Αρχείο ετικέτας ψευδοκράτος

Λαμπρόν να μας κάψει, αν τα κάνουμε πάλι μαντάρα…

Την ώρα που ο Ερντογάν εκδίδει τη μία NAVTEX πίσω από την άλλη, στέλνει στην ΑΟΖ μας το Μπαρμπαρός κι απειλεί με πόλεμο, ο Γενικός Διευθυντής Ενέργειας του Ισραήλ, Σαούλ Μέριντορ, δηλώνει ότι το Ισραήλ βλέπει θετικά τις έρευνες του Μπαρμπαρός στην Κυπριακή ΑΟΖ και ότι θα σταλεί ισραηλινό φυσικό αέριο στην Τουρκία, με αγωγό που θα περνά από την κατεχόμενη Κύπρο ή από τη θάλασσα ανατολικά της Κύπρου, ακόμη και με άλυτο το Κυπριακό (κάτι που παραπέμπει βεβαίως σε αναβάθμιση του ψευδοκράτους και υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Την ίδια ώρα ο ομόδοξος  μας πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαδίμηρος Πούτιν συναντάται με τον σουλτάνο Ερντογάν και ανακοινώνει ότι οι σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας αποκαθίστανται ομαλώς, η Κομισιόν, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιδημοκρατική διακυβέρνηση του Ερντογάν, προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρήσει ζωντανές τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία κι ο πρόεδρος Τραμπ επικοινωνεί με τον Ερντογάν για να συζητήσουν τρόπους διεύρυνσης της συνεργασίας ΗΠΑ – Τουρκίας, τόσο στο θέμα της συριακής κρίσης όσο και ευρύτερα. 

Κι εμείς εδώ “στην κοσμάρα μας”. Έχουμε προεκλογική εκστρατεία τώρα. Βγάλαμε ταμπελίτσα έξω από την πόρτα «do not disturb». Έτσι αποφάσισε ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι όπως πάντα ο πρόεδρος Αναστασιάδης ακολουθεί. Ότι δεν είχαμε δηλαδή άλλα προβλήματα σε τούτο τον τόπο κι έπρεπε να μπούμε στη μάχη της καρέκλας ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές (διότι πάνε ήδη και κάτι μήνες που ξεκίνησε η βαλίτσα). Έτσι κι αλλιώς, εδώ και πέντε χρόνια την πολιτική ατζέντα της ημέρας την καθορίζει ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι οι λοιποί απλώς ακολουθούν. Μαζί τους δυστυχώς κι ο πρόεδρος Αναστασιάδης, ενίοτε μάλιστα χάνοντας τη πυξίδα, με αποτέλεσμα να μοιάζει η χώρα με ανερμάτιστο καράβι σε αχαρτογράφητα νερά.

Την ώρα λοιπόν που ο Ερντογάν παίζει γύρω μας διπλωματικό παιχνίδι, με προφανέστατο στόχο:

  • να ακυρώσει τα πλεονεκτήματα που αποκτήσαμε μέσα από σωστές στρατηγικές κινήσεις και συμμαχίες και να προσεταιριστεί εκείνος τους δικούς μας συμμάχους,
  • να μας φορτώσει έπειτα την αποτυχία εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό για να πετύχει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους σε αναγνωρισμένο ανεξάρτητο κράτος με παράλληλη, ως εκ τούτου, υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας,
  • να βάλει χέρι στο φυσικό πλούτο της Κύπρου, κατά τρόπο που να είναι αποδεκτός από τη διεθνή κοινότητα,

οι δικοί μας εδώ μιλάνε για «νέα στρατηγική» που θα προκαλέσει λέει «κόστος στην Τουρκία». Ανέξοδες λαϊκίστικες ανευθυνότητες, που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον στόχο του Ερντογάν: στη διχοτόμηση.

Με την ταπεινή κι ασήμαντή μου φωνή, προειδοποιώ τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τους λοιπούς πολιτικούς που διαχειρίζονται την τύχη μας: Αν ο Τούρκος καταφέρει να προσεταιριστεί ξανά το Ισραήλ ως οικονομικό εταίρο και κάνει μαζί του συμφωνία για αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, χωρίς να έχει προηγουμένως λυθεί το Κυπριακό, θα είναι η χειρότερη μέχρι σήμερα ήττα και καταστροφή που έχουμε υποστεί.

Μια τέτοια συμφωνία από μόνη της θα υποβαθμίσει ντε φάκτο την Κυπριακή Δημοκρατία, θα μας φέρει σε αντιπαράθεση με τον Ισραήλ και τους Αμερικανούς, θα χάσουμε το πλεονέκτημα του φυσικού αερίου κι αμφιβάλλω αν θα προχωρήσουν οι διεθνείς κολοσσοί σε εξόρυξή του υπό τέτοιες δυσμενείς γεωπολιτικές συνθήκες, θα χάσουμε με άλλα λόγια το ισχυρό ανάχωμα των συμμαχιών που τώρα διαθέτουμε έναντι της τουρκικής πολιτικής για διχοτόμηση της Κύπρου. Κι αν συμβεί αυτό, καμία πιθανότητα δεν θα υπάρχει στο εξής για μια δίκαιη λύση του Κυπριακού. Η διχοτόμηση θα είναι η απαρχή της μετατροπής της Κύπρου (πληθυσμιακά και οικονομικά) σε τουρκικό νησί. Όποιος παραπλανά το λαό ότι το δίκαιο της υπόθεσής μας θα υπερισχύσει των συμφερόντων των ισχυρών της Γης, είτε άσχετος πρέπει να είναι είτε ψεύτης.

Έχουν σταλεί πολλά μηνύματα από πλευράς Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, ότι η χώρα αυτή βάζει και την Τουρκία μέσα στην εξίσωση της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου. Αν εμείς, εθελοτυφλώντας, αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν υπέρ του Ερντογάν, επειδή έχουμε προεκλογική εκστρατεία κι επειδή το πολιτικό μέλλον του Νικόλα ή του Αναστασιάδη ή του Λιλλήκα ή οποιουδήποτε άλλου τίθεται πάνω από το μέλλον εμάς και των παιδιών μας, τότε δεν έχω τίποτε άλλο να πω παρά την γνωστή κυπριακή έκφραση: «λαμπρόν να κάψει»!   

