Αρχείο ετικέτας ψευδοκράτος

Ο ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΟΙ ΒΑΡΩΣΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Αγαπημένοι μου Βαρωσιώτες. Θυμώσατε πολύ με το άρθρο του Άντρου Παυλίδη και έχετε δίκιο. Μου φάνηκε κι εμένα εξωφρενικό να θεωρεί ότι έπρεπε να βάλετε εσείς, οι προδομένοι και άοπλοι, τα κορμιά σας ανάχωμα στα τουρκικά τανκς. Την Αμμόχωστο δεν την ξεπουλήσατε εσείς. Άλλοι ξεπουλησαν κι εσάς μαζί με την Αμμόχωστο, μαζί με τη μισή Κύπρο.

Το τι έγινε τον Ιούλη του 1974 δεν ήταν μια ανοησία, όπως κάποιοι επιμένουν να μας παρουσιάζουν μέχρι σήμερα το πραξικόπημα. Ήταν σκόπιμη ενέργεια που αποσκοπούσε στη λύση του Κυπριακού με διχοτόμηση του νησιού. Ναι, ήταν προδοσία.

Υπήρχε πλάνο, συμφωνημένο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, να γίνει στην Κύπρο διχοτόμηση, είτε με διπλή ένωση είτε με δύο ανεξάρτητα κράτη. Το Σχέδιο Άτσεσον, δέκα χρόνια πριν, ακριβώς αυτό προνοούσε, με λιγότερο τότε έδαφος για τους Τουρκοκύπριους. Η Ελλάδα του Γεώργιου Παπανδρέου το αποδέχτηκε λέγοντας πως “όταν σου δίνουν την πολυκατοικία και σου ζητούν το ρετιρέ, κάνεις τη συμφωνία και δεν την απορρίπτεις”. Το απέρριψε όμως ο Μακάριος.

Δέκα χρόνια μετά, η Χούντα αποφάσισε να επιβάλει τη λύση αυτή με πραξικόπημα, ώστε να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή, να φύγουν διά της βίας οι Ελληνοκύπριοι από τον βορρά και να μετακινηθούν εκεί οι Τουρκοκύπριοι. Στη συνέχεια θα τα έριχναν πάνω στην Τουρκία, η Τουρκία θα επικαλείτο τη Συνθήκη Εγγυήσεως, η διεθνής κοινότητα ΔΕΝ θα καταδίκαζε την τουρκική εισβολή, όπως και δεν την καταδίκασε ΠΟΤΕ, ούτε κάλεσε ποτέ ξεκάθαρα την Τουρκία να αποσύρει τον στρατό της από το νησί (σε όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ ζητείται η αποχώρηση ΟΛΩΝ των ΞΕΝΩΝ στρατευμάτων, δηλαδή εξισώνουν την Τουρκία με την Ελλάδα).

Την πιο πάνω αλήθεια δε μας την είπαν ποτέ, διότι ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία. Σ’ αυτό όμως το σχέδιο ήταν μυημένοι πολλοί Έλληνες και Κύπριοι πολιτικοί και όχι μόνο χουντικοί. Αυτοί θεωρούσαν (και θεωρούν μέχρι σήμερα) ότι η καλύτερη λύση ήταν δύο χωριστές γεωγραφικές περιοχές και δύο χωριστές πολιτειακές οντότητες, ώστε να μην μπαίνουμε η μια κοινότητα στα πόδια της άλλης.

Στο σχέδιο είναι αλήθεια ότι δεν περιλαμβάνονταν τα Βαρώσια. Όμως κανείς από εμάς δεν το ήξερε αυτό. Έχοντας ήδη ξεκινήσει τρεις εβδομάδες πριν ο πρώτος γύρος της εισβολής και βλέποντας τη θηριωδία του τουρκικού στρατού από όπου περνούσε, ο μέσος Κύπριος πολίτης ήταν απολύτως λογικό να γυρέψει πώς να σώσει από αυτό το κακό τα παιδιά του και τον εαυτό του. Το να λέει σήμερα κανείς ότι κακώς έφυγαν τότε οι Βαρωσιώτες (την ώρα που φεύγαμε όλοι, ακόμη και οι Λευκωσιάτες προς τα βουνά) είναι τουλάχιστον ανόητο και εκατό τοις εκατό άδικο.

Καταλαβαίνω λοιπόν γιατί σας πνίγει το δίκιο. Αλλά, αγαπημένοι μου, ποιος είναι ο Άντρος ο Παυλίδης και τα βάλατε μαζί του και κάποιοι το βρίζετε με ανήκουστα λόγια μέσα στα κοινωνικά δίχτυα; Ένας απλός πολίτης είναι κι αυτός, που είπε μια μαλακία (με συγχωρείτε για την έκφραση). Εκείνοι που πραγματικά σας έκαναν κακό, είναι άλλοι.

Είναι εκείνοι που σχεδίασαν και υλοποίησαν τη διχοτόμηση και πιο πολύ από αυτούς οι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι.

Είναι εκείνοι που ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να πάρουν πίσω το Βαρώσι το 1978 όταν μας το έδωσαν οι Αμερικάνοι, ως “χειρονομία καλής θέλησης εκ μέρους της Τουρκίας”, για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Βεβαίως πρέπει να πω ότι δεν τους ένοιαζε τους Αμερικάνους αν θα ξεκινούσαν συνομιλίες, αλλά γύρευαν ένα καλό λόγο για να ξαναστείλουν όπλα στην Τουρκία, αφού από την εισβολή και μετά το αμερικανικό κογκρέσο επέβαλε εμπάργκο πώλησης όπλων στην Τουρκία.

