Αρχείο κατηγορίας ΑΛΛΑ ΑΡΘΡΑ

ΑΝ ΑΚΟΥΓΑΜΕ ΤΟΝ ΚΛΗΡΙΔΗ

Πολλοί είπαν πως αν ακούγαμε τον Κληρίδη τον καιρό που έπρεπε, η Κύπρος δεν θα ήταν σήμερα μοιρασμένη. Ότι αν το προσωπικό ήθος και η εντιμότητά του γίνονταν αξίες του πολιτικού μας συστήματος, η Κύπρο δεν θα έφτανε στην ηθική και οικονομική παρακμή της διαφθοράς, που έχει ξεχειλίσει σαν οχετός.

Οι Έλληνες της Κύπρου είχαν πολλές ευκαιρίες και τρόπους να αποφύγουν τα χειρότερα. Ο Κληρίδης υπήρξε πάντα η φωνή της λογικής, που δυστυχώς δεν εισακούστηκε σχεδόν σε καμία περίπτωση.

Ήταν υπέρμαχος του αγώνα της ΕΟΚΑ, γιαυτό εξάλλου κι έγινε μέλος της οργάνωσης. Διότι πίστευε ότι οι Άγγλοι δεν επρόκειτο να φύγουν, αν δεν επαναστατούσε ο κυπριακός λαός. Ωστόσο ήταν υπέρ της συμφωνίας αυτοκυβέρνησης, που ο Μακάριος έκανε με τον Χάρτινγκ το 1956. Ήταν μια λύση του Κυπριακού στην οποία δεν είχε καμία ανάμειξη η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι δεν είχαν ειδικά προνόμια. Ο Μακάριος όμως, στην προσπάθειά του να κερδίσει περισσότερα από εκείνα που συμφώνησε, προκάλεσε ναυάγιο της συμφωνίας. Τρία χρόνια αργότερα ο Μακάριος αποδέχτηκε τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, για ανεξαρτησία, σε ένα συνεταιρικό κράτος με τους Τουρκοκύπριους και κάτω από την απειλή των Άγγλων ότι θα επέβαλλαν τη διχοτόμηση του νησιού.

Το 1963 ο Κληρίδης προσπάθησε να αποτρέψει τον Μακάριο, όταν ο τελευταίος αποφάσισε να αλλάξει μονομερώς 13 σημεία του Συντάγματος. Ο Μακάριος δεν τον άκουσε με αποτέλεσμα να ακολουθήσει η Τουρκοκυπριακή ανταρσία και η πρώτη διχοτόμηση της Κύπρου. Ο Κληρίδης κατάφερε να φτάσει σε συμφωνία με τον Ντενκτάς, η οποία στην ουσία έδινε λύση στο πρόβλημα, χωρίς να χρειαστεί να γίνει η αλλαγή των 13 σημείων. Συμφωνία η οποία υποστηρίχθηκε νομικά και από διεθνή συνταγματολόγο που προσέλαβε η κυβέρνηση. Ο Μακάριος ωστόσο επέμενε να αλλάξει τα 13 σημεία και οι Τουρκοκύπριοι δεν επέστρεψαν πίσω στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Το 1973 ο Κληρίδης έφτασε σε συμφωνία με τον Ντενκτάς, καλύτερη από τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, η οποία κάλυπτε τα πιο σημαντικά σημεία που άλλαξε ο Μακάριος. Δυστυχώς και για μια ακόμη φορά η πλευρά μας δεν προχώρησε με αυτή τη συμφωνία. Ένα χρόνο αργότερα η προδοσία έδρασε με το πραξικόπημα κι έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο.

Αμέσως μετά την πρώτη εισβολή και βλέποντας πια ο Κληρίδης ότι χάθηκε για πάντα η δυνατότητα επανασυγκόλλησης της Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960, ήταν αποφασισμένος να αποδεχθεί τη βάση της Ομοσπονδίας για λύση του Κυπριακού, προκειμένου να μπούμε άμεσα σε διαπραγματεύσεις και να αφαιρέσει από την Τουρκία το πρόσχημα για περαιτέρω προέλαση της στην Κύπρο. Ο Μακάριος και η λοιπή πολιτική ηγεσία απέρριψε αυτή τη θέση, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει η δεύτερη εισβολή, σπέρνοντας το θάνατο, τον πόνο, την προσφυγιά.