Όταν ένας διχοτομικός μιλά στο μνημόσυνο του Τάσσου

Γιατί άραγε ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Κωστής Ευσταθίου και άλλοι …ανένδοτοι χειροκροτούν και προωθούν τις απόψεις εισηγητών της διχοτόμησης; 

Ένας από τους πλέον επιφανείς εισηγητές της Διχοτόμησης, ο πανεπιστημιακός Άγγελος Συρίγος, ήταν ο ομιλητής στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου, την περασμένη Κυριακή στην Κάτω Δευτερά. Δεν ξέρω ποιος τον κάλεσε εκεί, αλλά ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ και γιος του αείμνηστου πρώην προέδρου, Νικόλας Παπαδόπουλος, προφανώς ικανοποιημένος από την εμπνευσμένη εκείνη ομιλία, ένιωσε την ανάγκη να τη μοιραστεί στα κοινωνικά δίκτυα. Μάλιστα έσπευσε να υπερασπιστεί τον διχοτομικό καθηγητή, όταν ξεσηκώθηκε σάλος από την κυνική του δήλωσή πως “αν η Τουρκία προσαρτήσει τα κατεχόμενα, θα μπορέσουμε κι εμείς να δούμε την πραγματικότητα κατάματα”. 

Όμως ο κ. Παπαδόπουλος, για μια ακόμη φορά διαστρέβλωσε την αλήθεια. Διότι οι απόψεις του κ. Συρίγου είναι γνωστές και είναι στην πραγματικότητα χειρότερες από τα όσα αρκέστηκε να πει στο Μνημόσυνο. Ο Άγγελος Συρίγος έχει εδώ και χρόνια ταχθεί υπέρ της λύσης δύο κρατών στην Κύπρο. Ενδεικτική είναι η εκτενής συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2014, στην οποία ανέλυσε λεπτομερώς το γιατί, κατά τη γνώμη του, θα πρέπει να παραχωρήσουμε την κατεχόμενή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε να μην έχουμε τους Τούρκους μέσα στα πόδια μας. Αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την επιχειρηματολογία του κ. Συρίγου πατώντας ΕΔΩ

Η ανάλυση του κ. Συρίγου εδράζεται στη γνωστή αναμασημένη από πολλούς διχοτομικούς θεωρία ότι δεν μπορούμε να φτιάξουμε κοινό κράτος με τους Τουρκοκύπριους, διότι η Τουρκία δεν είναι για να την εμπιστευόμαστε. Κι αφού δεν είναι για να την εμπιστευόμαστε, καλύτερα θα ήταν (σύμφωνα με τη λογική του κ. Συρίγου και των άλλων) να της δώσουμε τη μισή μας πατρίδα αμαχητί, να της δώσουμε δηλαδή “Γην και Ύδωρ”, για να μας αφήσει ήσυχους στην άλλη μισή.

Ανήμερα της επετείου του απελευθερωτικού μας αγώνα ο κ. Συρίγος δεν ντράπηκε να μας πει ότι δεν θα χαλάσει δα κι ο κόσμος αν η Τουρκία προσαρτήσει την κατεχόμενη μας πατρίδα. Ίσως διαφεύγει του αξιότιμου καθηγητού η λεπτομέρεια ότι το κράτος που εισηγείται να παραχωρήσουμε στην Τουρκία, δεν θα υπερίπταται βέβαια στην στρατόσφαιρα αλλά θα βρίσκεται πάνω στην Λύση του Αυξεντίου, πάνω στο κρυσφήγετο του Μάτση στο Δίκωμο, πάνω στην Κερύνεια μας, στην Αμμόχωστό μας, στην Μόρφου μας, στην Καρπασία μας, στην Μεσαρκά μας. Δεν ντράπηκε αυτός ο κύριος να πει κατάμουτρα στους εκτοπισμένους μας που περιμένουν 43 χρόνια να πάρουν πίσω τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αλλά και σε όλους εμάς που αγαπούμε τον τόπο μας και  νιώθουμε τεράστια ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας αλλά και στην υπερχιλιετή ιστορία μας, ότι πρέπει να τα δώσουμε την μισή μας πατρίδα στην Τουρκία για να μας αφήσει ήσυχους. 

Η θεωρία αυτή αποτελεί την επιτομή της υποταγής. Είναι θεμελιωμένη στο φόβο και την ηττοπάθεια. Ότι με τη λύση του Κυπριακού θα είμαστε χαμένοι από χέρι κι η Τουρκία θα κάνει ό,τι θέλει. Υπό το κράτος αυτού του φόβου, μηδενίζει την προοπτική και την ελπίδα μιας λύσης που θα ενώσει ξανά την Κύπρο σε μία χώρα, στην οποία η σύνθεση πληθυσμού διασφαλισμένα θα είναι 80% Ελληνοκύπριοι και 20% Τουρκοκύπριοι. Μιας λύσης που θα επιτρέπει σε όλους τους κατοίκους αυτού του νησιού να διακινούνται, να ζουν, να εργάζονται και να αποκτούν περιουσία σε οποιοδήποτε σημείο του νησιού. Που θα επιτρέψει στη συντριπτική πλειοψηφία των εκτοπισμένων να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους και στους υπόλοιπους να αποζημιωθούν. Όχι όλα αυτά είναι λίγα, είναι ανεπαρκή, δεν θα δουλέψουν, καλύτερα είναι να τα δώσουμε όλα της Τουρκίας να τελειώνουμε. 

Την ίδια στιγμή όμως δεν ανησυχεί καθόλου ότι θα έχουμε σύνορα με την Τουρκία στην οδό Λήδρας, στον Άη Δεμέτη, στην Δερύνεια, στον Αστρομερίτη. Ότι στην κατεχόμενη γη μας η Τουρκία θα κάνει ανεγέλεγκτα ότι θέλει. Ότι, θα έχει ένα στρατό από 42 χιλιάδες πάνοπλους στρατιώτες δίπλα μας. Ότι θα μπορεί ανεξέλεγκτα να κουβαλήσει πολύ περισσότερους έποικους από εμάς. Ότι στο αναγνωρισμένο (κι από εμάς τους ίδιους, όπως εισηγείται ο Συρίγος) τουρκικό κυπριακό κράτος, θα μπορεί η Τουρκία να ρίξει επενδύσεις δισεκατομμυρίων, προκειμένου να πλήξει τη δική μας οικονομία. Δεν τον απασχολεί ότι, με την ένταξή του τουρκικού αυτού κράτους στην Ε.Ε. (όπως ο ίδιος ο κ. Συρίγος υποστηρίζει), θα έχουν δικαίωμα διακίνησης και εγκατάστασης και στη δική μας (νότια) χώρα οι εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι που ανεξέλεγκτα θα πολιτογραφούνται στην ανεξάρτητη τουρκική χώρα. Τα ολοφάνερα, που συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας τόσα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, δεν τα βλέπουν και βλέπουν μόνο τους χάρτινους δράκους της φαντασίας και της ηττοπάθειάς τους. 