Ακριβώς επειδή η Τουρκία ήθελε τότε να επανέλθει η αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη, ήταν διατεθειμένη παρασκηνιακά να δώσει το Βαρώσι. Όμως την ξελάσπωσε ο Σπύρος Κυπριανού και το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό κατεστημένο. Είναι γνωστό ότι πήγαν τότε και είδαν τον πρόεδρο μια αντιπροσωπεία επιχειρηματιών από τη Λεμεσό και του είπαν “μα για όνομα του Θεού, πάνω που αρχίσαμε να στεκόμαστε στα πόδια μας, θα ανοίξεις το Βαρώσι, να μας καταστρέψεις;”. Έτσι αρνήθηκε ο Σπύρος να πάρει το Βαρώσι και η Άγκυρα κατάφερε να ξεκινήσει και πάλι η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια χωρίς να δώσει πίσω τίποτα.

Τότε ήταν που χάθηκε η ευκαιρία για την Αμμόχωστο. Όταν θα πηγαίνατε πίσω στα σπίτια σας και θα κάνατε ένα απλό ξεσκόνισμα και σφουγγάρισμα. Τότε ήταν που χάθηκε η ευκαιρία να λυθεί το Κυπριακό, όταν δεν είχαν έρθει ακόμη Τούρκοι έποικοι στην Κύπρο και οι εκτοπισμένοι βρίσκονταν ακόμη μέσα στα αντίσκηνα. Αλλά το σχέδιο έλεγε άλλα. Το σχέδιο έλεγε προσωρινή διχοτόμηση (status quo) μέχρι να περάσουν τα χρόνια, οι πρόσφυγες να αποκατασταθούν, εκείνοι που έζησαν στο βορρά σιγά σιγά να πεθάνουν και τότε η διχοτόμηση να επισημοποιηθεί με συμφωνία. Γι’ αυτό έλεγε ο Ντενκτάς συχνά “τη λύση θα την βρουν οι επόμενες γενιές”. Μαζί του συμφωνούσαν κρυφά και οι αντίστοιχοι δικοί μας, εκείνοι που όποτε ξεκινούσε πρωτοβουλία για λύση, “συντρομάσσονταν” και κινούσαν γη και ουρανό για να την βουλιάξουν.

Αυτοί οι τελευταίοι δεν παραδέχονται ότι υπήρξε σχέδιο διχοτόμησης, δεν παραδέχονται ότι το 1978 ήταν η χρυσή ευκαιρία για επιστροφή του Βαρωσιού, ουσιαστικά ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ. Λένε τα δικά τους. Ότι η Τουρκία δεν το δεχότανε. Ανοησίες. Η Τουρκία θα το δεχότανε αναγκαστικά, αν το δεχόμασταν εμείς. Γι’ αυτό εξάλλου πήρε το Βαρώσι, για να το κρατά σαν διαπραγματευτικό χαρτί. Τη βγάλαμε όμως από τη δύσκολη θέση. Όπως και πολλές φορές αργότερα. Όσες φορές ζήτησαν οι μεγάλες δυνάμεις από την Τουρκία να κάνει υποχωρήσεις για να κερδίσει κάτι (π.χ. ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε.), εμείς τη βγάλαμε από τη δύσκολη θέση, διότι δεν θέλαμε τίποτα.

Αυτή είναι η αλήθεια και προκαταβολικά απαντώ σε όσους θα διαφωνήσουν μαζί μου, ότι έχω διαμορφώσει άποψη εδώ και χρόνια και δεν πρόκειται να με πείσουν με τις ψευδοπατριωτικές ρητορείες των απατεώνων που εκμεταλλεύτηκαν το πατριωτικό μας συναίσθημα για να μας οδηγήσουν με τα μάτια δεμένα στη διχοτόμηση.

Την πόλη σας λοιπόν αγαπημένοι μου Βαρωσιώτες, την πούλησαν άλλοι, 42 και 46 χρόνια πριν. Εκείνους έπρεπε να μέμφεστε και να καταριέστε και όχι τον γέρημο τον Παυλίδη, διότι έγραψε μια μαλακία σε ένα άρθρο.

ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Εδώ και χρόνια στη διαδικτυακή μου αρθρογραφία αντικρούω τη θέση ότι τάχα η Τουρκία δε θέλει διχοτόμηση (λύση δύο ανεξάρτητων κρατών) στην Κύπρο, αλλά ότι θέλει μια λύση που να της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρο το νησί.

Τη θεωρία αυτή υποστηρίζουν εκείνοι που εδώ και δεκαετίες απορρίπτουν εκ προοιμίου κάθε πρωτοβουλία για λύση. Αυτοί που πια είναι ξεκάθαρο ότι δε θέλουν (ποτέ) λύση σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά (για διάφορους λόγους που δε θα αναλύσω τώρα) προτιμούν είτε τη διατήρηση του σημερινού στάτους κβο για όσο καιρό μπορεί να κρατήσει αυτό, είτε προτιμούν τη διχοτόμηση της Κύπρου και δεν τολμούν να το πουν καθαρά, για να μην τους πέρουμε με τις πέτρες. Λέγοντας όμως ότι η Τουρκία δε θέλει διχοτόμηση, στην πραγματικότητα προσπαθούν να απενοχοποιήσουν την έννοια της διχοτόμησης, ώστε να μας το φέρουν σιγά σιγά με τρόπο πως ίσως τελικά αυτή να είναι η καλύτερη λύση.

