Αρχείο ετικέτας Λύση

Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι…

Όταν ήμουν μικρός, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 κι αρχές της δεκαετίας του 1970, «πατριώτες» ήταν εκείνοι που ήθελαν την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκείνοι που έλεγαν ότι αυτό το κράτος δεν ανταποκρινόταν στο εθνικό μας όραμα, δηλαδή την Ένωση με την Ελλάδα (άσχετα αν η Ελλάδα δεν ήθελε την Ένωση της με την Κύπρο). «Πατριώτες» ήταν εκείνοι που αποκαλούσαν την σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας «πατσιαούρι» και την κατέβαζαν από τους ιστούς, γιατί δεν ήθελαν να την βλέπουν στα μάτια τους. 

Την εποχή που ο «πατριωτισμός» πουλιότανε με τις κάσες στις λαϊκές αγορές της πολιτικής αγυρτίας, οι περισσότεροι αποκαλούσαν την Κυπριακή Δημοκρατία «έκτρωμα» που μας επεβλήθη με τις επάρατες συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου.  Ο Μακάριος κι οι ημέτεροί του από τη μια κι οι αντιμακαριακοί, ενωτικοί, γριβικοί και εοκαβητατζήδες από την άλλη, ντελάλιζαν «πατριωτισμό» σε κάθε ευκαιρία και κυρίως στα εθινικά μνημόσυνα, αφού φρόντισαν, με την ανικανότητα και την ανευθυνότητά τους, να σπείρουν ολόκληρη την Κύπρο με τάφους νέων ανθρώπων, ώστε να έχουν κάθε σαββατοκύριακο μπόλικα μνημόσυνα για να πουλάνε την άθλια υποκρισία τους εν είδει πατριωτισμού.

Όλοι αυτοί λοιπόν οι «πατριώτες» δεν έπαψαν ποτέ να διακηρύττουν την Ένωση, απλά οι αντιμακαριακοί ήθελαν την Ένωση σε στυλ «εδώ και τώρα» ενώ οι μακαριακοί (που επίσης διακήρυτταν την Ένωση ως το «ευκταίον»)  θεωρούσαν ότι αυτή θα έλθει με το πλήρωμα του χρόνου, κι ότι το «εφικτόν» ήταν να συνεχίζονται (στον αιώνα τον άπαντα) οι διακοινοτικές συνομιλίες για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία. 

Όταν το όνειρο της Ένωσης θάφτηκε κάτω από τα αποκαϊδια της προδοσίας και της τουρκικής εισβολής του 1974 και μπήκε πια στο τραπέζι η λύση της ομοσπονδίας, όλοι εκείνοι που θεωρούσαν την Κυπριακή Δημοκρατία «έκτρωμα» κι άλλοι που την θεωρούσαν σαν προσωρινή λύση, έγιναν αίφνης οι πιο φανατικοί οπαδοί της. Έτρεξαν στους σκουπιδότοπους, βρήκαν τη σημαία της, που την έσκισαν κι αφού την μπάλωσαν με ράματα, την ανακήρυξαν σημαία της καρδιάς τους. Έγιναν οι φανατικότεροι μαχητές για τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κόρης οφθαλμού!

Ωστόσο η Κυπριακή Δημοκρατία, που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται, έχει ένα συγκεκριμένο Σύνταγμα, το οποίο, όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να διαβάσει εδώ: (http://www.cylaw.org/nomoi/enop/non-ind/syntagma/full.html). Αυτό λοιπόν το Σύνταγμα διαλαμβάνει στα θεμελιώδη του άρθρα ότι αυτή η χώρα έχει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο, με δικαίωμα βέτο, διαθέτει συγκεκριμένο αριθμό Τουρκοκυπρίων Υπουργών και Βουλευτών καθώς και ποσόστωση 70 – 30 στις κρατικές υπηρεσίες και στα σώματα ασφαλείας. Η Συνθήκη Εγγυήσεως ορίζει Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο ως εγγυήτριες δυνάμεις και τους παρέχει συλλογικό ή μονομερές δικαίωμα επέμβασης. 

Αυτή την Κυπριακή Δημοκρατία υπερασπίζονται; Όχι φυσικά. Λένε ψέματα, διότι το πανηγύρι του ψευδοπατριωτισμού δεν έχει τελειώσει, συνεχίζεται και συνεπώς οι πανηγυριώτες, μικροπωλητές έχουν ακόμη πελατεία, στην οποία θα πουλήσουν τα φύκια τους για μεταξωτές κορδέλες. Αυτό που υπερασπίζονται είναι το προσωρινό στάτους κβο της τουρκικής κατοχής, που συνεπάγεται τη συντήρηση της ντε φάκτο διχοτόμησης. Στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα πρόβλημα αν η διχοτόμηση μονιμοποιηθεί και επισημοποιηθεί. Έτσι κι αλλιώς προτιμούν τη διχοτόμηση από το να έχουμε ένα κοινό κράτους με τους Τουρκοκύπριους. Το ίδιο ήθελαν και πριν από το 1974 κι η εισβολή, που μοίρασε την Κύπρο στα δύο, τους ήρθε γάντι.

Αυτή είναι η αλήθεια κι όσα λένε δεν είναι τίποτε παρά αισχρά ψέματα. Αισχρά, διότι, με αναγλησία δολοφόνου, έπαιξαν για δεκαετίες ολόκληρες με τον αθρώπινο πόνο, τον πόνο των συγγενών των αγνοουμένων, τον πόνο των εκτοπισμένων, τον πόνο των μανάδων των χιλιάδων παλληκαριών που θυσίασαν τη ζωή τους για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο, μέσα στη φωτιά όπου μας έριξαν οι πολιτικοί κομπογιαννίτες.

Δικαιώνοντας πλήρως τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα», συνεχίζουν ακόμη να ψεύδονται και να κρύβουν από τούτο το λαό την πραγματική τους επιθυμία, που είναι η μονιμοποίηση του διαχωρισμού και η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ελληνικό κράτος στο νότο. Όπως τότε που μας κορόιδευαν ότι η Ένωση μπορούσε να επιτευχθεί και αποκαλούσαν την Κ.Δ. έκτρωμα, έτσι και σήμερα πουλάνε νέες στρατηγικές και κουρουφέλαξα, ευαγγελιζόμενοι μια λύση που δεν πρόκειται ποτέ να πετύχουν, απλά για να συντηρούν το διχοτομικό στάτους κβο, ώσπου αυτό να μονιμοποιηθεί οριστικά. 

