Αρχείο κατηγορίας ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Άρθρα από διάφορες προσωπικότητες σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.

ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝΕ

Η εταιρία K.V. Mediterranean Tours Limited προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Τουρκίας, ότι την εμποδίζει να εκμεταλλευτεί την περιουσία της στην Αμμόχωστο. Ο δικηγόρος της εταιρίας, Αχιλλέας Δημητριάδης, καταγγέλλει την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι κατέθεσε ανεπαρκείς και ατεκμηρίωτες παρατηρήσεις ενώπιον του ευρωπαϊκού δικαστηρίου, με κίνδυνο να χαθεί η υπόθεση των Βαρωσιωτών και να υπερισχύσει η θέση του μουσουλμανικού συμβουλίου Εβκάφ, ότι η Αμμόχωστος ανήκει σ’ αυτό κι όχι στους νόμιμους, προ του 1974, κατοίκους της.

Από την πλευρά της η νομική υπηρεσία (Γενική Εισαγγελία) κατηγορεί τον κ. Δημητριάδη ότι κατέθεσε την αγωγή χωρίς να συνεννοηθεί πρώτα με την κυβέρνηση κι ότι, οι παρατηρήσεις που η ίδια υπέβαλε στο ΕΔΑΔ, υπήρξαν προϊόν μελέτης και εισηγήσεων διεθνούς κύρους νομικών.

Είναι παρακινδυνευμένο για κάποιον (όπως εμένα), που βλέπει τα πράγματα απ’ έξω και δεν έχει επαρκή πληροφόρηση ή νομικές γνώσεις, να κρίνει ποια από τις δύο πλευρές έχει δίκιο. Οφείλω όμως να σημειώσω τα εξής:

Ο Αχιλλέας Δημητριάδης ήταν ο δικηγόρος που κέρδισε το 1989 ενώπιον του ΕΔΑΔ την πρώτη μεγάλη δίκη εναντίον της Τουρκίας, την προσφυγή της Τιτίνας Λοϊζίδου, η οποία έδωσε στην Κυπριακή Δημοκρατία και στους εκτοπισμένους ένα τεράστιο νομικό όπλο.

Ο Αχιλλέας Δημητριάδης ήταν επίσης ο δικηγόρος που καλούσε απεγνωσμένα τον κόσμο να μην προσφεύγει μαζικά στο ΕΔΑΔ εναντίον της Τουρκίας, επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, όταν άλλοι γνωστοί δικηγόροι τους προέτρεπαν να κάνουν εκείνη την ανοησία, πιστεύοντας ότι το Κυπριακό θα λυνόταν στο δικαστήριο (ενώ η κυβέρνηση Παπαδόπουλου σιωπούσε). Δυστυχώς τότε ο κ. Δημητριάδης δεν εισακούστηκε και το αποτέλεσμα ήταν οικτρό: το ΕΔΑΔ αναγνώρισε την Επιτροπή Αποζημιώσεων της Τουρκίας και του ψευδοκράτους και έστειλε τους εκτοπισμένους να αποταθούν σε αυτήν. Έκτοτε πολλοί εκτοπισμένοι έχουν πουλήσει τις περιουσίες τους στην Τουρκία.

Σήμερα ο κ. Δημητριάδης λέει ότι εδώ και καιρό η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας άλλαξε τη στάση της στο θέμα των προσφυγών. Δεν το παλεύει, λέει, το θέμα, είναι λες και δεν ενδιαφέρεται. Εκφράζει μάλιστα την αγωνία του ότι οι νόμιμοι (εκτοπισμένοι) κάτοικοι της Αμμοχώστου κινδυνεύουν να χάσουν τα δικαιώματά τους πάνω στις περιουσίες τους και να τα κερδίσει το Εβκάφ.

Δεν θέλω να πάρω κατηγορηματικά θέση εναντίον της νομικής υπηρεσίας και της κυβέρνησης, θέλω να αφήσω μια ελπίδα να αιωρείται ότι ξέρουν τι κάνουν, ότι δε θα μας πουλήσουν για άλλη μια φορά, για χάρη αλλότριων συμφερόντων αντί του εθνικού συμφέροντος, αλλά οφείλω να δηλώσω ότι εδώ και χρόνια έχω χάσει ολοκληρωτικά την εμπιστοσύνη μου στο σύστημα, στο κατεστημένο που μας κυβερνά, όπως έχω χάσει και την ελπίδα μου ότι μπορεί να περιμένουμε από αυτούς σωτηρία.

Είναι λοιπόν ο πειρασμός μεγάλος να ανατρέξω και πάλι στην παγιωμένη μου πεποίθηση ότι το κατεστημένο που μας κυβερνά διαχρονικά, σαν βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση, από το 1960 μέχρι σήμερα, δεν ενδιαφέρεται για την Κύπρο αλλά για την πάρτι του. Δεν ενδιαφέρεται για τον απλό κόσμο, εμάς δηλαδή τους Κύπριους πολίτες, αλλά για την τσέπη του. Έχω επίσης διατυπώσει σε πολλά άρθρα μου την ακλόνητη πεποίθησή μου ότι το ελληνοκυπριακό κατεστημένο θέλει τη διχοτόμηση της Κύπρου, για να συνεχίσει απρόσκοπτα να νέμεται την εξουσία και το δημόσιο χρήμα, χωρίς να έχει άλλους μέσα στα πόδια του. Οι Τουρκοκύπριοι ας κάνουν παιχνίδι μόνο στο δικό τους κομμάτι.

Κρύβοντας τη διχοτόμηση πάντοτε πίσω από ένα πατριωτικό προπέτασμα καπνού, υποστηρίζοντας τάχα πριν την εισβολή την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και μετά την εισβολή μια λύση τάχα καλύτερη και πιο δίκαιη από την (ρατσιστική, όπως την αποκαλούν) Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, το κατεστημένο αφήνει το χρόνο να περνά μέχρι να επουλώσει πλήρως τις πληγές του ξεριζωμού και του γεωγραφικού διαχωρισμού και να επιφέρει κατά τρόπο φυσικό και χωρίς διαμαρτυρίες τη διχοτόμηση της Κύπρου, την οποία επιδιώκει εξάλλου (για τους ίδιους αντίστοιχους λόγους) και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο όπως φυσικά και η Τουρκία, η οποία με τον τρόπο αυτό θα μετατρέψει σταδιακά την Κύπρο, με δημογραφικούς και οικονομικούς όρους, σε τουρκικό νησί.