Αλλά το να μη θέλει η Τουρκία τη διχοτόμηση δεν κάνει νόημα. Αν η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά λύση του Κυπριακού τέτοια που να της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, η καλύτερη της επιλογή θα ήταν να στείλει τους Τουρκοκύπριους πίσω στα πόστα τους στην Κυπριακή Δημοκρατία: Τον Αντιπρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Αντιπρόεδρο της Βουλής, τον Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα, τον Υπαρχηγό της Αστυνομίας, τους 3 Τουρκοκύπριους υπουργούς, τους Τουρκοκύπριους βουλευτές, τους Τουρκοκύπριους δημοσίους υπαλλήλους και ούτω καθεξής.

Το Σύνταγμα μας, αυτό που είναι σε ισχύ σήμερα, με προσωρινή αναστολή θεμελιωδών του άρθρων, μαζί βεβαίως και με τις Συνθήκες Συμμαχίας και Εγγυήσεως, διασφαλίζουν στην Τουρκία μια άνετη ανάμειξη στα εσωτερικά της Κύπρου, εφόσον το κράτος λειτουργήσει και πάλι όπως ορίζει το Σύνταγμα. Συνεπώς η Τουρκία δεν είχε σκοπό να αναζητεί άλλη μορφή λύσης, όπως είναι π.χ. η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι, όπως οι δικοί μας απορριπτικοί στην ελληνική πλευρά, έτσι  και η Τουρκία τορπιλλίζει εδώ και 45 χρόνια κάθε προσπάθεια για λύση στη βάση της Δ.Δ.Ο. Το κάνει ακριβώς επειδή επιδιώκει τη διχοτόμηση.

Γιατί; Διότι μόλις καταφέρει να αναγνωριστεί η «Τ.Δ.Β.Κ.» από ψευδοκράτος σε ΝΟΜΙΜΟ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ κράτος, θα μπορέσει μια χαρά να μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί.

Πώς; Αναπτύσσοντας την οικονομία της «Τ.Δ.Β.Κ.» ανταγωνιστικά, σε όλους τους τομείς της δικής μας οικονομίας και κυρίως στον τουρισμό και στις υπηρεσίες, αλλά και στη γεωργία, καθώς ήδη μεταφέρει με αγωγό τεράστιες ποσότητες νερού στην Κύπρο.

Αν καταφέρει μάλιστα να ανοίξει το Βαρώσι υπό τουρκική διοίκηση, τότε θα δούμε το καράβι της δικής μας οικονομίας να βουλιάζει. Η ανάπτυξη της Αμμοχώστου τουριστικά, θα αποτελέσει ένα βαρύτατο πλήγμα για τη δική μας τουριστική βιομηχανία, διότι κανένας Ελληνοκύπριος επιχειρηματίας (ξενοδόχος, βιομήχανος κτλ.) δε διαθέτει επαρκές οικονομικό έρεισμα ώστε να ανταγωνιστεί τον αντίστοιχό του Τούρκο, του οποίου οι πλάτες στηρίζονται στην τουρκική αγορά των 90 εκατομμυρίων Τούρκων πολιτών. Είναι σαν να δουλεύεις ένα παντοπωλείο κι ανοίγει  δίπλα σου το LIDL.

Αν και όταν συμβεί αυτό, από αφέντες αυτού του τόπου θα μετατραπούμε οι Ελληνοκύπριοι σε τσιράκια των Τούρκων κι από πλειοψηφία θα γίνουμε μειοψηφία, γιατί μια ανεπτυγμένη οικονομία, όπως θα είναι πλέον η «Τ.Δ.Β.Κ.», θα μπορέσει να αφομοιώσει εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια Τούρκους οικονομικούς μετανάστες, που θα έρθουν σε μια νόμιμη πλέον χώρα, να εργαστούν.  

Δε βλέπω συνεπώς κανένα λόγο να θέλει η Τουρκία να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο και να τσακώνεται μέρα – νύχτα με το 80% των Ελληνοκυπρίων κατοίκων αυτού του νησιού, οι οποίοι θα την καταγγέλλουν διαρκώς στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στον ΟΗΕ και σε όλα τα διεθνή fora για παρέμβαση στα εσωτερικά της πατρίδας μας, ακόμη κι αν το κράτος θα είναι δικοινοτικό. Η Τουρκία έχει κάθε λόγο να έχει το δικό της κράτος πάνω στην Κύπρο, το οποίο να ελέγχει απόλυτα, χωρίς καμία δυνατότητα δικής μας παρέμβασης, ώστε να το μετατρέψει σε Σιγκαπούρη της Μεσογείου.

Έγραψα συγκεκριμένα αυτή τη φράση πολλές φορές τα τελευταία χρόνια και όχι τυχαία. Διότι η Σιγκαπούρη έχει γεωγραφική έκταση ίσαμε τα Κοκκινοχώρια αλλά και πάνω από 5 εκατομμύρια κατοίκους, ακριβώς γιατί διαθέτει μια από τις ισχυρότερες οικονομίες στον κόσμο.Τη θέση μου αυτή έχουν αμφισβητήσει ακόμη και στενοί μου φίλοι, παρόλο που γενικά συμφωνούμε σε πολλά πράγματα στο Κυπριακό. Θεωρούν ότι δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα και πως η Τουρκία δεν έχει τέτοια διάθεση.

Ορίστε όμως που ήρθε την περασμένη Παρασκευή στην τουρκοκυπριακή τηλεόραση του Μπαϊράκ να επιβεβαιώσει τη δική μου άποψη ο ίδιος ο Τούρκος αντιπρόεδρος Φουάτ Οκτάι. «Θα μετατρέψουμε την «Τ.Δ.Β.Κ.» σε Σιγκαπούρη», δήλωσε ο Οκτάι, απειλώντας για άλλη μια φορά ότι θα ανοίξει την περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων υπό τουρκική διοίκηση.