Ο Κληρίδης τάχθηκε υπέρ της συζήτησης του «Δυτικού Πλαισίου» για λύση του Κυπριακού , το 1978, που προέβλεπε παράδοση της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, πριν αρχίσουν οι συνομιλίες. Το σχέδιο απορρίφθηκε από τον Σπύρο Κυπριανού.

Το 1983 ο Κληρίδης τάχθηκε υπέρ της συζήτησης των «Δεικτών Κουεγιάρ», τη δεύτερη μετά την εισβολή πρωτοβουλία για λύση του Κυπριακού. Μάλιστα προειδοποίησε ότι, τυχόν απόρριψη του σχεδίου θα έδινε την αφορμή στον Ντενκτάς να ανακηρύξει «ανεξάρτητο κράτος» στα κατεχόμενα. Ο Σπύρος Κυπριανού απέρριψε το σχέδιο και ο Ντενκτάς ανακήρυξε το ψευδοκράτος.

Ο Κληρίδης, ως πρόεδρος της Κύπρου, ξεκίνησε τη διαδικασία που οδήγησε στη σύνταξη του σχεδίου Ανάν για λύση του Κυπριακού. Είχε σκοπό να διαπραγματευθεί και να διεκδικήσει τα δίκαια των Ελλήνων. Έχασε τις εκλογές, με αποτέλεσμα το τελευταίο σχέδιο που έφτασε στο λαό -στο δημοψήφισμα- να είναι χειρότερο από το πρώτο που διαπραγματευόταν ο Κληρίδης.

Σε όλη αυτή την πορεία, για σχεδόν 60 χρόνια, ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Αγωνιστής και ρεαλιστής ταυτόχρονα και οπωσδήποτε τίμιος και ακέραιος.

Αν κάτι πρέπει να αλλάξει επιτέλους, εδώ και τώρα και, καθώς τον θυμόμαστε σήμερα, στα γενέθλιά του,  είναι η νοοτροπία μας. Η νοοτροπία του εύκολου, του βολέματος, του ρουσφετιού, της ατολμίας, της μιζέριας.

Να πάρουμε την πατρίδα μας στα χέρια μας. Να την αλλάξουμε, να την ελευθερώσουμε από την Τουρκία με μια δίκαιη λύση του Κυπριακού, που θα αποτρέψει την καταστροφική διχοτόμηση, να καθαρίσουμε το σύστημα από την βρομιά που έχει απλωθεί παντού και να κάνουμε τα πιο ευγενή μας οράματα πράξη. Για ένα πραγματικά καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας.

Αυτό θα είναι το καλύτερο αιώνιο μνημόσυνο για τον Γλαύκο Κληρίδη. 

ΠΡΙΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Καθώς η Κύπρος ζει μια από τις χειρότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της, η κυπριακή κοινωνία κλείνεται σε ένα σκοτεινό θάλαμο, για να γιορτάσει εκεί μέσα τα Χριστούγεννα της κατάθλιψης. Διαπιστώνοντας με απόγνωση πως όλα σε τούτο τον τόπο πάνε λάθος.

Η διαπλοκή, η διαφθορά κι η αυθαιρεσία έχουν βυθίσει τους πολιτειακούς θεσμούς στην ανυποληψία.

Υστερόβουλες αποφάσεις είτε της εξουσίας είτε της αντιπολίτευσης, με στόχο το πολιτικό (ή άλλου είδους) αλισβερίσι, οδηγούν σε κρίσεις, τις οποίες πληρώνει ο πάντα χαμένος της υπόθεσης πολίτης.

Το εθνικό μας ζήτημα έχει καταβαραθρωθεί και βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από την μεγαλύτερη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο και τη μεγαλύτερη νίκη της Τουρκίας: στη λύση της διχοτόμησης σε δύο ανεξάρτητες χώρες.

Η διαχείριση της COVID-19 ήταν φαινομενικά επιτυχής ενόσω βοηθούσε ο … καιρός. Τους τελευταίους μήνες εκτροχιαστήκαμε από την αυταπάτη στην απάτη και περάσαμε μοιραία στη φάση της θλίψης, συνεπεία της απομόνωσης, του φόβου, της απαισιοδοξίας για το μέλλον, της απόγνωσης που κουβαλά η (νέα, μεγάλη) οικονομική κρίση.

Χώρα χωρίς όραμα, είναι βάρκα χωρίς πυξίδα σε φουρτουνιασμένο πέλαγος. Αυτή είναι η Κύπρος του 2020. Γιατί εδώ και έξι δεκαετίες την κυβερνά, σαν βαθύ κράτος, ένα άπληστο κατεστημένο, που κοιτάζει μόνο την πάρτη και τα πάρτι του, στέλνοντας μονίμως κι ανελλιπώς σ’ εμάς τους «ιθαγενείς» το λογαριασμό.