Μπαίνω σε μεγάλο πειρασμό να μεταφράσω την καταγγελία του Αχιλλέα Δημητριάδη, περί αδιαφορίας της κυβέρνησης, σαν συνειδητή απόφαση του κατεστημένου ότι έφτασε πλέον η ώρα να προχωρήσουμε αποφασιστικά και αταλάντευτα προς τη λύση των δύο κρατών (τη διχοτόμηση) και μάλιστα, επειδή δεν τολμούν να διαπραγματευθούν τη διχοτόμηση, δε θα διεκδικήσουν καν εδαφικές αναπροσαρμογές κι έτσι θα κρατήσουν οι Τούρκοι όλα όσα πήραν το 1974, ακόμη και τις περιοχές που θα παίρναμε υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση, δηλαδή την Καρπασία, τη Μόρφου και το Βαρώσι. Θα μοιραστεί επίσης στη μέση και η ΑΟΖ, εξ’ ου και η Τουρκία κάνει παιχνίδι με τα πλοία της μέσα στα οικόπεδα που τελικά θα της παραχωρήσουμε.

Το τι θα γίνει με την Αμμόχωστο, αγαπημένοι μου Βαρωσιώτες, νομίζω το αντιλαμβάνεστε. Εσείς θα χάσετε τα δικαιώματα ιδιοκτησίας τα οποία θα περάσουν στο Εβκάφ. Στη συνέχεια, όταν θα ανοίξουν το Βαρώσι οι Τούρκοι, τα δικά μας σαΐνια θα σπεύσουν να κάνουν μαζί τους συνεταιριλίκια και μπίζνες, ενώ εσείς, που είστε στην απέξω, διότι δεν ανήκετε στην εκλεκτή ελίτ του κατεστημένου, θα μείνετε με θκυο σιείλη καμένα, που λέμε.

Κάποτε, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Διονύσης Σαββόπουλος τραγουδούσε για την Κύπρο ότι «δεν είναι οικόπεδο που το καταπατούνε…». Μα όχι, έκανε τελικά ο τραγουδοποιός μεγάλο λάθος. Είναι ακριβώς αυτό το πράγμα η Κύπρος: ένα οικόπεδο που το καταπατούνε εδώ και 60 χρόνια οι κλίκες της μαφίας, που το κυβερνά σαν βαθύ κράτος, φτιάχνοντας καριέρες και περιουσίες πάνω στην πλάτη μας.

Μόνη ελπίδα να σωθούμε είναι να βρούμε τον τρόπο να τους σαρώσουμε όλους με το φαράσι της αγανάκτησής μας και να τους πετάξουμε οριστικά και αλύπητα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Δυστυχώς όμως, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν έχουμε αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις, αφού αυτοί δεν αφήνουν κανέναν άλλον να ξεμυτίσει στα πολιτικά πράγματα, αν δεν τον έχουν μυήσει πρώτα στους κανόνες του παιχνιδιού.

ΚΙΝΗΣΗ ΟΥΣΙΑΣ Ή ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΒΕΓΓΑΛΙΚΟ;

Πολύ καλή ιδέα αυτή, της κυβέρνησης, να προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την ΑΟΖ. Ο Σιζόπουλος συγκινημένος διεκδικεί την πατρότητα της ενώ το ΔΗΚΟ πλέει σε πελάγη ενθουσιασμού.

Πέρα όμως από τα γνωστά αυτά καραγκιοζιλίκια του κυπριακού πολιτικού θεάτρου σκιών, πάμε να δούμε ΠΟΤΕ θα ενθουσιαστούμε κι εμείς, που απεγνωσμένα διεκδικούμε ακόμη την αξιοπρέπειά μας ως πολίτες μιας ευρωπαϊκής χώρας κι όχι σαν οι ιθαγενείς της Μπανανίας, που θέλουν αυτοί να είμαστε.

Θα ενθουσιαστούμε λοιπόν όταν επιτέλους καταφέρουν να φέρουν ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ! Αν καταφέρουν μέσα από αυτή την κίνηση να επισημοποιήσουν το παράνομο των τουρκικών ληστρικών πράξεων. Αλλά μια προσφυγή στη Χάγη εμπεριέχει τεράστιους κινδύνους. Είτε να εκδώσει το δικαστήριο μια απόφαση που δε θα μας συμφέρει και πλέον θα θωρείται δεδικασμένο, είτε να απορρίψει την προσφυγή μας, για λόγους που πηγάζουν από τις παρούσες συνθήκες και να μείνουμε χωρίς τη δυνατότητα προσφυγής σε ένδικα μέσα.

Από το αποτέλεσμα θα κριθεί αν η εξαγγελία της προσφυγής στη Χάγη ήταν μια σοβαρή και αποτελεσματική κίνηση, η οποία βοήθησε πραγματικά την εθνική μας υπόθεση, ή αν ήταν απλώς “μία από τα ίδια”: Ένα ακόμη εντυπωσιακό πυροτέχνημα που μας έριξαν για να εντυπωσιαστούμε οι ιθαγενείς της Μπανανίας, σε συνέχεια της επί 45 χρόνια και βάλε κοροϊδίας και μπαμπεσιάς, που αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά της πολιτικής κουλτούρας μιας διεφθαρμένης, υπανάπτυκτης χώρας.

ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩΜΕΝ…

Ο Κληρίδης ήταν ο μόνος που ήξερε ακριβώς τι ήθελε στο Κυπριακό, ήξερε τι έπρεπε να δώσουμε και τι να πάρουμε και, σε αντίθεση με τα περισσότερα εκλεκτά μέλη του ελληνοκυπριακού πολιτικοοικονομικού τζετ σετ, ο Κληρίδης ήταν ξεκάθαρα εναντίον της διχοτόμησης. Το σύνθημά του “Την Πατρίδα Ουκ Ελάττω Παραδώσω”, το οποίο πολλοί αδαείς παρερμηνεύουν ή αδυνατούν να αντιληφθούν, είχε ακριβώς αυτή την αντιδιχοτομική έννοια: ότι δεν θα παραδώσουμε έδαφος της Κύπρου (να την κάνουμε δηλαδή μικρότερη) για να έχουμε ένα καθαρά ελληνικό κράτος στο δικό μας έδαφος, όπως είναι η θέση των διχοτομικών.

