Αρχείο ετικέτας Κόμματα

Νικητές και ηττημένοι…

ΒΟΥΛΗΠρώτο κόμμα λοιπόν η αποχή, που εκφράζει την απαξίωση του πολιτικού συστήματος στην συνείδηση των πολιτών.

 Το ΑΚΕΛ είναι αναμφίβολα ο μεγάλος χαμένος των εκλογών. Διότι, όχι μόνο δεν παραδέχτηκε τις τεράστιες ευθύνες του, αλλά ζήτησε και τα ρέστα, την ώρα που ο λαός υπέφερε τις συνέπειες της οικονομικής καταστροφής, που ενέσκυψε επί της διακυβέρνησής του.

 Τα μικρά, νέα ή … αναπαλαιωμένα, κόμματα που μπήκαν στη βουλή, μπορεί να χαίρονται διότι μπήκαν στη βουλή, αλλά είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι δεν κατάφερε ούτε αυτά να πείσει το 32% των δυσαρεστημένων. Απλά επωφελήθηκαν -μερικώς το καθένα τους- από τη δυσαρέσκεια όσων προσήλθαν στις κάλπες.

Μπορεί το κίνημα Οικολόγων να επαίρεται, κατά τρόπο ασύμμετρα αλαζονικό, ότι είναι ο νικητής των εκλογών επειδή αύξησε σημαντικά το ποσοστό του, αλλά το γεγονός ότι δύο νέα κόμματα προσπέρασαν τους Οικολόγους, δεν τεκμηριώνει την θριαμβολογία του.

 Από τα μικρά κόμματα αναμφίβολα ο μεγάλος χαμένος είναι η ΕΔΕΚ, η οποία έχασε σημαντικό ποσοστό ψήφων και έδρες, χωρίς εύλογη αιτία, πέραν του γεγονότος ότι αδυνατεί να πείσει. Σε αντίθεση δηλαδή με το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ, που δικαιούνται να αποδίδουν τις απώλειές τους στη “φθορά της εξουσίας”.

 Ο ΔΗΣΥ υπέστη μείωση των ποσοστών του, αλλά ήταν ίσως η λιγότερη ζημιά που θα μπορούσε να είχε υποστεί, κάτω από το βάρος της οικονομικής δυσχέρειας και της γενικότερης απαξίωσης της πολιτικής εκ μέρους των πολιτών. Δεδομένου μάλιστα ότι παραμένει με μεγάλη διαφορά η πρώτη πολιτική δύναμη του τόπου.

 Αναμφίβολα ο μεγάλος νικητής των εκλογών είναι ο Νικόλας Παπαδόπουλος, που κατάφερε να πλησιάσει (πάντοτε επί του συνόλου όσων ψήφισαν) τα ποσοστά που πήρε στις προηγούμενες βουλευτικές, παρά την εσωστρέφεια που ταλαιπωρεί το κόμμα του.

Μέσα στα λύματα και τα σκουπίδια επωάζεται η επόμενη καταστροφή…

ΜίζεςΑπό τα λύματα στα σκουπίδια κι από εκεί σε κάθε δημόσιο έργο. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σε τούτο τον τόπο, θα βρεις από κάτω τις αηδιαστικές σαύρες των σκανδάλων να τρέχουν να χωστούν.

Ας πάρουμε ως αφορμή για τούτο το σχόλιο το τελευταίο αλλά ουχί έσχατον σκάνδαλο των ΧΥΤΑ. Απλά δηλαδή ένα από τα δεκάδες ανάλογα σκάνδαλα, τα περισσότερα από τα οποία παραμένουν καλά κρυμμένα και θα παραμείνουν έτσι μέχρις ότου κάποιο τυχαίο γεγονός ή κάποιος τίμιος άνθρωπος βρεθεί σε θέση να τα αποκαλύψει. Το συγκεκριμένο σκάνδαλο χρονολογείται και εξελίσσεται από το 2008, εδώ και οκτώ ολόκληρα χρόνια. Σοβαρά πιστεύετε τώρα ότι δεν το είχε πάρει χαμπάρι κανείς; Ή μήπως έτρωγαν από αυτό πολλοί σε όλα τα επίπεδα της πυραμίδας που το σκέπαζε;

