικότητα που ξεχάσαμε. Διότι παρόλο που φάγαμε κι άλλες φορές το κεφάλι μας, ένας ακατάληπτος τσαμπουκάς διαγράφει κάθε φορά απ’ τη μνήμη μας τα όσα τραβήξαμε πριν και μας σπρώχνει ξανά στα ίδια και τα ίδια. 

Κάποιοι μάλιστα πιστεύουν ότι θα τρομάξει η Τουρκία αν ενισχύσουμε περαιτέρω την Εθνική Φρουρά. Νομίζουν πως, αν ξοδέψουμε αρκετά δισεκατομμύρια παραπάνω, στερώντας τα από την υγεία, την παιδεία, το κοινωνικό κράτος και τα έργα κοινής ωφελείας, θα μπορούμε να αντιπαραταχθούμε απέναντι σε ένα στρατό που διαθέτει 510 χιλιάδες στρατιώτες ξηράς, 4,563 τανκς, 426 πολεμικά αεροκάφη, 48 χιλιάδες άνδρες στο ναυτικό, 14 υποβρύχια, 17 φρεγάτες, 6 κορβέτες, 46 περιπολικά σκάφη, 5 αποβατικά πλοία και 46 αποβατικά σκάφη.  Φέρνουν σαν παράδειγμα προς μίμηση τον Ισραήλ, ξεχνώντας ότι η χώρα αυτή αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση, ότι βρίσκεται υπό την προστασία των ΗΠΑ κι ότι γι’ αυτό το λόγο κατάφερε από τη δεκαετία του 1960 να αναπτύξει πυρηνικό οπλοστάσιο, κι είναι σύμφωνα με δημοσιεύματα η 5η μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο, με 80 πυρηνικές κεφαλές σύμφωνα με την Guardian ή μέχρι και 350 σύμφωνα με άλλα δημοσιεύματα. Ναι, κάποιοι φαντασιώνονται ότι έχει η Κύπρος τη δυνατότητα να γίνει Ισραήλ. 

Υπάρχουν ακόμη κι οι εντελώς «κούκου” που γράφουν στα κοινωνικά δίκτυα ότι μόνο με πόλεμο θα μπορέσουμε να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας. Καλά αυτοί χρειάζονται επειγόντως ζουρλομανδύα, διότι δεν είναι απλά τρελοί. Τρελοί μπορεί να είμαστε όλοι μας σε κάποιο βαθμό. Αυτοί είναι τρελοί για δέσιμο. Ας περιοριστούν λοιπόν στον εθνικιστικό τους αυνανισμό, τραγουδώντας εμβατήρια τη στιγμή της εκσπερμάτωσης κι ας μην αποκαλύπτονται δημοσίως.

Ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι. Είναι πόνος, είναι καταστροφή, είναι θάνατος. Ούτε ο λαϊκισμός έχει θέση αυτή την κρίσιμη ώρα. Οι σαλτιμπάγκοι κι οι παλιάτσοι ας βγουν να κάνουν το σόου τους στο ψυχαγωγικό μέρος του τσίρκου. Όχι την ώρα που βγήκαν απ’ το κλουβί τους τα λιοντάρια. Καιρός να μαζέψουμε επιτέλους όση σοβαρότητα μας απέμεινε, σε μια στιγμή που η πατρίδα μας, δηλαδή εμείς και τα παιδιά μας, βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Αυτή τη στιγμή απαιτείται λογική, σύνεση κι υπευθυνότητα, για λεπτούς πολιτικούς χειρισμούς. Για να μην τα χάσουμε όλα στο τέλος: και τον φυσικό μας πλούτο και την ίδια την πατρίδα μας και την τελευταία μας ελπίδα σε τούτο τον τόπο. 

2

Γιατί παίζουμε ξύλο με τον ΟΗΕ…

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω με απλά λόγια για ποιο λόγο εμείς, δηλαδή η κυβέρνησή μας και η Ελλάδα, παίζουμε ξύλο με τα Ηνωμένα Έθνη για το ποιος φταίει για το ναυάγιο στο Crans-Montana, ενώ την ίδια στιγμή η Τουρκία παραμένει στο απυρόβλητο, παρόλο που συνεχίζει να κατέχει παράνομα το 36% του κυπριακού εδάφος και να παγιώνει με όλους τους τρόπους τη διχοτόμηση του νησιού.  Υπάρχουν δύο διαφορετικά αφηγήματα για το ποιος έκανε το φάουλ στο ελβετικό θέρετρο.

ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ λέει ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης έκανε τα πάντα για να φτάσουμε σε λύση, δηλαδή ότι δέχτηκε την εκ περιτροπής προεδρία με σταθμισμένη ψήφο,  την αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στη διακυβέρνηση καθώς και το δικαίωμα Τούρκων υπηκόων να εγκαθίστανται στην Κύπρο σε αναλογία 1 προς 4 σε σχέση με τον αριθμό  Ελλήνων υπηκόων αντιστοίχως, με τον όρο βεβαίως ότι η Τουρκία θα αποδεχόταν πλήρη και άμεση κατάργηση της συνθήκης εγγυήσεως καθώς και πλήρη αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κύπρο. Λέει επίσης ότι παρόλα αυτά η Τουρκία επέμενε πεισματικά στις θέσεις της για συνέχιση των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων και για παραμονή τουρκικών στρατευμάτων. Μάλιστα ο κ. Κοτζιάς περιέγραψε γλαφυρά το περιστατικό όταν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, πήρε χαρτί και καλαμάρι για να καταγράψει πρόχειρα τις θέσεις των δύο πλευρών. Όταν πήγε, λέει, να γράψει αυτά που του έλεγε πριν ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Τούρκος υπουργός αντέδρασε λέγοντάς του «εγώ δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο«. Έτσι λοιπόν οδηγηθήκαμε στο ναυάγιο λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας που επέμενε μέχρι τέλους στις απαράδεκτες θέσεις της. Μάλιστα εμείς επικαλούμαστε και τις δημόσιες προκλητικές δηλώσεις του Τσαβούσογλου ότι η απαίτηση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό είναι όνειρο απατηλό και πρέπει να ξυπνήσουμε.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΦΗΓΗΜΑ αιωρείται από την επόμενη μέρα του ναυαγίου, μέσα από πληροφορίες από πηγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λέει τα εξής: Ο Τσαβούσογλου δέχτηκε προφορικά πλήρη κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, αλλά ζήτησε την παραμονή ενός τουρκικού αγήματος στο στάτους της ΤΟΥΡΔΥΚ, με αντίστοιχο ελληνικό άγημα, όπως η ΕΛΔΥΚ (θυμίζω ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ είχε 650 στρατιώτες και η ΕΛΔΥΚ 950). Το αφήγημα αυτό λέει ότι ο Τσαβούσογλου δήλωσε κατηγορηματικά ότι αυτές τις θέσεις δεν μπορούσε να τις δώσει γραπτώς, παρά μόνο στο τελικό κείμενο της συμφωνίας, πάνω στην οποία θα έπρεπε να μπουν οι υπογραφές. Πριν από εκείνο το στάδιο δεν μπορούσε, λέει, να δεσμεύσει την Τουρκία και ότι αν δεν φτάναμε στο τελικό κείμενο ήταν σαν μην είπε ποτέ κάτι τέτοιο. Παρόλ’ αυτά, λέει το αφήγημα, ο Αναστασιάδης επέμενε στη θέση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό γι’ αυτό κι όταν ο Γκουντέρες ρώτησε τον Τσαβουσογλου αν ισχύουν οι θέσεις του, για να τις γράψει πρόχειρα κάτω, ο Τσαβούσογλου του απάντησε «δεν σου είπα ποτέ κάτι τέτοιο«.  Με άλλα λόγια, το αφήγημα αυτό επιρρίπτει την ευθύνη για το ναυάγιο στον πρόεδρο Αναστασιάδη διότι ουσιαστικά απέρριψε την προφορική τουρκική πρόταση για μηδέν εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα, από τη στιγμή που επέμενε και σε μηδέν στρατό, απορρίπτοντας την παραμονή ΤΟΥΡΔΥΚ και ΕΛΔΥΚ. 

