Αρχείο ετικέτας Λύση

Επιμονή και διεκδικητικότητα για μια έντιμη λύση

Να μην εγκαταλείψουμε τις συμφωνίες που υπέγραψαν οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος.

proedroi2Απόλυτα ορθή η στάση του προέδρου Αναστασιάδη που, με το καλημέρα της πρωτοβουλίας για το Κυπριακό, έστειλε το μήνυμα ότι οι Ελληνοκύπριοι -όσο κι αν θέλουν πολύ μια λύση του Κυπριακού σύντομα – θα διεκδικήσουν με αποφασιστικότητα το δίκαιο και  δεν πρόκειται να αποδεχτούν συνομοσπονδιακές ή άλλες διχοτομικού τύπου απαιτήσεις των Τούρκων, ούτε παραβίαση των διεθνών αρχών δικαίου, ή οτιδήποτε που θα βρίσκεται έξω από το πλαίσιο ενός έντιμου  ιστορικού συμβιβασμού, στη βάση της Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, σαν μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Την ίδια στιγμή θα πρέπει και κάποιοι εδώ, στη δική μας πλευρά, να καταλάβουν ότι θα ήταν καταστροφή και ουσιαστικά σιωπηρή αποδοχή της διχοτόμησης το να εγκαταλείψουμε τις συμφωνίες κάτω από τις οποίες έβαλαν τις υπογραφές τους οι πρόεδροι Μακάριος (1977), Κυπριανού (1978) και Τάσσος Παπαδόπουλος (2006), συμφωνίες που καθορίζουν ρητώς ότι η βάση της λύσης θα είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί ιστορική ειρωνεία, αλλά τις τρεις αυτές συμφωνίες υψηλού επιπέδου υπέγραψαν οι τρεις πρόεδροι της λεγόμενης σκληρής γραμμής, τις παρακαταθήκες των οποίων επικαλούνται συχνά όσοι εισηγούνται να εγκαταλείψουμε τις συμφωνίες και να αναζητήσουμε άλλες λύσεις.

Θέλω να θυμίσω επιπλέον ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο πρόεδρος του ΟΧΙ το 2004, ουδέποτε εγκατάλειψε τη λογική του έντιμου συμβιβασμού στη δεδομένη βάση, αφού 2 χρόνια μετά το ΟΧΙ υπέγραψε τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου, στην οποία ρητώς αναφέρεται ότι επιδιώκεται λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Εξάλλου ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ο συνομιλητής της Ελληνοκυπριακής πλευράς το 1977, όταν ο Μακάριος αποφάσισε να αποδεχθεί αυτή τη βάση λύσης.

Όσοι μιλούν για σχέδια β’ και άλλες εναλλακτικές πορείες προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, δεν καθοδηγούν σοφά το λαό. Αντίθετα εισηγούνται περιπέτειες που θα μας οδηγήσουν στη διχοτόμηση. Αναρωτιέμαι σε ποια βάση θα μπορέσουμε ποτέ να συμφωνήσουμε με τους Τουρκοκύπριους, αν δεν καταφέρουμε να συμφωνήσουμε σ’ αυτήν που συζητάμε τώρα και που είναι το έσχατο σημείο στο οποίο τέμνονται οι αντίρροπες τάσεις των δύο κοινοτήτων. Αν εμείς εγκαταλείψουμε τις συμφωνίες προς ένα ενιαίο κράτος, όπως αυτό που έχουμε σήμερα (που είναι έτσι κι αλλιώς δικοινοτικό, με χωριστικές διατάξεις), η Τουρκία θα κινηθεί ελεύθερα και χωρίς καμία δέσμευση πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή της διχοτόμησης. Θα επιτύχει έτσι τον ιστορικό της στόχο κι αυτό θα αποτελέσει την αρχή του τέλους για τους Έλληνες της Κύπρου.

