Όλα τα άρθρα του/της Constantinos Odysseos

ΦΙΛΟΤΕΧΝΗΣΤΕ ΤΟ ΒΥΖΙ ΚΑΙ ΦΥΓΕΤΕ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!

Οποία αυταπάτη! Πιστέψατε πτωχοί μου καλλιτέχνες ότι είναι τόπος η Κύπρος για να εκφράσετε το ταλέντο σας! Πιστέψατε ότι θα μπορούσατε να υπηρετήσετε την τέχνη στην χώρα των Φοινίκων!

Στη χώρα των συναλλαγών κάθε μορφής. Που ανήγαγε σε τέχνη το αλισβερίσι και το παζαρλίκι. Στη χώρα του ρουσφετιού, της μίζας, της κατάχρησης εξουσίας, της διαπλοκής, της διαφθοράς, του “φάτε να φάμεν τωρά που ήβραμεν”, σε τούτη τη χώρα της ιδιοτέλειας και της απληστίας, της ρηχότητας, της αμορφωσιάς, όπου η κυβερνώσα μετριότητα, με το χωρκατιλλίκκι που κουβαλά στο DNA της, ανήγαγε την κουτοπονηριά σε πολιτικοκοινωνικό αφήγημα και μας δουλεύει ψιλό γαζί. Σε τούτη τη χώρα βρήκατε κι εσείς να γίνετε καλλιτέχνες; Και περιμένετε στήριξη;

Σηκωθείτε μάναμου φύετε που δαμέσα! Έννεν τόπος τούτος να δημιουργήσετε. Πόσα χρόνια εν να αντέξετε, να φυτεύκετε τα φκιόρα σας μες στο κόπριν τζαι να περιμένετε τζείνους που στοιβάζουν το κόπρι να τα μυρίσουν τζαι να εκτιμήσουν το άρωμα τους; Ο νους τους τζι ο ανανούς τους εν πας στην πούγκαν τους τζαι στο πότε εν να την γεμώσουν ριάλια, πόσον μέλιν εν να συνάξουν που μες στο βάζον της εξουσίας. ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟΝ!

Φύετε που την Κύπρον! Δεν έσιει τούτος το τόπος μέλλον, διότι δεν έσιει ΟΡΑΜΑ. Φύετε, όπως φεύκουν ούλλοι οι καλοί! Διότι όσοι καλοί μείνετε, εν να σας κόψουν τα φτερά σας τζαι θα σας πετάξουν μέσα στα αλώνια να σας φαν οι μαυροκόρωνοι. Αλλά πριν φύγετε, σας παρακαλώ, ένας καλός γλύπτης να φιλοτεχνήσει το μοναδικό έργο τέχνης που θα μπορούσε να εκφράσει τη νοοτροπία αυτής της χώρας. Να το στήσουμε στη μέση της πλατείας Ελευθερίας, αν και όταν επιτέλους αυτή κάποτε εγκαινιαστεί:

Ένα τεράστιο ΒΥΖΙ! Το ΒΥΖΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΑΣ που, για το χρήμα, το πουλάμε ακόμη στο Διάβολο, μαζί με την ψυχή μας.

ΟΣΤΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΟΠΙΣΩ ΜΟΥ ΕΛΘΕΙΝ ΦΕΡΤΕ ΤΟΝ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ

Εγώ δεν το πήρα χαμπάρι αλλά διαβάζω σήμερα στον “Φιλελεύθερο” ότι έγινε φασαρία στα κοινωνικά δίκτυα για την έκθεση ιδεών μαθήτριας του Λυκείου Δασουπόλεως, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του σχολείου σε σχέση με το μάθημα των θρησκευτικών. Διάβασα την έκθεση. Πολύ καλογραμμένη και μπράβο στο κορίτσι, για την άριστη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Εξέφρασε την προσωπική της άποψη, κατά του μαθήματος των θρησκευτικών, ως ελεύθερα σκεπτόμενη σε μια δημοκρατία πολίτις. Επιχειρηματολογώντας και όχι αφορίζοντας.

Αφορισμούς έγραψαν στα κοινωνικά δίχτυα οι συνήθεις αφοριστές. Κάτι χριστιανοταλιμπάν, που δεν έχουν καμία σχέση με τον Ιησού Χριστό. Καμία απολύτως. Άλλος ορίζει τον νου τους. Εκείνος που πείραζε τον Ιησού στη διάρκεια της νηστείας του. Σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία, ο διάβολος τόλμησε να πειράξει μέχρι και τον ίδιο τον Θεό, εκμεταλλευόμενος την ανθρώπινή του αδυναμία, λόγω της πείνας στη διάρκεια των 40 εκείνων ημερών.