Όμως το θέμα δεν είναι με τον Συρίγο. Στο κάτω κάτω ποιος είναι αυτός και τι ρόλο μπορεί να παίξει στο Κυπριακό; Τίποτα! Το θέμα είναι με τους πολιτικούς μας ταγούς, που προμοτάρουν τους Συρίγους και τις ιδέες τους. Διότι όχι, δεν προμοτάρει μόνο ο Νικόλας Παπαδόπουλος τις διχοτομικές εισηγήσεις. Γενικώς οι πολιτικοί και τα κόμματα της γνωστής “ανένδοτης” γραμμής διατηρούν στενή φιλία με τους γνωστούς ακαδημαϊκούς της διχοτόμησης.  Πρόκειται για σχολή σκέψης, την οποία αναλύουν, εκτός από τον Συρίγο κι άλλοι πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι, περήφανοι συνεχιστές της “επικαιροποιημένης” πλέον πολιτικής της διχοτόμησης, που προϋπήρχε του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Πριν από τρία χρόνια, ο αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, ένιωσε την ανάγκη να αναρτήσει στο Facebook τις ίδιες ακριβώς διχοτομικές απόψεις, του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη. Διαβάστε περισσότερα για εκείνη την ανάρτηση ΕΔΩ

Όσοι σε τούτο τον τόπο διαθέτουν κρίση, ας βάλουν το νου τους να δουλέψει και να δώσει την απάντηση σ’ αυτό το κρίσιμο για το μέλλον μας ερώτημα. Αυτοί που απορρίπτουν τα πάντα σε σχέση με τη λύση κι έχουν αμέτρητα “επιχειρήματα” για να μας πείσουν γιατί δεν πρέπει να λυθεί το Κυπριακό, αυτοί που δεν έχουν καμία συγκεκριμένη, εφικτή πρόταση να διατυπώσουν για το πώς θα λυθεί το Κυπριακό, παρά μόνο μιλάνε αόριστα για “νέα στρατηγική”, αναρωτηθήκατε καμιά φορά ποια μπορεί να είναι αυτή η “αγνώστου ταυτότητας” νέα στρατηγική και πού θα μας οδηγήσει; Μήπως το γεγονός ότι προμοτάρουν τις απόψεις των διχοτομιστών σας βοηθά καθόλου να απαντήσετε το ερώτημα; 

 

Η Σαλαμίνα κι οι Γκρίζοι Λύκοι…

ΣΑΛΑΜΙΝΑΕίδα πρωί πρωί στο ίντερνετ φωτογραφίες των Νικόλα Παπαδόπουλου και Μαρίνου Σιζόπουλου, σε μια (οικτρά αποτυχημένη) εκδήλωση διαμαρτυρίας που συνδιοργάνωσαν μαζί με το ΕΛΑΜ εναντίον της παράστασης της “Αντιγόνης” στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας. Ξανά βέβαια (κι όπως πάντα δηλαδή) στην ίδια ακριβώς συχνότητα με το ντενκτασικό κατεστημένο και τους Γκρίζους Λύκους στα κατεχόμενα, που ήταν επίσης σφόδρα εναντίον της παράστασης.

Αναλογίστηκα πόσα χρόνια τώρα ακούω και βλέπω όλους εκείνους, τους μονίμως ανησυχούντες, να εξεγείρονται, να ολοφύρονται, να “νεκαλιούνται” κάθε φορά που υπάρχει μια υποψία, μια απειροελάχιστη πιθανότητα να φτάσουμε επιτέλους σε λύση. Πόσες αιτιάσεις έχουμε ακούσει, πόσες τερατολογίες, πόσα ψέματα και διαστρεβλώσεις για οτιδήποτε αφορά τη διαδικασία των συνομιλιών και πόσες εντέλει φορές δικαιώθηκε η ρήση του Σάμουελ Τζόνσον περί “πατριωτισμού” και μασκαράδων.  

Έπειτα θυμήθηκα τι πέτυχαν οι ίδιοι με τούτη ακριβώς την πολιτική τους όταν κυβέρνησαν αυτό τον τόπο:  Ότι, με αυτά τα μυαλά, μας οδήγησαν ακριβώς στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ευαγγελίζονται. Αντί δηλαδή να κινήσουν γη και ουρανό για την απελευθέρωση της Κύπρου και για να επιτευχθεί εκείνη η (πάντα αόριστη) καλύτερη λύση, που υποτίθεται ότι θέλουν, άφησαν την Τουρκία να παγιώνει ανενόχλητη τη διχοτόμηση.Δεν έπεισαν ποτέ και κανένα στη διεθνή κοινότητα ότι επεδίωκαν με ειλικρίνεια τη λύση του Κυπριακού. Αλλά το χειρότερο είναι ότι (σε αντίθεση με τα όσα διακηρύσσουν) απέτυχαν να εκθέσουν την κατοχική Τουρκία και πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο: να απενοχοποιήσουν την Τουρκία, να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος της στην Κύπρο και να εκθέσουν εμάς (τα θύματα δηλαδή) σαν τους φταίχτες της όλης υπόθεσης.