Ο Βέργας πίστευε ότι εκλέχτηκε δήμαρχος για να γίνει εκατομμυριούχος, κλέβοντας τις τσέπες του φορολογούμενου πολίτη. Όσοι νομίζουν ότι αυτός ήταν μια θλιβερή μεμονωμένη περίπτωση, είναι αφελείς. Ο Βέργας ήταν απόλυτα συστημικός. Δεν αποτελούσε την εξαίρεση αλλά τον κανόνα. Στην πραγματικότητα «θλιβερές» μεμονωμένες περιπτώσεις σε τούτο τον τόπο είναι οι τίμιοι, αφού το πλιάτσικο του δημοσίου χρήματος καθιερώθηκε από την ασύδοτη κομματοκρατία σαν αυτονόητη «αποζημίωση» των κρατικών αρχόντων και αξιωματούχων και των κομμάτων που βρίσκονται πίσω από αυτούς, κάτι δηλαδή σαν αυτό που λένε «τα τυχερά του επαγγέλματος»…

Συμφωνώ ότι η γενίκευση απαλλάσσει τους συγκεκριμένους, σε κάθε περίπτωση, ενόχους από τις ευθύνες τους. Αλλά τι να κάνουμε που η διαφθορά στην Κύπρο είναι παντού; Σε κάθε δημόσια πράξη που αφορά προσφορές, αξιολογήσεις, αναθέσεις, εκτελέσεις έργων, αγορές και πωλήσεις, εξετάσεις, βαθμολογίες, προσλήψεις, μεταθέσεις κτλ κτλ.; Τίποτα δεν έμεινε ανέγγιχτο, τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Τα κόμματα, με τους βαλτούς τους, τρύπωσαν παντού, σαν τερμίτες που τρώνε ό,τι τρώγεται, στο σαρακοφαγωμένο σώμα αυτής της χώρας. Ακόμα και τίμιοι δημόσιοι λειτουργοί, που θα ήθελαν πολύ να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αιφνιδιάζονται και αδρανοποιούνται κάτω από την πίεση των κομματικών παρεμβάσεων και σιωπούν, για να μην υποστούν τις συνέπειες της τιμιότητάς τους.

Παρόλα αυτά, τα κόμματα συνεχίζουν, χωρίς ίχνος τσίπας, να ορίζουν το δημόσιο βίο αυτής της χώρας με τα ίδια μυαλά, λες και δεν ευθύνονται για τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, τη διάλυση του κράτους και των θεσμών και εν τέλει της οικονομίας. Δεν ντρέπονται καθόλου να εκδίδουν ανελλιπώς και σε καθημερινή βάση ανακοινώσεις ή να βγαίνουν οι αρχηγοί και εκπρόσωποί τους στα ράδια και στις τηλεοράσεις για να νουθετήσουν τους πολίτες και να υποδυθούν τους προστάτες μας.

Πριν από μερικές εβδομάδες κάποια κόμματα και οι κολαούζοι τους στα ΜΜΕ επικεντρώθηκαν στο σκάνδαλο της FOCUS, κατηγορώντας ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ για την εμπλοκή τους σ’ αυτό, λες κι αυτοί από την πλευρά τους ήταν οι άσπιλοι και αμόλυντοι. Δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα κακόγουστο κι αποκρουστικό θέατρο κι όχι μια τίμια προσπάθεια για εξυγίανση. Στην Πάφο φαγώθηκαν εκατομμύρια, με πρωταγωνιστές τοπικούς αξιωματούχους ΟΛΩΝ των κομμάτων και με συντονιστή τον εκλεκτό της ηγεσίας του ΔΗΚΟ, τέως δήμαρχο Βέργα. Αναρωτιέμαι όντως αν δεν ήξερε κανένας στην νέα ηγεσία του ΔΗΚΟ τι κουμάσι ήταν αυτός που προωθούσαν για αντιπρόεδρο του κόμματος κι αν τα υπόλοιπα κόμματα δεν είχαν ιδέα για το τι γινόταν εκεί πέρα.