Στη μεγάλη κρίση του 2013 η Κύπρος χρειαζόταν επειγόντως ηγέτη με όραμα, αποφασισμένο να τσακίσει αυτό το ανάλγητο, ιδιοτελές κατεστημένο που πίνει το αίμα μας σαν υπερτροφικός μύκητας, να θεραπεύσει τον καρκίνο της διαφθοράς, να πλοηγήσει το καράβι με σύνεση κι ευθυκρισία προς ένα καλύτερο μέλλον.

Δυστυχώς, ο Νίκος Αναστασιάδης, ο πρόεδρος που εκλέξαμε τότε και ξανά πέντε χρόνια αργότερα (όχι ότι είχαμε και κανένα ανθυποψήφιό του κελεπούρι δηλαδή), απέτυχε παταγωδώς να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όλα όσα συνέβησαν επί προεδρίας του και θα συμβούν ακόμη, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η λογική συνέπεια της απόλυτης έλλειψης οράματος, της συντήρησης και διαιώνισης του διεφθαρμένου συστήματος νομής της εξουσίας, του γενικότερου ελλείματος δεοντολογίας, πολιτικής ορθότητας και ήθους στις πολιτικές πρακτικές.

Δεν είναι τίποτε άλλο δηλαδή παρά η συνέπεια της αποτυχίας του προέδρου Αναστασιάδη να αναδειχθεί σε ηγέτη.

ΑΦΕΛΕΣ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΘΑ ΔΙΚΑΣΤΟΥΝ ΠΟΤΕ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΑΝ;

Ακούμε και διαβάζουμε στις ειδήσεις ότι η Τουρκία επιμένει στη λύση της διχοτόμησης της Κύπρου σε δύο κράτη. Θυμίζω πως αυτό ήταν πάντοτε και το όραμα του Ραούφ Ντενκτάς σε όλη του την πολιτική ζωή, πίσω από τον οποίο βεβαίως βρισκόταν η Τουρκία.

Θυμίζω όμως και κάτι που αφορά τους δικούς μας ηγέτες: Μια μεγάλη μερίδα της πολίτικής μας ηγεσίας, για δεκαετίες ολόκληρες έλεγε στους πολίτες αυτού τόπου ότι η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά ομοσπονδία. Μας το έλεγαν και στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο και στον έντυπο τύπο και στο διαδίκτυο. Το έλεγαν μέχρι και πριν λίγες βδομάδες, μάλιστα κάποιοι επιμένουν να το λένε ακόμη. Ο Τούρκος λέει ότι θέλει διχοτόμηση και κάνει συγκεκριμένες ενέργειες για να την πετύχει κι αυτοί επιμένουν να μας κοροϊδεύουν ότι ο Τούρκος δε θέλει.

Γιατί λένε αυτό το ψέμα; Διότι στην πραγματικότητα και άσχετα με το τι λένε δημόσια, οι ίδιοι ήταν και παραμένουν εναντίον της ομοσπονδιακής λύσης και υπέρ της διχοτόμησης. Σαν κλασικοί πολιτικοί απατεώνες όμως δεν τόλμησαν ποτέ να το πουν ξεκάθαρα στους εκτοπισμένους, που έχασαν τις περιουσίες τους χωρίς ποτέ να αποζημιωθούν. Δεν τόλμησαν ποτέ να πούν στο σύνολο του κυπριακού λαού ότι ήθελαν να δώσουν στην Τουρκία (ούτε καν στους Τουρκοκύπριους, αλλά στην Τουρκία) την Κερύνεια, την Αμμόχωστο, την Καρπασία, τη Μόρφου, το σπίτι του Γρηγόρη Αυξεντίου, το κρυσφήγετο του Κυριάκου Μάτση, τον Πενταδάκτυλο πάνω στον οποίο θυσίασαν τη ζωή τους εκατοντάδες παλληκάρια για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο από την τουρκική εισβολή (που ξεκίνησε και πάλι έπειτα από συμφωνία που έκαναν με την Τουρκία Έλληνες και Ελληνοκύπριοι προδότες).