Κι ύστερα αναρωτήθηκα ποια επιτέλους είναι η σοβαρή πρότασή τους για απελευθέρωση της Κύπρου. Απάντηση; ΚΑΜΙΑ! Αοριστολογίες και πολιτικάντικες αρλούμπες. “Νέα στρατηγική”, “να καταγγείλουμε την Τουρκία για εισβολή και κατοχή”, “να περιμένουμε την καλύτερη συγκυρία στο (ακαθόριστο) μέλλον”. Ό,τι έλεγαν δηλαδή και τον καιρό που κυβερνούσαν και τα έκαναν μαντάρα. Διότι την Τουρκία έχει 42 ολόκληρα χρόνια που την καταγγέλλουμε. Την κατείγγειλαν όλοι οι πρόεδροι που μας κυβέρνησαν κι ανάμεσά τους οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος, οι οποίοι στο τέλος ήταν αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία…

Όχι λοιπόν, η χτεσινή τους (αποτυχημένη) διαμαρτυρία δεν ήταν μια ειλικρινής αντικατοχική εκδήλωση. Ήταν άλλη μια πολιτική παγαποντιά. Διότι, όσο κι αν προσβάλλονται όταν τους λες ότι δεν θέλουν λύση, όσο κι αν ωρύονται όταν τους λες ότι θέλουν τη διχοτόμηση (όπως και οι αντίστοιχοί τους στα κατεχόμενα και στην Τουρκία), η αλήθεια είναι μία: ότι εδώ και 42 χρόνια πολεμούν με λύσα κάθε πρωτοβουλία για λύση ενώ δεν έχουν (και δεν εφάρμοσαν όταν κυβερνούσαν) καμία απολύτως πολιτική για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Κύπρου από την Τουρκία. Απλά εξυπηρετούν (άθελά τους ή όχι) την πολιτική που θέλει την Κύπρο μοιρασμένη και την Τουρκία να συνεχίζει να την τουρκεύει.

Το τρένο πλησιάζει στο τέρμα της διαδρομής…

DIXOTOMISI SIMAIESΤο έργο το έχουμε δει πολλές φορές. Κάθε φορά που η διεθνής κοινότητα πιέζει για λύση του Κυπριακού, η Τουρκία προβαίνει σε προκλητικές ενέργειες. Διότι ξέρει πολύ καλά ότι στο τέλος θα τη βγάλει καθαρή και θα μείνουμε εμείς εκτεθειμένοι. Η τουρκική διπλωματία ξέρει από πριν τη δική μας αντίδραση. Οι γνωστές πολιτικές δυνάμεις του κυπριακού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, που βολεύονται με τη μη λύση, θα αρπάξουν την ευκαιρία που (τεχνηέντως) θα τους δώσει η Τουρκία, για να αρχίσουν πάλι τους λεονταρισμούς και τα εύηχα πλην κενά ουσιαστικής πρότασης συνθήματα, θα δηλητηριάσουν την ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη και θα δημιουργήσουν γενικά ένα κλίμα που θα μας εκθέσει στα μάτια της διεθνούς κοινότητας ότι εμείς είμαστε η πλευρά που δεν θέλει λύση. 

Η πρόκληση της παρουσίας του Ακκιντζί στην Κωνσταντινούπολη δεν ήρθε σε τυχαία χρονική στιγμή. Έγινε ακριβώς εκεί που όλοι περίμεναν γενναία κίνηση της Τουρκίας για λύση του Κυπριακού. Έγινε όμως και  μετά από τις βουλευτικές εκλογές στην Κυπριακή Δημοκρατία και την είσοδο στη βουλή 6 μικρών κομμάτων, που κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα, όποτε τρέχει διαδικασία για λύση. Την ίδια ώρα στα κατεχόμενα ο γιος του Ντενκτάς, παιδί κι αυτός του τουρκοκυπριακού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, έβαλε περιορισμούς στις λειτουργίες των εκκλησιών μας στο ψευδοκράτος. Άλλη μία πρόκληση δηλαδή. Οι Τούρκοι πασάρουν στους δικούς μας κι οι δικοί μας τρέχουν με την μπάλα στα πόδια για να βάλουν γκολ στα δικά μας γκολποστ. 

Είναι χαρακτηριστικό πάντως το εξής: Εκείνοι που ψάχνουν συνεχώς αφορμές για διακοπή των συνομιλιών κι αναβολή της λύσης, έχουν και το εξής επιχείρημα: ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά λύση, ώστε να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Λυπάμαι που θα το γράφω χωρίς περιστροφές, αλλά με αυτό το επιχείρημα προφανέστατα προσπαθούν να απενοχοποιήσουν την έννοια της διχοτόμησης στη συνείδηση του κόσμου και να περάσουν το μήνυμα ότι είναι καλύτερη η διχοτόμηση από τη λύση. Αν πραγματικά όμως θέλουν αυτό, ας γυρέψουν επιτέλους τα κότσια να το πουν στο λαό καθαρά κι όχι να του πουλάνε φούμαρα και κούφιες ψευδοπατριωτικές φανφάρες. 

Η πραγματικότητα είναι πως η  Τουρκία, από τη δεκαετία του 1950, θέλει τη διχοτόμηση της Κύπρου. Διότι ξέρει ότι μόνο με αυτό τον τρόπο θα παρακάμψει την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων, που είναι Έλληνες, καθώς και το σύνταγμα ενός νόμιμου κράτους, ώστε να επιτύχει την τουρκοποίηση του νησιού: με τη δημιουργία ξεχωριστής τουρκικής χώρας στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία κάποια στιγμή, είτε αναγνωριστεί επίσημα είτε απλά τύχει της ανοχής της διεθνούς κοινότητας, θα αποκτήσει το δικαίωμα διεθνούς εμπορίου. Από τη στιγμή που η διεθνής κοινότητα θα δώσει στο σημερινό ψευδοκράτος το πράσινο φως για ελεύθερο εμπόριο, η διχοτόμηση θα έχει οριστικοποιηθεί κι η Τουρκία θα μπορέσει να ξεκινήσει τη διαδικασία της τουρκοποίησης της Κύπρου με δύο κυρίως τρόπους: με τον ανεξέλεγκτο εποικισμό και με την ισχυροποίηση της οικονομίας του δικού τους κράτους, με τουρκικές και άλλες επενδύσεις, ώστε να μας ανταγωνίζεται αποτελεσματικά σε όλους τους τομείς. 