Θα δείτε απόψε στις ειδήσεις να κάνουν δηλώσεις όλοι αυτοί, που η μόνη τους έγνοια είναι να μας κυβερνήσουν, συντηρώντας το σαθρό αυτό σύστημα, που εξυπηρέτησε τα μάλα το κατεστημένο και την κομματοκρατία, στο πάρτι της μάσας, που έστησαν στην καμπούρα αυτού του λαού για δεκαετίες. Θα τους ακούσετε να διακηρύττουν τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και ταυτοχρόνως το ξήλωμα του κατεστημένου. Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί! 

 

Salto mortale…

Με βουτιά στο κενό ισοδυναμεί η απόφασή του προέδρου Αναστασιάδη να τραβήξει στα άκρα την άνευ προηγουμένου κόντρα του με τα Ηνωμένα Έθνη, απειλώντας ότι θα δημοσιεύσει απόρρητα «πρακτικά» από τις συνομιλίες στο Crans-Montana.

Εύχομαι να έχει μετρήσει καλά τις δυνάμεις του. Εύχομαι να ξέρει τι κάνει και να είναι απόλυτα βέβαιος ότι το σχοινί του bungee jumping θα μας κρατήσει και δεν θα σπάσει. Γιατί, αν σπάσει, τότε μιλάμε για απονενοημένο διάβημα, για πήδημα θανάτου, που θα καταβαραθρώσει την εθνική μας υπόθεση, θα σκοτώσει το όραμά μας για ένα καλύτερο αύριο, την προοπτική μας για εθνική επιβίωση σε τούτο το νησί. 

Θα μου πείτε, «μα είναι τόσο τραγικά τα πράγματα»; Αν τα κάνουμε θάλασσα, ναι, θα είναι ακόμη πιο τραγικά απ΄ότι μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή ακόμη κι  ο πιο απαισιόδοξος Ελληνοκύπριος. Διότι αν  οδηγηθούμε στη διχοτόμηση της Κύπρου, με δική μας ευθύνη, θα πρόκειται για τη χειρότερη ήττα στην ιστορία του ελληνισμού σε τούτο το νησί. Θα έχουμε χάσει οριστικά τη μισή μας πατρίδα και μάλιστα κατά τρόπο που θα παρέχει στην Τουρκία την ευχέρεια να ενεργεί ανεξέλεγκτα ως προς την αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα του νησιού, ως προς τον εκτουρκισμό και εξισλαμισμό της κατεχόμενής μας πατρίδας, ως προς τον στόχο της να καταστήσει την τουρκική χώρα στην Κύπρο στρατιωτικά και οικονομικά ισχυρότερη από την Κυπριακή Δημοκρατία. Στην καλύτερη περίπτωση ίσως μπορέσουμε να επιστρέψουμε σε διαδικασία συνομιλιών για λύση, αλλά με βεβαρυμένη τη θέση μας, ή αλλιώς με την ουρά στα σκέλια.

Αν ο Αναστασιάδης βγάλει την Κύπρο κερδισμένη από αυτή την οξύτατη αντιπαράθεση, τότε μαγκιά του. Αν όμως μας κατακρημνίσει, ας μην αυταπατάται ότι τουλάχιστον θα έχει ανεβάσει το προσωπικό του πολιτικό γόητρο, απέναντι στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη, ενόψει εκλογών. Μπορεί να υπάρχει μια αφελής, φωνασκούσα μειοψηφία, που αγοράζει σαν μεταξωτές κορδέλες τα φύκια της κενής ουσιαστικού περιεχομένου «πατριωτικής» συνθηματολογίας, αλλά η πλειοψηφία αυτού του λαού έμαθε μέσα από τα πολλά παθήματά μας σε τούτο τον τόπο και διατηρεί μια εκπληκτική ευθυκρισία σε ό,τι αφορά τα κοινά. Αν αποδειχτεί στο τέλος ότι ο Αναστασιάδης έκανε salto mortale, παίρνοντας κι εμάς στο λαιμό του, αυτό θα είναι και το προσωπικό του πολιτικό βατερλώ, το δικό του Μαρί… 

Γιατί παίζουμε ξύλο με τον ΟΗΕ…

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω με απλά λόγια για ποιο λόγο εμείς, δηλαδή η κυβέρνησή μας και η Ελλάδα, παίζουμε ξύλο με τα Ηνωμένα Έθνη για το ποιος φταίει για το ναυάγιο στο Crans-Montana, ενώ την ίδια στιγμή η Τουρκία παραμένει στο απυρόβλητο, παρόλο που συνεχίζει να κατέχει παράνομα το 36% του κυπριακού εδάφος και να παγιώνει με όλους τους τρόπους τη διχοτόμηση του νησιού.  Υπάρχουν δύο διαφορετικά αφηγήματα για το ποιος έκανε το φάουλ στο ελβετικό θέρετρο.

ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ λέει ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης έκανε τα πάντα για να φτάσουμε σε λύση, δηλαδή ότι δέχτηκε την εκ περιτροπής προεδρία με σταθμισμένη ψήφο,  την αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στη διακυβέρνηση καθώς και το δικαίωμα Τούρκων υπηκόων να εγκαθίστανται στην Κύπρο σε αναλογία 1 προς 4 σε σχέση με τον αριθμό  Ελλήνων υπηκόων αντιστοίχως, με τον όρο βεβαίως ότι η Τουρκία θα αποδεχόταν πλήρη και άμεση κατάργηση της συνθήκης εγγυήσεως καθώς και πλήρη αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κύπρο. Λέει επίσης ότι παρόλα αυτά η Τουρκία επέμενε πεισματικά στις θέσεις της για συνέχιση των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων και για παραμονή τουρκικών στρατευμάτων. Μάλιστα ο κ. Κοτζιάς περιέγραψε γλαφυρά το περιστατικό όταν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, πήρε χαρτί και καλαμάρι για να καταγράψει πρόχειρα τις θέσεις των δύο πλευρών. Όταν πήγε, λέει, να γράψει αυτά που του έλεγε πριν ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Τούρκος υπουργός αντέδρασε λέγοντάς του «εγώ δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο«. Έτσι λοιπόν οδηγηθήκαμε στο ναυάγιο λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας που επέμενε μέχρι τέλους στις απαράδεκτες θέσεις της. Μάλιστα εμείς επικαλούμαστε και τις δημόσιες προκλητικές δηλώσεις του Τσαβούσογλου ότι η απαίτηση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό είναι όνειρο απατηλό και πρέπει να ξυπνήσουμε.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΦΗΓΗΜΑ αιωρείται από την επόμενη μέρα του ναυαγίου, μέσα από πληροφορίες από πηγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λέει τα εξής: Ο Τσαβούσογλου δέχτηκε προφορικά πλήρη κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, αλλά ζήτησε την παραμονή ενός τουρκικού αγήματος στο στάτους της ΤΟΥΡΔΥΚ, με αντίστοιχο ελληνικό άγημα, όπως η ΕΛΔΥΚ (θυμίζω ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ είχε 650 στρατιώτες και η ΕΛΔΥΚ 950). Το αφήγημα αυτό λέει ότι ο Τσαβούσογλου δήλωσε κατηγορηματικά ότι αυτές τις θέσεις δεν μπορούσε να τις δώσει γραπτώς, παρά μόνο στο τελικό κείμενο της συμφωνίας, πάνω στην οποία θα έπρεπε να μπουν οι υπογραφές. Πριν από εκείνο το στάδιο δεν μπορούσε, λέει, να δεσμεύσει την Τουρκία και ότι αν δεν φτάναμε στο τελικό κείμενο ήταν σαν μην είπε ποτέ κάτι τέτοιο. Παρόλ’ αυτά, λέει το αφήγημα, ο Αναστασιάδης επέμενε στη θέση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό γι’ αυτό κι όταν ο Γκουντέρες ρώτησε τον Τσαβουσογλου αν ισχύουν οι θέσεις του, για να τις γράψει πρόχειρα κάτω, ο Τσαβούσογλου του απάντησε «δεν σου είπα ποτέ κάτι τέτοιο«.  Με άλλα λόγια, το αφήγημα αυτό επιρρίπτει την ευθύνη για το ναυάγιο στον πρόεδρο Αναστασιάδη διότι ουσιαστικά απέρριψε την προφορική τουρκική πρόταση για μηδέν εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα, από τη στιγμή που επέμενε και σε μηδέν στρατό, απορρίπτοντας την παραμονή ΤΟΥΡΔΥΚ και ΕΛΔΥΚ. 