Το προφανές είναι ότι τα σκάνδαλα δεν έγιναν εν αγνοία των κομμάτων αλλά υπό την κάλυψή τους. Μια αλληλοκάλυψη που θυμίζει το νόμο της σιωπής της σικελικής μαφίας. Σκάνδαλα και «σκανδαλάκια», από μικροαπάτες μέχρι και ξέπλυμα δισεκατομμυρίων κλεμμένων από το υστέρημα του σερβικού, του ρωσικού και του κυπριακού λαού. Σε κάθε περίπτωση όμως την νύφη την πλήρωσε ο απλός κοσμάκης, ο εργαζόμενος κι ο συνταξιούχος.

Μετά από το σκάνδαλο της οικονομίας, που μας γονάτισε κυριολεκτικά τα τελευταία τρία χρόνια, η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ εξήγγειλε «μέτρα για εξυγίανση και μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα όλα τούτα τα μέτρα κι οι μεταρρυθμίσεις αφορούν το πώς θα αναχαιτιστούν μισθολογικές διεκδικήσεις και στην τελική τα εισοδήματα του απλού κόσμου. Καμία πραγματική μεταρρύθμιση, που να αφορά τον πλούτο και την ίση κατανομή βαρών δεν έχει γίνει.

Σε ό,τι αφορά τη διαπλοκή, το ρουσφέτι και τη διαφθορά κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν έχει ληφθεί, καμία περαιτέρω νομοθετική πράξη δεν έχει θεσπιστεί για πάταξη του φαινομένου. Το σύστημα διαιωνίζεται ως έχει, λες και  δεν έχει συμβεί τίποτα. Τα κομματικά και οικονομικά κατεστημένα αρνούνται εγκαταλείψουν τα κεκτημένα τους. Αλλά μέσα στην μολυσμένη κύστη της διαφθοράς επωάζεται η επόμενη κρίση, η επόμενη καταστροφή, την οποία… μαντέψτε ποιοι θα πληρώσουν και πάλι…

Το πάμε πάλι φιρί φιρί για πιστόλι στον κρόταφο;

COWBOY WITH PISTOLΤον Δεκέμβριο του 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήγε στην σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλες αποφασισμένος να θέσει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, εκτός αν η Άγκυρα συμφωνούσε να υπογράψει πρωτόκολλο με το οποίο θα άνοιγε τα τουρκικά λιμάνια στα κυπριακά πλοία.

Μικρό το αντάλλαγμα που ζητούσε, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η μισή Κύπρος βρισκόταν υπό τουρκική κατοχή από το 1974. Πήρε προφανώς μαζί του ο Τάσσος μικρό καλάθι ελπίζοντας να το φέρει πίσω γεμάτο, γιαυτό κι επέμενε πεισματικά μέχρι λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από το άνοιγμα των λιμανιών.

Παρά τις πιέσεις των Ευρωπαίων ωστόσο ο Ερντογάν αρνήθηκε μέχρι τέλους να δεχτεί κάτι τέτοιο. Το μόνο που δέχτηκε ήταν να υπογράψει μια αόριστη δήλωση ότι η Άγκυρα είχε την πρόθεση να υπογράψει ένα τέτοιο πρωτόκολλο κάποια στιγμή στο μέλλον…

Λίγο πριν αρχίσει η σύνοδος κορυφής,  ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας κι ο καγκελάριος της Γερμανίας συναντήθηκαν με τον Τάσσο Παπαδόπουλο και, σύμφωνα με μαρτυρία του Ολλανδού διπλωμάτη Pieter de Goijer που αποκάλυψαν τα Wikileaks:

«…O πρόεδρος Σιράκ είπε: «Τάσσο, κοίτα… Ο Τόνυ (Μπλερ), ο Γκέρχαρντ (Σρέντερ) κι εγώ πιστεύουμε ότι (η δήλωση της Τουρκίας) είναι μια πολύ καλή ιδέα. Δεν έχουμε χρόνο. Ξέρω ότι θα συμφωνήσεις». Έπειτα ο Σιράκ σηκώθηκε, πλησίασε τον Παπαδόπουλο και του είπε: «Τώρα ας πάμε μέσα στη συνάντηση».