Αν η Τουρκία εμφανίζεται να υποστηρίζει τις συνομιλίες για λύση ομοσπονδίας είναι διότι οφείλει να το κάνει, υποχρεούται από τη διεθνή κοινότητα. Διότι η τουρκική κατοχή της μισής Κύπρου κι η ύπαρξη (και λειτουργία) του ψευδοκράτους παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Όσο όμως η λύση του Κυπριακού αναβάλλεται, όσο περνούν τα χρόνια κι οι δεκαετίες, με τους Ελληνοκύπριους να γενιούνται πια και να μεγαλώνουν μακριά από την κατεχόμενη πατρίδα των προγόνων τους, τόσο πιο ομαλά και σίγουρα πλησιάζει η Τουρκία προς την επιτυχία του στόχου της, δηλαδή στη διχοτόμηση της Κύπρου, με τη συνύπαρξη στο νησί δύο ανεξάρτητων κρατών. Συνεπώς η Τουρκία έχει κάθε λόγο να επιδιώκει την αναβολή της λύσης και δεν πρέπει να μας ξενίζουν οι προκλήσεις της. Το ερώτημα αφορά τους Ελληνοκύπριους εκείνους που επίσης επιδιώκουν κάθε φορά την αναβολή. Τι ακριβώς θέλουν και γιατί ξελασπώνουν με τις συμπεριφορές τους την Τουρκία; Μήπως για να φορτωνόμαστε εμείς την ευθύνη, ώστε να φτάσουμε το συντομότερο δυνατόν στη διχοτόμηση; 

Τους επόμενους μήνες η διεθνής κοινότητα θα πιέσει και τις δύο πλευρές για λύση. Όσοι νομίζουν ότι θα τη σκαπουλάρουμε πάλι ανώδυνα από τη διαδικασία και θα βρούμε στήριξη από τη Ρωσία ή τον Ισραήλ,  πλανώντα πλάνην οικτράν. Αν συνεχίσουν με τον πολιτικό βερμπαλισμό τους να δίνουν προσχήματα στην Τουρκία, για να μας εκθέτει στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, θα φέρουν ακέραιη την ευθύνη για τη μεγαλύτερη κι από εκείνη του 1974 ήττα του Ελληνισμού στην Κύπρο: τη διχοτόμηση. Είναι τώρα η ώρα να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Να στηρίξουν τη διαπραγμάτευση με συγκεκριμένες εισηγήσεις κι όχι με αερολογίες για τάχα αλλαγή στραγηγικής, χωρίς ουσιαστικά να προτείνουν κάτι συγκεκριμένο και εφικτό. 

Για λόγους που έχουν να κάνουν με την τρέχουσα (ευνοϊκή για εμάς) γεωπολιτική συγκυρία, το τρένο του Κυπριακού φτάνει πολύ σύντομα στο τέρμα μιας μακράς διαδρομής. Πρέπει να επιτύχουμε μια λύση που θα διασφαλίζει πλήρως το ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς παρεκκλίσεις,  τα συμφέροντα και την ασφάλεια ολόκληρου του Κυπριακού λαού, τόσο της ελληνοκυπριακής κοινότητας του 80% όσο και της τουρκοκυπριακής του 20%. Μια λύση που θα ανοίξει σε τούτο τον τόπο νέους ορίζοντες, προς όφελος των σημερινών και των μελλοντικών γενεών, που τάχθηκαν να ζήσουν σε τούτο τον όμορφο τόπο. 

 

Σύντομα θα πρέπει να πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΑΚΙΝΤΖΙΣτα βαθιά και με συχνές πια συναντήσεις μεταξύ Αναστασιάδη και Ακιντζί, μπαίνουν από σήμερα οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Την ίδια στιγμή στη Γενεύη συναντώνται οι υπουργοί εξωτερικών των χωρών που ενεπλάκησαν στο συριακό ζήτημα με στόχο να υπάρξει συμφωνία και συναντίληψη, κάτω από κι από το βάρος της ανθρωπιστικής κρίσης που προκάλεσε, όχι μόνο στη Συρία αλλά και στην Ευρώπη με τη μετακίνηση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων, ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος.

Γιατί έχω βάλει στην ίδια παράγραφο τα δύο αυτά θέματα; Διότι προβλέπω πως στο μεν Συριακό θα υπάρξει σύντομα συμφωνία μεταξύ αντιπάλων και υποστηρικτών του Άσαντ για κοινή αντιμετώπιση και εξουδετέρωση του “Ισλαμικού Κράτους” κι αμέσως μετά προτεραιότητα θα πάρει για τη διεθνή κοινότητα το Κυπριακό. Διότι οι ενεργειακοί σχεδιασμοί σε σχέση με τους υδρογονάνθρακες της ανατολικής Μεσογείου πρέπει να προχωρήσουν στο στάδιο της υλοποίησης.

Από τη στάση που θα τηρήσει ο Ερντογάν – αμέσως μετά τις μεθαυριανές βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία- τόσο στο Κυπριακό όσο και σε άλλα ζητήματα που ενδιαφέρουν τη Δύση, θα διαφανεί κατά πόσο θα προχωρήσουμε σύντομα σε λύση του εθνικού μας προβλήματος ή αν η Δύση θα κληθεί να αντιμετωπίσει πλέον την Τουρκία ως ένα πραγματικό πρόβλημα, πέρα από τα μέχρι σήμερα εκνευριστικά καπρίτσια της. Σε μια τέτοια περίπτωση τα πράγματα περιπλέκονται, εις βάρος όμως της Τουρκίας και του ίδιου του Ερντογάν ως ηγέτη της.

Εφόσον όμως η Άγκυρα προχωρήσει με αποφασιστικά βήματα προς την κατεύθυνση της λύσης, οι χειρισμοί του προέδρου Αναστασιάδη τις επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμοι, όπως και οι αποφάσεις που θα κληθούμε να πάρουμε σε λίγους μήνες από σήμερα. Πρέπει να αποδείξει με πρακτικούς όρους στην διεθνή κοινότητα ότι θέλει τη λύση, αλλά την ίδια στιγμή οφείλει να παραμείνει σταθερός κι ανυποχώρητος στα ζητήματα αρχών, όπως είναι η πλήρης εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Αυτή η απαίτηση από κανένα και σε καμία περίπτωση δεν θα καταγραφεί ως αδιαλλαξία. Εκτεθειμένη θα είναι η άλλη πλευρά αν αξιώνει μέχρι τέλους πεισματικά μια συμφωνία που να παραβίαζει αρχές του διεθνούς δικαίου.