Όλοι αυτοί που μας έλεγαν ότι η Τουρκία δε θέλει διχοτόμηση αλλά ομοσπονδία, δεν ήταν παρά φερέφωνα ενός διεφθαρμένου πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, που καταπρόδωσε και κατέκλεψε εμάς τους πολίτες, για να διασφαλίσει τα οικονομικά συμφέροντα των λίγων και εκλεκτών. Παρουσίαζαν με αυτό τον τρόπο τεχνηέντως τη διχοτόμηση σαν όχι και τόσο κακή λύση, αφού δεν την θέλει η Τουρκία. Άσχετα ότι την ήθελε ο Ντενκτάς, αυτοί επέμεναν στο παραμύθι τους, εξυπηρετώντας στην ουσία τις τσέπες του διεφθαρμένου κατεστημένου και φυσικά την ίδια στιγμή τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας.

Ροκανίζοντας το χρόνο, σε άτυπο συντονισμό με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία, μας έφεραν σήμερα ένα βήμα πριν τη διχοτόμηση, τη λύση που συμφέρει μόνο την Τουρκία, η οποία θα μπορέσει να μετατρέψει την Κύπρο, με δημογραφικούς και οικονομικούς όρους, σε τουρκικό νησί, μόνο και μόνο διότι το διχοτομικό στάτους κβο εξυπηρετεί πρόσκαιρα τις τσέπες των λίγων και εκλεκτών, που εκμεταλλεύονται το διεφθαρμένο σύστημα νομής της εξουσίας και του δημοσίου χρήματος.

Το ήξεραν από την αρχή ότι θα φτάναμε στη διχοτόμηση κι αυτός ήταν ο στόχος. Από τότε που ο Μακάριος και οι κρυπτοδιχοτομικοί ανακήρυξαν τον ούτω καλούμενο “μακροχρόνιο αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου” μόνο ένας αφελής θα μπορούσε να πιστέψει ότι είχαν στο νου τους να κάνουν πραγματικό αγώνα. Στην πραγματικότητα ο στόχος τους ήταν να έρθει η διχοτόμηση σιγά σιγά με την πάροδο του χρόνου, αδιαμαρτύρητα και οπωσδήποτε χωρίς τις υπογραφές τους.

Το πέτυχαν παίζοντας με τον πατριωτισμό μας, για να επιβεβαιωθεί η ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι “ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα”. Στην ουσία μας έπιασαν κορόιδα, μας εξαπάτησαν και φυσικά μας κατάκλεψαν, με τα αμέτρητα σκάνδαλα που άρχισαν να ξεσπούν το ένα μετά το άλλο, από τότε που ξεκινήσαμε τον “Μακροχρόνιο Αγώνα” μέχρι σήμερα κι έπεται συνέχεια, από τη στιγμή που το διεφθαρμένο σύστημα συντηρείται και διαιωνίζεται από το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο.

Το (αφελέστατο) ερώτημά μου τώρα είναι το εξής: όλοι αυτοί που μας έλεγαν τόσα χρόνια το παραμύθι ότι τάχα η Τουρκία δε θέλει διχοτόμηση, δεν έπρεπε να στηθεί ένα δικαστήριο για να κληθούν να δώσουν εξηγήσεις; Γιατί εξυπηρέτησαν τους τουρκικούς στρατηγικούς στόχους εις βάρος του εθνικού μας συμφέροντος; Χαρακτηρίζω “αφελέστατο” το ερώτημά μου, διότι είναι γνωστό πως σε τούτο τον τόπο ουδέποτε τιμωρήθηκε και ουδέποτε λογοδότησε οποιοσδήποτε από εκείνους που μας εξαπάτησαν ή μας έκλεψαν ή μας πρόδωσαν.

Ο Ντενκτάς και η Τουρκία ουδέποτε απέκρυψαν ότι ο απώτερός τους στόχος ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου. Δυστυχώς οι Τούρκοι μας έλεγαν την αλήθεια. Αυτοί που μας έλεγαν πάντα ψέματα, που μας εξαπάτησαν και μας κατάκλεψαν ήταν οι δικοί μας.

ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΒΟΣ Ο ΓΙΑΛΟΣ Ή ΣΤΡΑΒΑ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΜΕ;

Το μέγα ζήτημα με τις παρατυπίες (βλέπε φαγοπότι) σε σχέση με το πρόγραμμα των πολιτογραφήσεων, το έθεσε επί διακυβέρνησης Αναστασιάδη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (η κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και όχι το Al Jazeera. Το Al Jazeera ήρθε να το αποκαλύψει πολύ μετά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Κι ενώ όλοι ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει σε τούτο τον τόπο, ξαφνικά είδαμε ένα βίντεο με πρωταγωνιστές τον δεύτερο τη τάξη στην Κυπριακή Δημοκρατία, δηλαδή τον Πρόεδρο της Βουλής, που προέρχεται από το κόμμα της Αλληλεγγύης και έναν βουλευτή του ΑΚΕΛ και … πέσαμε από τα σύννεφα Σήμερα μαθαίνουμε ότι δικηγόροι του βουλευτή του ΑΚΕΛ είναι το γραφείο του κυβερνητικού εκπροσώπου της κυβέρνησης Αναστασιάδη.