Ο Κληρίδης ήξερε τι ήθελε και ήξερε να το διαπραγματεύεται σκληρά για να πάρει ο μάξιμουμ. Αλλά για να πάρεις κάτι πρέπει πρώτα να το θέλεις πολύ και δυστυχώς η Κύπρος ατύχησε να έχει ένα βολεμένο κατεστημένο που δεν ήθελε λύση. Ήθελε Διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή μας. Μέλος και ο ίδιος αυτού του κατεστημένου και δέσμιός του όταν εξελέγη πρόεδρος (αφού το κατεστημένο πάντα ελέγχει με ψήφους και πολλούς άλλους τρόπους ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος και πώς αυτός θα κυβερνήσει), ο Κληρίδης έπρεπε πρώτα να απορρίψει τις Ιδέες Γκάλι (για λύση του Κυπριακού), προκειμένου να μπορέσει να εξασφαλίσει από το κατεστημένο αρκετές ψήφους για την εκλογή του.

Στη συνέχεια πέρασαν σχεδόν 10 χρόνια για να εκδηλωθεί νέα πρωτοβουλία από τον Κόφι Ανάν. Ο Κληρίδης ξεκίνησε να διαπραγματεύεται. Χρειαζόταν ακόμη ένα διάστημα περίπου ενάμιση χρόνου για να ολοκληρωθεί η πρωτοβουλία και φυσικά έχασε τις εκλογές. Ναι ήταν και μεγάλος σε ηλικία πια, υπήρχε και ένας περίγυρος που έκανε πάρτι στη διάρκεια της δεύτερής του θητείας, υπήρχαν δηλαδή δικαιολογίες για την απομάκρυνσή του.

Το Κυπριακό πάντως δε λύθηκε. Η διχτοτομική σχολή επιβλήθηκε όπως πάντα. Η πατρίς είναι ούτως ή άλλως “ελάττω” από το 1974, λένε ξεδιάντροπα στις ιδιωτικές τους συζητήσεις, εκεί που δεν τους ακούει ο λαός, στον οποίο πουλάνε πατριωτικά φούμαρα. Κοντόφθαλμοι, βολεμένοι, μικρόψυχοι, δειλοί, χωρίς ίχνος ευθυκρισίας, δεν κατανόησαν ποτέ ότι η Διχοτόμηση θα σημάνει την αρχή του τέλους για τον ελληνισμό στην Κύπρο.

Η ΝΕΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΟΗΕ ΔΕ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΛΥΣΗ ΑΛΛΑ ΣΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ

Βλέπω κινήσεις μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα δραστηριοποίησης ομάδων και ατόμων με σκοπό να πιεστούν οι πολιτικές ηγεσίες και στις δύο κοινότητες για λύση του Κυπριακού. Λοιπόν εγώ αρνούμαι να γίνω ξανά κομπάρσος σ’ αυτό το εξοργιστικά κακόγουστο θέατρο. Η νέα πρωτοβουλία που ξεκινά με τους “Όρους Αναφοράς”, δεν γίνεται για να λυθεί το Κυπριακό αλλά για να οριστικοποιηθεί και να επισημοποιηθεί η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους από τη διεθνή κοινότητα.

Δυστυχώς τα κατάφεραν. Πενήντα χρόνια απάτης, πενήντα χρόνια προδοσίας, ήταν τελικά τόσα όσα χρειάζονταν για να οριστικοποιηθούν τα σχέδια της Τουρκίας και του ντενκτασικού κατεστημένου στα κατεχόμενα, τα οποία βόλεψαν μια χαρά το διεφθαρμένο ως τα μπούνια ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που αποτελεί το βαθύ κράτος που μας κυβερνά από το 1960 μέχρι σήμερα.

Το τεράστιο έγκλημα του 1974, το ξεσπίτωμα 170 χιλιάδων ανθρώπων, οι χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας που σκοτώθηκαν από τουρκικές σφαίρες, οι εκατοντάδες γυναίκες που βιάστηκαν, δεν ήταν μια αστοχία της ιστορικής μας μοίρας. Ούτε οι συνέπειες της αποκοτιάς ενός παρανοϊκού δικτάτορα που έκανε πραξικόπημα για να ρίξει τον Μακάριο. Ήταν συνειδητή επιλογή, όχι μόνο της ελλαδικής χούντας αλλά κυρίως της μαφίας που μας κυβερνά. Οι δικοί μας μαφιόζοι δεν ήθελαν τους Τουρκοκύπριους μέσα στα πόδια τους να ζητάνε «μοιράσι». Από την άλλη μεριά οι Ντενκτάσηδες ήθελαν να μοιράσουν την Κύπρο στα δύο, για να κάνουν κουμάντο στη δική τους περιοχή, ώστε να μην έχουν την τύχη της μειοψηφίας στη νομή.

Η τεράστια διαφορά βρίσκεται στον μακρόπνοο σχεδιασμό. Η Τουρκία και το ντενκτασικό κατεστημένο έβλεπαν μακριά. Ήξεραν ότι με τη διχοτόμηση η Κύπρος θα γίνει μοιραία και αναπόφευκτα τουρκικό νησί. Γιατί στο δικό της μισό η Τουρκία θα φέρει πολύ περισσότερους Τούρκους από όσοι είμαστε οι Ελληνοκύπριοι και θα ενισχύει την οικονομία του δικού της κομματιού με την στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς.

Ήδη αυτό ξεκίνησε να γίνεται από τώρα. Όντας παράνομο το κρατικό μόρφωμα στο βορρά, ανταγωνίζεται ήδη την οικονομία μας στον τουρισμό, τη γεωργία και στο εμπόριο. Δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι αγοράζουν πλέον από τα κατεχόμενα. Όταν γίνουν επίσημα αναγνωρισμένο κράτος θα έρθουν και οι επενδύσεις και τότε, έχοντας τη δυνατότητα να κρατάνε τις δικές τους τιμές χαμηλά, απλά να μας κλείσουν το μαγαζί. Για να τους ανταγωνιστούμε θα πρέπει να πουληθούμε σε ξένους μεγιστάνες. Σε κάθε περίπτωση θα είμαστε πλέον τσιράκια. Είτε των ξένων είτε των Τούρκων. Θα είμαστε επίσης μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και θα είμαστε τυχεροί αν η Τουρκία δεν επιδιώξει να το εκμεταλλευτεί αυτό στο μέλλον, πολιτικά ή άλλως πως.