Από τη δήλωση του Έσπεν Μπαρθ Άιντα, ότι «η πραγματική θέση της Τουρκίας δεν είναι αυτή που λέει η ελληνική πλευρά» συνάγεται ότι ο Ειδικός Σύμβουλος του Γ.Γ. του ΟΗΕ, υιοθετεί το δεύτερο αφήγημα, δεν μπορεί όμως να αναφερθεί ξεκάθαρα στο τι (κατά τη δική του άποψη) έγινε στο Crans-Montana, πρώτον διότι δεσμεύεται από το απόρρητο των συνομιλιών και δεύτερον διότι αν πει ότι η Τουρκία δέχτηκε μηδέν εγγυήσεις και μηδέν επεμβατικά δικαιώματα, ο πρώτος που θα τον διαψεύσει θα είναι ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είτε διότι όντως η Τουρκία δεν δέχτηκε ποτέ κάτι τέτοιο (όπως λέει το δικό μας αφήγημα) είτε διότι η Τουρκία δεν θέλει να κάνει αυτή την υποχώρηση πριν την τελική συμφωνία (όπως λέει το δεύτερο αφήγημα). Κατακεραυνώνοντας κυριολεκτικά τον Άιντα, ο πρόεδρος Αναστασιάδης προειδοποίησε ότι θα δώσει στη δημοσιότητα τα πρακτικά των συνομιλιών στο Crans-Montana. Αλλά αν υπήρξε όντως προφορική και υπό όρους δέσμευση του Τσαβούσογλου, αυτή λογικά δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στα πρακτικά…

Κατά τα άλλα, φύγαμε από το Crans-Montana με ένα τραγικό ναυάγιο που αναβάλλει ξανά επ’ αόριστον τις όποιες προσπάθειες για λύση του Κυπριακού, διατηρεί την ντε φάκτο διχοτόμηση της πατρίδας μας, με τους εκτοπισμένους που έζησαν στην κατεχόμενη γη μας να φεύγουν σιγά σιγά από τη ζωή, με τον δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού μας να μεταβάλλεται υπέρ των Τούρκων, με την κατεχόμενη Κύπρο να εκτουρκίζεται πολιτικά, πολιτισμικά και άλλως πως, με τους 43 χιλιάδες πάνοπλους Τούρκους στρατιώτες να συνεχίζουν να μας σημαδεύουν με τις κάννες τους. Το πιο τραγικό όμως είναι ότι φύγαμε και με την κατηγορία του φταίχτη να αιωρείται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας, όπως συνάγεται από τα υπονοούμενα του εκπροσώπου του ΟΗΕ, ο οποίος θα συντάξει σε σύντομο χρονικό διάστημα την έκθεσή του για το πώς κατέληγε σε ναυάγιο η πιο ελπιδοφόρα μέχρι σήμερα προσπάθεια για λύση του Κυπριακού.

Αν οι οργισμένες εναντίον του Άιντα δηλώσεις του προέδρου Αναστασιάδη πιάνουν τόπο μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη, εκείνο που θα μετρήσει στα διεθνή κέντρα αποφάσεων είναι η άποψη του ΟΗΕ και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο, που οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να πουλήσουν S400 στον Ερντογάν, οι Αμερικάνοι δηλώνουν ότι θεωρούν την Τουρκία ενεργειακό σύμμαχό τους στην ανατολική Μεσόγειο κι οι Ισραηλινοί ετοιμάζονται για συμφωνίες μεταφοράς του φυσικού αερίου τους μέσω Τουρκίας… 

Στο τσίρκο με τους σαλτιμπάγκους…

Ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β’ έσπευσε σήμερα να επιβεβαιώσει τον Τούρκο ΥΠΕΞ, Μεβλουτ Τσαβούσογλου, που δήλωσε πρόσφατα ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θέλουν λύση στις παραμέτρους του ΟΗΕ, δεν θέλουν δηλαδή λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Ο μακαριώτατος ένιωσε την ανάγκη να ενισχύει τη φωνή του Τούρκου υπουργού, ζητώντας μια λύση άλλη από την ΔΔΟ, που να είναι, όπως είπε, λειτουργική. Ως συνήθως βέβαια δεν μας είπε ποια είναι αυτή η λειτουργική λύση, όπως δεν μας λένε ούτε και οι άλλοι του ούτω καλούμενου «Ενδιάμεσου». Το μόνο που μας είπε κατά καιρούς ο αρχιεπίσκοπος είναι ότι παρακαλεί ή προσεύχεται να μην λυθεί το Κυπριακό… Προσεύχεται δηλαδή να μείνουμε όπως είμαστε, με τους 40 χιλιάδες πάνοπλους Τούρκους στρατιώτες να μας προσέχουν και τους Τούρκους έποικους να αυξάνονται και να πληθύνονται.