Έπειτα από αυτό ο Σιράκ οδήγησε τον ελαφρώς σαστισμένο Παπαδόπουλο στη σύνοδο του Συμβουλίου. Έτσι λειτουργεί εν τέλει η Ευρώπη: οι μεγάλες χώρες συνασπίζονται όταν πρέπει να «καθαρίσουν» με ενοχλητικά ζητήματα που θέτουν οι μικροί…»

Τελικά ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναγκάστηκε να πει το μεγάλο ΝΑΙ στο να ξεκινήσουν οι ενταξιακές της Τουρκίας, παίρνοντας ως αντάλλαγμα το απόλυτο τίποτα. Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, παρά τις προγενέστερες βαρύγδουπες δηλώσεις του ιδίου και των συνεργατών του στην τότε κυβέρνηση. 

Σήμερα ακούμε πάλι τα ίδια παχιά λόγια, παριστάνουμε τους βαρύμαγκες, ότι περίπου εμείς αποφασίζουμε στην ΕΕ κι οι άλλες 27 χώρες μέλη στέκονται σούζα. Παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε από τα παθήματά μας. Η αλήθεια είναι πως, ενόσω η Γερμανία κι η Γαλλία έχουν λόγους να μην προχωρεί η ενταξιακή διαδικασία για την Τουρκία, θα μπορούμε κι εμείς να παριστάνουμε τον Βεληγκέκα. Να φωνάζουμε πως αν η Τουρκία δεν ανοίξει την Αμμόχωστο ή έστω τα λιμάνια (ναι, έντεκα χρόνια μετά, περιμένουμε ακόμη να τα ανοίξει), εμείς θα θέτουμε βέτο. 

Μόλις οι ισχυρές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφασίσουν ότι η Τουρκία θα προχωρήσει, τότε ο Ολάντ θα πλησιάσει τον πρόεδρο Αναστασιάδη και θα του πει «Νίκο, ο Ντέιβιντ, η Άνγκελα κι εγώ αποφασίσαμε ότι είναι καλή ιδέα να ανοίξουν τα κεφάλαια 23 και 24. Νομίζω ότι συμφωνείς κι εσύ. Πάμε τώρα μέσα να ξεκινήσουμε τη Σύνοδο». Έπειτα θα πιάσουν μπράτσο τον ελαφρώς σαστισμένο Αναστασιάδη και θα προχωρήσουν στην αίθουσα. 

Η Μέρκελ πήγε προχτές στην Τουρκία κι υποσχέθηκε στην τουρκική ηγεσία μερικά δισεκατομμύρια ευρώ και το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων, με αντάλλαγμα η Άγκυρα να συγκρατεί πρόσφυγες από τη Συρία από του να καταφεύγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για όσους δεν κατάλαβαν καλά η πρώτη χώρα που θα ωφεληθεί από μια τέτοια κίνηση της Τουρκίας είναι η Ελλάδα, διότι προφανώς από την Τουρκία οι πρόσφυγες πρώτα φεύγουν προς την Ελλάδα κι από εκεί προς οπουδήποτε αλλού. Η Αθήνα ευλόγως έθεσε μόνο ένα θέμα και το πέτυχε: να μην δοθεί στην Τουρκία το ελεύθερο για κοινές περιπολίες με την Ελλάδα στο Αιγαίο.

Βεβαίως οι υποσχέσεις της Μέρκελ δεν επηρεάζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τα κυπριακά συμφέροντα.  Υποσχέθηκε στην Τουρκία να ανοίξει το κεφάλαιο 17, για το οποίο δεν είχε ένσταση η Κύπρος αλλά η Γαλλία, η οποία έδωσε προφανώς το πράσινο φως στην Γερμανίδα Καγεκλάριο. Αν όμως οι ισχυροί αποφασίσουν αργότερα να ανοίξουν και τα κεφάλαια 23 και 24, για τα οποία ενίσταται η Κύπρος, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτό θα γίνει ό,τι και να λέμε τώρα μεταξύ μας εμείς για να χαιρόμαστε μόνοι μας.