Με λίγα λόγια, οι Τούρκοι επεδίωξαν τη διχοτόμηση γιατί είχαν μακρόπνοο εθνικό στόχο ενώ οι δικοί μας την επεδίωξαν, για να κλέψουν, να φάνε μέχρι σκασμού, να φτιάξουν τεράστιες περιουσίες. Τα αμέτρητα σκάνδαλα, το φάγωμα δισεκατομμυρίων, η αναξιοκρατία, η ανηθικότητα, το ψέμα και η απάτη συνθέτουν την πολιτική κουλτούρα σ’ αυτή την Μπανανία. Αν θέλετε κι άλλα τεκμήρια για να πεισθείτε, πέρα από αυτά που είδαν τα μάτια μας και άκουσαν τα αυτιά μας, από αυτά δηλαδή που ζούμε εδώ και δεκαετίες, λυπάμαι να σας πω ότι είστε τουλάχιστον ευκολόπιστοι αν όχι και αφελείς.

Δυστυχώς προδοθήκαμε. Η διχοτόμηση είναι πια αναπόφευκτη. Αυτοί, οι υποκριτές που την επεδίωξαν με λύσσα όλα αυτά τα χρόνια της προδοσίας, πρώτα θα κάνουν ότι τσακώνονται μεταξύ τους, έπειτα θα τα ρίξουν στον ΟΗΕ και στους κακούς ξένους, που βυσσοδομούν για την καταστροφή μας, θα μας κατεβάσουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε, θα στείλουν και μερικούς να σκοτωθούν στα οδοφράγματα και να γίνουν ήρωες κι αυτοί, θα συνεχίσουν να μας εξαπατούν για να ιδιοποιούνται τον δημόσιο πλούτο, θα συνεχίζουν να «σάζουν» τους δικούς τους, θα συνεχίσουν να διασφαλίζουν τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα, θα συνεχίσουν να τρώνε μέχρι σκασμού, με τα χρυσά τους κουτάλια κι όταν η Κύπρος θα τουρκέψει, θα έχουν ήδη διασφαλίσει οικονομικά μέχρι και τα δισέγγονά τους ώστε, αν χρειαστεί, να φύγουν από την Κύπρο, να έχουν την οικονομική ευχέρεια να το κάνουν. Αλίμονο σ’ εμάς και στα δικά μας παιδιά…

ΤΟ 2003 ΔΕ ΧΑΘΗΚΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Με αφορμή αναφορές του πρώην Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Αλέκου Μαρκίδη, στη σελίδα του στο Facebook, σε επιστολή που έστειλε το 2003 ο Ραούφ Ντενκτάς στον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο και στην απάντηση του δεύτερου, έγιναν τις τελευταίες ημέρες συζητήσεις για το κατά πόσον το 2003 χάθηκε άλλη μια ευκαιρία για την επιστροφή της Αμμοχώστου. Ωστόσο προκύπτει και μια άλλη πτυχή, αυτή που αφορά τη στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου απέναντι στο Σχέδιο Ανάν, η οποία δεν σχολιάστηκε καθόλου. Επιτρέψετέ μου να σας πω επί του θέματος την άποψή μου, βάζοντας πρώτα τα γεγονότα σε σειρά.

Ο ΝΤΕΝΚΤΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΜΕΤΑ ΒΔΕΛΥΓΜΙΑΣ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ

Στις 11 Μαρτίου του 2003, έγινε στη Χάγη της Ολλανδίας συνάντηση του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, με τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, Τάσσο Παπαδόπουλο και Ραούφ Ντενκτάς. Εκεί ο Ντενκτάς είπε και κατάμουτρα στον Γενικό Γραμματέα ότι απορρίπτει τόσο το Σχέδιο Ανάν, ως βάση διαπραγμάτευσης, όσο και την προοπτική διεξαγωγής δημοψηφισμάτων. Το αποτέλεσμα ήταν ένα νέο ναυάγιο και αδιέξοδο στο Κυπριακό, για το οποίο ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, με τρόπο αυστηρό και χωρίς περιστροφές, καταλόγισε την ευθύνη στην τουρκοκυπριακή πλευρά.

Ο ΝΤΕΝΚΤΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΠΑΚΕΤΟ “Μ.Ο.Ε.”

Κάτω από το βάρος της ευθύνης που του καταλόγισε ο ΟΗΕ, ο Ντενκτάς έστειλε επιστολή στον πρόεδρο Παπαδόπουλο, με την οποία επαναλάμβανε ότι το Σχέδιο Ανάν δεν μπορούσε να οδηγήσει σε λύση και αντιπρότεινε τα εξής “Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης” (τα καταγράφω εν τάχει):

Επιστροφή της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου στην ελληνοκυπριακή πλευρά και παράλληλα να αρθούν όλοι οι περιορισμοί στο διεθνές εμπόριο, μεταφορές, ταξίδια και αθλητικές συναντήσεις, πράγμα που σήμαινε μεταξύ άλλων τη νομιμοποίηση της διεθνούς εμπορικής δραστηριότητας του ψευδοκράτους και της λειτουργίας του αεροδρομίου και των λιμανιών του, με παράλληλο άνοιγμα των λιμανιών και των αεροδρομίων της Τουρκίας για τα πλοία και τα αεροπλάνα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Επίσης: Άνοιγμα των οδοφραγμάτων και ελεύθερη διακίνηση (αυτό το έκανε μονομερώς ο Ντενκτάς λίγες ημέρες αργότερα), σταδιακά βήματα για διακίνηση αγαθών και ενθάρρυνση για κοινοπραξίες μεταξύ των δύο μερών, κατάργηση των περιορισμών στη διακίνηση της UNFICYP, που επέβαλε η τουρκική πλευρά το 2000, και να συσταθεί δικοινοτική επιτροπή συμφιλίωσης για προώθηση κατανόησης, ανοχής και αμοιβαίου σεβασμού.

Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΑ ΜΟΕ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΕ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΝ

Με τη σύμφωνο γνώμη της πολιτικής ηγεσίας, ο Τάσσος Παπαδόπουλος απάντησε με επιστολή στον Ντενκτάς ως εξής:

“Δεν συμμερίζομαι την θέση σας για τους λόγους αποτυχίας της συναντήσεως της ΧΑΓΗΣ. Αντίθετα πιστεύω ότι η πραγματική αιτία ήταν το ότι ούτε η Τουρκία ούτε εσείς αποδεχθήκατε το Σχέδιο του ΓΓ, ως βάση διαπραγμάτευσης διευθέτησης του Κυπριακού προβλήματος. Πιστεύω ότι η αποστολή των καλών υπηρεσιών του Γ.Γ. αποτελεί την καλύτερη ελπίδα να προχωρήσουμε σε διευθέτηση.
Αντιγράφω την δήλωση που έκανα μετά το αδιέξοδο της ΧΑΓΗΣ:
Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι παρά την οπισθοδρόμηση θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος τόσο πριν από την προσχώρηση της Κύπρου στην ΕΕ, όσο και μετά και ότι η σημερινή οπισθοδρόμηση δεν θα μας οδηγήσει εκτός της οδού να προσπαθούμε για τελική λύση εντός των παραμέτρων του σχεδίου Ανάν. Γι’ αυτό και εσείς, αν η επανάληψη των συνομιλιών θα έχει νόημα πρέπει:
1. Να δεχθείτε την συνέχιση των καλών υπηρεσιών του ΓΓ, ως προνοούν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.
2. Να αποδεχθείτε το Σχέδιο Ανάν ως βάση για λύση για περαιτέρω διαπραγμάτευση.

Από το περιεχόμενο της επιστολής προκύπτει ότι ο Παπαδόπουλος ούτε που ασχολήθηκε με το “Πακέτο Ντενκτάς” αλλά επέμενε σε επιστροφή στο τραπέζι των συνομιλιών με βάση το Σχέδιο Ανάν.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΤΑΝ Η ΠΛΕΟΝ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΡΜΟΖΟΥΣΑ

Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο Τάσος Παπαδόπουλος έδωσε στον Ντενκτάς την πλέον αρμόζουσα και ενδεδειγμένη απάντηση.

Πρωτίστως διότι σε εκείνο το στάδιο το σίδερο ήταν ζεστό για συνολική λύση του Κυπριακού και όχι για μέτρα εμπιστοσύνης, που ουσιαστικά παρέπεμπαν τη συνολική λύση σε βάθος χρόνου. Για τη συνολική λύση πολύ ορθά ο Τάσσος Παπαδόπουλος επέμενε σε άμεση επιστροφή στο τραπέζι των συνομιλιών στη βάση του Σχεδίου Ανάν, μέσα στο οποίο συγκεκριμενοποιούνταν και καθορίζονταν λεπτομερώς όλες οι πτυχές και παράμετροι του Κυπριακού Ζητήματος, όπως αυτές συζητήθηκαν για πολλά χρόνια στις διακοινοτικές συνομιλίες.

Δεύτερο, γιατί δεν μπορούσε να γίνει αποδεχτή η νομιμοποίηση της διεθνούς εμπορικής δραστηριότητας του ψευδοκράτους, με άνοιγμα των λιμανιών και του αεροδρομίου του, διότι κάτι τέτοιο θα μετέτρεπε το παράνομο μόρφωμα σε καθεστώς τύπου Ταϊβάν, που θα ανταγωνιζόταν την Κυπριακή Δημοκρατία σε όλους τους τομείς της οικονομίας, με τη στήριξη ισχυρών Τούρκων επενδυτών, εφόσον πλέον το εμπόριο θα ήταν νόμιμο. Πράγμα βεβαίως που θα οδηγούσε το Κυπριακό σε οριστική διχοτόμηση, με την τεράστια τουρκική αγορά να μας ανταγωνίζεται αθέμιτα μεν, νόμιμα δε, πάνω στο ίδιο μας το νησί.

Τρίτο, γιατί δεν είχαμε κανένα λόγο εκείνη τη χρονική στιγμή να απαλλάξουμε τον Ντενκτάς από τις βαρύτατές του ευθύνες και μάλιστα να συγκατανεύσουμε στο να εκτροχιαστεί το Κυπριακό από τη διαδικασία που είχε δρομολογηθεί με τις καλές υπηρεσίες του Γ.Γ. και το Σχέδιο Ανάν.

ΥΣΤΕΡΑ ΤΑ ΚΑΝΑΜΕ ΜΑΝΤΑΡΑ

Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ο Τάσσος Παπαδόπουλος έκανε τον ορθό χειρισμό και μάλιστα απέστειλε ο ίδιος δύο επιστολές προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, (9 Αυγούστου και 16 Δεκεμβρίου 2003) ζητώντας του να συνεχίσει τις καλές του υπηρεσίες, επαναφέροντας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης το Σχέδιο Ανάν. Η τότε δραστηριότητα του προέδρου Παπαδόπουλου, που οδήγησε στην επαναφορά του Σχεδίου Ανάν, έχει διαγραφεί από τους γνωστούς παραχαράκτες της ιστορίας, ο οποίοι προβάλλουν σήμερα τον Παπαδόπουλο σαν εκ διαμέτρου αντίθετο με το Σχέδιο Ανάν και σαν τον σωτήρα που μας έσωσε από αυτό. Στην πραγματικότητα ο Παπαδόπουλος ήταν εκείνος που επανέφερε το Σχέδιο Ανάν στο τραπέζι, ενώ εκείνος που ήταν εκ διαμέτρου αντίθετος και παρέμεινε σταθερά πολέμιος του Σχεδίου Ανάν, από την αρχή μέχρι το τέλος, ήταν ο Ραούφ Ντενκτάς και όσοι επιθυμούσαν διακαώς τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Δυστυχώς όμως, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τις κινήσεις του εκείνες, έπαιζε απλώς το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών (blame game). Όταν η διαπραγμάτευση επί του Σχεδίου Ανάν προχώρησε στα βαθιά, τόσο ο Ντενκτάς όσο και ο Παπαδόπουλος έδειξαν στην πράξη ότι δεν ήθελαν το Σχέδιο του Γ.Γ., αφού ουσιαστικά δεν γινόταν διαπραγμάτευση. Ήταν ολοφάνερο πως ο Παπαδόπουλος δεν ήθελε να βελτιώσει το Σχέδιο Ανάν, από το σημείο που το έφτασε διαπραγματευόμενος ο προκάτοχός του, Γλαύκος Κληρίδης. Μάλλον το ήθελε και χειρότερο, ώστε να ζητήσει στα δημοψηφίσματα από τον κυπριακό λαό να το απορρίψει.

Ατυχώς για τον Παπαδόπουλο και δυστυχώς για την Κύπρο, ο Ταγίπ Ερντογάν κατάφερε να παραμερίσει τον αρνητικό Ντενκτάς, για να αναλάβει την ηγεσία της Τ/κ κοινότητας ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο οποίος παρουσιάστηκε ολοπρόθυμος για διαπραγμάτευση, σε αντίθεση με τον Παπαδόπουλο που ήταν διαρκώς εξαφανισμένος, με αποτέλεσμα το Σχέδιο Ανάν να διαμορφώνεται ετεροβαρώς υπέρ των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι κατέθεταν τις δικές τους θέσεις στους εκπροσώπους του Γ.Γ. του ΟΗΕ.