Τα ακανθώδη ζητήματα πρέπει να τύχουν επεξεργασίας μέσα από διεθνείς και κυρίως ευρωπαϊκές πρακτικές, αποφάσεις, συνθήκες και δικαστικές ετυμηγορίες, όπως π.χ. το περιουσιακό, που μπορεί και πρέπει να ρυθμιστεί στο πλαίσιο των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Πάντως όσοι ευθέως ή εμμέσως προτρέπουν τον πρόεδρο Αναστασιάδη να αποχωρήσει από τις συνομιλίες, είναι σαν να τον καλούν να μας ρίξει στα βράχια της διχοτόμησης, διότι χωρίς καμία αμφιβολία θα φορτωθούμε εμείς την ευθύνη ενός νέου ναυαγίου κι η επόμενη κίνηση της διεθνούς κοινότητας θα είναι η αναβάθμιση αν όχι και η αναγνώριση ακόμη του ψευδοκράτους.  Σε μια τέτοια περίπτωση οριστικά κερδισμένη θα είναι μόνο η Τουρκία η οποία σε βάθος χρόνου, με οικονομικούς και δημογραφικούς όρους, θα εδραιώσει την παρουσία και τον έλεγχό της στην Κύπρο.

Είναι προς το συμφέρον όλων – Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Ελλάδας, Τουρκίας και γενικά των χωρών της περιοχής- να προκύψει σύντομα μια έντιμη και βιώσιμη λύση στο Κυπριακό, που θα επιτρέψει την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων σε συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας, για το καλό και την ευημερία ολόκληρου του κυπριακού λαού.

 

ΠΠΑ!!!

ΑΓΩΓΟΣ ΝΕΡΟΥ-Πππα!!!

-Ου Παναγία μου, ελαώθηκα!

Κάπως έτσι εξιππάστηκεν πάλι (για πολλοστή φορά) σήμερα η πολιτική μας ηγεσία, μόλις ανακάλυψε ότι ο τουρκικός αγωγός άρχισε να στέλνει νερό στα κατεχόμενα.

Τρία χρόνια που κατασκευαζόταν το έργο, τα κόμματα και οι κολαούζοι τους, επιστήμονες, ειδικοί, εμπειρογνώμονες, σχετικοί και άσχετοι τέλος πάντων, παρήλαυναν μέσα από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίχτυα για να μας εξηγήσουν (οι πανέξυπνοι Κυπραίοι) ότι αυτό που ισχυρίζονταν ότι θα κατασκευάσουν (οι “Μόγγολοι” Τούρκοι) ήταν μπλόφα. Ότι η υποθαλάσσια γεωλογία μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου είναι τόσο ανώμαλη που δεν μπορεί να γίνει το έργο, ότι κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει πουθενά στον πλανήτη, ότι δεν μπορεί να στέλνει νερό, δεν θα συμφέρει, δεν θα κάνει, δεν θα φτιάνει, δεν θα ράνει…

Ακόμη και πριν από ένα χρόνο, που προειδοποιούσα εδώ με τα γραφόμενά μου ότι ο αγωγός θα φέρει νερό στα κατεχόμενα και θα αποτελειώσει τη δική μας ψυχορραγούσα γεωργία, διότι θα καρπίσει όλη την Μεσαρκά και τα τουρκοκυπριακά προϊόντα θα κατακλύσουν την αγορά σε φθηνότερες τιμές από τα δικά μας, κάποιοι κλακέρ των κομμάτων έρχονταν από κάτω και με κατηγορούσαν ότι κινδυνολογώ για να σπάσω το ηθικό του αγωνιζόμενου (ναι σοβαρά τώρα του «αγωνιζόμενου») λαού!

Σήμερα λοιπόν που όλα όσα δεν μπορούσαν να γίνουν έγιναν, ΠΠΑ (!!!) εξιππαστήκαμεν!

Και τα κόμματα τι έκαναν; Βγήκαν να μας ζητήσουν συγνώμη για τη νέα ήττα;  Για το ότι δεν είναι ικανά ούτε τους λάκκους να πογυρίζουν και κάθε λίγο καιρό μας λατσίζουν όλους μέσα συλλόβροτους; Μας ζήτησαν συγνώμη οι οπαδοί του “μακροχρόνιου αγώνα” της μάσας και της καλοπέρασης, που για 41 ολόκληρα χρόνια, τρώμε μόνο φάπες κι αφήνουμε την Τουρκία να εποικίζει και να εκτουρκίζει την κατεχόμενη μας πατρίδα, να παγιώνει με κάθε τρόπο τη διχοτόμηση; Απολογήθηκαν για το ότι στη διάρκεια του ούτω καλούμενου “μακροχρόνιου αγώνα”, αντί να κάνουν τα πάντα για την απελευθέρωση και την επανένωση του νησιού, μαζί με το παχύσαρκο οικονομικό κατεστημένο και τη μαφία του λευκού κολλάρου έφαγαν τον αγλέουρα και ρήμαξαν οικονομικά τον τόπο; Όχι φυσικά!

Απλώς βρήκαν το σημερινό θέμα των δηλώσεών τους! Διότι ως γνωστόν, δεν μπορεί να περάσει ούτε και μία μέρα που να μην τους δούμε στο δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ. Πρέπει οπωσδήποτε να είναι εκεί ανελλιπώς, διότι μας σκέφτονται, μας γνοιάζονται κι αγωνίζονται για το καλό μας!

ΠΠΑ!!!

Η σοφή “συγκατάθεση” κι οι καρπαζιές από τα τσάμπα μαγκιλίκια…

ΝΙΚΟΛΑΣ-ΛΙΛΛΗΚΑΣΕπιμένουν Νικόλας,  Ομήρου και Λιλλήκας να ρωτούν αν η ΚΔ έδωσε τη συγκατάθεσή της να πάει ο Μπάιντεν στα κατεχόμενα. Τόση έγνοια τους τρώει. Εγώ λέω αν έδωσε τη συγκατάθεση ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ! Διότι η κυβέρνηση συμφώνησε στο να δει ο κ. Μπάιντεν τον Έρογλου ως ΗΓΕΤΗ ΤΗΣ ΤΚ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ. Με αυτό τον τρόπο και για να συμφωνήσουμε διασφαλίσαμε μια ΙΣΧΥΡΟΤΑΤΗ δήλωση υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας και τέθηκε από τους Αμερικανούς στον Έρογλου ο όρος ότι δεν θα υπάρχουν σύμβολα του ψευδοκράτους στο χώρο της συνάντησης.