Δεν πιστεύω ο Τούρκος αντιπρόεδρος να έχει διαβάσει ποτέ τα δικά μου άρθρα, οπότε να έχει πάρει από εμένα την ιδέα της Σιγκαπούρης. Αυτός είναι ο στόχος τους και δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς, αν διαθέτει την ικανότητα να ζυγίζει ορθολογικά τα πράγματα. Εξάλλου εδώ και πολλές δεκαετίες οι Τούρκοι μας λένε φωναχτά τους στόχους τους στην Κύπρο. Ο Ντενκτάς ανάλωσε όλη του τη ζωή για τη διχοτόμηση και το είπε πολλές φορές ότι αυτός είναι ο στόχος: «Διχοτόμηση ή θάνατος». Αλλά το σύνθημα αυτό δεν είναι απλά σύνθημα. Έχει και περιεχόμενο. Απλώς εμείς δεν θέλουμε να το καταλάβουμε.

Μπορείτε να διαβάσετε εδώ τι είπε ο αντιπρόεδρος της Τουρκίας: https://www.in.gr/2020/02/17/politics/proklitikos-oktai-tha-metatrepsoume-tin-tdvk-se-sigkapouri/

Αυτό που φοβάστε θα το πάθετε…

Στο κλεφτοκράτος που ζούμε, η εκάστοτε κυβέρνηση ξέρει πως, όποτε χρειαστεί ριάλια, θα πρέπει να χώσει το χέρι της στην τσέπη του φορολογούμενου να του τα πάρει. Στις πλείστες περιπτώσεις τα παίρνει από το υστέρημά του, διότι αυτούς που έχουν παραπανίσια λεφτά δεν τους ενοχλεί, μην τυχόν “κακοφανιστούν” και τα βγάλουν έξω. Τους φωνάζει κάθε κάμποσα χρόνια και κάνουν …διακανονισμό.

Μια από τις πιο ξεδιάντροπες έμμεσες φορολογίες είναι αυτή που επιβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση στα καύσιμα, που αποτελούν στην Κύπρο είδος πρώτης ανάγκης, αφού εδώ και σχεδόν 60 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας, το κλεφτοκράτος δεν κατάφερε ακόμη να διασφαλίσει στον πολίτη του αξιόπιστο σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών. Διότι πολύ απλά δεν περισσεύουν λεφτά για όραμα όταν προτεραιότητα είναι μόνίμως το πάρτι και η μάσα.

Επειδή λοιπόν ο κόσμος χρειάζεται το αυτοκίνητό του για να πάει δουλειά να βγάλει το ψωμί του κι επειδή από το λιγοστό ψωμί που βγάζει θέλει να τρώει και το κλεφτοκράτος, κάποιοι συμπολίτες μας αποφάσισαν να βάζουν καύσιμα στα αυτοκίνητά τους όχι εδώ στο κλεφτοκράτος αλλά δίπλα στο ψευδοκράτος. Κι επειδή για κάποιο μυστήριο λόγο τα καύσιμα στο ψευδοκράτος δεν είναι ψευδοκαύσιμα αλλά κινούν τα αυτοκίνητα κανονικά, το φαινόμενο άρχισε να διογκώνεται.

Συμπτωματικά έφτασε ο καιρός να ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας. Φοβούμενη όμως η κυβέρνηση του κλεφτοκράτους ότι μες στο κατακαλόκαιρο θα μπορεί ευκολότερα να διαρρέει, μέσω Δερύνειας, τουρισμός προς τα κατεχόμενα και επιπλέον ευκολότερα επίσης θα πηγαίνουν μαζικά οι πολίτες του κλεφτοκράτους να γεμίζουν από το ψευδοκράτος, αποφάσισε να μην ανοίξει προς το παρόν το οδόφραγμα. Μάλιστα, λειτουργώντας με τη γνωστή κουτοπόνηρη πολιτική κουλτούρα αυτού του κλεφτοκράτους, παρακάλεσε τον δήμαρχο της κατεχόμενης Αμμοχώστου να μας δηλώσει ότι δεν βιάζεται να δει το οδόφραγμα να ανοίγει.

Προσωπικά εμένα ολίγον με ενδιαφέρει αν θα ανοίξει το οδόφραγμα. Ενόσω δεν λύνεται το Κυπριακό και η μισή μου πατρίδα παραμένει κατεχόμενη από την Τουρκία, με τους κατοίκους της ξεριζωμένους στην άλλη μισή, δεν με ενδιαφέρει πόσα και ποια οδοφράγματα είναι ανοιχτά. Με ενδιαφέρει να ελευθερωθεί και να επανενωθεί η πατρίδα μου, με μια λύση που και οι δύο πλευρές να θεωρούν ισοζυγισμένη, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και να διασφαλίσει ειρήνη και ασφάλεια στα παιδιά μου και σ’ όλες τις επόμενες γενιές.