Από τη δήλωση του Έσπεν Μπαρθ Άιντα, ότι «η πραγματική θέση της Τουρκίας δεν είναι αυτή που λέει η ελληνική πλευρά” συνάγεται ότι ο Ειδικός Σύμβουλος του Γ.Γ. του ΟΗΕ, υιοθετεί το δεύτερο αφήγημα, δεν μπορεί όμως να αναφερθεί ξεκάθαρα στο τι (κατά τη δική του άποψη) έγινε στο Crans-Montana, πρώτον διότι δεσμεύεται από το απόρρητο των συνομιλιών και δεύτερον διότι αν πει ότι η Τουρκία δέχτηκε μηδέν εγγυήσεις και μηδέν επεμβατικά δικαιώματα, ο πρώτος που θα τον διαψεύσει θα είναι ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είτε διότι όντως η Τουρκία δεν δέχτηκε ποτέ κάτι τέτοιο (όπως λέει το δικό μας αφήγημα) είτε διότι η Τουρκία δεν θέλει να κάνει αυτή την υποχώρηση πριν την τελική συμφωνία (όπως λέει το δεύτερο αφήγημα). Κατακεραυνώνοντας κυριολεκτικά τον Άιντα, ο πρόεδρος Αναστασιάδης προειδοποίησε ότι θα δώσει στη δημοσιότητα τα πρακτικά των συνομιλιών στο Crans-Montana. Αλλά αν υπήρξε όντως προφορική και υπό όρους δέσμευση του Τσαβούσογλου, αυτή λογικά δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στα πρακτικά…

Κατά τα άλλα, φύγαμε από το Crans-Montana με ένα τραγικό ναυάγιο που αναβάλλει ξανά επ’ αόριστον τις όποιες προσπάθειες για λύση του Κυπριακού, διατηρεί την ντε φάκτο διχοτόμηση της πατρίδας μας, με τους εκτοπισμένους που έζησαν στην κατεχόμενη γη μας να φεύγουν σιγά σιγά από τη ζωή, με τον δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού μας να μεταβάλλεται υπέρ των Τούρκων, με την κατεχόμενη Κύπρο να εκτουρκίζεται πολιτικά, πολιτισμικά και άλλως πως, με τους 43 χιλιάδες πάνοπλους Τούρκους στρατιώτες να συνεχίζουν να μας σημαδεύουν με τις κάννες τους. Το πιο τραγικό όμως είναι ότι φύγαμε και με την κατηγορία του φταίχτη να αιωρείται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας, όπως συνάγεται από τα υπονοούμενα του εκπροσώπου του ΟΗΕ, ο οποίος θα συντάξει σε σύντομο χρονικό διάστημα την έκθεσή του για το πώς κατέληγε σε ναυάγιο η πιο ελπιδοφόρα μέχρι σήμερα προσπάθεια για λύση του Κυπριακού.

Αν οι οργισμένες εναντίον του Άιντα δηλώσεις του προέδρου Αναστασιάδη πιάνουν τόπο μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη, εκείνο που θα μετρήσει στα διεθνή κέντρα αποφάσεων είναι η άποψη του ΟΗΕ και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο, που οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να πουλήσουν S400 στον Ερντογάν, οι Αμερικάνοι δηλώνουν ότι θεωρούν την Τουρκία ενεργειακό σύμμαχό τους στην ανατολική Μεσόγειο κι οι Ισραηλινοί ετοιμάζονται για συμφωνίες μεταφοράς του φυσικού αερίου τους μέσω Τουρκίας… 

 

Λαμπρόν να μας κάψει, αν τα κάνουμε πάλι μαντάρα…

Την ώρα που ο Ερντογάν εκδίδει τη μία NAVTEX πίσω από την άλλη, στέλνει στην ΑΟΖ μας το Μπαρμπαρός κι απειλεί με πόλεμο, ο Γενικός Διευθυντής Ενέργειας του Ισραήλ, Σαούλ Μέριντορ, δηλώνει ότι το Ισραήλ βλέπει θετικά τις έρευνες του Μπαρμπαρός στην Κυπριακή ΑΟΖ και ότι θα σταλεί ισραηλινό φυσικό αέριο στην Τουρκία, με αγωγό που θα περνά από την κατεχόμενη Κύπρο ή από τη θάλασσα ανατολικά της Κύπρου, ακόμη και με άλυτο το Κυπριακό (κάτι που παραπέμπει βεβαίως σε αναβάθμιση του ψευδοκράτους και υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Την ίδια ώρα ο ομόδοξος  μας πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαδίμηρος Πούτιν συναντάται με τον σουλτάνο Ερντογάν και ανακοινώνει ότι οι σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας αποκαθίστανται ομαλώς, η Κομισιόν, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιδημοκρατική διακυβέρνηση του Ερντογάν, προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρήσει ζωντανές τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία κι ο πρόεδρος Τραμπ επικοινωνεί με τον Ερντογάν για να συζητήσουν τρόπους διεύρυνσης της συνεργασίας ΗΠΑ – Τουρκίας, τόσο στο θέμα της συριακής κρίσης όσο και ευρύτερα. 