Δεν κακίζω εκείνους που κατακεραυνώνουν τη στάση της τουρκικής πλευράς. Πολύ καλά κάνουν τη δεδομένη στιγμή. Όμως εύχομαι ότι στην κρίσιμη ώρα των αποφάσεων, θα τοποθετηθούν με ιστορική ευθύνη και δεν θα αφήσουν τη χώρα να συρθεί στη διχοτόμηση, είτε μέσα από μια κακή λύση είτε απορρίπτοντας ένα έντιμο συμβιβασμό (αν και εφόσον βέβαια προκύψει), σκεπτόμενοι με ουτοπικό μαξιμαλισμό και πάντως έξω από τα πλαίσια του πολιτικού ρεαλισμού. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος μίλησε πολλές φορές για ρεαλισμό σε ότι αφορά τα της οικονομίας της Κύπρου. Εύχομαι ότι με την ίδια λογική θα προσεγγίσει και την τελική λύση του εθνικού μας ζητήματος. 

Σημειώνω με ικανοποίηση τις σημερινές διευκρινίσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι συνεχίζονται οι προσπάθειες για έκδοση κοινού ανακοινωθέντος, καθώς και του ΑΚΕΛ που συνεχίζει να τηρεί μια καθόλα υπεύθυνη στάση στο θέμα του Κυπριακού. 

Μέρες του 2004;

ΜΠΟΥΡΚΕΝΣΤΟΚ 2004Μίλησα με τέσσερις πολιτικούς τον τελευταίο καιρό για το Κυπριακό και μου είπαν ότι δεν πρόκειται να λυθεί διότι η Τουρκία δεν θέλει λύση.  Προφανώς αυτή η άποψη είναι ευρέως διαδεδομένη ανάμεσα στην πολιτική μας ηγεσία, οπότε άρχισα να υποψιάζομαι καταστάσεις παρόμοιες με το 2004. Τότε που οι εξελίξεις μάς βρήκαν απροετοίμαστους, διότι πιστεύαμε ότι ο Ντενκτάς με την στήριξη της Άγκυρας που (όπως και σήμερα) δεν ήθελε λύση…

Μ’ αυτή την λανθασμένη εκτίμηση ο Τάσσος αποδέχτηκε τον οδικό χάρτη που προνοούσε χρονοδιαγράμματα, εντατική διαπραγμάτευση, επιδιαιτησία και τέλος δημοψηφίσματα.  Όταν ο Τάσσος και οι άλλοι κατάλαβαν ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά, ήταν ανέτοιμοι για ουσιαστική διαπραγμάτευση, διότι δεν είχαμε κοινή θέση σαν ελληνική πλευρά. Μέσα στο αλαλούμ της ασυνεννοησίας και της προχειρότητας, δεν διαπραγματεύθηκαν το σχέδιο, αλλά το φόρτωσαν στην καμπούρα μας για να πούμε ΟΧΙ.

Μας υποσχέθηκαν φυσικά τότε μια καλύτερη λύση. Μάλιστα ο πιο έξυπνος από όλους μίλησε για το ΟΧΙ που θα τσιμεντώσει το ΝΑΙ… Δέκα χρόνια μετά από εκείνες τις δύσκολες μέρες βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πρωτοβουλία. Όμως η σοβαρότητα της κατάστασης μοιάζει να ξεπερνά τη συλλογική σοβαρότητα και ευθύνη των ηγετών μας. Εύχομαι ωστόσο να μην είναι έτσι τα πράγματα, να μην τα πήραν πάλι όλα στο σορολόπ. Διότι η διαφορά είναι ότι τώρα δεν θα έχει ούτε Ρωσία ούτε Κίνα για να καταφύγουμε κοντά τους να πούμε τον πόνο μας, όπως κάναμε το 2004… Όλοι θα μας υποδείξουν διακριτικά πως αν δεν λυθεί το Κυπριακό, θα πάμε για διχοτόμηση.

Εύχομαι ότι θα καταφέρουμε να κερδίσουμε κάτι πολύ καλύτερο από αυτό. Διότι αν μας μείνει η διχοτόμηση, κάποιοι πολιτικοί θα πρέπει επιτέλους να πάνε φυλακή, καθώς αυτή θα είναι ασυγκρίτως η χειρότερη καταστροφή που θα έχουν επιφέρει στον τόπο.

Διζωνική ή διχοτόμηση;

DIXOTOMISI3Ένας φίλος στο Facebook μου υπέβαλε ένα ερώτημα από αυτά που απασχολούν έντονα τον κόσμο κάθε φορά που συζητείται πρωτοβουλία λύσης. Απάντησα πολύ σύντομα, στο θέμα αυτό που χρήζει βεβαίως πολύ μεγαλύτερης ανάλυσης. Όμως έστω και μέσα από τη σύντομη αυτή διατύπωση, δίνω το στίγμα της λογικής που υποστηρίζω.