Όταν έφτασε η ώρα των δημοψηφισμάτων, τόσο ο Παπαδόπουλος όσο και ο Ντενκτάς κάλεσαν τις κοινότητές τους να πούν ένα ηχηρό ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Οι Ελληνοκύπριοι άκουσαν τον Παπαδόπουλο και είπαν το ηχηρό ΟΧΙ ενώ οι Τουρκοκύπριοι έγραψαν τον Ντενκτάς στα παλιά τους τα παπούτσια και είπαν ηχηρό ΝΑΙ. Από εκείνη τη στιγμή το βάρος της ευθύνης μετατέθηκε από τους ώμους της τουρκοκυπριακής πλευράς στους ώμους των Ελληνοκυπρίων.

Ήταν χωρίς αμφιβολία η μεγαλύτερή μας ήττα, στην μετά την τουρκική εισβολή ιστορία του Κυπριακού, μία ήττα για την οποία την ασήκωτη ευθύνη φέρει ο τότε πρόεδρος, με τις λανθασμένες του εκτιμήσεις πάνω στη σκακιέρα του εθνικού μας ζητήματος. Αν δεν ήθελε το Σχέδιο Ανάν, θα έπρεπε να είχε κάνει διαφορετικούς χειρισμούς, την ώρα που το απέρριψε ο Ντενκτάς και όχι να παίξει εκείνο το καταστροφικό blame game που αποδείχτηκε τελικά μπούμερανγκ για την πλευρά μας. Θυμίζω ότι αμέσως μετά, η Ε.Ε. μας επέβαλε τη νομιμοποίηση του εμπορίου των Τουρκοκυπρίων, με σφραγίδες ποιότητας του Τ/κ Εμπορικού Επιμελητηρίου, αντί της Κυπριακής Δημοκρατίας (αναβάθμιση ουσιαστικά του ψευδοκράτους), ενώ από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια ραγδαία και οργιώδης οικονομική ανάπτυξη στα κατεχόμενα, που αφαίρεσε από τους Τουρκοκύπριους την πίεση για αναζήτηση λύσης του Κυπριακού.

Συνεπώς για μένα πρόβλημα δεν ήταν η απόρριψη του “Πακέτου Ντενκτάς” και δεν θεωρώ πως με την απόρριψη χάσαμε την ευκαιρία για επιστροφή της Αμμοχώστου. Διότι η επιστροφή της Αμμοχώστου, με εκείνους τους όρους θα σήμαινε την οριστική διχοτόμηση και ταϊβανοποίηση του ψευδοκράτους. Το πρόβλημα ήταν η ανειλικρίνεια στις προθέσεις του τότε προέδρου, που κατέληξε σε πατατράκ, καθιστώντας τους Τουρκοκύπριους αφέντες (μαζί με την Τουρκία) στο βορρά και (ως πολίτες ταυτόχρονα και της Κυπριακής Δημοκρατίας) συνέταιρους στο νότο.

Η ΠΑΤΑΓΩΔΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ “ΝΕΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ” ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Είναι φρόνιμο να διδάσκεται ένας λαός και πρωτίστως η ηγεσία του από την ιστορία. Στην περιπτωσή του Κυπριακού ωστόσο, αντί να αυξάνεται η σοφία μας, γιγαντώνεται η πλάνη μας, διότι η ιστορία υποκαταστάθηκε από μια αυθαίρετη μυθολογία. Η διχοτομική παράταξη έχει φλομώσει με τόσα ψέματα αυτό το λαό, από το 1960 μέχρι σήμερα, που η ιστορική αλήθεια έχει καταπλακωθεί από όγκους πολιτικής απάτης, η οποία συγκάλυψε επίσης αμέτρητα σκάνδαλα διαπλοκής, διαφθοράς και ανελέητης υπεξαίρεσης ή διασπάθισης δημοσίου χρήματος.

Το Κυπριακό εξυπηρέτησε για 60 τόσα χρόνια όχι μόνο πολιτικούς απατεώνες αλλά και εγκληματίες κοινού ποινικού δικαίου, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα που στήθηκε πάνω στο “Δίκαιο της Ανάγκης” για να εξαπατήσουν και να κατακλέψουν τον κυπριακό λαό, “υποσχόμενοι” λύση του Κυπριακού σε βάθος χρόνου, με ένα μακροχρόνιο αγώνα χωρίς στρατηγική, χωρίς τακτική, χωρίς καν (μέχρι σήμερα) ξεκάθαρη στοχοθέτηση. Το υποτιθέμενο ζητούμενο ήταν μια (αορίστως) δίκαιη και βιώσιμη λύση, που άλλοτε με το όνομα “Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία” κι άλλοτε ανώνυμα, περιφερόταν σαν μαϊμού στα πολιτικά πανηγύρια, όπου ο καθένας την παρουσίαζε όπως ήθελε.

Αλλά ο μακροχρόνιος δεν εξυπηρέτησε μόνο τα ιδιοτελή συμφέροντα του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που καταχράστηκε τον γνήσιο πατριωτισμό του λαού, για να τον κατακλέψει. Εξυπηρέτησε πρωτίστως την Τουρκία, η οποία, ευλόγως από την πλευρά της, επεδίωξε το ροκάνισμα του χρόνου, ώστε να εμπεδωθεί ο εκτουρκισμός των κατεχομένων και να σβήσει ο πόθος της επιστροφής των Ελληνοκυπρίων. Αποδείχτηκε συνεπώς εκ του αποτελέσματος ο μακροχρόνιος για τον Ελληνισμό της Κύπρου όχι απλά απάτη αλλα εσχάτη προδοσία.