Ελπίζω, αγαπητοί συμπατριώτες και συμπατριώτισες, να μην ξεχάσατε ότι και πάλι επί αυτής της διακυβέρνησης ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τιμωρήθηκε για το ελεεινό φαγοπότι που φαλίρησε την Κύπρο το 2013 και το πληρώσαμε εμείς οι απλοί πολίτες. Ελπίζω να μην ξεχάσατε επίσης ότι κάποιοι που καταδικάστηκαν για υποθέσεις διαφοθοράς, ανάμεσα στους οποίους ο Δήμαρχος της Πάφου (ΔΗΚΟ) και διάφοροι άλλοι παράγοντες άλλων κομμάτων, όπως επίσης και ο τότε Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας, βγήκαν από τη φυλακή σε χρόνο ντετέ, μαζί με επώνυμους παιδεραστές.

Σ΄αυτή την θλιβερή παράσταση αλαζονείας της κυπριακής “κομματοκρατίας”, εμείς οι πολίτες, βουβοί θεατές και πάντοτε πρόθυμοι να πληρώσουμε το λογαριασμό, αναρωτιόμαστε ακόμη “αν στραβός είν’ ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε”. Δεν καταλάβαμε ακόμη ποιο από τα δύο συμβαίνει;

Υ.Γ.: Μην ξεχνάτε να φοράτε τη μάσκα σας όταν περπατάτε μόνοι στο πεζοδρόμιο γιατί θα πληρώσετε 300 ευρώ πρόστιμο!

δε θα εχουμε πατριδα να παραδωσουμε στα παιδια μασ

Είναι κανείς που έπεσε από τα σύννεφα, όταν είδε το ρεπορτάζ του Al Jazeera, με πρωταγωνιστές τον Πρόεδρο της Βουλής κι ένα βουλευτή, να συνδιαλέγονται με υποτιθέμενους εκπροσώπους Κινέζου απατεώνα για να τον πολιτογραφήσουν Κύπριο; Είναι κανείς που πιστεύει στ’ αλήθεια ότι άνθρωποι παγιδεύτηκαν, φράσεις απομονώθηκαν, ότι έγινε μοντάζ κι ότι η εικόνα, που παρουσιάζει το ρεπορτάζ, μας αδικεί ως χώρα;

Είναι κανείς που αμφιβάλλει ότι ναι, αυτή είναι η Κύπρος του 2020. Η Κύπρος όπως την κατάντησαν εκείνοι που μας κυβερνούν, όχι μόνο την τελευταία επταετία αλλά διαχρονικά, από το 1960 μέχρι σήμερα, πίσω από κάθε κυβέρνηση, σαν βαθύ κράτος: το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, που έστησε ένα διεφθαρμένο μαφιόζικο σύστημα νομής της εξουσίας. Μέσα από σημαντικά πόστα, ενίοτε από το ύπατο αξίωμα μέχρι κάτω και με αυθαίρετες αποφάσεις να διασπαθίζει ή να καταχράται δημόσιο χρήμα, μέσα από διαβλητές διαδικασίες ανάθεσης και επίβλεψης έργων, αγορών, σχεδιασμών κ.ο.κ.

Είναι κανείς που αμφιβάλλει ότι η Κύπρος είναι σήμερα μια από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στον πλανήτη; Κάποιοι γράφουν στα κοινωνικά δίκτυα ότι διαφθορά υπάρχει παντού. Ναι, διαφθορά υπάρχει παντού, όπου υπάρχουν άνθρωποι υπάρχει διαφθορά, αλλά με μια τεράστια διαφορά: ότι σε χώρες με πολιτικό πολιτισμό, όπως π.χ. οι χώρες του ευρωπαϊκού βορρά, τις οποίες επικαλούμαστε συχνά ως πρότυπα για την οικονομική τους ανάπτυξη και για την πολιτική ορθότητα που γενικά εφαρμόζουν στις διαδικασίες και στον τρόπο σκέψης, μπορεί να υπάρχει κι εκεί διαφθορά, αλλά είναι σε περιορισμένη μορφή. Εδώ, στην Κύπρο, η διαφθορά είναι ΤΟ σύστημα. Εδώ η διαφθορά είναι παντού, σε όλα τα στρώματα της εξουσίας και της κοινωνίας, από πάνω μέχρι κάτω, είναι μέσα στην ίδια τη νοοτροπία μας. Χρόνια τώρα βλέποντας το πρόσωπο του τέρατος της διαφθοράς, το συνηθίσαμε τόσο πολύ, που έγινε το κατοικίδιό μας.