Κι εμείς εδώ «στην κοσμάρα μας”. Έχουμε προεκλογική εκστρατεία τώρα. Βγάλαμε ταμπελίτσα έξω από την πόρτα «do not disturb». Έτσι αποφάσισε ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι όπως πάντα ο πρόεδρος Αναστασιάδης ακολουθεί. Ότι δεν είχαμε δηλαδή άλλα προβλήματα σε τούτο τον τόπο κι έπρεπε να μπούμε στη μάχη της καρέκλας ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές (διότι πάνε ήδη και κάτι μήνες που ξεκίνησε η βαλίτσα). Έτσι κι αλλιώς, εδώ και πέντε χρόνια την πολιτική ατζέντα της ημέρας την καθορίζει ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι οι λοιποί απλώς ακολουθούν. Μαζί τους δυστυχώς κι ο πρόεδρος Αναστασιάδης, ενίοτε μάλιστα χάνοντας τη πυξίδα, με αποτέλεσμα να μοιάζει η χώρα με ανερμάτιστο καράβι σε αχαρτογράφητα νερά.

Την ώρα λοιπόν που ο Ερντογάν παίζει γύρω μας διπλωματικό παιχνίδι, με προφανέστατο στόχο:

  • να ακυρώσει τα πλεονεκτήματα που αποκτήσαμε μέσα από σωστές στρατηγικές κινήσεις και συμμαχίες και να προσεταιριστεί εκείνος τους δικούς μας συμμάχους,
  • να μας φορτώσει έπειτα την αποτυχία εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό για να πετύχει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους σε αναγνωρισμένο ανεξάρτητο κράτος με παράλληλη, ως εκ τούτου, υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας,
  • να βάλει χέρι στο φυσικό πλούτο της Κύπρου, κατά τρόπο που να είναι αποδεκτός από τη διεθνή κοινότητα,

οι δικοί μας εδώ μιλάνε για «νέα στρατηγική» που θα προκαλέσει λέει «κόστος στην Τουρκία». Ανέξοδες λαϊκίστικες ανευθυνότητες, που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον στόχο του Ερντογάν: στη διχοτόμηση.

Με την ταπεινή κι ασήμαντή μου φωνή, προειδοποιώ τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τους λοιπούς πολιτικούς που διαχειρίζονται την τύχη μας: Αν ο Τούρκος καταφέρει να προσεταιριστεί ξανά το Ισραήλ ως οικονομικό εταίρο και κάνει μαζί του συμφωνία για αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, χωρίς να έχει προηγουμένως λυθεί το Κυπριακό, θα είναι η χειρότερη μέχρι σήμερα ήττα και καταστροφή που έχουμε υποστεί.

Μια τέτοια συμφωνία από μόνη της θα υποβαθμίσει ντε φάκτο την Κυπριακή Δημοκρατία, θα μας φέρει σε αντιπαράθεση με τον Ισραήλ και τους Αμερικανούς, θα χάσουμε το πλεονέκτημα του φυσικού αερίου κι αμφιβάλλω αν θα προχωρήσουν οι διεθνείς κολοσσοί σε εξόρυξή του υπό τέτοιες δυσμενείς γεωπολιτικές συνθήκες, θα χάσουμε με άλλα λόγια το ισχυρό ανάχωμα των συμμαχιών που τώρα διαθέτουμε έναντι της τουρκικής πολιτικής για διχοτόμηση της Κύπρου. Κι αν συμβεί αυτό, καμία πιθανότητα δεν θα υπάρχει στο εξής για μια δίκαιη λύση του Κυπριακού. Η διχοτόμηση θα είναι η απαρχή της μετατροπής της Κύπρου (πληθυσμιακά και οικονομικά) σε τουρκικό νησί. Όποιος παραπλανά το λαό ότι το δίκαιο της υπόθεσής μας θα υπερισχύσει των συμφερόντων των ισχυρών της Γης, είτε άσχετος πρέπει να είναι είτε ψεύτης.

Έχουν σταλεί πολλά μηνύματα από πλευράς Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, ότι η χώρα αυτή βάζει και την Τουρκία μέσα στην εξίσωση της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου. Αν εμείς, εθελοτυφλώντας, αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν υπέρ του Ερντογάν, επειδή έχουμε προεκλογική εκστρατεία κι επειδή το πολιτικό μέλλον του Νικόλα ή του Αναστασιάδη ή του Λιλλήκα ή οποιουδήποτε άλλου τίθεται πάνω από το μέλλον εμάς και των παιδιών μας, τότε δεν έχω τίποτε άλλο να πω παρά την γνωστή κυπριακή έκφραση: «λαμπρόν να κάψει»!   

2

Ο αιφνιδιασμός ως συνιστώσα του εθνικού μας μαζοχισμού

ΙΣΡΑΗΛ - ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ«Παιχνίδια σε διπλό ταμπλό – Κοντά σε συμφωνία Ισραήλ και Τουρκία, ενώ το Τελ Αβίβ συνεχίζει και με Κύπρο».

Αυτός είναι ο τίτλος σημερινού πρωτοσέλιδου στον Φιλελεύθερο, που ενημερώνει τους αναγνώστες του ότι Ισραηλινοί και Τούρκοι βρίσκονται πολύ κοντά σε συμφωνία για μεταφορά ισραηλινού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας. Η διατύπωση του τίτλου σαφέστατα μαρτυρεί την απαρέσκεια της εφημερίδας για την εξέλιξη αυτή. Είναι σαν να φαίνεται δηλαδή περίεργο ο Ισραήλ να είναι εταίρος με την Τουρκία και με την Κύπρο ταυτόχρονα εκ παραλλήλου.