Οι ξένουν θεωρούν ότι το Κυπριακό θα λυθεί τους επόμενους μήνες κι αυτό εννοούσε η Μέρκελ όταν είπε προχτές στην Άγκυρα ότι, παράλληλα με τη βοήθεια προς την Τουρκία, είναι έτοιμη να παράσχει βοήθεια και προς στην Κύπρο.  Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στην περιοχή μας -σχεδιασμοί που δεν αφορούν μόνο τους υδρογονάνθρακες αλλά και τα συμφέροντα όλων των χωρών της ανατολικής Μεσογείου- επιβάλλουν λύση του Κυπριακού σύντομα. Ο διεθνής παράγοντας δεν θα περιμένει να ξεμπερδέψουμε εμείς με τις βουλευτικές μας, τις δημοτικές μας, τις προεδρικές μας και πάει λέγοντας…

Εξ αιτίας των υδρογονανθράκων λοιπόν το Κυπριακό φτάνει στο τέλος της μακράς του διαδρομής. Αν η πολιτική μας ηγεσία (και πάνω από όλους ο πρόεδρος) συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών και διεκδικήσουν στις συνομιλίες την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών καθώς και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στη νέα ομοσπονδιακή δομή του κυπριακού κράτους (όπως έχουμε ενυπογράφως συμφωνήσει), τότε ναι, μπορούμε και πρέπει να πετύχουμε μια λύση που να είναι προς όφελος όλων των Κυπρίων. 

 Αντίθετα, θα βρεθούμε προ εκλήξεων αν συνεχίσουμε τη μικροπολιτική υστερία, με την αντιπολίτευση να δαιμονοποιεί τα πάντα χωρίς καμία παραγωγική κι εποικοδομητική συνδρομή σε σχέση με την ουσία του Κυπριακού και τον πρόεδρο Αναστασιάδη να πιστεύει ότι έχει άπλετο χρόνο στη διάθεσή του μέχρι να εξαντλήσει την τρέχουσα θητεία του ή ακόμη χειρότερα αν αρχίσει να κάνει σκέψεις για το πώς θα διασφαλίσει δεύτερη πενταετία.

Αν πάμε έτσι, θα καταληφθούμε πάλι την κρίσιμη στιγμή εξ απίνης, απροετοίμαστοι για την τελική διαπραγμάτευση, για την τελική δηλαδή μάχη των μαχών στην οποία θα κριθεί το μέλλον μας σε τούτο το νησί κι αντί να πάμε για μαλλί θα βγούμε χειρότερα κουρεμένοι από ότι τον Μάρτιο του 2013, οπότε το να μιλάμε μετά για πιστόλια στον κρόταφο κι άλλες τέτοιες ιστορίες για αγρίους, θα είναι απλά φτηνιάρικες δικαιολογίες.

Δηλώσεις πανηγύρια…

σιζοπουλοςΈκανε ολόκληρες δηλώσεις σήμερα ο κ. Σιζόπουλος διότι θα υιοθετηθεί λέει το ευρώ στα κατεχόμενα πριν από τη λύση του Κυπριακού. Επεσήμανε ότι αυτό παραβιάζει την τάδε συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι ότι «είναι απορίας άξιον» πώς η κυπριακή κυβέρνηση δεν αντιδρά σε αυτό το πράγμα, κι ότι αποτελεί αναβάθμιση του ψευδοκράτους και νίκη της Τουρκίας… και έλεγε έλεγε έλεγε ο άνθρωπος διάφορες πελλάρες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Ο Ακκιντζί δεν είπε ότι θα εφαρμόσει το ευρώ τώρα διότι φυσικά δεν μπορεί, δεν δικαιούται να κάνει κάτι τέτοιο. Είπε ότι θα προετοιμαστούν για να μπορέσουν να περάσουν στο ευρώ ένα χρόνο μετά τη λύση του Κυπριακού.

Περιττό να πω ότι αυτή και μόνη η πράξη επιβεβαιώνει πως το νέο ομοσπονδιακό κράτος θα είναι συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας γιαυτό θα είναι μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Αλλά ο κ. Σιζόπουλος όχι μόνο απέφυγε να επισημάνει αυτό το γεγονός αλλά αντίθετα προτίμησε να το ρίξει στην κοροϊδία του λαού, ως συνήθως.

Επειδή όμως ο λαός δεν είναι ηλίθιος όπως νομίζει ο κ. Σιζόπουλος και κάποιοι άλλοι, κάθε δήλωση αυτού του επιπέδου την καταγράφει και θα ανοίξει τα κατάστιχά του στις επόμενες εκλογές, όποιες και όποτε γίνουν αυτές.

Το πιο τραγικό είναι το ότι, δηλώσεις όπως οι σημερινές του κ. Σιζόπουλου, αποκαλύπτουν το «επίπεδο πάτος» που έχει πιάσει η πολιτική ζωή του τόπου. Μετά που τα κόμματα κατάστρεψαν την Κύπρο, οι πολιτικοί αντί να σοβαρευτούν γίνονται όλο και χειρότεροι.