Αντίθετα ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου μας είπε ξεκάθαρα ποια θα είναι αυτή η λύση: Δύο επισήμως αναγνωρισμένα κράτη στην Κύπρο (δηλαδή διχοτόμηση) και μετά η Τουρκία (με τη δύναμη της τεράστιας αγοράς της) να καταστήσει την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» οικονομικό κέντρο της περιοχής και μάλιστα καθόρισε και τους τομείς: γεωργία, τουρισμός, υπηρεσίες.

Με τον τρόπο αυτό θα έχουμε μια πλήρως λειτουργική λύση στη νήσο Κύπρο, αφού οι Τούρκοι επιχειρηματίες, που θα κατακλύσουν με τις επενδύσεις τους την τουρκική Κύπρο, θα μπορούν να χαμηλώνουν τις τιμές, κι έτσι οι Ελληνοκύπριοι επιχειρηματίες, ιδιαίτερα οι Λεμεσιανοί και Παφίτες, που φοβούνται την «αβεβαιότητα» της λύσης ΔΔΟ, θα πάψουν να αγχώνονται, διότι θα κλείσουν. Όταν ο Τούρκος ξενοδόχος με τα 200 ξενοδοχεία στην Τουρκία, προσφέρε στο πεντάστερο του ξενοδοχείο στην Γιαλούσα 100 ευρώ το δωμάτιο, ο Ελληνοκύπριος ξενοδόχος με το 1 ή τα 5 ή τα 30 ξενοδοχεία, θα αναγκαστεί να ρίξει κι αυτός τις τιμές, θα δίνει στους υπαλλήλους του 200 ευρώ το μήνα κι αν αντέξει άντεξε… αλλιώς θα κλείσει.

Θα έχουμε λοιπόν με τη διχοτόμηση μια πολύ λειτουργική λύση (για την Τουρκία). Εξάλλου μην ξεχνάτε ότι με τις απόψεις του Τσαβούσογλου συμφωνεί πλήρως κι ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, που ήρθε και μίλησε τις προάλλες στο μνημόσυνο του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, με πρόσκληση του υποψήφιου προέδρου Νικόλα Παπαδόπουλου. Σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο την 1η Απριλίου 2014 (πριν από 3 χρόνια) υποστήριξε λύση δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο.

Κάτι άσχετο για το τέλος. Όταν πηγαίνεις σε ένα τσίρκο, διασκεδάζεις με τους σαλτιμπάγκους και τα ακροβατικά τους κόλπα. Ως τη στιγμή που θα σε αρπάξουν μαζί τους για το τελευταίο και πιο επικίνδυνο κόλπο…

Ο τσαμπουκάς του Καραγκιόζη…

Από τα γεγονότα του 1963-64 μέχρι σήμερα έχουμε κατηγορήσει ως μεροληπτικούς υπέρ των Τουρκων όλους -μηδενός εξαιρουμένου- τους Γ.Γ. του ΟΗΕ και τους αντιπροσώπους τους. Πέρασε από τότε μισός αιώνας κι η εθνική δικαίωση που μας υποσχέθηκαν οι ηγέτες μας δεν έχει έρθει ακόμη. Αντίθετα, το 1974, υπό συνθήκες εθνικής προδοσίας (για την οποία μας κρύβουν ακόμη ετσιθελικά και προκλητικά την αλήθεια), η Τουρκία εισέβαλε και κατέκτησε διά της βίας τη μισή μας πατρίδα και την κατακρατεί ακόμη παράνομα μέχρι σήμερα.

Οι πολιτικοί έχουν κάθε λόγο να πουλάνε στο λαό τον τσαμπουκά του Καραγκιόζη απέναντι στους μεσολαβητές του διεθνούς οργανισμού, προκειμένου να καλύψουν την οικτρή ανικανότητά τους να πείσουν τη διεθνή κοινότητα για το δίκιο μας, την τραγική αποτυχία τους να απαλλάξουν αυτό τον τόπο από την τουρκική κατοχή. Το κάνουν για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια, με ψευδοπατριωτικά συνθήματα, εν γνώσει τους παραπλανητικά, καθώς μας οδηγούν αργά μεν αλλά σταθερά προς την οριστική διχοτόμηση.

Λαμβάνοντας υπόψη και την αλήθεια της ρήσης του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «ο πατριωτισμός αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα», οι πολιτικοί έχουν κάθε λόγο να μας ταξιδεύουν στην πλάνη με το σαπιοκάραβο του ψευδοπατριωτισμού τους. Μπορεί να είναι γεμάτο τρύπες και να μπάζει από παντού, αφού ολοφάνερα κανένας εθνικός μας στόχος δεν έχει τελεσφορήσει μέχρι σήμερα, αντίθετα, τα εθνικά μας οράματα κι η ίδια η πατρίδα μας έχουν μικρύνει, όμως ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό το σαπιοκάραβο θα συνεχίσει να πλέει πρίμα γι’ αυτούς και για τους προσωπικούς τους στόχους, στο πέλαγος της ευκολοπιστίας μας ως λαός, ή καλύτερα της μαλακίας που μας δέρνει.

Η δυναμική των «Νέων Στρατηγικών» και ποιος την έχει μεγαλύτερη.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσβλέπουν να εμπλακούν με την Τουρκία σε σχέδια που θα αυξήσουν την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια, όπως ο Νότιος Διάδρομος φυσικού αερίου (Southern Corridor) και το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου…» Τη δήλωση αυτή  έκανε προχτές το βράδυ (9 Ιουλίου 2017) ο αμερικανός ΥΠΕΞ, Ρεξ Τίλερσον, σε συνέδριο για το Πετρέλαιο, στην Κωνσταντινούπολη, ξεκαθαρίζοντας για άλλη μια φορά προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι η Τουρκία θεωρείται από τους Δυτικούς ως μέρος της εξίσωσης που αφορά το φυσικό αέριο της περιοχής μας.

Παρά τις αμφιβολίες που διατηρούν για την αξιοπιστία του Ερντογάν κι ανεξάρτητα από το τι μπορεί να σχεδιάζουν  για το μέλλον, προς το παρόν ΗΠΑ και Ρωσία διαγκωνίζονται ποια από τις δύο θα προσφέρει τα πιο δελεαστικά ανταλλάγματα στην Τουρκία προκειμένου να διατηρεί την εύνοιά της, δεδομένου ότι πρόκειται για μια τεράστια αγορά και ταυτόχρονα μια χώρα κλειδί σε σχέση με τη διατήρηση των ισορροπιών και της ασφάλειας στην περιοχή.