Η συγκατάθεσή μας ισχυροποίησε το κύρος της ΚΔ διότι έδειξε ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

Σε αντίθεση με τα τσάμπα μαγκιλίκια που κάποιοι ανόητα επικαλούνται, εκείνα που έγιναν σε παλαιότερες επισκέψεις του Βρετανου Υπουργού Εξωτερικών και του ΓΓ του ΟΗΕ, που πήγαν στα κατεχόμενα ΠΑΡΑ ΤΗ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. Με άλλα λόγια τότε ΠΗΓΑΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ και έδωσαν στον τότε κατοχικό ηγέτη την ευκαιρία να κάνει διαφήμιση της εξουσίας του στα κατεχόμενα. Εκείνα τα μαγκιλίκια μας απέφεραν μια τραγική ήττα. Η σημερινή μας συγκατάθεση μια μεγάλη διπλωματική νίκη!

Η διαχείριση του ΟΧΙ πρόσφερε στους Τούρκους δώρα που λαχταρούσαν για 40 χρόνια…

OXI 2004Οι Νικόλας Παπαδόπουλος και Γιώργος Λιλλήκας, με αφορμή την 10η επέτειο από το δημοψήφισμα του 2004,  δεν … απέφυγαν τον πειρασμό να εκθειάσουν όχι μόνο την “ηρωϊκή αντίσταση” του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Σχέδιο Ανάν, αλλά και την “εξαιρετική διαχείριση του ΟΧΙ” στη διάρκεια της εκείνης της πενταετίας.

Ως εκ τούτου δεν μπόρεσα ούτε κι εγώ να αποφύγω τον πειρασμό να επισημάνω δύο σκληρές πραγματικότητες:

  • Ότι το σχέδιο Ανάν είχε πεθάνει τον Μάρτιο του 2003, με τα Ηνωμένα Έθνη να καταλογίζουν ξεκάθαρα την ευθύνη στον Ραούφ Ντενκτάς, ενώ ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν εκείνος που με επίμονες και διαδοχικές ενέργειες κατάφερε να επαναφέρει το σχέδιο στο τραπέζι των συνομιλιών, τελος Φεβρουαρίου του 2004. Ενάμισι μόλις μήνα αργότερα, τον Απρίλιο, σήκωσε το βάρος της ευθύνης από τους ώμους των Τούρκων και το φόρτωσε στην ελληνική πλευρά. Άλλους δύο μήνες αργότερα, δηλαδή τον Ιούνιο του 2004, παραδέχθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο, στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, ότι ο παράνομος κατακτητής, δηλαδή η Τουρκία, έπαιξε ΘΕΤΙΚΟ ΡΟΛΟ στις προσπάθειες για επίλυση του Κυπριακού!  

Με άλλα λόγια η πολιτική που ακολούθησε ήταν τόσο ατυχής, που «ξελάσπωσε» την τουρκική πλευρά από τις ευθύνες της και τις φόρτωσε στο θύμα της εισβολής και της κατοχής, δηλαδή στην Κυπριακή Δημοκρατία και την ελληνοκυπριακή κοινότητα.

Το χρονικό της νεκρανάστασης και του επανενταφιασμού του σχεδίου το περιγράφω σε προηγούμενα άρθρα μου με τίτλο: «Σχέδιο Ανάν: Το σκότωσε ο Ντενκτάς και το νεκραναστήσαμε για να το σκοτώσουμε εμείς» και «Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και το θανατηφόρο παιχνίδι της μετωπικής σύγκρουσης».

  • Ότι η διαχείριση του συντριπτικού ΟΧΙ στα χρόνια μετά το δημοψήφισμα υπήρξε τόσο ατυχής, που οι Τούρκοι αποκόμισαν οφέλη που ονειρεύονταν για 40 ολόκληρα χρόνια (από το 1964)!  

Στη συνέχεια του άρθρου καταγράφω τα πιο σημαντικά στοιχεία που τεκμηριώνουν αυτή μου τη θέση:

29 Απριλίου 2004Οι ΤΚ αποκτούν το δικαίωμα εμπορίου με δικές τους βούλες. Εγκρίνεται από τους Υπουργούς Εσωτερικών και Δικαιοσύνης των χωρών της ΕΕ ο Κανονισμός για το εμπόριο των Τουρκοκυπρίων μέσω της πράσινης γραμμής.  Για πρώτη φορά από την Τ/κ ανταρσία του 1964 οι ΤΚ αποκτούν δικαίωμα να εμπορεύονται τα προϊόντα τους και μάλιστα από το ψευδοκράτος προς τις ελεύθερες περιοχές, με πιστοποιητικά του τουρκοκυπριακού εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου.

5 Μαΐου 2005Ο Ταλάτ συναντάται με τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ. Μετά τη συνάντηση, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοινώνει ότι πρέπει να βρεθούν τρόποι «να αρθεί η απομόνωση των Τουρκοκυπρίων». Είναι η πρώτη φορά που ένας ανώτατος αξιωματούχος των ΗΠΑ συναντάται με ηγέτη των Τουρκοκυπρίων. Είναι η πρώτη φορά επίσης που οι Αμερικανοί μιλούν επίσημα για «απομόνωση των Τουρκοκυπρίων».

6 Ιουνίου 2004Η κατοχική δύναμη απαλλάσσεται από την ευθύνη του Κυπριακού! Ο πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος βάζει την υπογραφή του  κάτω από το κείμενο συμπερασμάτων των αρχηγών κρατών της ΕΕ στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται και το εξής:  «Το Ευρωπαϊκό Συµβούλιο χαιρετίζει τη θετική συµβολή της τουρκικής κυβέρνησης στις  προσπάθειες του Γενικού Γραµµατέα των Ηνωµένων Εθνών για την επίτευξη συνολικής  διευθέτησης του Κυπριακού». Ενάμισι μήνα μετά το ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων στο δημοψήφισμα ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας συμφωνεί ότι η Τουρκία έχει «θετική συμβολή» στην επίλυση του Κυπριακού.  Είναι η πρώτη φορά που ένα διεθνές σώμα, αποτελούμενο από αρχηγούς κρατών θεωρεί ότι η κατοχική δύναμη στην Κύπρο,  βοηθά με θετικό τρόπο στην επίλυση του Κυπριακού.