Θέλουμε λύση, όχι διάλυση, αλλά πείτε μας επιτέλους ποια είναι η λύση

ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΚΑΤΟΧΗΣΗ λογική μένει άναυδη μπροστά στον παροξυσμό που έχει καταλάβει τα μικρά κόμματα, καθώς η διαδικασία των συνομιλιών προχωρεί χωρίς – μέχρι στιγμής τουλάχιστον- οποιεσδήποτε ενδείξεις αδιεξόδου. Βλέποντας μάλιστα μέσα από τις δημοσκοπήσεις ότι η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων βλέπει με θετικό μάτι τον Μουσταφά Ακιντζί, τα κόμματα αυτά βάλθηκαν να τον “αποδομήσουν” με κάθε τρόπο. Άσχετα αν τους λείπει το έρεισμα και με τις έωλες αιτιάσεις τους εκτίθενται ανεπανόρθωτα στα μάτια της κοινής γνώμης.

Οι πολιτικοί έχασαν εδώ και πολύ καιρό την εμπιστοσύνη των πολιτών. Διότι κουβαλούν στις πλάτες τους τεράστες ευθύνες για την καταστροφή αυτού του τόπου.  Σε τούτο λοιπόν το πλαίσιο – πάρτε το αν θέλετε είτε σοβαρά είτε αστεία– όταν όλοι αυτοί κατηγορούν τον κ. Ακιντζί με ένα τρόπο τόσο αφελή κι  άγαρμπο, διαστρεβλώνοντας λόγια και πράξεις του που εύκολα αντιλαμβάνεται και κρίνει με το δικό του νου ο μέσος πολίτης, πετυχαίνουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. 

Δεν κάνω τον συνήγορο του κ. Ακιντζί. Υπερασπίζομαι τον τον εαυτό μου και τον κάθε Κύπριο πολίτη από εκείνους οι οποίοι προφανέστετα υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Έχουμε το δικαίωμα και την αξίωση, έπειτα από τόσες ήττες και συμφορές που προκάλεσαν στον τόπο μας οι πολιτικοί,  ν’ αρχίσουν επιτέλους να μας λένε την αλήθεια. Βαρεθήκαμε τα ψέματα και τη μικροπολιτική. Αρνούμαστε να γίνουμε το όχημα στις μωροφιλοδοξίες του οποιουδήποτε. Απαιτούμε επιτέλους σοβαρότητα, ευθύνη και συνετή διαχείριση των κοινών και πολύ περισσότερο του εθνικού μας ζητήματος, από την έκβαση του οποίου εξαρτάται η επιβίωσή μας σε τούτο τον τόπο.

Διότι το μεγάλο ερώτημα είναι πού το πάνε επιτέλους αυτοί, της συγκεκριμένης σχολής σκέψης, σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Τι ακριβώς επιδιώκουν, πού θέλουν να μας οδηγήσουν και πώς θεωρούν ότι συμβάλλουν εποικοδομητικά προς την κατεύθυνση μιας λύσης του Κυπριακού, όπως εκείνοι τουλάχιστον την ευαγγελίζονται. Με το να κάνουν καθημερινά δηλώσεις γεμάτες διαστρεβλώσεις, αυθαίρετες παρερμηνείες των πάντων και καταστροφικές προφητείες;

Το πρόσφατο σύνθημα «λύση, όχι διάλυση», αποτελεί ένα ακόμη ευφυολόγημα ανάμεσα στα πολλά που κατά καιρούς έχει παραγάγει η ομολογουμένως ευρηματική τους φαιά ουσία, όταν αυτή εμπνέεται από την ανάγκη τους να δουν κι αυτές τι συνομιλίες να αναστέλλονται επ’ αόριστον. Εντάξει λοιπόν: Λύση κι όχι διάλυση. Αλλά ποια λύση; Δεν απαντούν ποτέ αυτό το ερώτημα. Το αφήνουν να αιωρείται στη φαντασία μας. Για ό,τι έχει άμεση ή έμμεση σχέση με την προσπάθεια λύσης του Κυπριακού, κοσκινίζουν κάθε πρόταση, κάθε φράση, κάθε λέξη, δίνουν αυθαίρετες καταστροφικές ερμηνείες και τις παπαγαλίζουν καθημερινά. Για το πώς θα λυθεί όμως το Κυπριακό, δεν έχουν να πουν τίποτα.