Μέσα σε τούτο το πλαίσιο κι έπειτα από το ναυάγιο των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού στο Crans-Montana, είχαμε από τη μια τα κόμματα του ούτω καλούμενου «Ενδιάμεσου Χώρου» να επαναδιατρανώνουν τη διακήρυξή τους για μια «Νέα Στρατηγική» κι από την άλλη την Τουρκία να μιλά κι αυτή από την πλευρά της για μια δική της «Νέα Στρατηγική», για λύση «έξω από τις παραμέτρους του ΟΗΕ».  Οι παράμετροι του ΟΗΕ αναφέρονται στη βάση λύσης της  ΔΔΟ (Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας), την οποία συμφώνησαν  εκ μέρους των δύο πλευρών οι Μακάριος και Ντενκτάς το 1977 και επαναβεβαίωσαν οι Κυπριανού και Ντενκτάς το 1979 και οι Παπαδόπουλος και Ταλάτ το 2006.

Η «Νέα Στρατηγική» της Τουρκίας λοιπόν συνεπάγεται εγκατάλειψη της ΔΔΟ, κάτι βεβαίως που επιδιώκουν και τα τέσσερα από τα πέντε κόμματα του «Ενδιάμεσου», τα οποία αποκήρυξαν εδώ και καιρό αυτή τη λύση. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο «Νέες Στρατηγικές» αφορά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η Τουρκία προφανώς θα επιδιώξει αναβάθμιση του ψευδοκράτους, δηλαδή τη μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της Διχοτόμησης. Από την πλευρά τους τα τέσσερα από τα πέντε κόμματα του «Ενδιάμεσου» απορρίπτουν και την ΔΔΟ αλλά και τη Διχοτόμηση, ή τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται δημόσια, παρόλο που πολλά στελέχη των κομμάτων αυτών και υποστηρικτές τους ομολογούν κατ’ ιδίαν ότι προτιμούν τη διχοτόμηση από τη ΔΔΟ. Το πέμπτο κόμμα του «Ενδιάμεσου», δηλαδή το ΔΗΚΟ, δεν απορρίπτει μεν την ΔΔΟ, αλλά τη θέλει με το «σωστό περιεχόμενο», ένα «σωστό περιεχόμενο» που, δεν έχει ξεκαθαρίσει ακριβώς πώς είναι,  στα 40 τόσα χρόνια των συνομιλιών.

Πάντως και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι άλλοι του Ενδιάμεσου θέλουν τη ΔΔΟ και άλλοι όχι, η λύση που επιδιώκουν θα πρέπει οπωσδήποτε να διαλαμβάνει τα εξής:  Αποχώρηση όλων των Τούρκων στρατιωτών μέχρι και τον τελευταίο, πριν την εφαρμογή της συμφωνίας, άμεση κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, επιστροφή όλων των εκτοπισμένων στις περιουσίες τους, με πλήρη δικαιώματα του ιδιοκτήτη και όχι του χρήστη, αποχώρηση όλων των εποίκων, εφαρμογή συστήματος διακυβέρνησης χωρίς εκ περιτροπής προεδρία, χωρίς βέτο και χωρίς τα προνόμια που οι Τουρκοκύπριοι διαθέτουν με βάση το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αντιλαμβάνεστε ότι οι πιο πάνω θέσεις δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές από την τουρκική πλευρά, συνεπώς δεν υπάρχει περίπτωση συμφωνημένης λύσης. Άρα θα παραμένει η κατάσταση ως έχει, με την κατοχή να συνεχίζεται, τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες να παραμένουν, τους έποικους να αυξάνονται και να πληθύνονται, τους εκτοπισμένους να παραμένουν εκτοπισμένοι μακριά από τις περιουσίες τους, την Κύπρο να παραμένει διχοτομημένη. Την ίδια στιγμή η Κυπριακή Δημοκρατία θα λειτουργεί με ένα σύνταγμα το οποίο προβλέπει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με βέτο και ποσόστωση σε όλα τα θεσμικά όργανα, όπως το Υπουργικό Συμβούλιο, τη Βουλή των Αντιπροσώπων, την Εισαγγελία κλπ καθώς και στη Δημόσια Υπηρεσία και στα σώματα ασφαλείας. Ταυτοχρόνως θα παραμένει σε ισχύ η Συνθήκη Εγγυήσεως, που καθιστά την Τουρκία εγγυήτρια δύναμη με επεμβατικό δικαίωμα…

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι του «Ενδιάμεσου» επιμένουν ότι με τη «Νέα Στατηγική» τους θα προκαλέσουν πολιτικό και οικονομικό κόστος στην Τουρκία. Διότι από τη μια έχουμε λέει τους υδρογονάνθρακες κι από την άλλη είμαστε και χώρα μέλος της Ε.Ε.. Πιστεύουν δηλαδή στα σοβαρά ότι μπορεί η Κύπρος να παίξει παιχνίδι με τους υδρογονάνθρακες. αν αλλιώς είναι η βούληση των μεγάλων δυνάμεων κι ότι μπορεί στην Ε.Ε. να μοιράζει παιχνίδι και να βάζει βέτο, όπου και όποτε γουστάρει, ακόμη κι αν διαφορετική είναι η άποψη της Γερμανίας και της Γαλλίας.  Ξέχασαν ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήγε το 2006 κι υπόγραψε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, χωρίς βέτο και χωρίς να απαιτήσει πρώτα από την κατοχική Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή έστω να ανοίξει τα λιμάνια της για τα κυπριακά πλοία. Ξέχασαν ότι κυβέρνησαν συνολικά 19 χρόνια την Κύπρο μετά την εισβολή και το μόνο που κατάφεραν με την τάχα «διεκδικητική πολιτική» τους ήταν να απενοχοποιήσουν την Τουρκία αντί να την βάλουν στη γωνιά., όπως κοκορεύονταν ότι θα έκαναν.

Η «Νέα Στρατηγική» του «Ενδιάμεσου» δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια πολιτική απάτη που, όχι μόνο δεν έχει τη δυνατότητα να προωθήσει λύση του Κυπριακού ή να ελευθερώσει την Κύπρο από την τουρκική κατοχή, αλλά αντίθετα θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια την Κύπρο στη διχοτόμηση μια ώρα γρηγορότερα, προς δικαίωσιν όλων εκείνων (των οπαδών του Ενδιάμεσου) που δεν κρύβουν την προτίμησή τους στη διχοτόμηση, αφού εδώ και χρόνια επαναλαμβάνουν κατ’ ιδίαν το επαίσχυντο σύνθημα «τζείνοι πο’ τζει τζι εμείς πο’ δα».