Σ’ αυτούς όμως που πολεμούν με λύσσα τη λύση, διότι φοβούνται τον ανταγωνισμό μιας νομιμοποιημένης πλέον οικονομικής δραστηριότητας στα κατεχόμενα, θα πω ένα πράγμα και θέλουν ας το ακούσουν, θέλουν ας το βάλουν από το ένα αυτί κι ας το βγάλουν από το άλλο:

Αυτό που φοβάστε ότι θα πάθετε με τη λύση, θα το πάθετε 10 φορές χειρότερα χωρίς τη λύση. Διότι αν νομιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητη από εμάς κρατική ή οικονομική οντότητα και πια δεν θα έχουμε κανένα λόγο και κανένα έλεγχο εμείς στην οικονομική ανάπτυξη αυτής της άλλης χώρας, ό,τι συμβαίνει σήμερα με τα καύσιμα ή με τα τσιγάρα, θα αρχίσει να γίνεται και στον τουρισμό και  στη Γεωργία (γι’ αυτό έφεραν νερό από την Τουρκία με αγωγό) και στο εμπόριο και στις υπηρεσίες και σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Όταν θα μπορεί ο Τούρκος και ο οποιοσδήποτε άλλος επιχειρηματίας να επενδύσει ελεύθερα και νόμιμα στην τουρκική πλέον βόρεια Κύπρο, θα κάνει τις τιμές του χώμα για να μας κλείσει. Και θα μπορεί να τις κάνει χώμα διότι η οικονομική ευχέρεια ενός Τούρκου ή άλλου διεθνούς εμβέλειας επιχειρηματία είναι πολύ μεγαλύτερη από του αντίστοιχου Κύπριου και δεν θα μπορέσει ο Κύπριος να ανταγωνιστεί, εκτός κι αν πουληθει το κλεφτοκράτος μας απ’ εδώ αύτανδρο σε ξένους μεγαλοκαρχαρίες.

Όπως τώρα πάνε συμπολίτες μας και γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αύριο θα κάνουν πολύ περισσότερες αγορές και, καθώς παράλληλα θα αυξάνεται  ο τουρκικός πληθυσμός, εμείς θα καταντήσουμε κάποια στιγμή μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και τσιράκι των Τούρκων. Διότι η ζωή δεν ρυθμίζεται με περιοριστικούς ή εκδικητικούς νόμους, πολιτικής σκοπιμότητας. Η ζωή ρυθμίζεται από τις ανάγκες των ανθρώπων. Κι όταν χάσουμε την Κύπρο, τότε θα καταλάβουμε πόσο ηλίθιοι ήμασταν. Αν το καταλάβουμε φυσικά, διότι οι ηλίθιοι σπάνια αντιλαμβάνονται την ηλιθιότητά τους.

Η Νέα Στρατηγική του Χριστάκη Καπηλιώτη είναι κάπως πιο πειστική…

Τις προάλλες ήταν σε μεσημβρινή εκπομπή ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος κι αμέσως μετά ο υποψήφιος Χριστάκης Καπηλιώτης. Οι θέσεις τους στο Κυπριακό ήταν πολύ κοντά, με τη διαφορά ότι του κ. Καπηλιώτη η πρόταση ήταν – αν μη τι άλλο- κάπως πιο … πειστική.

Όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε τον κ. Καπηλιώτη πώς θα λύσει το Κυπριακό, εφόσον θα αποσύρει από το τραπέζι όλες τις “υποχωρήσεις” της Ε/κ πλευράς, είπε ότι θα εξαναγκάσει την Τουρκία να υποχωρήσει, δίνοντας σε όλες τις ισχυρές χώρες βάσεις και στρατιωτικές διευκολύνσεις την Κύπρο. Θα έχουμε δηλαδή εδώ στρατεύματα και πολεμικά πλοία της Ρωσίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων, θα είμαστε δηλαδή μια πολυεθνική στρατιωτική βάση. Το μόνο που διέφυγε του κ. Καπηλιώτη ήταν να ρωτήσει όλες αυτές τις χώρες αν ενδιαφέρονται για την προσφορά του.

Ο Ν. Παπαδόπουλος όμως ήταν εξαιρετικά άνετος και αισόδοξος όταν έλεγε ότι θα αποσύρει όλα όσα συμφωνήθηκαν τα τελευταία 9 χρόνια και ότι στη συνέχεια θα επιτύχει μια λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων. Ότι θα πάει δηλαδή και θα πει στην τουρκική πλευρά ότι θέλει μια λύση που να διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και εύκολα θα του την υπογράψουν. Γιατί; Διότι επιτέλους αυτός θα καταφέρει να στριμώξει την Τουρκία εφαρμόζοντας τη λεγόμενη “Νέας Στρατηγικής” του.

Πλην όμως η “Νέα Στρατηγική” δεν είναι καθόλου νέα. Είναι μια συρραφή μεγαλόστομων συνθημάτων παλαιότερων εποχών (τα οποία κατέληξαν σε οικτρές ήττες), που είναι ωστόσο καλά διατυπωμένα υπό τη μορφή επιχειρημάτων και με τεχνοκρατικό πακετάρισμα.

Δείγματα της “αποτελεσματικότητας” της στρατηγικής αυτής είχαμε:

Το 1977, όταν ο Μακάριος από τις εξαγγελίες για μακροχρόνιο αγώνα απελευθέρωσης κατέληξε σε συμφωνία με τον Ντενκτάς για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1979 όταν ο Σπύρος Κυπριανού από το “δεν συζητώ με τον Ντενκτάς” κατέληξε σε δεύτερη συμφωνία για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1983 όταν ο Σπύρος Κυπριανού διακήρυττε ότι ο Ντενκτάς δεν θα τολμήσει ποτέ να ανακηρύξει ανεξάρτητο κράτος και ο Ντενκτάς το ανακήρυξε.

Το 2004 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε τον κανονισμό για εμπόριο του ψευδοκράτους με δικές του σφραγίδες μέσω της πράσινης γραμμής, πράγμα που σήμανε την πρώτη επίσημη πράξη αναβάθμισης του ψευδοκράτους

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ε.Ε., χωρίς να θέσει ούτε βέτο, ούτε οποιοδήποτε όρο και χωρίς η κατοχική δύναμη να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή έστω να δεχτεί τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της.