Τα τελευταία τρία χρόνια έγραψα αρκετά άρθρα επιχειρηματολογώντας σε σχέση με την άποψη μου ότι το Κυπριακό θα οδηγηθεί σε λύση διότι αυτό επιβάλλουν οι σχεδιασμοί των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή. Ότι ο φυσικός πλούτος στη λεκάνη της νοτιοανατολικής Μεσογείου πρέπει να ανορυχθεί υπό συνθήκες ειρήνης και ως εκ τούτου θα επιδιωχθεί ευρεία συνεργασία όλων των εμπλεκομένων και σημαντικών χωρών κι ότι συντρέχει παράλληλα μια εξαιρετικά ευνοϊκή συγκυρία για λύση του Κυπριακού, με τρόπο που να ικανοποιεί και τις δύο κοινότητες του νησιού. 

Όταν ειδικοί επί των υδρογονανθράκων, όπως ο Σόλων Κασίνης κι ο Χαράλαμπος Έλληνας, επέμεναν ότι ο Ισραήλ δεν επρόκειτο ποτέ να τα ξαναβρεί με την Τουρκία κι ότι δεν υπήρχε περίπτωση να περάσει ισραηλινό φυσικό αέριο από τη χώρα αυτή, εγώ έγραφα ότι μια τέτοια εξέλιξη θα πρέπει να θεωρείται πολύ πιθανή αν όχι βέβαιη.

Δεν είμαι ειδικός ούτε επί των αερίων ούτε επί των μεσανατολικών ζητημάτων. Επιχειρηματολογώ με βάση τη λογική μου, που δεν είναι τίποτε παραπάνω από κοινή λογική. Παρόλα αυτά η σχολή σκέψης που εδώ και 42 χρόνια επιδιώκει, μονίμως και με διάφορες αιτιάσεις, την αναβολή της λύσης του Κυπριακού επ’ αόριστον, επέμενε ότι Ισραήλ και Τουρκία δεν πρόκειται να τα βρουν, «διότι οι Ισραηλίτες δεν είναι Κυπραίοι», όπως έλεγαν χαρακτηριστικά.

Μάλιστα έφτασαν στο σημείο να πιστεύουν ότι ο Ισραήλ είναι εναντίον της λύσης του Κυπριακού διότι δεν θέλει μέσα στα πόδια του την Τουρκία. Παιδαριώδη επιχειρήματα, χωρίς το βάρος και τη σοβαρότητα που απαιτεί η κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο τόπος μας. Με τέτοιες επιδερμικές και «άρπα-κόλλα» προσεγγίσεις καταφέρνουμε κάθε φορά να αιφνιδιαζόμαστε μπροστά σε εξελίξεις που ήταν πλήρως προβλέψιμες.

Σε άρθρο μου πριν από δύο χρόνια, με τίτλο «Ο Ισραηλινκός ΥΠΕΞ και οι επιλογές για εξαγωγή του φυσικού αερίου» έγραφα τα εξής: «Μπορεί μεν οι εμπειρογνώμονες που ασχολούνται με θέματα φυσικού αερίου να δηλώνουν ότι δεν τίθεται θέμα μεταφοράς αερίου μέσω Τουρκίας, αλλά φαίνεται ότι η λύση που θα επιδιώξουν σ’ αυτό το θέμα οι ΗΠΑ και ίσως η ΕΕ θα είναι όχι τεχνοκρατική αλλά πολιτική… Ας το έχει λοιπόν διαρκώς υπόψη η πολιτική μας ηγεσία, για να μην ακούσουμε ένα πρωί πάλι τη γνωστή φαρσοκωμωδία με τις εκπλήξεις και τους ολοφυρμούς, ότι τάχατες παγιδευτήκαμε. Διότι τα μηνύματα που φτάνουν στ’ αυτιά μας είναι ξεκάθαρα.»

Ενώ λοιπόν τα μηνύματα ήταν ξεκάθαρα πριν από δύο χρόνια, σήμερα κάποιοι αιφνιδιάζονται και πάλι. Και πού είσαι ακόμα… Στους επόμενους λίγους μήνες να δείτε τι θα γίνει.  Όταν η επιλογή μας θα είναι να λύσουμε το Κυπριακό ή να χάσουμε οριστικά το παιχνίδι των υδρογονανθράκων, με πιθανότερη εξέλιξη ο Ισραήλ να περάσει το δικό του φυσικό αέριο στην Τουρκία χωρίς εμάς και φυσικά από περιοχές της Κύπρου που δεν ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία, εκεί να δείτε κλάματα και οδυρμούς από τις γνωστές … πατριωτικές δυνάμεις. 

Είπαμε και γράψαμε εδώ και πολύ καιρό και πάντως έγκαιρα ότι έρχονται εξελίξεις. Ότι έπρεπε να είμαστε πλήρως προετοιμασμένοι, να ξέρουμε τι θέλουμε και, με τη στήριξη των ισχυρών (σ’ αυτή την ευνοϊκή για εμάς και δύσκολη για την Τουρκία γεωπολιτική συγκυρία) να επιτύχουμε μια βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού.  Αυτοί που απορρίπτουν τα πάντα στο Κυπριακό μιλώντας τάχα για πορεία προς την «όποια λύση” είναι αυτοί που με την χωρίς πυξίδα και έρμα πολιτική μας οδηγούν όχι απλά στην «όποια λύση” αλλά στην χειρότερη λύση από όλες, που θα είναι η διχοτόμηση και η αποαναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως επίσημου κράτους στο σύνολο της επικράτειας της Κύπρου. 

Εύχομαι ο πρόεδρος Αναστασιάδης να είναι αρκούντως προετοιμασμένος κι αποφασιστικός. Διότι οι γνωστές πολιτικές δυνάμεις (που εξάλλου είναι στην αντιπολίτευση και δικαιούνται να λένε ό,τι θέλουν) δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να έχουν συνειδητοποιήσει πλήρως την κρισιμότητα της κατάστασης. 

Αλλά όταν δεν μπορείς να δεις πού παν τα τέσσερα, πέφτεις από λακκούβα σε λακκούβα και θα ‘σαι τυχερός αν δεν βρεθείς στο τέλος και στον πάτο του πηγαδιού. Τελικά όμως σε τούτο τον τόπο γουστάρουμε τον αιφνιδιασμό. Είναι μια από τις θανάσιμες συνιστώσες του εθνικού μας μαζοχισμού.

ΣΗΜ.: Πατώντας ΕΔΩ, μπορείτε να διαβάσετε άρθρα μου από το 2013 μέχρι σήμερα, στα οποία επιχειρηματολογώ εκτενέστερα για τη σχέση ανάμεσα στην αξιοποίηση των υδρογονανθράκων και την ανάγκη για γρήγορη λύση του Κυπριακού.  