Έτσι περνά ο καιρός και τα χρόνια κι όπως αυτοί αμέτρητες φορές προσευχήθηκαν στο Θεό να τα διαλύσει όλα στις συνομιλίες είτε ο Ντενκτάς, είτε ο Έρογλου, είτε η Τουρκία με την αδιαλλαξία της, με την ίδια λογική κι η τουρκική διπλωματία από την πλευρά της τρίβει τα χέρια της από χαρά ελπίζοντας βάσιμα ότι, για μια ακόμη φορά, οι «ανυπότακτοι πατριώτες» θα την βγάλουν από τη δύσκολη θέση και θα φορτώσουν σ’ εμάς την ευθύνη ενός τυχόν νέου ναυαγίου.  Για να συνεχίσει βέβαια η Τουρκία την κατοχή και τον εκτουρκισμό της Κύπρου και να περιμένει το χρόνο απλά να επισημοποιήσει τη διχοτόμηση.

Αν επενδύουν στο χάος…

ΕΚΠΟΙΗΣΕΙΣΑν τα κόμματα καταφέρουν να γλυτώσουν τα σπίτια εκείνων που τα χάνουν πραγματικά άδικα, θα τους πω ένα μεγάλο μπράβο μέσα από την ψυχή μου και θα τους χειροκροτήσω. Μακάρι αυτό να γίνει στο τέλος.

Αν όμως τα κάνουν πάλι θάλασσα, όπως όλες τις προηγούμενες φορές που μας οδήγησαν σε περιπέτειες και καταστροφές -για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους- πρέπει να ξέρουν ότι η αυτή τη φορά η αντίδραση του κόσμου θα είναι απρόβλεπτη. Διότι όταν τραβάς ασταμάτητα το σκοινί, κάποτε σπάει.

Αν κάποιοι προφασίζονται ότι προσπαθούν να σώσουν την πρώτη κατοικία ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούν να σώσουν τους εκατομμυριούχους που κρύβουν έξω τα λεφτά τους και δεν πληρώνουν τα χρέη τους, ή αν κάποιοι άλλοι νομίζουν ότι, μέσα στο χάος που θα προκαλέσει τυχόν στάση πληρωμών του κράτους, θα παραιτηθεί ο Αναστασιάδης για να γίνουν εκείνοι πρόεδροι… κάνουν τεράστιο σφάλμα εκτίμησης. Η οργή του κόσμου θα τους πάρει και θα τους σηκώσει όλους…

Βαρύτατες οι ευθύνες της βουλής αν απαλλάξει μεγαλοφειλέτες και λαμόγια…

ΕΚΠΟΙΗΣΕΙΣ 2Χωρίς αμφιβολία, η διαβούλευση μεταξύ των κομμάτων και μεταξύ βουλής και κυβέρνησης ενισχύει τη δημοκρατία. Φτάνει το αποτέλεσμα να είναι επ’ ωφελεία του πολίτη. Θεωρητικά λοιπόν είναι ορθό τα κόμματα της αντιπολίτευσης να πιέζουν για ένα καλύτερο νόμο για τις εκποιήσεις, Όμως ταυτόχρονα παίρνουν και την ευθύνη στους ώμους τους.

Εύχομαι να μην ψηφίσουν στο τέλος ένα νόμο που θα σώσει τους … ΜΕΓΑΛΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ή ΚΑΙ τους μεγαλοφειλέτες, μαζί με εκείνους που πραγματικά πρέπει να στηριχθούν. Διότι αν ξεφύγουν μικροφειλέτες και μεγαλοφειλέτες μαζί, απλά στο τέλος θα την ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ! Όχι μόνο αυτοί που δανείστηκαν και δεν πληρώνουν ενώ μπορούν, ούτε μόνο εκείνοι που πραγματικά δεν μπορούν να πληρώσουν. Θα την πληρώσουμε κι εμείς που πληρώνουμε κανονικά τις δόσεις μας κι εκείνοι που ΔΕΝ έχουν δάνεια!