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, συμφώνησε με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ ξανά ότι η βάση λύσης θα είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, χωρίς τον αστερίσκο “*με το σωστό περιεχόμενο”…

Έχοντας λοιπόν υπόψη όλες τις πιο πάνω επιτυχίες της στρατηγικής αυτής, ο Ν. Παπαδόπουλος υπόσχεται στον κυπριακό ελληνισμό λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντά του, αποσύροντας όλα τα συμφωνηθέντα.

Στο μεταξύ βεβαίως και ενόσω η άλλη πλευρά θα απορρίπτει τη λύση που έχει στο μυαλό του ο κ. Παπαδόπουλος, η τουρκική κατοχή θα συνεχίζεται, οι 40 χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες θα παραμένουν μέσα στην πατρίδα μας, όπως και όλοι οι έποικοι, ούτε και ένας εκτοπισμένος δεν θα επιστρέψει στο σπίτι του, ο Ερντογάν θα συνεχίσει να χτίζει ισλαμικά σχολεία και μεγαλοπρεπή τεμένη για να ισλαμοποιήσει τα κατεχόμενα, η διχοτόμηση θα παγιώνεται με το χρόνο και φυσικά κανείς δεν μας εγγυάται ότι θα γλυτώσουμε την επισημοποιηση της διχοτόμησης αν ανακοινώσουμε στην διεθνή κοινότητα ξαφνικά ότι μετανιώσαμε και θέλουμε να ξεκινήσουμε φτου κι απ΄την αρχή τις διαπραγματεύσεις με τους δικούς μας όρους…

(Μπορείτε να διαβάσετε αν θέλετε άρθρο που έγραψα με θέμα την ούτω καλούμενη “Νέα Στρατηγική” πατώντας εδώ: “ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ”)
 

 

Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία … του ψευδοκράτους.

Αυτό που είπε ο Ν. Παπαδόπουλος, ότι θα κάνει την οικονομία ξανά όπως ήταν επί Τάσσου Παπαδοπουλου, ήταν απειλή ή μας το έριξε έτσι για πλάκα; Ας του κάποιος να μην το ξαναπεί, γιατί κινδυνεύουμε να μας έρθει ταμπλάς!

Θυμάστε ότι στο τέλος της διακυβέρνησης Παπαδόπουλου είπαμε το νερό νεράκι επειδή η τότε κυβέρνηση ακύρωσε την εγκατάσταση μονάδων αφαλάτωσης, που θα έλυναν οριστικά το οξύτατο πρόβλημα λειψυδρίας και την αφόρητη ταλαιπωρία από τις συνεχείς διακοπές στην παροχή του νερού; Θυμάστε ότι, μέχρι να ξαναγίνουν από την αρχή οι διαδικασίες για να εγκατασταθούν οι αφαλατώσεις, η επόμενη κυβέρνηση, Χριστόφια, κουβαλούσε νερό με τα δεξαμενόπλοια της “Ocean Tankers” για να μην πεθάνουμε από τη δίψα; Γιατί η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ακύρωσε τις αφαλατώσεις, θυμάστε; Επειδή τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής τους έβρεξε πολύ και γέμισαν τα φράγματα. Μήπως νόμισαν ότι εκεί τελείωσε για πάντα το πρόβλημα με την ανομβρία στην Κύπρο κι ότι η Κύπρος έγινε … τροπική χώρα, όπου βρέχει κάθε μέρα κι έτσι δεν υπήρχε πια η ανάγκη να γίνουν οι αφαλατώσεις; 

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί σταμάτησε τις αφαλατώσεις η κυβέρνηση Παπαδόπουλου είναι πολύ απλή: Ήθελε να κάνει οικονομία. Στα πέντε χρόνια διακυβέρνησης Παπαδόπουλου δεν ξεκίνησε ούτε κι ένα έργο υποδομής, ούτε ένα πεζοδρόμιο, ούτε μια πέτρα πάνω σε πέτρα και στην Εθνική Φρουρά άρματα και οχήματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης ανταλλακτικών ενώ δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια.

Δεν θέλω να αδικήσω τον αείμνηστο τότε πρόεδρο. Ίσως να ήθελε να ενισχύσει ραγδαία την οικονομία, για να μας βάλει στην Ευρωζώνη. Θυμάστε ότι τότε του ήρθε γάντι η φούσκα με τις τιμές των ακινήτων, που έβαλε στα ταμεία του κράτους δεκάδες εκατομμύρια, έκανε και τη φορολογική αμνηστία, χάρισε δηλαδή μεγάλο ποσοστό φόρων σε εκατομμυριούχους για να επαναπατρίσουν αδήλωτα κεφάλαια που είχαν βγάλει στο εξωτερικό κι έτσι ο στόχος επιτεύχθηκε.

Όμως κι εγώ, άμα θέλω να κάνω οικονομία για να χτίσω κανούριο σπίτι, μπορεί να διακόψω τις σπουδές των παιδιών μου, να κόψω τις εξόδους και το χατζιλίκι τους και να αναγκάσω όλη την οικογένεια να τρώει μόνο μια φορά την ημέρα και το φαγητό μας να είναι λουφκιά με τα λάχανα. Μάλιστα, αν τους κόψω τελείως το φαϊ, σίγουρα θα φυλάξω ακόμη πιο πολλά λεφτά.  Αν μου έρθει καπάκι και καμιά κληρονομιά από κάποια θεία στην Αμερική, ε ναι, θα καταφέρω στο τέλος να χτίσω κι ολόκληρη οκέλα με τα λεφτά που θα έχω μαζέψει κι αν είμαστε ακόμα ζωντανοί και δεν έχουμε πεθάνει από την πείνα ή από τη δίψα (όπως κινδυνέψαμε να πεθάνουμε όταν μας τελείωσε το νερό επί Παπαδόπουλου) θα μπορέσουμε να μπούμε μέσα στην οκέλα μας και να ζήσουμε εκεί.