 

Το μέλλον κι οι «μωρές παρθένες”…

kypros apo psilaΈπειτα από τη συμφωνία ΗΠΑ – Ρωσίας στο Συριακό ζήτημα, ανοίγει ο δρόμος για την ειρήνη στην καταταλαιπωρημένη από τις διεκδικήσεις των μεγάλων δυνάμεων γειτονική μας χώρα. Στους επόμενους μήνες το λεγόμενο «Ισλαμικό Κράτος” θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη κι ο χάρτης της Μέσης Ανατολής θα επανακαθοριστεί στη βάση δεδηλωμένων και παρασκηνιακών συμφωνιών μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Σ’ αυτές τις τελευταίες είναι σίγουρο πια ότι διαλαμβάνεται κι η ίδρυση κουρδικού κράτους στις βόρειες περιοχές του Ιράκ και της Συρίας, στο μαλακό δηλαδή υπογάστριο της Τουρκίας. 

 Η Άγκυρα βρίσκεται αναμφίβολα σε απομόνωση και κάτω από φοβερή πίεση. Μοιάζει να είναι ο «αδύναμος κρίκος” ανάμεσα στους εν δυνάμει ισχυρούς παίκτες της περιοχής, καθώς οι εξελίξεις τρέχουν, με τις μεγάλες δυνάμεις να προσπερνούν αδιάφορα τις διαμαρτυρίες της. Τα περιθώρια του Ερντογάν για ελιγμούς και καπρίτσια στενεύουν. Η πολιτική του έχει αποτύχει οικτρά. Η Τουρκία έχει τώρα μόνο μια επιλογή: Να συνεργαστεί. Μόνο έτσι θα διασφαλίσει τη συμμετοχή της στο νέο γεωστρατηγικό σχεδιασμό, βασικός πυλώνας του οποίου θα είναι και η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της περιοχής.

 Η λύση του Κυπριακού είναι απαραίτητη στο σημερινό γεωστρατηγικό πλαίσιο και πρέπει επιτέλους όλοι σε τούτο το νησί, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, να το κατανοήσουμε, αν δε θέλουμε να γευτούμε τις απρόβλεπτες συνέπειες της αυταπάτης ότι μπορούμε εμείς να απορυθμίσουμε τους σχεδιασμούς των ισχυρών της γης.

Πάντως η συμμετοχή της Τουρκίας είναι απαραίτητη, για να διασφαλιστεί η αξιοποίηση των κοιτασμάτων υπό συνθήκες ειρήνης. Αν δε συνεργαστεί, δε θα βρεθεί απλώς εκτός παιχνιδιού. Θα εξαναγκαστεί να συνεργαστεί, με τρόπους που δε θα είναι διόλου ευχάριστοι για τον Ερντογάν και την σημερινή κυβέρνηση της χώρας.

Αν η Τουρκία συνεργαστεί, μέρος του φυσικού αερίου του Ισραήλ και πολύ πιθανόν της Κύπρου θα διοχετευθεί στη χώρα αυτή, όχι μόνο για τους πολιτικούς λόγους που επισημαίνω σε τούτο το άρθρο, αλλά και για πολύ σημαντικούς οικονομικούς λόγους, που έχουν να κάνουν με τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων ανόρυξης και αξιοποίησης των υδρογονανθράκων.

 Η διεθνής κοινότητα θα επιδιώξει συνεπώς μια συμφωνία στο Κυπριακό που θα ικανοποιεί και τις δύο κοινότητες, διότι είναι αυτονόητο πως αν η λύση δεν ικανοποιεί και τα δύο μέρη (πολύ περισσότερο αν δεν ικανοποιεί την πλειοψηφούσα κοινότητα του νησιού), το ζητούμενο, που είναι η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων σε συνθήκες ειρήνης, δε θα έχει διασφαλιστεί.

 Η Κύπρος βρίσκεται τώρα σε σαφώς ευνοϊκότερη θέση σε σχέση με την Τουρκία. Κατ΄αρχάς μέρος των των ποσοτήτων υδρογονανθράκων βρίσκεται στη δική της ΑΟΖ. Έπειτα είναι μία χώρα που διατηρεί άριστες σχέσεις με όλους τους γείτονές της, όπως και με τις μεγάλες δυνάμεις, σε αντίθεση με την Τουρκία που έχει πρόβλημα με όλους. Αυτή τη συγκυρία πρέπει να αξιοποιήσουμε όταν θα βρεθούμε σύντομα μπροστά τις ραγδαίες, καταληκτικές εξελίξεις σε σχέση με το Κυπριακό. Η προσήλωσή μας στις διεθνείς και ευρωπαϊκές αρχές δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί αρνητικά από τη διεθνή κοινότητα. Αντίθετα αποτελούν εξ αντικειμένου την πιο λογική βάση ενός έντιμου συμβιβασμού. Αν η Τουρκία επιμένει σε παράλογους όρους, αυτό θα μεταφραστεί ως πεισμονή της στην εκνευριστική πλέον, για τις μεγάλες δυνάμεις, άρνησή της να συνεργαστεί και θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες.

 Βρισκόμαστε στην ευνοϊκότερη από ποτέ συγκυρία για να διασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον στις σημερινές και μελλοντικές γενιές. Οι σχεδιασμοί των μεγάλων δυνάμεων θα προχωρήσουν πάντως είτε μ’ εμάς είτε χωρίς εμάς. Ως εκ τούτου, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, εφόσον όντως θέλουν να συνδράμουν εποικοδομητικά στις καθοριστικές για το μέλλον αυτού του λαού εξελίξεις, οφείλουν να προσεγγίσουν την προοπτική της λύσης με λογική, σύνεση και συνέπεια. Μόνο έτσι αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο και προοπτικές επιτυχίας η έννοια της διεκδίκησης. Όταν γίνεται επί συγκεκριμένων θέσεων της πλευράς μας στις διαπραγματεύσεις κι όχι απλά αερολογώντας. Με τις αερολογίες αποπροσανατολιζόμαστε από το στόχο. Αντί να γρηγορούμε, βυθιζόμαστε στην ραθυμία της αυταπάτης και μοιραία, σαν τις «μωρές παρθένες” του ευαγγελίου, θα μείνουμε εκτός του «νυμφώνος” του νέου γεωστρατηγικού τοπίου της περιοχής. 