Η λύση του Κυπριακού δεν θα επιτευχθεί με τις αερολογίες του «Ενδιάμεσου», αλλά με τη συμμετοχή της Κύπρου στους ενεργειακούς σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων και του Ισραήλ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σχεδιασμοί αυτοί, είτε μας αρέσει είτε όχι, περιλαμβάνουν στην εξίσωση και την Τουρκία. Μας το έχουν πει όλοι (και οι δυτικοί και ο Ισραήλ) σε όλες τις γλώσσες που αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Αν ο δικός μας ο εγκέφαλος αδυνατεί να το αντιληφθεί, το πρόβλημα στο τέλος δεν θα είναι δικό τους αλλά δικό μας. Η συμμετοχή της Τουρκίας δεν θα είναι κατ’ ανάγκη εις βάρος μας, αντίθετα μπορεί και πρέπει να αποβεί υπέρ μας. Διότι η συμμετοχή της Τουρκίας στο ενεργειακό παιχνίδι θα είναι το δέλεαρ για να πειθαναγκαστεί σε μια δίκαιη και ισοζυγισμένη λύση του Κυπριακού.

Αν πάρει ο νους μας αέρα κι αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι εμείς μοιράζουμε την τράπουλα στην περιοχή, στο τέλος θα καταφέρουμε να μείνουμε στα κρύα του λουτρού. Αν ο Ισραήλ αποφασίσει να προχωρήσει σε ενεργειακή συνεργασία με την Τουρκία, παρακάμπτοντας την Κυπριακή Δημοκρατία ή – το χειρότερο- περνώντας αγωγό μέσω του ψευδοκράτους, αυτό θα ισοδυναμεί για εμάς με όλεθρο. Θα πρόκειται για τη χειρότερη μας ήττα από το 1974, διότι θα σημαίνει ότι χάσαμε το παιχνίδι.

Σε αντίθεση με την εντελώς αβάσιμη ρητορική του «Ενδιάμεσου», η στρατηγική που ακολουθείται τα τελευταία δέκα χρόνια είναι η ορθή, διότι έβαλε την Κύπρο στο ενεργειακό παιχνίδι, την κατέστησε εταίρο και σύμμαχο του Ισραήλ κι αναβάθμισε καθοριστικά τη γεωστρατηγική της θέση. Αυτή η πολιτική πρέπει να συνεχιστεί με προσοχή ως προς τα όρια των δυνατοτήτων μας και χωρίς ούτε στιγμή να εγκαταλείπουμε το στόχο της λύσης του Κυπριακού στη συμφωνημένη βάση, που δεσμεύει και την Τουρκία και της αφαιρεί τα προσχήματα υπέρ της διχοτόμησης.  Εκείνοι που εισηγούνται να εγκαταλείψουμε τις παραμέτρους του ΟΗΕ, εξυπηρετούν τους τουρκικούς στόχους και πρέπει επιτέλους να συνέλθουν, διότι αρκετά υπόφερε αυτός ο λαός από την ανεπάρκεια της ηγεσίας του για πολλές δεκαετίες.

Όταν ο Τσαβούσογλου ξεδιάντροπα απειλεί ότι τελειώσαμε με τον ΟΗΕ…

«Καιρός να αναζητήσουμε άλλες λύσεις, έξω από τις παραμέτρους των Ηνωμένων Εθνών» δήλωσε ο Τσαβούσογλου, καθώς έφευγε νευριασμένος από το αποτυχημένο δείπνο του Crans-Montana και εξαγγέλλοντας έτσι ουσιαστικά τη «νέα στρατηγική» της Τουρκίας για λύση του Κυπριακού.

Να θεωρήσουμε τη δήλωσή του σαν απειλή; Εξαρτάται…

Αν εννοούσε ότι αποκλείουν πλέον τη λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, κάποιοι εδώ θα ανακουφιστούν. Ήδη διάβασα στα κοινωνικά δίχτυα τα γνωστά εδώ και χρόνια σχόλια του τύπου «ευτυχώς που μας έσωσαν ξανα οι Τούρκοι με την αδιαλλαξία τους». «Μας έσωσαν…» Από τι μας έσωσαν; Μα από την Διζωνική Ομοσπονδία φυσικά! Από μικρός ακούω αυτές τις πελλάρες, κάθε φορά που αποτυγχάνει μια πρωτοβουλία για λύση, ότι δηλαδή μας έσωσε η Τουρκία, ο Ντενκτάς, ο Έρογλου, ο Ακιντζί, γενικά η τουρκική αδιαλλαξία, από την «κακή λύση» που θέλουν να μας επιβάλουν οι βυσσοδομούντες ξένοι. 

«Μας έσωσαν» λοιπόν οι Τούρκοι, διότι εκείνοι είναι βλάκες κι εμείς έξυπνοι. Είναι βλάκες οι Τούρκοι και δεν καταλαβαίνουν ότι η μη λύση συμφέρει σ’ εμάς. Οι βλάκες νομίζουν ότι η μη λύση συμφέρει σ’ εκείνους!  Ενώ στην πραγματικότητα εμείς οι έξυπνοι και φύσει ανώτεροι Ελληνοκύπριοι θα είμαστε αυτοί που θα ζουν εδώ «άνεννοιας», με τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες να μας προσέχουν, με την κατοχή να συνεχίζεται και με τον ανεξέλεγκτο εποικισμό που μεταβάλλει σταδιακά το δημογραφιό χαρακτήρα της Κύπρου, μετατρέποντάς την σε τουρκικό νησί…

«Μας έσωσαν!»

Διότι τώρα θα εφαρμόσουμε την περιβόητη «νέα στρατηγική». Θα καταγγείλουμε (ξανά) την Τουρκία για την εισβολή της στην Κύπρο. Σε ένα πλανήτη που καίγεται με πολέμους, με εκατόμβες νεκρών, με πρόσφυγες, με αφόρητες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με δυστυχία παντού, η διεθνής κοινότητα θα συγκινηθεί, διότι πριν 43 χρόνια η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και θα οργανώσει σταυροφορία για να έρθει εδώ να μας ελευθερώσει! Ούτε που έκοψε ως τώρα ο νους μας γιατί άραγε δεν υπήρξε ποτέ, είτε από τα Ηνωμένα Έθνη είτε από άλλη χώρα (πλην της Ελλάδος), ξεκάθαρη καταδίκη της τουρκικής εισβολής, παρόλο που την καταγγείλαμε παντού και σε όλους τους τόνους, άπειρες φορές από το 1974 μέχρι σήμερα.