Η διακυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία απλά κόβωντας ή μη πραγματοποιώντας κοινωφελή έργα κι χωρίς πάντως να νοικοκυρέψει το σπάταλο κράτος, με αναγκαίες τομές και μεταρρυθμίσεις. Το αδηφάγο σύστημα παρέμεινε εκεί ζωντανό και άτρωτο και συνέχισε να κατατρώει τα σωθικά αυτού του λαού, όπως επί ΟΛΩΝ των κυβερνήσεων ανεξαιρέτως. 

Το μόνο έργο που σχεδιάστηκε αλλά (ευτυχώς) δεν υλοποιήθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου, ήταν η εγκατάσταση πλωτής μονάδας μεταφοράς στην Κύπρο φυσικού αερίου. Επρόκειτο για ένα πείραμα, που θα στοίχιζε στις τσέπες μας μερικά δισεκατομμύρια ευρώ κι ήταν πείραμα επειδή πουθενά στον κόσμο δεν είχε λειτουργήσει κάτι τέτοιο. Η Κύπρος, δηλαδή εμείς, θα γινόμασταν τα πρώτα πειραματόζωα. Αν το σύστημα λειτουργούσε, καλώς. Αν δεν λειτουργούσε, θα μας έμενε η μούζη που λέμε… Εμάς των φορολογούμενων φυσικά, διότι φαντάζομαι ότι κάποιοι θα βολεύονταν μια χαρά με τις “προμήθειες” που θα πλήρωνε ένα τέτοιο μεγαλεπήβολο πρότζεκτ. Τελικά τη γλυτώσαμε φτηνά διότι πήγε το θέμα στη βουλή όταν το ΑΚΕΛ είχε ήδη αποχωρήσει από την κυβέρνηση και ψήφισε εναντίον αυτού του έργου. 

Η οικονομία ωστόσο που πραγματικά και θεαματικά ενισχύθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου ήταν η οικονομία του ψευδοκράτους. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 κι ο κανονισμός για το εμπόριο της ούτω καλούμενης “ΤΔΒΚ” (με δικές της σφραγίδες ποιότητος) μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004, ήταν δυο αποφασιστικά βήματα που αναβάθμισαν σημαντικά το ψευδοκράτος κι άλλαξαν εντελώς τη ζωή των Τουρκοκυπρίων.

Θυμάστε τον πρώτο καιρό που άνοιξαν τα οδοφράγματα, οι Τουρκοκύπριοι έρχονταν απ’ εδώ με κάτι σαραβάλες. Τώρα έρχονται με λιμουζίνες που τις βλέπεις και πέφτουν τα ματόφυλλά σου. Τότε πήγαινες στα κατεχόμενα κι έβλεπες φτώχεια και παλιόσπιτα. Πριν το τέλος της πενταετίας Παπαδόπουλου έβλεπες ήδη στα κατεχόμενα έναν οικοδομικό οργασμό, μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη, με τουριστικές και άλλες υποδομές, αμέτρητα νέα κτίρια, την επαρχία Κερύνειας ολοκαίνουρια χτισμένη απ’ άκρη σ’ άκρη. Κι είναι πραγματικά μέγα ιστορικό λάθος και αδικία το γεγονός ότι το ψευδοκράτος δεν έχει ακόμη ανακηρύξει τον αείμνηστο τότε πρόεδρο μέγα ευεργέτη του.

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη “Νέα Στρατηγική”. Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο “καθαρή” λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η “εθνική ολοκλήρωση” που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο “μακροχρόνιο αγώνα”, στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο “οικονομικό θαύμα” στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της “δίκαιης λύσης” ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, “αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη”.

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά “φύκια για μεταξωτές κορδέλες”. Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των “χρηστών” που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους “χρήστες”. Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα “βέτο”, την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.

Αν δεν έχεις τα κότσια, τουλάχιστον μην εξευτελίζεσαι…

Δυο F16 αλωνίζουν, λέει, στον εναέριο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάνοντας αλλεπάλληλες παραβιάσεις. Κι εμείς; Διαδηλώνουμε, φωνάζουμε συνθήματα, καταγγέλλουμε την Τουρκία στον ΟΗΕ και σ’ άλλα διεθνή φόρα.

Σχεδόν μισό αιώνα τώρα η ίδια μαζοχιστική παράσταση κι εμείς θλιβεροί κομπάρσοι, πάντα με την ίδια ανυπόφορη, χιλιοφορεμένη μανιέρα, όλο και πιο πολύ ξεμακραίνουμε χρόνο με το χρόνο απ΄ την χαμένη μας πατρίδα. Όλο και πιο πολύ βυθιζόμαστε στην αναγλησία της λήθης. Όλο και πιο γελοίοι γινόμαστε, κάθε που παρατάμε για λίγο το ραχάτι τάχατες για να κάνουμε “αγώνα”.