  Επιτέλους ας αρθούν όλοι στο ύψος των περιστάσεων. Την «ώρα της κρίσεως” πρέπει να επιτύχουμε την καλύτερη δυνατή λύση του Κυπριακού. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας και πολύ περισσότερο στα παιδιά μας, που ζουν σήμερα σε μια καταταλαιπωρημένη χώρα, με κουτσουρεμένα τα όνειρα κι αβέβαιο το μέλλον τους. Έχουμε χρέος να τους παραδώσουμε όχι τα χρέη που μαζέψαμε από τις αποτυχίες μας τόσες δεκαετίες αλλά μια πολύ καλύτερη Κύπρο.

Σχετικό με το θέμα είναι και παλαιότερο άρθρο μου (από τον περασμένο Οκτώβριο) με τίτλο «Σύντομα θα πρέπει να πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις”
2

Σύντομα θα πρέπει να πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΑΚΙΝΤΖΙΣτα βαθιά και με συχνές πια συναντήσεις μεταξύ Αναστασιάδη και Ακιντζί, μπαίνουν από σήμερα οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Την ίδια στιγμή στη Γενεύη συναντώνται οι υπουργοί εξωτερικών των χωρών που ενεπλάκησαν στο συριακό ζήτημα με στόχο να υπάρξει συμφωνία και συναντίληψη, κάτω από κι από το βάρος της ανθρωπιστικής κρίσης που προκάλεσε, όχι μόνο στη Συρία αλλά και στην Ευρώπη με τη μετακίνηση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων, ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος.

Γιατί έχω βάλει στην ίδια παράγραφο τα δύο αυτά θέματα; Διότι προβλέπω πως στο μεν Συριακό θα υπάρξει σύντομα συμφωνία μεταξύ αντιπάλων και υποστηρικτών του Άσαντ για κοινή αντιμετώπιση και εξουδετέρωση του «Ισλαμικού Κράτους” κι αμέσως μετά προτεραιότητα θα πάρει για τη διεθνή κοινότητα το Κυπριακό. Διότι οι ενεργειακοί σχεδιασμοί σε σχέση με τους υδρογονάνθρακες της ανατολικής Μεσογείου πρέπει να προχωρήσουν στο στάδιο της υλοποίησης.

Από τη στάση που θα τηρήσει ο Ερντογάν – αμέσως μετά τις μεθαυριανές βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία- τόσο στο Κυπριακό όσο και σε άλλα ζητήματα που ενδιαφέρουν τη Δύση, θα διαφανεί κατά πόσο θα προχωρήσουμε σύντομα σε λύση του εθνικού μας προβλήματος ή αν η Δύση θα κληθεί να αντιμετωπίσει πλέον την Τουρκία ως ένα πραγματικό πρόβλημα, πέρα από τα μέχρι σήμερα εκνευριστικά καπρίτσια της. Σε μια τέτοια περίπτωση τα πράγματα περιπλέκονται, εις βάρος όμως της Τουρκίας και του ίδιου του Ερντογάν ως ηγέτη της.

Εφόσον όμως η Άγκυρα προχωρήσει με αποφασιστικά βήματα προς την κατεύθυνση της λύσης, οι χειρισμοί του προέδρου Αναστασιάδη τις επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμοι, όπως και οι αποφάσεις που θα κληθούμε να πάρουμε σε λίγους μήνες από σήμερα. Πρέπει να αποδείξει με πρακτικούς όρους στην διεθνή κοινότητα ότι θέλει τη λύση, αλλά την ίδια στιγμή οφείλει να παραμείνει σταθερός κι ανυποχώρητος στα ζητήματα αρχών, όπως είναι η πλήρης εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Αυτή η απαίτηση από κανένα και σε καμία περίπτωση δεν θα καταγραφεί ως αδιαλλαξία. Εκτεθειμένη θα είναι η άλλη πλευρά αν αξιώνει μέχρι τέλους πεισματικά μια συμφωνία που να παραβίαζει αρχές του διεθνούς δικαίου.

Τα ακανθώδη ζητήματα πρέπει να τύχουν επεξεργασίας μέσα από διεθνείς και κυρίως ευρωπαϊκές πρακτικές, αποφάσεις, συνθήκες και δικαστικές ετυμηγορίες, όπως π.χ. το περιουσιακό, που μπορεί και πρέπει να ρυθμιστεί στο πλαίσιο των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Πάντως όσοι ευθέως ή εμμέσως προτρέπουν τον πρόεδρο Αναστασιάδη να αποχωρήσει από τις συνομιλίες, είναι σαν να τον καλούν να μας ρίξει στα βράχια της διχοτόμησης, διότι χωρίς καμία αμφιβολία θα φορτωθούμε εμείς την ευθύνη ενός νέου ναυαγίου κι η επόμενη κίνηση της διεθνούς κοινότητας θα είναι η αναβάθμιση αν όχι και η αναγνώριση ακόμη του ψευδοκράτους.  Σε μια τέτοια περίπτωση οριστικά κερδισμένη θα είναι μόνο η Τουρκία η οποία σε βάθος χρόνου, με οικονομικούς και δημογραφικούς όρους, θα εδραιώσει την παρουσία και τον έλεγχό της στην Κύπρο.

Είναι προς το συμφέρον όλων – Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Ελλάδας, Τουρκίας και γενικά των χωρών της περιοχής- να προκύψει σύντομα μια έντιμη και βιώσιμη λύση στο Κυπριακό, που θα επιτρέψει την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων σε συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας, για το καλό και την ευημερία ολόκληρου του κυπριακού λαού.

 

1

Το πάμε πάλι φιρί φιρί για πιστόλι στον κρόταφο;

COWBOY WITH PISTOLΤον Δεκέμβριο του 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήγε στην σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλες αποφασισμένος να θέσει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, εκτός αν η Άγκυρα συμφωνούσε να υπογράψει πρωτόκολλο με το οποίο θα άνοιγε τα τουρκικά λιμάνια στα κυπριακά πλοία.

Μικρό το αντάλλαγμα που ζητούσε, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η μισή Κύπρος βρισκόταν υπό τουρκική κατοχή από το 1974. Πήρε προφανώς μαζί του ο Τάσσος μικρό καλάθι ελπίζοντας να το φέρει πίσω γεμάτο, γιαυτό κι επέμενε πεισματικά μέχρι λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από το άνοιγμα των λιμανιών.