ΕΡΩΤΗΜΑ:  Παρακαλώ ανάλυσε το εξής:

1. Τους κινδύνους για εμάς στο νότο από μια μελλοντική αναγνώριση του ψευδοκράτους, πέρα από τη φανερή απώλεια εδαφών, περιουσιών κτλ…

2. Τους κινδύνους για εμάς στο νότο από μια πιθανή διζωνική λύση, η οποία για διάφορους λόγους μπορεί να αποτύχει και να οδηγήσει σε κάποιας μορφής σύγκρουση των δύο κοινοτήτων.

Δεν το θέτω τυχαία. Κάποιοι συμπολίτες μας φοβούνται πιο πολύ το 2 από το 1 και στην ουσία επιλέγουν σιωπηρά τη διχοτόμηση. Θέλω να πιστεύω ότι δεν έχουν δίκιο. Θα ήταν πολύ χρήσιμη η δική σου σύγκριση των κινδύνων της κάθε περίπτωσης.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα σου απαντήσω πολύ γενικά εδώ το εξόφθαλμο. 

1. Με την μονιμοποίηση της διχοτόμησης και αναγνώριση έμμεσα ή άμεσα του ψευδοκράτους, ο εποικισμός θα συνεχιστεί ανεξέλεγκτα και κάθε οικονομική δραστηριότητα στα κατεχόμενα θα λειτουργεί ανταγωνιστικά προς εμάς. Ο εποικισμός είναι θέμα χρόνου να καταστήσει την Κύπρο τουρκικό νησί, με μειοψηφία Ελληνοκυπρίων κατοίκων. Άρα, όχι μόνο απέναντι στην ιστορία μας που καταγράφει χιλιετίες ελληνικής παρουσίας και πολιτισμού σ’ αυτό το νησί, αλλά και γι’ αυτή καθαυτή την ασφάλεια των παιδιών μας, οφείλουμε να αποφύγουμε τη διχοτόμηση. 

2. Με την Ομοσπονδία, διασφαλίζουμε το ενιαίο του κράτους, τη μία διεθνή προσωπικότητα κτλ. Παρά το γεγονός ότι η διζωνικότητα του κράτους είναι δυστυχώς το αποτέλεσμα γεγονότων που προηγήθηκαν στην πολιτική μας ιστορία (σε μεγάλο βαθμό από δικά μας λάθη και πια δεν διορθώνεται με κανένα τρόπο), υπάρχει σ’ αυτήν κι ένα θετικό: ότι με την σχετική αυτοδιοίκησή τους οι δύο πολιτείες, δεν θα ανακατεύονται πολύ η μια στα ζητήματα της άλλης, πέρα από τα θέματα που θα βρίσκονται στη δικαιοδοσία της κεντρικής κυβέρνησης. Με την λύση, εννοείται ότι πρέπει να ρυθμιστούν όλα τα ζητήματα που μας ανησυχούν, όπως ο τερματισμός του εποικισμού που είναι το πιο επικίνδυνο ζήτημα (για τους λόγους που σημειώνω πιο πάνω), καθώς και τα θέματα της οικονομίας που θα λειτουργεί πια κάτω από ενιαίο σχεδιασμό. 

ΑΝ αποτύχει το σύστημα, τότε και μόνο τότε θα επέλθει η διχοτόμηση και πιθανή αναγνώριση ψευδοκράτους. Ειλικρινά δεν βλέπω για ποιο λόγο πρέπει να πάμε απευθείας στη λογική της διχοτόμησης, με το φόβο και μόνο ότι μπορεί να συμβεί αργότερα. Προσπάθεια μας θα πρέπει να είναι να μην συμβεί ποτέ!

Περιστασιακοί…

Αν ετούτο μόνο μας άξιζε

Αρχαίων πράξεων ευκλεών η στείρα επίκληση

Χωρίς συνέπεια

Χωρίς συνέχεια

Περιστασιακοί να διαβούμε και φεύγοντας

Μέσα στο τίποτα να βυθιστούμε.

Καράβι Κερύνειας