Έτσι γίνονται οι αγώνες στη σύγχρονη Κύπρο. Με την πανοπλία της υποκρισίας που κρύβει από κάτω την αδιαφορία. Με λόγια του αέρα, που εκτονώνουν την απραξία. Με αεριτζήδες πολιτικούς που πουλάνε στα ΜΜΕ φιγούρα και τσαμπουκά, αλλά την κρίσιμη ώρα δεν έχουν το ανάστημα να αναλάβουν την ευθύνη, που πετάνε γαλανόλευκα μαχητικά στις παρελάσεις και μας λένε με στόμφο ότι η Κύπρος δεν είναι ποτέ μακριά από την Ελλάδα, αλλά όταν τα τούρκικα μαχητικά κάνουν κύκλους πάνω από το κεφάλια μας, αυτοί εξαφανίζονται λες και τους κατάπιε η γη. 

Τα F16, αν έχεις τα κότσια, τα ρίχνεις κάτω ή τουλάχιστον τα αναχαιτίζεις. Δεν τα εξορκίζεις. Άμα δεν μπορείς να υπερασπίσεις την αξιοπρέπεια σου, προσπάθησε τουλάχιστον να εξευτελίζεσαι όσο γίνεται λιγότερο. Με συνθήματα και τα κλαψουρίσματα ή με πομπώδεις πολιτικάντικες μεγαλοστομίες δεν διώχνεις στρατούς κι αερόπλανα. 

Ο κάθε Ερτουγρούλογλου κι η μετονομασία του Μακροχρόνιου σε “Νέα Στρατηγική”.

Αφηνιασμένοι διχοτομιστές, ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος, λιβανίζουν τον βρικόλακα της διχοτόμησης, με κάθε ευκαιρία και με όποιο τρόπο μπορεί να βάλει ο αρρωστημένος τους νους.

Κάποιος Ερτουγρούλογλου, που προσποιείται τον “υπουργό εξωτερικών” στην κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό πατρίδα μας έχει πάθει κυριολεκτικά παροξυσμό, στην προσπάθειά του ιδίου και του λοιπού ντενκτασικού κατεστημένου να εκμεταλλευτεί το ναυάγιο στο Κυπριακό για να προωθήσει την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Μετά την απαγόρευση των λειτουργιών, σκέφτηκε τώρα να επιβάλει δασμούς στη βοήθεια που στέλνουμε για τους εγκλωβισμένους.

Προκαλεί δίνοντας πάσα στους απεδώ διχοτομιστές, να ζητούν αντίμετρα, να ζητούν με κάθε ευκαιρία να κλείσουν τα οδοφράγματα, να ζητούν να γίνουμε κι εμείς ένα ψευδοκράτος, που πέφτει στο θλιβερό επίπεδο του ψευδοκράτους της κατοχής και του κάθε καραγκιόζη στα κατεχόμενα.

Όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα οικτρά αποτελέσματα του ούτω καλούμενου μακροχρόνιου αγώνα, που σήμερα μετονομάστηκε “Νέα Στρατηγική”. Αν ζούσαμε σε μια χώρα με γνήσια εθνική συνείδηση και συλλογική ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας που χάνουμε, κανείς πολιτικός ή πολιτικάντης δεν θα τολμούσε ποτέ να βαφτίσει την πλήρως αποτυχημένη πολιτική του μακροχρόνιου “Νέα Στρατηγική” και να μας την λανσάρει ξανά σε Νέα Συσκευασία.

Όλοι εκείνοι που μας παραπλάνησαν, που μας κοίμισαν και μας απονεύρωσαν, τάζοντάς μας μια δίκαιη λύση που θα έρθει τάχα κάποτε στο μακρινό και ακαθόριστο μέλλον, όλοι εκείνοι που εκμεταλλεύτηκαν τα κενά του Συντάγματος αυτής της χώρας κι έστησαν τους μηχανισμούς σφτετερισμού του δημόσιου χρήματος, που έγιναν μεγάλοι και τρανοί και προπαντός πλούσιοι, λανσάροντας τον μακροχρόνιο της μάσας ως πατριωτικό καθήκον αλλά στην πραγματικότητα διασφάλισαν την εθνική αδράνεια απέναντι στην τουρκική κατοχή, θα έπρεπε να είχαν κλητευτεί ενώπιον της δικαιοσύνης να λογοδοτήσουν και να καταδικαστούν. Διότι μας εξαπάτησαν και νίπτοντας τα χείρας, χωρίς κανένα ίχνος συνείδησης, άφησαν την πατρίδα στα χέρια του κατακτητή. “Δεν φταίμε εμείς αλλά η τουρκική αδιαλλαξία” είναι το μόνιμο τους άλλοθι”. Λες κι επαφίεται στην καλοσύνη του κατακτητή αν θα ελευθερωρεί ο τόπος μας κι επειδή ο κατακτητής είναι αδιάλλακτος, εμείς ας μείνουμε έτσι, μια χαρά είμαστε.

Οι πιο πορωμένοι από τους απ’ εδώ διχοτομιστές, φτάνουν μέχρι του σημείου να μαγαρίζουν και τη μνήμη των ηρώων μας. Επικαλούνται τον Αυξεντίου και τα άλλα παλληκάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου, για να μας μας πείσουν ότι εθνικό μας χρέος είναι απλά να υπερασπίσουμε την Κύπρο που μας απέμεινε. Δηλαδή τη μισή. Για την άλλη μισή μας πατρίδα, την κατεχόμενη, ούτε λόγος. Να κλείσουμε λένε και τα οδοφράγματα. Να χτίσουμε κι ένα τοίχο ως τον ουρανό. Άσχετα αν το κρυσφήγετο του Μάτση θα βρίσκεται απ’ την άλλη μεριά του τοίχου κι αν η Λύση, το χωριό του Αυξεντίου, θα παραμείνει για πάντα τουρκική…