Αν καταλήξει σε ένα τέτοιο νόμο έκτρωμα η βουλή, θα έχει προσθέσει ένα ακόμη τεράστιο φάουλ, στα πολλά και ολέθρια σφάλματα που έχει ήδη κάνει μέχρι σήμερα στην οικονομία του τόπου.

Οι μόνοι που πραγματικά πρέπει να στηριχθούν είναι εκείνοι που αποπλήρωναν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους, αλλά βρέθηκαν, είτε στην ανεργία είτε σε πραγματική οικονομική δυσπραγία λόγω της κρίσης. Στις περιπτώσεις αυτές πρέπει τα δάνεια να τύχουν αναδιάρθρωσης.

Σε καμία περίπτωση δεν θα ανεχτούμε να πληρώσουμε εμείς τα δάνεια εκείνων που μπορούν να πληρώσουν αλλά δεν το κάνουν και περιμένουν τώρα τη βουλή να τους απαλλάξει από αυτή την υποχρέωση.

Εσύ θα την πληρώσεις πάλι. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Έχυσαν πάλι σήμερα τα κροκοδείλια δάκρυά τους κόμματα για τις εκποιήσεις. Θα χάσει λένε ο κόσμος τα σπίτια του και τις περιουσίες του! Θα πέσουν οι τιμές των ακινήτων και θα υποστεί νέο πλήγμα η οικονομία.

Ακούσατε έστω και ένα κόμμα σήμερα ή τις τελευταίες ημέρες να μιλήσει για τους ΜΕΓΑΛΟΦΕΙΛΕΤΕΣ; Για τους μεγαλοεπιχειρηματίες που χρωστάνε ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ; Ακούσατε κανένα να επισημαίνει το πολύ απλό: ότι δηλαδή ΑΝ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ οι πολυεκατομμυριούχοι μεγαλοφειλέτες τα δισεκατομμύρια που χρωστούν στις τράπεζες ΟΥΤΕ ΜΕ ΣΦΑΙΡΕΣ δεν σώζονται τα σπίτια του απλού κόσμου;

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥΌτι αν δεν κλείσουν οι μεγαλοφειλέτες το μέρος της τεράστιας τρύπας που τους αναλογεί, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι τράπεζες θέλοντας και μη θα πουλήσουν τα σπίτια και τις περιουσίες του απλού κοσμάκη για να καλύψουν όσο γίνεται τη χασούρα; Σπίτια και περιουσίες που θα πάρουν στη μισή τιμή ξένοι και πλούσιοι Κύπριοι.

Διότι δυστυχώς δεν υπάρχουν πουθενά βρύσες που τρέχουν ευρώ να πάρουν τις σίκλες τους οι τράπεζες να τις γεμίσουν. Αν δεν πληρώσουν οι εκατομμυριούχοι τα χρωστουμενά τους, οι τράπεζες θα βγάλουν στο σφυρί τις περιουσίες του απλού κοσμάκη κι επειδή η τρύπα δεν θα κλείσει, θα πάρουμε σειρά κι όσοι δεν χρωστάμε, να πληρώσουμε με φόρους τα χρέη των εκατομμυριούχων… Αυτών που – όπως τονίζει η Τρόικα- έχουν λεφτά αλλά δεν αποπληρώνουν τα χρέη τους.

Γιατί δεν πληρώνουν ομως οι μεγαλοφειλέτες; Μα διότι περιμένουν να τα μαζέψουν πρώτα οι τράπεζες από τον απλό κοσμάκη, να σμικρυνθεί το πρόβλημα και μετά να έρθουν αυτοί να ζητήσουν αναδιάρθρωση των δανείων τους, ώστε να πληρώσουν μόνο ένα μικρό μέρος από εκείνα που χρωστάνε.

Αλλά ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ δεν λέει έστω και μια λέξη γι’ αυτούς; Γιατί; Δεν θέλουν να τους πιέσουν; Με το πάσο τους κι ΑΝ θέλουν τα πλάσματα; Αν δεν θέλουν, θα τα πληρώσει ο μαννοκίκκιρος ο μέσος Κυπραίος; Που ψηφίζει σαν καλό παιδάκι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση και μάλιστα θυμώνει πολλές φορές και στήνει και καυγά όταν κάποιος τού θίξει το κόμμα του;