«Θα της προκαλέσουμε κόστος» λένε οι ακόμα πιο έξυπνοι. Εμείς, η Κύπρος των 700 χιλιάδων κατοίκων θα προκαλέσουμε κόστος της Τουρκίας των 90 εκατομμυρίων. Πώς; Διότι είμαστε λέει κράτος μέλος της Ε.Ε. κι έχουμε δικαίωμα βέτο. Το είδαμε το δικαίωμα βέτο μας και το 2006 όταν ήταν να ξεκινήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας και ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε χωρίς να θέσει ούτε βέτο ούτε όρο στην κατοχική δύναμη. Όχι γιατί δεν ήθελε  φυσικά αλλά διότι δεν μπορούσε. 

Ακόμη και χτες, έπειτα από το ρεσιτάλ αδιαλλαξίας της τουρκικής πλευράς, ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, περιορίστηκε στο να εκφράσει τη λύπη του και να μας ευχηθεί «ό,τι καλύτερο». Δεν καταλόγισε ευθύνες. Εύκολα οι γνωστοί βλάκες (και συγνώμη για την έκφραση αλλά αυτή είναι η γνώμη μου) θα αρχίσουν να κατηγορούν τώρα και τον Γκουτέρες σαν «φιλότουρκο». Διότι ως εκεί τους βοηθά ο νους τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι δυστυχώς λειτουργούν τα πράγματα μέσα στην κυνική διεθνή ρεαλπολιτίκ. 

Θα εφαρμόσουν λέει οι του λεγόμενου «ενδιάμεσου» μια «νέα στρατηγική» για να προκαλέσουν κόστος στην Τουρκία! Ποιοι; Εκείνοι που δεν κατάφεραν να πείσουν για το δίκιο μας κανέναν στη διεθνή κοινότητα. Ούτε καν τους ομοϊδεάτες τους στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Τώρα θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, τα τίναξαν στον αέρα οι Τούρκοι και σου έφταιξαν οι δικοί μας; Απαντώ: Ναι ΚΑΙ οι δικοί μας. Αυτοί που σιγοντάριζαν εδώ και 43 χρόνια την τουρκική αδιαλλαξία και προσεύχονταν να τα τινάξουν οι Τούρκοι στον αέρα, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα» (της μάσας και της ρεμούλας) θα βρεθεί τάχα μια καλύτερη και πιο δίκαιη λύση και το λένε ακόμη. Αυτοί που άφηναν τα χρόνια να περνάνε και να παγιώνουν σε τρόπο ζωής την τουρκική κατοχή. Οι ψεύτες που μιλάνε δημόσια για αγώνες και κουρουφέξαλα, ενώ στον ιδιωτικό τους κύκλο λένε το γνωστό διχοτομικό σλόγκαν «τζείνοι πο’ τζει τζι εμείς πο’ δα».

Μου φταίνε λοιπόν κι αυτοί διότι με την πολιτική τους εξυπηρέτησαν την Τουρκία. Σε κάθε πρωτοβουλία για λύση έκαναν τα πάντα για να αποτύχει κι έχουν σήμερα το απύθμενο θράσος να μας ρωτάνε γιατί δεν λύθηκε τόσα χρόνια το Κυπριακό. Ποιοι; Αυτοί που έκαναν τα πάντα για να μην λυθεί κι ευχαριστούσαν το Θεό όποτε η Τουρκία τα τίναζε όλα στον αέρα, για να συνεχίζεται η κατοχή και η διχοτόμηση, που εξυπηρετεί μόνο την ίδια. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να ισχυρίζονται ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά λύση, για να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Εφόσον, βρε εξυπνάκηδες, ήθελε λύση η Τουρκία και όχι διχοτόμηση τότε γιατί δεν το έλυσε μέχρι σήμερα το Κυπριακό και συνεχίζεται η διχοτόμηση; Αλλά ξέρετε γιατί το λένε; Για να «αθωώσουν» την έννοια της διχοτόμησης και να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι δεν είναι και τόσο κακή λύση τελικά, αφού δεν την θέλει η Τουρκία…

Ας μη μιλήσω για τους Τουρκοκύπριους, που ακολουθούν σαν τραγικά αθύρματα τη μοίρα που τους προδιέγραψε η Τουρκία, τη μοίρα της αφομοίωσης τους με το τουρκικό στοιχείο και της οριστικής πολιτιστικής και πολιτισμικής εξαφάνισής τους. Όταν συνειδητοποιήσουν τις συνέπειες της χτεσινής αποτυχίας κι αντιληφθούν ότι έχουν καταστεί οριστικά και χωρίς ορατή ελπίδα σωτηρίας όμηροι της Τουρκίας και του Ερντογάν, θα τραβάνε κι αυτοί τα μαλλιά τους χειρότερα από εμάς.

Στο διά ταύτα όμως: Δεν κατηγορώ τον Αναστασιάδη. Έκανε ό,τι μπορούσε. Αντιστάθηκε όσο και όπως έπρεπε. Υποχώρησε ως το σημείο που μπορούσε να υποχωρήσει. Αν υποχωρούσε παραπάνω, θα είχε παραβιάσει αρχές και η λύση, αν ερχόταν, θα ήταν μοιραία θνησιγενής. Οι Τούρκοι ήταν εκείνοι που τίναξαν στον αέρα τη λύση. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι εξαιρετικά σοβαρά. Ο ΟΗΕ δεν πρόκειται να αναλάβει νέα πρωτοβουλία, τουλάχιστον στο προβλεπτό μέλλον. Ο Τσαβούσογλου μάς απειλεί πλέον απροσχημάτιιστα ότι η Τουρκία θα λύσει αλλιώς το Κυπριακό, έξω από τις παραμέτρους του ΟΗΕ.

Είναι η ώρα που χρειαζόμαστε υπεύθυνη ηγεσία. Να μας οδηγήσει με ασφάλεια έξω από το λαβύρινθο, πριν μας καταπιεί ο Μινώταυρος της διχοτόμησης. Δυστυχώς όμως η πολιτική σκηνή αυτής της χώρας είναι σαν τη σκηνή του Καραγκιόζη. Με κάμποσους πολιτικά ανεπαρκείς και τραγικά ελαφρόμυαλους να «κατσιαρίζουν» κάθε μέρα στα κανάλια, νομίζοντας ότι απευθύνονται σε ψηφοφόρους πιο ελαφρόμυαλους από αυτούς, με την ελπίδα να πάρουν τις ψήφους τους, όχι για να προσφέρουν στον τόπο (αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τις ικανότητες να προσφέρουν) αλλά για να ικανοποιήσουν τις μωροφιλοδοξίες τους. Ελπίδα μ’ αυτούς δεν έχουμε και τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Έχουμε παιδιά, έχουμε μια πατρίδα που απειλείται από μια ξεδιάντροπη Τουρκία.

Αλήθεια, έφτασε η ώρα όσοι σοβαροί άνθρωποι απέμεναν σε τούτο τον τόπο να δούν τι μπορούμε να κάνουμε, για να σωθούμε. Αλλιώς, μόνο ο Θεός αν μας λυπηθεί.