Παρά τις πιέσεις των Ευρωπαίων ωστόσο ο Ερντογάν αρνήθηκε μέχρι τέλους να δεχτεί κάτι τέτοιο. Το μόνο που δέχτηκε ήταν να υπογράψει μια αόριστη δήλωση ότι η Άγκυρα είχε την πρόθεση να υπογράψει ένα τέτοιο πρωτόκολλο κάποια στιγμή στο μέλλον…

Λίγο πριν αρχίσει η σύνοδος κορυφής,  ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας κι ο καγκελάριος της Γερμανίας συναντήθηκαν με τον Τάσσο Παπαδόπουλο και, σύμφωνα με μαρτυρία του Ολλανδού διπλωμάτη Pieter de Goijer που αποκάλυψαν τα Wikileaks:

«…O πρόεδρος Σιράκ είπε: «Τάσσο, κοίτα… Ο Τόνυ (Μπλερ), ο Γκέρχαρντ (Σρέντερ) κι εγώ πιστεύουμε ότι (η δήλωση της Τουρκίας) είναι μια πολύ καλή ιδέα. Δεν έχουμε χρόνο. Ξέρω ότι θα συμφωνήσεις”. Έπειτα ο Σιράκ σηκώθηκε, πλησίασε τον Παπαδόπουλο και του είπε: «Τώρα ας πάμε μέσα στη συνάντηση”.

Έπειτα από αυτό ο Σιράκ οδήγησε τον ελαφρώς σαστισμένο Παπαδόπουλο στη σύνοδο του Συμβουλίου. Έτσι λειτουργεί εν τέλει η Ευρώπη: οι μεγάλες χώρες συνασπίζονται όταν πρέπει να «καθαρίσουν” με ενοχλητικά ζητήματα που θέτουν οι μικροί…»

Τελικά ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναγκάστηκε να πει το μεγάλο ΝΑΙ στο να ξεκινήσουν οι ενταξιακές της Τουρκίας, παίρνοντας ως αντάλλαγμα το απόλυτο τίποτα. Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, παρά τις προγενέστερες βαρύγδουπες δηλώσεις του ιδίου και των συνεργατών του στην τότε κυβέρνηση. 

Σήμερα ακούμε πάλι τα ίδια παχιά λόγια, παριστάνουμε τους βαρύμαγκες, ότι περίπου εμείς αποφασίζουμε στην ΕΕ κι οι άλλες 27 χώρες μέλη στέκονται σούζα. Παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε από τα παθήματά μας. Η αλήθεια είναι πως, ενόσω η Γερμανία κι η Γαλλία έχουν λόγους να μην προχωρεί η ενταξιακή διαδικασία για την Τουρκία, θα μπορούμε κι εμείς να παριστάνουμε τον Βεληγκέκα. Να φωνάζουμε πως αν η Τουρκία δεν ανοίξει την Αμμόχωστο ή έστω τα λιμάνια (ναι, έντεκα χρόνια μετά, περιμένουμε ακόμη να τα ανοίξει), εμείς θα θέτουμε βέτο. 

Μόλις οι ισχυρές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφασίσουν ότι η Τουρκία θα προχωρήσει, τότε ο Ολάντ θα πλησιάσει τον πρόεδρο Αναστασιάδη και θα του πει «Νίκο, ο Ντέιβιντ, η Άνγκελα κι εγώ αποφασίσαμε ότι είναι καλή ιδέα να ανοίξουν τα κεφάλαια 23 και 24. Νομίζω ότι συμφωνείς κι εσύ. Πάμε τώρα μέσα να ξεκινήσουμε τη Σύνοδο”. Έπειτα θα πιάσουν μπράτσο τον ελαφρώς σαστισμένο Αναστασιάδη και θα προχωρήσουν στην αίθουσα. 

Η Μέρκελ πήγε προχτές στην Τουρκία κι υποσχέθηκε στην τουρκική ηγεσία μερικά δισεκατομμύρια ευρώ και το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων, με αντάλλαγμα η Άγκυρα να συγκρατεί πρόσφυγες από τη Συρία από του να καταφεύγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για όσους δεν κατάλαβαν καλά η πρώτη χώρα που θα ωφεληθεί από μια τέτοια κίνηση της Τουρκίας είναι η Ελλάδα, διότι προφανώς από την Τουρκία οι πρόσφυγες πρώτα φεύγουν προς την Ελλάδα κι από εκεί προς οπουδήποτε αλλού. Η Αθήνα ευλόγως έθεσε μόνο ένα θέμα και το πέτυχε: να μην δοθεί στην Τουρκία το ελεύθερο για κοινές περιπολίες με την Ελλάδα στο Αιγαίο.

Βεβαίως οι υποσχέσεις της Μέρκελ δεν επηρεάζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τα κυπριακά συμφέροντα.  Υποσχέθηκε στην Τουρκία να ανοίξει το κεφάλαιο 17, για το οποίο δεν είχε ένσταση η Κύπρος αλλά η Γαλλία, η οποία έδωσε προφανώς το πράσινο φως στην Γερμανίδα Καγεκλάριο. Αν όμως οι ισχυροί αποφασίσουν αργότερα να ανοίξουν και τα κεφάλαια 23 και 24, για τα οποία ενίσταται η Κύπρος, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτό θα γίνει ό,τι και να λέμε τώρα μεταξύ μας εμείς για να χαιρόμαστε μόνοι μας.

Οι ξένουν θεωρούν ότι το Κυπριακό θα λυθεί τους επόμενους μήνες κι αυτό εννοούσε η Μέρκελ όταν είπε προχτές στην Άγκυρα ότι, παράλληλα με τη βοήθεια προς την Τουρκία, είναι έτοιμη να παράσχει βοήθεια και προς στην Κύπρο.  Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στην περιοχή μας -σχεδιασμοί που δεν αφορούν μόνο τους υδρογονάνθρακες αλλά και τα συμφέροντα όλων των χωρών της ανατολικής Μεσογείου- επιβάλλουν λύση του Κυπριακού σύντομα. Ο διεθνής παράγοντας δεν θα περιμένει να ξεμπερδέψουμε εμείς με τις βουλευτικές μας, τις δημοτικές μας, τις προεδρικές μας και πάει λέγοντας…

Εξ αιτίας των υδρογονανθράκων λοιπόν το Κυπριακό φτάνει στο τέλος της μακράς του διαδρομής. Αν η πολιτική μας ηγεσία (και πάνω από όλους ο πρόεδρος) συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών και διεκδικήσουν στις συνομιλίες την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών καθώς και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στη νέα ομοσπονδιακή δομή του κυπριακού κράτους (όπως έχουμε ενυπογράφως συμφωνήσει), τότε ναι, μπορούμε και πρέπει να πετύχουμε μια λύση που να είναι προς όφελος όλων των Κυπρίων. 