Το 2013, η τελευταία δηλαδή μεγάλη κρίση, πιστέψαμε όλοι ήταν οικονομική, ότι ήταν δηλαδή συνέβη διότι έγιναν λάθη και αστοχίες. Μα όχι. Η μεγάλη εκείνη κρίση ήταν πρωτίστως ΗΘΙΚΗ. Τότε είχαν συνεργαστεί οι δικοί μας απατεώνες λευκού κολλάρου με ξένους δισεκατομμυριούχους, οι οποίοι έκλεψαν λεφτά από τις πατρίδες τους κι ήρθαν εδώ, στο καλό πλυντήριο, να τα ξεπλύνουν, δίνοντας βέβαια το ανάλογο αντάλλαγμα σ’ αυτούς που θα έκαναν εδώ τους μεσάζοντες. Η τεράστια που ξέσπασε το 2013 ήταν μια «συμπαντική», μια νομοτελειακή, αν θέλετε, προειδοποίηση πως κάτι δεν πάει καλά με τον τρόπο που λειτουργούμε σε τούτο τον τόπο, πως «ή στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε», πως έπρεπε να τα αλλάξουμε όλα, η Κύπρος να αναγεννηθεί, να χτιστεί ξανά από την αρχή, να τερματιστεί αυτή η νοοτροπία του φάε-φάε και του κλέψε-κλέψε.

Δυστυχώς όμως αυτό που έπρεπε να γίνει δεν έγινε. Αντίθετα, συνεχίστηκε ακριβώς η ίδια νοοτροπία του «όπου υπάρχει ψαχνό θα το τρώμε». Συνεχίστηκαν οι ίδιες διαβλητές διαδικασίες, οι ίδιες αυθαιρεσίες, οι διασπαθίσεις, οι καταχρήσεις, η συνεργασία με ξένους απατεώνες, μέσω – αυτή τη φορά- των πολιτογραφήσεων. Γι’ αυτό και μοιραία συνεχίσαμε και θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ολοένα και νέα σκάνδαλα να βγαίνουν στην επιφάνεια, καθώς το τι έχουμε δει μέχρι στιγμής δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου.

Αν συνεχίσουμε έτσι, θα έρθουν τα πολύ χειρότερα. Θα ψάχνουμε για την πατρίδα μας και δε θα έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας τίποτα! Έφτασε η ώρα επιτέλους να ξυπνήσουμε! Να δούμε, εμείς, οι πολίτες, τι θα κάνουμε. Διότι δυστυχώς, εκείνοι που βρίσκονται μέσα στο νοσηρό και διεφθαρμένο σύστημα της κυπριακής εκτροφής «κομματοκρατίας», δείχνουν απρόθυμοι  ή αδύναμοι να το καταργήσουν και να το χτίσουν ξανά από την αρχή, ως ένα υγείες σύστημα εξουσίας. Δεν έχουμε άλλη επιλογή οι πολίτες παρά πρώτα να ξυπνήσουμε και να συνέλθουμε και έπειτα να θεραπεύσουμε τον καλπάζοντα καρκίνο της διαφθοράς, που κατατρώει στο σώμα της Κύπρου. Για το γράφω και το τονίζω ξανά: Δε θα έχουμε Κύπρο να παραδώσουμε στα παιδιά μας.

ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΩΠΑΙΝΟΝΤΑΣ Ή ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΩΝΤΑΣ

Ακούτε εδώ και χρόνια μερίδα της πολιτικής μας ηγεσίας να την ανάγκη να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία. Μάλιστα ο Νικόλας Παπαδόπουλος, κατεβαίνοντας ως υποψήφιος για την προεδρία το 2018, προέταξε αυτή τη γραμμή στην ούτω καλούμενη “Νέα Στρατηγική” του, η οποία βεβαίως δεν ήταν καθόλου νέα. Το “blame game” στο Κυπριακό είναι διαχρονικά μια από τις πιο πιασάρικες ψευδοπατριωτικές κουτοπονηριές, με τις οποίες το βαθύ κράτος στην Κύπρο (δηλαδή τα τζάκια που μας κυβερνούν εδώ και 60 χρόνια) μας οδηγεί αργά και σταθερά στη διχοτόμηση.