16 Δεκεμβρίου 2004 Η Τουρκία παίρνει από την ΕΕ την πολυπόθητή της ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχει και ο πρόεδρος Παπαδόπουλος αποφασίζει  να δοθεί στην Τουρκία ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων, χωρίς κανένα όρο ή συσχετισμό με την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος.  Η μόνη χώρα που ενίσταται είναι η …Αυστρία, η οποία διαφωνεί με την προοπτική μελλοντικής ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως πλήρες μέλος.  Ο Κύπριος πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δεν θέτει κανένα όρο ούτε φέρει ένσταση. Είναι η πρώτη μεγάλη νίκη της Τουρκίας στην προσπάθειά της για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

28 Οκτωβρίου 2005Ο Μεχμέτ Αλή Ταλάτ συναντάται στην Ουάσιγκτων με την ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις και τρεις ημέρες αργότερα δίνει διάλεξη στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

Έτος 2005Η οικονομία του ψευδοκράτους αναπτύσσεται ραγδαία.  Το κατά κεφαλήν εισόδημα των ΤΚ διπλασιάζεται σε σχέση με το 2002, καθώς από  τα 4.5 χιλιάδες δολλάρια φτάνει τα 9 χιλιάδες. Σημαντικά έργα υποδομής ξεκινούν, όπως ο αγωγός μεταφοράς νερού από την Τουρκία (που ολοκληρώνεται φέτος) αυτοκινητόδρομοι και αμέτρητα έργα τουριστικής υποδομής κι ανάπτυξης. Το τουριστικό ρεύμα προς τα κατεχόμενα τριπλασιάζεται σε σχέση με το 2001 κι από τους 90 χιλιάδες φτάνει στους 270 χιλιάδες επισκέπτες.

Έτος 2006Μαζικές προσφυγές στο ΕΔΑΔ. Μετά την επιτυχία κάποιων προσφυγών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, από Ελληνοκύπριους εκτοπισμένους εναντίον της Τουρκίας για παράνομη στέρηση της περιουσίας τους, αρχίζει μια εκστρατεία από κύκλους φιλικούς προς την κυβέρνηση Παπαδόπουλου, με σκοπό να πεισθούν οι εκτοπισμένοι να καταχωρήσουν μαζικά προσφυγές. Έγκυροι νομικοί κύκλοι προειδοποιούν ότι κάτι τέτοιο θα μετατραπεί σε μπούμεραγκ για την εθνική μας υπόθεση. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου επισήμως σιωπά και δεν ενθαρρύνει αλλά ούτε και αποτρέπει τις προσφυγές. 3 χρόνια αργότερα, επί διακυβέρνησης Χριστόφια, το ΕΔΑΔ υπό το βάρος των μαζικών προσφυγών που υποβλήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, αποφασίζει να αναγνωρίσει την μέχρι τότε παράνομη Επιτροπή Αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, στην οποία σήμερα προσφεύγουν μαζικά οι πρόσφυγες πουλώντας την κατεχόμενη γη τους.

24 Ιανουαρίου 2006 – Ο ΥΠΕΞ του Ηνωμένου Βασιλείου Τζακ Στρο συναντά τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ στο λεγόμενο «προεδρικό μέγαρο» του ψευδοκράτους. Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος αρνείται να συναντήσει τον βρετανό Υπουργό…

8 Ιουλίου 2006Συμφωνία κορυφής επαναβεβαιώνει ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η βάση της λύσης. Οι Τάσσος Παπαδόπουλος και Μεχμέτ Αλή Ταλάτ καταλήγουν στη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου. Μια γενικόλογη και σύντομη συμφωνία, με την οποία ωστόσο ρητώς δεσμεύονται και οι δύο πλευρές για λύση στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ακολουθεί η επίσης συμφωνημένη επιστολή του εκπροσώπου των Ηνωμένων Εθνών Ιμπραχίμ Καμπάρι, στην οποία καθορίζεται το ρόλο των τεχνικών επιτροπών που θα συζητούσαν το Κυπριακό, με βάση το τι συμφωνήθηκε στις 8 Ιουλίου. Σε εκείνη την επιστολή ο Καμπάρι αναφέρεται σε «νέα βάση λύσης», φράση που μέχρι σήμερα ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι, ανάμεσά τους και ο κ. Γιώργος Λιλλήκας, ερμηνεύουν ως άρση της βάσης της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Υποστηρίζουν δηλαδή αυτοί οι κύκλοι ότι υπογράφηκε μια συμφωνία που ρητώς επαναβεβαιώνει τη Διζωνική Ομοσπονδία αλλά τα Ηνωμένα Έθνη, που διαμεσολάβησαν για να υπογραφεί η συμφωνία,  έστειλαν αμέσως μετά μια επιστολή με την οποία αναίρεσαν αυτό που συμφωνήθηκε… 

Με την παιδαριώδη αυτή ερμηνεία, που ουσιαστικά αντικατοπτρίζει και το τραγικά χαμηλό επίπεδο της πολιτικής μας κουλτούρας σ’ αυτό τον τόπο, καταλήγω επισημαίνοντας ότι η αποτυχημένη διαχείριση του “ΟΧΙ” δεν εξυπηρέτησε τον κορυφαίο εθνικό μας στόχο, δηλαδή την απελευθέρωση της Κύπρου από τον Τούρκο κατακτητή, αλλά μόνο τη διαιώνιση του διχοτομικού status quo.

Η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή κοινότητα διευκολύνθηκαν στους άμεσους τότε στόχους τους, ώστε να περιοριστούν και οι απαιτήσεις τους τη συγκεκριμένη περίοδο:

Η Τουρκία πήρε χωρίς καμία ένσταση από εμάς το εισιτήριο για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, χωρίς να της τεθεί κανένας όρος για επίλυση του Κυπριακού ή έστω για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο.

Οι Τ/κ επωφελήθηκαν όχι μόνο από τον Κανονισμό της ΕΕ για το εμπόριο μέσω της Πράσινης Γραμμής αλλά κι από τη θετική γι’ αυτούς αντιμετώπιση της οποίας έτυχαν από Ευρώπη και Αμερική, καθώς επίσης κι από μέρους της ίδιας της κυβέρνησης Παπαδόπουλου.

Αν ο αντικειμενικός κριτής παραμερίσει τις εντυπώσεις που μονίμως κι εντελώς αυθαίρετα κι αόριστα προβάλλει σαν “τεκμήρια” η σύγχρονη πολιτική μυθολογία αυτής της χώρας κι αν αποτιμήσει τα πραγματικά αποτελέσματα της προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, θα διαπιστώσει ότι στη διάρκεια εκείνης της πενταετίας οι Τούρκοι πήραν από εμάς κι από τους ξένους δώρα που λαχταρούσαν για 40 ολόκληρα χρόνια πριν…