Παρόλα αυτά ο μακροχρόνιος παραμένει ουσιαστικά η εθνική μας στρατηγική στο Κυπριακό, την οποία όλοι οι πρόεδροί εφάρμοσαν από την εισβολή μέχρι σήμερα, άλλοι συνειδητά κι άλλοι εκβιαζόμενοι από το βαθύ κράτος και τη διχοτομική παράταξη που τους έδωσε ψήφους για να ανέβουν στην εξουσία. Ακόμη και ο Νίκος Αναστασιάδης, που υποστήριξε με πάθος στο παρελθόν μια γρήγορη λύση, στη συμφωνημένη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πείσθηκε, όταν ανέλαβε την εξουσία, ότι έπρεπε να ελαττώσει ταχύτητα στο Κυπριακό και να δώσει προτεραιότητα στην ανάκαμψη της κυπριακής οικονομίας, όχι μόνο υλοποιώντας τα μέτρα που επέβαλε η Τρόϊκα αλλά και με άλλους ευφάνταστους τρόπους, όπως π.χ. η παραχώρηση διαβατηρίων σε Ρώσους και Κινέζους ολιγάρχες.

Στην πραγματικότητα ο Νίκος Αναστασιάδης εφάρμοσε μια νέα στρατηγική, που μοιάζει πολύ με την ωραία μεν στη διατύπωση, ανεφάρμοστη δε στην πράξη “Νέα Στρατηγική” του Νικόλα Παπαδόπουλου, θεωρία της οποίας ήταν ότι έπρεπε να αναπτύξουμε άψογες σχέσεις με όλους τους ισχυρούς, τόσο δηλαδή με τη Δύση όσο και με τη Ρωσία (ασχέτως αν τα συμφέροντά των μεν και των δε βρίσκονται σε διελκυστίνδα) και να προσπαθήσουμε να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία.

Στην πραγματικότητα η “Νέα Στρατηγική” του Ν. Παπαδόπουλου, την οποία προσπάθησε να εφαρμόσει κι ο Αναστασιάδης, δεν είναι νέα. Χρονολογείται. Την εφάρμοσε επίσης ο Τάσσος Παπαδόπουλος κι ο Σπύρος Κυπριανού κι ήταν αυτή που μας έφερε στη χειρότερη θέση, τόσο στο Κυπριακό όσο και σε ό,τι αφορά το στάτους και την αξιοπιστία μας σε διεθνές επίπεδο. Ήταν η “στρατηγική” που βόλεψε εξαιρετικά την Τουρκία, αφού της έδωσε αφορμές και προφάσεις για να προχωρήσει σε νέα οδυνηρά για εμάς τετελεσμένα, που μας έφεραν πιο κοντά στη διχοτόμηση. Θυμίζω ενδεικτικά επί Κυπριανού την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και επί Παπαδόπουλου τον κανονισμό για εμπόριο των Τουρκοκυπρίων μέσω της πράσινης γραμμής, με σφραγίδες ποιότητας του ψευδοκράτους και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η “Νέα Στρατηγική” Παπαδόπουλου, την οποία εφάρμοσε κι ο Αναστασιάδης, στην ουσία δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα blame game που, όποτε το παίξαμε, τα κάναμε μαντάρα. Διότι προσπαθήσαμε να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία δεν θέλει λύση, χωρίς να τα καταφέρουμε ωστόσο ποτέ να πείσουμε ότι θέλουμε εμείς, χωρίς καν να ξέρουμε ΑΝ θέλουμε λύση εμείς και τι είδους λύσηείναι αυτή που θέλουμε. Μ’ αυτά τα δεδομένα πιστέψαμε ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε εμείς, μια χώρα των 700 χιλιάδων κατοίκων, πιο σημαντικοί για τους μεγάλους διεθνείς παίχτες, για τη Ρωσία ή την Ευρώπη ή την Αμερική από ότι μπορεί να γίνει (όταν το θέλει) η Τουρκία.

Με ενθάρρυνση από τον Νετανιάχου και θεωρώντας ότι έχει τη στήριξη του Ισραήλ, των ΗΠΑ και ισχυρών εταίρων μας στην Ε.Ε., ο Αναστασιάδης πίστεψε ότι μπορεί να στριμώξει την Τουρκία. Όχι για να λύσουμε το Κυπριακό όσο γίνεται γρηγορότερα και καλύτερα σε σχέση με τα συμφέροντα του κυπριακού λαού, αλλά για να την υποχρεώσει να κάτσει προς το παρόν φρόνιμη και να μη μας ενοχλεί, ενόσω εμείς θα δίνουμε διαβατήρια στους Ρώσους ή θα ασχολούμαστε με τις διαδικασίες εξόρυξης των υδρογονανθράκων. Δυστυχώς όμως ο Τούρκος αποδείχτηκε ξερό κεφάλι κι αντί να φοβηθεί την τρέλα του Ισραήλ, την ισχύ των ΗΠΑ ή τις απειλές της Ε.Ε., αντέδρασε με τσαμπουκάδες στέλοντας τρία πλοία στην κυπριακή ΑΟΖ, ενώ ξεκίνησε ήδη να έρχεται και τέταρτο.

Βλέποντας την Κύπρο να διχοτομείται πλέον όχι μόνο στη στεριά αλλά και στη θάλασσα, χωρίς να βρίσκει ουσιαστική και πρακτική στήριξη από κανένα κι αντιλαμβανόμενος ότι στο τέλος θα τον πουν και προδότη πρώτοι εκείνοι που τον έπεισαν να εφαρμόσει τη δική τους ανόητη στρατηγική, ο Αναστασιάδης ψάχνεται τώρα να βρει πώς θα βγει μέσα από αυτή την τραγική κατάσταση που δημιουργήθηκε. Ξαφνιασμένος, απροετοίμαστος, χωρίς πλάνο, χωρίς τακτική, χωρίς πυξίδα, χωρίς να ξέρει τι πρόκειται να γίνει και πώς θα βγούμε από μέσα. Ξαφνικά εκεί που νόμιζε ότι είχε στη σκακιέρα το πάνω χέρι, ο Τούρκος άρχισε να του τρώει τους αξιωματικούς, τα άλογα, τους πύργους και να στριμώχνει και τη βασίλισσα. Δυο κινήσεις πριν το ματ, ψάχνεται τώρα να μας γλυτώσει.

Η προχειρότητα στους χειρισμούς, η κουτοπονηριά στην πρακτική και οι νομικισμοί στη ρητορική απέτυχαν παταγωδώς και επανειλημμένα να μας αποδώσουν ουσιαστικές λύσεις, όλες αυτές τις δεκαετίες του εθνικού μας ζητήματος κι τραγική ιστορία των υποχωρήσεων υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα για την πλευρά μας, επαναλαμβάνεται κάθε φορά για ένα πολύ απλό λόγο: Αυτόν που σημείωσα στην πρώτη παράγραφο.

Οπότε, συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, τι άλλον να σας πω; Καλή τύχη!

ΞΥΠΝΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ

Θα προσπαθήσω να το γράψω όσο πιο απλά μπορώ, για όσους δεν το καταλαβαίνουν και για όσους το καταλαβαίνουν αλλά “παίζουν πελλόν” γιατί τους βολεύει πρόσκαιρα η ντε φάκτο διχοτόμηση.

Όσοι Λεμεσιανοί, Παφίτες, Σκαλιώτες, Παραλιμνίτες, Αγιανναπίτες φοβάστε ότι η επιστροφή του Βαρωσιού στους νόμιμους κατοίκους του θα επηρεάσει τα οικονομικά σας συμφέροντα, να ξέρετε πώς αν το Βαρώσι ανοίξει υπό τουρκική διαχείριση, απλά ΚΛΕΙΣΑΤΕ! Αν νομίζετε ότι θα μπορέσετε να ανταγωνιστείτε τους δισεκατομμυριούχους Τούρκους επενδυτές του “Λας Βέγκας της Μεσογείου”, όπως ονειρεύονται να κάνουν το Βαρώσι, είστε γελασμένοι.

Είστε γελασμένοι αν νομίζετε πως με τη διχοτόμηση της Κύπρου (τη “λύση δύο κρατών” όπως μας την πλασάρουν τελευταία οι διχοτομικοί) θα γλυτώσουμε από την Τουρκία. Αν καταλήξουμε σε επισημοποίηση της διχοτόμησης, με αναγνώριση του ψευδοκράτους σαν ανεξάρτητης χώρας ή ακόμη απλά σαν οικονομικής οντότητας με δικαίωμα ελεύθερου εμπορίου, την κάτσαμε τη βάρκα.

Η Τουρκία έχει μεθοδικά προετοιμάσει τις υποδομές, στον τουριστικό τομέα, στη γεωργία (νερό από την Τουρκία) αλλά και στις υπηρεσίες, γιατί ξέρει πως, σε περίπτωση διχοτόμησης, το ισχυρό κράτος στην Κύπρο θα είναι εκείνο με την ισχυρότερη οικονομία. Μια ισχυρή οικονομία θα συμβάλει εξάλλου και στην ποιοτική αύξηση του πληθυσμού του (νόμιμου πλέον) τουρκοκυπριακού κράτους, κάτι που θα μετατρέψει σύντομα τη νήσο Κύπρο σε κατά βάση τουρκικό νησί, με μειοψηφία Ελληνοκυπρίων κατοίκων.

Μόνο με λύση ΕΝΟΣ κράτους στην Κύπρο, με ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, έχουμε μέλλον οι Κύπριοι σε τούτο το νησί. Επιτέλους καταλάβετέ το και σταματήστε να αυταπατάστε ότι είναι κι η διχοτόμηση μια λύση…

ΡΕ ΒΑΡΩΣΙΩΤΕΣ… πατε ΚΑΛΑ ΡΕ;

Να σας πω κάτι ρε Βαρωσιώτες; Νομίζω κάτι δεν πάει καλά μαζί σας, διότι φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνετε τι γίνεται γύρω σας. Ένας από τους κυριότερους λόγους που θέλουμε Διχοτόμηση (ναι καλά διαβάσατε: που ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ), είναι για να ΜΗΝ μας δώσουν πίσω το Βαρώσι. Διότι κάποιοι σασμένοι πο δά νομίζουν (οι ανόητοι) ότι με τη Διχοτόμηση θα συνεχίσουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια πάνω στην καμπούρα σας, ενώ αν μας δώσουν το Βαρώσι, θα χάσουν ποσοστά από τα κέρδη τους. Δεν τους περνά (τους ανόητους) από το μυαλό ότι θα το ανοίξουν οι Τούρκοι το Βαρώσι και τότε είναι που θα μας κλείσουν μια καλή το μαγαζί εδώ (όπως γράφω στο προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο “ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΣΙΡΑΚΙ”).

Μα εσείς δηλαδή τόσο καιρό νομίζατε ότι έχει κανένα στην εξουσία αυτής της χώρας που επιδιώκει ή επεδίωξε ποτέ πραγματικά να πάρουμε πίσω το Βαρώσι; Έλεος ρε παιθκιά! Μα πόσο αφελείς είσαστε; Ρε, το 1978 ο ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα αποφάσισε να μας δώσει πίσω η Τουρκία το Βαρώσι, σαν μέτρο καλής θέλησης απλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες (προσοχη: όχι για λύση, αλλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες) και είπαμε ΟΧΙ! Διότι ήμασταν τάχα πατριώτες και ανένδοτοι και δεν θέλαμε “να αμμοχωστοποιήσουμε το Κυπριακό”.

Ξέρετε, το είπε πριν από 300 χρόνια ένας Άγγλος διανοούμενος, ότι ο πατρωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα. Η αλήθεια πίσω από την ξετσίπωτη εκείνη απατεωνιά είναι ότι είχαν επισκεφθεί τότε τον πρόεδρο Σπύρο Κυπριανού μια ομάδα Λεμεσιανών επιχειρηματιών και του είπαν το εξής: “Πρόεδρε μα μόλις εκαταφέραμεν να σταθούμε λίον στα πόθκια μας, εν να ανοίξεις το Βαρώσιν τζαι να μας καταστρέψεις;”

Ήταν μόλις 4 χρόνια μετά την εισβολή. Απλά θα πηγαίνατε πίσω, θα ξεχορτίζατε τες αυλάδες και θα συνεχίζατε τη ζωή σας. Αλλά ήταν πατριωτικό μας καθήκον να πούμε το ηρωϊκό ΟΧΙ, “για να μην αμμοχωστοποιήσουμε το Κυπριακό”. Α ρε κορόϊδα που πιαστήκαμε και τότε και πριν και μετά, αμέτρητες φορές και συνεχίζουμε απτόητοι. Γιατί το ‘χουμε στη φύση μας, στη φάτσα μας, στο αγελαδίσιο μας βλέμμα κι όσα μας έχουν κάνει μέχρι σήμερα είναι και λίγα μας. Να είστε απόλυτα βέβαιοι ότι θα μας κάνουν κι άλλα και μάλιστα πολύ χειρότερα από όσα ζήσαμε ως τώρα.

Γι’ αυτό τραγουδάτε τζιαμέ το “Χώμα Που Γεννήθηκα” τζαι εν εντάξει. Μια χαρά είσαστεν. Σταματάτε να πρήεστε με το Βαρώσι.