Θα μου πείτε “Μα, τι εννοείς; Η Τουρκία είναι αθώα;”. Όχι φυσικά. Η Τουρκία είναι πειρατής. Ξέρει όμως πολύ καλά την αντίδρασή μας. Ξέρει πως θα κάνουμε ακριβώς αυτό που έκανε κι ο Αναστασιάδης και ο Παπαδόπουλος και ο Σπύρος Κυπριανού. Θα προτάξουμε “λογους αρχών και διεθνούς δικαίου”, θα επιμένουμε στην τιμωρία της Τουρκίας και στο τέλος θα απομονωθούμε, ενώ η Τουρκία θα συνεχίσει να κάνει στην Κύπρο αυτό που θέλει.


Θα μου πείτε και πάλι “Τι έπρεπε να κάναμε; Να αφήναμε την Τουρκία να αλωνίζει μέσα στην ΑΟΖ μας;”. Όχι φυσικά! Θα έπρεπε, για τους χειρισμούς μας, να είχαμε συνεννοηθεί πρωτίστως με τις χώρες που μας στηρίζουν στην Ε.Ε., ώστε να φτάσουμε σε μια αξιοπρεπή θετική κατάληξη και όχι να χάσουμε το παιχνίδι, όπως το χάσαμε και τώρα και πολλές φορές στο παρελθόν, προς όφελος της Τουρκίας. Δυστυχώς , για άλλη μια φορά, τα καταφέραμε να μείνουμε εντελώς μόνοι.

Βέβαια εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι είναι πραγματικά τόσο ερασιτεχνική η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Κάτι μου λέει ότι επέμεναν μέχρι τέλους στις “θέσεις αρχών”, για να μην κατηγορηθούν εδώ, μέσα στο χωριό μας από άλλους συγχωριανούς, ότι υποχώρησαν και “δεν στάθηκαν στον πούντο τους”. Το τράβηξαν μέχρι τέλους. Καθαρά για “εσωτερική κατανάλωση” έπαιξαν και έχασαν, ώστε να έχουν να λένε ότι έκαναν τα πάντα.

Βεβαίως, πέρα από το ΑΚΕΛ, που ήταν εναντίον αυτής της γραμμής, βγήκε και κατηγόρησε επίσης την κυβέρνηση ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Άσχετα αν ο Αναστασιάδης ακολούθησε ακριβώς τη δική του “Νέα Στρατηγική”, για “πρόκληση κόστους στην Τουρκία”. Έτσι κι αλλιώς, με την πολιτική της “Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με σωστό περιεχόμενο” ως επίσημη θέση του ΔΗΚΟ και με τον ψίθυρο στο βάθος “τζείνοι πο ‘ τζει τζι εμείς πο ‘δα”, ο Νικόλας δε χάνει ποτέ.

Το θέμα είναι πως οι μικροπολιτικοί ακροβατισμοί των σαλτιμπάγκων του ερασιτεχνικού τσίρκου, που μας κυβερνά σαν βαθύ κράτος εδώ και έξι δεκαετίες, μας έχουν προκαλέσει αλλεπάλληλες εθνικές και οικονομικές καταστροφές, τις οποίες πληρώσαμε με αίμα, δάκρυ και ιδρώτα, πάντοτε σωπαίνοντας ή χειροκροτώντας.

ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΟΙΚΟΣΙΤΟ

Ξέρω, κάποιοι ψάχνετε να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα στην υπόθεση με τις πολιτογραφήσεις απατεώνων. Δικαίωμά σας, έχουμε δημοκρατία. Διαρκούντος του τεκμηρίου της αθωότητος ο καθένας δύναται να εξαπατεί ή να αυταπατάται.


Να μου επιτρέψετε όμως κι εμένα για μια ακόμα φορά να πενθήσω το όραμα των Κυπρίων για μια καλύτερη πατρίδα, για τα παλληκάρια που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία. Το 1960 αποτάξαμε το ζυγό των κατακτητών και περάσαμε, σαν ολοπρόθυμα υποζύγια, στο ζυγό των απατεώνων.

Έκτοτε συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος και δε μας τρομάζει καθόλου. Νομίζουμε πως είναι και οικόσιτο.

ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΙ Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΛΟΙΜΟΣ…

Στο Τρόοδος, από όπου κυβερνά αυτές τις μέρες την Κύπρο ο Π.τ.Δ., αποφασίστηκαν σήμερα νέα μέτρα για να αντιμετωπιστεί η λαίλαπα της πανδημίας COVID-19, η οποία μέσα σε 6 μόλις μήνες εξολόθρευσε μέχρι στιγμής το 0,002% του πληθυσμού της Κύπρου, δηλαδή 18 ηλικιωμένα άτομα και 2 σχετικά νεότερους, οι οποίοι έπασχαν από πολύ σοβαρές άλλες ασθένειες και οδήγησε στα νοσοκομεία λιγότερους από 200 ανθρώπους από τους οποίους κρατήθηκαν μέσα σίγουρα κάτω από 100, ενώ πάνω από 1000 άλλα άτομα δεν κατάλαβαν ότι ήταν άρρωστοι παρά μόνο όταν τους έκαναν τεστ και τους το είπαν.

Ο φοβερός αυτός λοιμός είναι το νομικό έρεισμα στο οποίο στηρίζει δικτατορικά διατάγματά της η κυβέρνηση, με τα οποία περιορίζει ανθρώπινα δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες και θα ήταν οπωσδήποτε αντισυνταγματικά, αν δε είχαμε τόσους νεκρούς και τόσους πολλούς αρρώστους στα νοσοκομεία (νομίζω αυτές τις μέρες έχουμε σε όλη την Κύπρο 2 αρρώστους), αφού 8 στους δέκα που κολλούν είναι ασυμπτωματικοί, δηλαδή αισθάνονται υγιείς.

Καθώς όμως δεν πέθανε κανένας σήμερα στην Κύπρο με μόνη αιτία τον κορωνοϊό, ο φόβος που έχει ο καθένας μας μέσα του, είναι “μήπως σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και πεθάνω εγώ πρώτος”. Οπότε είπαμε να προσέχουμε. Υπάρχουν εξάλλου και οι ευπαθείς ομάδες, που δε θα θέλαμε να τους ταλαιπωρήσουμε. Αν θέλετε να σοβαρολογήσουμε και λίγο, ναι, μόνο γι’ αυτούς αξίζει τον κόπο η ταλαιπωρία όλων μας.

Σήμερα λοιπόν η κυβέρνηση αποφάσισε ότι αν κάνετε πάρτι πρέπει να καλέσετε μόνο 50 άτομα, διότι από τα 50 και πάνω κινδυνεύετε να κολλήσετε και θα πεθάνετε όλοι. Αν κάνετε γάμο όμως, δικαιούστε να είστε 350. Στους γάμους ο ιός είναι συγκινημένος και δεν μεταδίδεται εύκολα.

Συνεχίζει να ισχύει η σκληρή πραγματικότητα ότι, αν κάθεσαι σε ένα μπαρ δεν κολλάς αλλά αν σταθείς κολλάς. Φαίνεται πως αυτός ο ιός πετά σε συγκεκριμένο ύψος και άμα κάθεσαι περνά πάνω από το κεφάλι σου.
Επίσης συνεχίζεται η υποχρεωτική χρήση της μάσκας, η οποία δεν ήταν υποχρεωτική μέσα στη βράση του ιού, τον Μάρτη και Απρίλη. Τότε, χωρίς τη μάσκα, σιγά σιγά μηδενίστηκαν τα κρούσματα, γι’ αυτό επιβάλλεται τώρα να τη φορούμε. Καταλάβατε; Εγώ όχι, αλλά δεν έχει σημασία διότι τα 300 ευρώ πρόστιμο τα πληρώνεις είτε κατάλαβες είτε όχι. Όπως πλήρωναν τα πρόστιμα και στα εστιατόρια όποιοι εργαζόμενοι εκεί δε φορούσαν, ώσπου ανακάλυψε η κυβέρνηση ότι τα γάντια είναι βλαβερά και σταμάτησε τη χρήση τους, χωρίς βεβαίως να επιστρέψει τα πρόστιμα.

Αυτές τις μοναδικές εμπειρίες φτάσαμε να βιώνουμε τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, πλησιάζοντας όλο και πιο πολύ ένα νέο μεσαίωνα, με λιγότερες ατομικές ελευθερίες και ανθρώπινα δικαιώματα και με επικαιροποιημένες μεθόδους κυνηγίου μαγισσών.