 Αντίθετα, θα βρεθούμε προ εκλήξεων αν συνεχίσουμε τη μικροπολιτική υστερία, με την αντιπολίτευση να δαιμονοποιεί τα πάντα χωρίς καμία παραγωγική κι εποικοδομητική συνδρομή σε σχέση με την ουσία του Κυπριακού και τον πρόεδρο Αναστασιάδη να πιστεύει ότι έχει άπλετο χρόνο στη διάθεσή του μέχρι να εξαντλήσει την τρέχουσα θητεία του ή ακόμη χειρότερα αν αρχίσει να κάνει σκέψεις για το πώς θα διασφαλίσει δεύτερη πενταετία.

Αν πάμε έτσι, θα καταληφθούμε πάλι την κρίσιμη στιγμή εξ απίνης, απροετοίμαστοι για την τελική διαπραγμάτευση, για την τελική δηλαδή μάχη των μαχών στην οποία θα κριθεί το μέλλον μας σε τούτο το νησί κι αντί να πάμε για μαλλί θα βγούμε χειρότερα κουρεμένοι από ότι τον Μάρτιο του 2013, οπότε το να μιλάμε μετά για πιστόλια στον κρόταφο κι άλλες τέτοιες ιστορίες για αγρίους, θα είναι απλά φτηνιάρικες δικαιολογίες.

2

Στέφανε, αν τα κάνουμε μαντάρα και με το αέριο θα στηθούν κρεμάλες…

ÊÕÐÑÏÓ - ÅÐÉÓÊÅØÇ ÔÏÕ ÊÕÐÑÉÏÕ ÐÑÏÅÄÑÏÕ ÄÇÌÇÔÑÇ ×ÑÉÓÔÏÖÉÁ ÓÔÇÍ ÐËÁÔÖÏÑÌÁ "ÏÌÇÑÏÓ" (EUROKINISSI // ÃÑÁÖÅÉÏ ÔÕÐÏÕ ÊÁÉ ÐËÇÑÏÖÏÑÉÙÍ ÊÕÐÑÏÕ / ×ÑÉÓÔÏÓ ÁÂÑÁÁÌÉÄÇÓ)O Στέφανος Στεφάνου είναι ένας σοβαρός πολιτικός της νέας γενιάς του ΑΚΕΛ, αλλά σήμερα έκανε μια δήλωση … περιορισμένης ευθύνης: «Αφού η κυβέρνηση λέει ότι έχουμε στο οικόπεδο 9 πολύ περισσότερο φυσικό αέριο από ό,τι αναμέναμε, γιατί την ίδια στιγμή λέει (η κυβέρνηση) ότι δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε την κατασκευή του τερματικού, λόγω του ότι δεν υπάρχει αρκετό φυσικό αέριο; Ας αποφασίσει επιτέλους! Έχουμε ή δεν έχουμε;” Εγώ πάλι, ο πολίτης, με τον απλό μου νου, κατάλαβα 3 πράγματα:

  • Ότι για να συμφέρει η κατασκευή του χερσαίου τερματικού πρέπει να έχουμε όχι μόνο συγκεκριμένη μίνιμουμ ποσότητα αερίου αλλά και πρόθυμους συνεργάτες (κράτη και εταιρείες) και φυσικά ΠΕΛΑΤΕΣ! Αλλιώς θα φάμε πολλά δισκεκατομμύρια για την κατασκευή και λειτουργία του εργοστασίου και θα μας μείνει στο τέλος μόνο η μούζη!
  • Μέχρι στιγμής, το μόνο οικόπεδο για το οποίο έχουμε ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ για ποσότητες είναι το 12 διότι μόνο σε αυτό έγιναν επιβεβαιωτικές γεωτρήσεις. Μπορεί να προβλέπουμε (βάσει ΕΝΔΕΙΞΕΩΝ) ότι στο οικόπεδο 9 θα έχουμε μεγαλύτερη ποσότητα, αλλά πριν γίνουν οι επιβεβαιωτικές γεωτρήσεις ΔΕΝ έχουμε φυσικό αέριο. Έχουμε μόνο αέριο κουπανιστό!
  • Ότι το θέμα της αξιοποίησης των υδρογονανθράκων δεν είναι όπως τις «κουμέρες” που παίζουν εδώ τα κόμματά μας στο καθημερινό πολιτικό κουκλουθέατρο αυτού του τόπου. Είναι ένα θέμα ύψιστης οικονομικής αλλά και ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ σημασίας. Καλώς ή κακώς εκείνοι με τους οποίους συμμαχούμε και συνεργαζόμαστε για να κάνουμε αυτή τη δουλειά έχουν λόγο και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι κόψει ο νους μας. Πολύ περισσότερο μετά που τα κάναμε μαντάρα σε όλους τους τομείς και διαλύσαμε την Κύπρο. με τους ερασιτεχνισμούς μας και τις δουλειές του ποδαριού. Το ότι ο Ισραήλ, παρά τα παρακάλια μας, δεν έχει έρθει ακόμη κοντά να προσθέσει δικό του αέριο ώστε να είναι βιώσιμο το τερματικό και να ξεκινήσει η δουλειά, σημαίνει κάτι…

Να μην μου πει κανείς παρακαλώ ότι μπορούμε να αρχίσουμε την κατασκευή του τερματικού πριν έχουμε επίσημα στοιχεία για νέες ποσότητες, αφού μέχρι να κατασκευαστεί θα έχουν γίνει στο μεταξύ και οι νέες γεωτρήσεις. Τέτοιες δουλειές της κουτούρας να σταματήσουν επιτέλους σε τούτο τον τόπο! Κάθε πράγμα πρέπει να γίνεται με τις ΔΕΟΥΣΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ! Γενικά τα όποια βήματα πρόκειται να γίνουν στον τομέα της αξιοποίησης των υδρογονανθράκων, θα πρέπει να είναι προσεκτικά, μελετημένα, στον κατάλληλο χρόνο κι οπωσδήποτε να γίνονται με διαρκή εγρήγορση ευθύνης. Αν χειριστούν οι πολιτικοί κι αυτό το ζήτημα με την παροιμιώδη πια ανευθυνότητα τους κι εξανεμίσουν την μόνη ελπίδα που απέμεινε στα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον, τότε θα πρέπει πάραυτα να επανέλθει η θανατική ποινή και να αρχίσουν οι απαγχονισμοί…