Αποφασιστικό βήμα Αναστασιάδη για λύση, στο πλαίσιο των εισηγήσεων Γκουτέρες.

Προσερχόμενος το απόγευμα της Τετάρτης, 5 Ιουλίου, στην κρίσιμη συνάντηση των δύο πλευρών, ο πρόεδρος Αναστασιάδης προανείγγηλε ότι θα καταθέσει προτάσεις για να σπάσει το αδιέξοδο. Χωρίς να γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή το πλήρες και ακριβές περιεχόμενο των προτάσεων, Θέλω να πιστεύω ότι πρόκειται για ένα αποφασιστικό βήμα της δικής μας πλευράς προς την κατεύθυνση της λύσης,  στο πλαίσιο των συγκεκριμένων εισηγήσεων που περιέχει το «πλαίσιο Γκουτέρες». Μια κίνηση που θα αναγκάσει την Τουρκία να εγκαταλείψει τις προφάσεις και να δείξει επιτέλους τις πραγματικές της προθέσεις. Θα εναρμονιστεί κι αυτή με τις συστάσεις Γκουτέρες ή θα συνεχίσει να κινείται στα μέτρα της αδιάλλακτης ρητορικής του Τσαούσογλου; 

Πάντως η Πέμπτη, 6 Ιουλίου, είναι εξαιρετικά κρίσιμη για την έκβαση του Κυπριακού Ζητήματος, καθώς ο Γ.Γ. του ΟΗΕ πηγαίνει στο Crans-Montana προφανώς όχι για να χάσει εκεί τον καιρό του αλλά για να ζητήσει από τις δύο πλευρές να καταθέσουν εποικοδμητικές θέσεις.  Το (μη δεσμευτικό) πλαίσιο που κατέθεσε, αποτελεί μια ισοζυγισμένη πρόταση, πάνω στην οποία μπορεί να γίνει από τις δύο πλευρές η τελική διαπραγμάτευση για λύση, έπειτα από 43 χρόνια κατοχής και ντε φάκτο διχοτόμησης.

Στα κυριότερα σημεία του «πάρε δώσε» καλεί την Τουρκία  να ξεχάσει τα επεμβατικά δικαιώματα και εισηγείται την εγκαθίδρυση ενός εντελώς νέου συστήματος ασφάλειας  καθώς και ξεχωριστού μηχανισμού παρακολούθησης της εφαρμογής της λύσης, χωρίς τη συμμετοχή των εγγυητριών δυνάμεων. Στη δική μας πλευρά λέει ότι θα πρέπει να δεχτούμε την παραμονή της ΕΛΔΥΚ (950 Έλληνες στρατιώτες) και της ΤΟΥΡΔΥΚ (650 Τούρκους στρατιώτες) κι ότι θα πρέπει να συγκατανεύσουμε στην εκ περιτροπής προεδρία σε αναλογία 2 προς 1.  

Αναλυτικότερα το πλαίσιο εισηγείται τα εξής: 

Για την ασφάλεια: Δεν θα τροποποιηθεί η συνθήκη εγγυήσεως, αλλά θα αντικατασταθεί με ένα νέο σύστημα. Ούτε η Τουρκία ούτε κανένας άλλος θα διαθέτει επεμβατικά δικαιώματα. Να συσταθεί νέος μηχανισμός παρακολούθησης της εφαρμογής της λύσης, στον οποίο δεν θα εμπλέκονται οι σημερινές εγγυήτριες δυνάμεις. 

Για τον τουρκικό στρατό: Μείωση από την πρώτη ημέρα και συμφωνία σε χρονοδιάγραμμα, για να καταλήξουν οι αριθμοί των Τούρκων και Ελλήνων στρατιωτών στους 650 και 950 αντίστοιχα, να παραμείνουν δηλαδή δύο αγήματα όπως η ΤΟΥΡΔΥΚ και η ΕΛΔΥΚ.  Για το κατά πόσο θα παραμείνουν εσαεί ή θα αποχωρήσουν και αυτοί οι στρατιώτες κάποια στιγμή είναι θέμα συμφωνίας.

Για το εδαφικό:Καλεί την τουρκική πλευρά να δώσει καλύτερο χάρτη, σαφώς υπονοώντας την επιστροφή της Μόρφου (χωρίς ωστόσο να το λέει ρητώς).

Για το περιουσιακό: Στις σημερινές κατεχόμενες περιοχές που θα δοθούν στην Ε/κ πολιτεία, θα έχει προτεραιότητα ο ιδιοκτήτης, αλλά όχι 100%, ενώ στις περιοχές της Τ/κ πολιτείας θα έχει προτεραιότητα ο χρήστης, αλλά και πάλι όχι 100%, 

Για το θέμα της λεγόμενης «ισότιμης μεταχείρισης των Τούρκων πολιτών»: Εισηγείται να υπάρχει μια δίκαιη ποσόστωση Ελλήνων και Τούρκων πολιτών που θα δικαιούνται να ζουν στην Κύπρο, χωρίς να εισηγείται ποιο είναι το δίκαιο ποσοστό, καθώς αυτό είναι θέμα συμφωνίας. 

Για το θέμα της αποτελεσματικής συμμετοχής των Τ/κ στη διακυβέρνηση: Εισηγείται περαιτέρω συζήτηση για συμφωνία για το ποιες θα είναι οι περιπτώσεις και οι θεσμοί, που η τουρκοκυπριακή ψήφος θα είναι σταθμισμένη. Για το θέμα της εκ περιτροπής προεδρίας και άλλα εναπομείναντα στοιχεία εισηγείται συζήτηση στη βάση της αναλογίας 2 προς 1.

Το τι μας επιφυλάσσει η κρίσιμη αυτή μέρα είναι (ιδιαίτερα για εμάς τους απέξω) ένα μεγάλο ερωτηματικό. Ας ελπίσουμε όμως ότι τα πράγματα θα οδηγηθούν προς τη σωστή κατεύθυνση. Να έχουμε επιτέλους συμφωνία για μια δίκαιη λύση ή έστω ένα αποφασιστικό βήμα προς μια τέτοια συμφωνία. Αν παρ’ ελπίδα όμως προκύψει νέο αδιέξοδο, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ευθύνεται γι’ αυτό η ελληνοκυπριακή πλευρά. Ο Αναστασιάδης και η πολιτική ηγεσία που τον συνοδεύει έχουν, σ’ αυτή την ιστορική στιγμή, την τεράστια ευθύνη να οδηγήσουν τον κυπριακό ελληνισμό σε ένα ασφαλέστερο μέλλον.