Συνεπώς δεν είναι διόλου παράξενο που πειράζει ανθρώπους με αδυναμίες, οι οποίοι καταφεύγουν στην Εκκλησία όχι από αληθινή πίστη στον Χριστό και στις αλήθειες του, αλλά από φόβο και θέλουν να επιδεικνύουν πομποδώς την πίστη τους, σαν τον Φαρισαίο του Ευαγγελίου. Χωρίς να έχουν ούτε κατά προσέγγιση ανακαλύψει την αλήθεια του Χριστιανισμού, προσκολλήθηκαν στην τυπολατρεία. Βάζουν σε κάθε ευκαιρία τρεις φορές το σταυρό τους, φιλάνε εικόνες, τρώνε αντίδωρο, αποφεύγουν το κρέας και τα τυροκομικά στις νηστείες και κοινωνούν Σώμα και Αίμα Χριστού, χωρίς να πληρούν τις βασικές προϋποθέσεις, χωρίς δηλαδή να έχουν υιοθετήσει την πρώτιστη αρετή που δίδαξε ο Ιησούς, που είναι η αγάπη και ό,τι αυτή συνεπάγετα: συμπόνια, αλληλεγγύη, κατανόηση για τις αδυναμίες των άλλων, συγχώρεση.

Έχοντας μέσα τους τον Διάβολο αντί τον Χριστό, είναι γεμάτοι μνησικακία, υποκρισία, διάθεση να “θάψουν” τον άλλον σε κάθε ευκαιρία και, σε ό,τι αφορά την ελευθερία της πίστης, μετέτρεψαν το “Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν…” του Ιησού, σε “Όστις δεν έλθει οπίσω μου με το ζόρι να τον φέρετε εσείς με το ζόρι ή να τον κάνετε να βαστημήσει την ώρα που γεννήθηκε”. Οι άνθρωποι αυτοί είναι κρίμα. Γιατί μια ζωή κοινωνούν, χωρίς να είναι άξιοι γι’ αυτό. Επειδή εξομολογήθηκαν, κρύβοντας από τον πνευματικό τις κακίες τους, νομίζουν ότι θα ξεγελάσουν και τον Χριστό.

Όσοι πραγματικά αναζητούν τον Χριστό και όχι τον περιφερόμενο και λοιδορούμενο από θεομπαίχτες Νυμφίο της Μεγάλης Εβδομάδας, ας τον αναζητήσουν στο ευαγγέλιο και στην ατόφια αγάπη που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο. Όποιος δεν μπορεί να χαρεί την αγάπη, να την δώσει και να την δεχτεί, δεν έχει καμία σχέση με τον Ιησού Χριστό κι όποιος με το ζόρι προσπαθεί να επιβάλει τον Χριστό στους άλλους, δεν είναι Χριστιανός. Κάτι άλλο είναι, πάντως όχι Χριστιανός.

Η ΚΑΣΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΝ…

Πλέκονταςτο εγκώμιο του τέως Γενικού Εισαγγελέα Κώστα Κληρίδη, σύσσωμη η χορωδία της πολιτικής μας οπερέτας, είπε τα καλύτερα λόγια. Για το ήθος του, για την αξιοπρέπειά του, για λίγες αλλά σημαντικές υποθέσεις που κέρδισε υπέρ του κράτους.

Παραδόξως όμως, ξέχασαν όλοι τους την καταστροφή της κυπριακής οικονομίας, που έφερε όλους εμάς τους απλούς πολίτες σε πολύ δύσκολη θέση, χιλιάδες έμειναν άνεργοι, χιλιάδες αναγκάστηκαν να παραμερίσουν την περηφάνεια τους και να καταφύγουν στα κοινωνικά παντοπωλεία, χιλιάδες νέοι άνθρωποι αποφάσισαν είτε να φύγουν στα ξένα για να βρουν εκεί δουλειά είτε έμειναν εδώ άπρακτοι και βαθιά απογοητευμένοι, βλέποντας τα όνειρά τους να γκρεμίζονται.

Την ξέχασαν όλα τα κόμματα εκείνη τη συμφορά. Ξέχασαν και τις υποσχέσεις που μας έδιναν, ότι οι αίτιοι επρόκειτο οπωσδήποτε να προσαχθούν στη δικαιοσύνη, για να υποστούν την ποινή που τους αξίζει. Κατευοδώνοντας τον Γενικό Εισαγγελέα, που έχασε όλες τις δίκες για την καταστροφή της οικονομίας, δεν είπε κανείς μια λέξη απολογητική, μια δικαιολογία έστω στους ιθαγενείς αυτής της χώρας, που πληρώσαμε το λογαριασμό στο μέχρι σκασμού φαγοπότι της διαπλοκής και της διαφθοράς, στο οποίο κάθισαν όλοι.

Δυστυχώς για την Κύπρο τα συμφέροντα του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου και της διαπλεκόμενης με αυτό κομματοκρατίας, επέβαλλαν οι δίκες να χαθούν κι οι ύποπτοι να αθωωθούν. Για να μην ακουστούν και στα δικαστήρια όλα εκείνα που ξέρουμε . Για να μην βγουν στη φόρα άπλυτα της ασύδοτης κομματοκρατίας: τα ρουσφέτια, τα κουμπαριλίκια, το βόλεμα των ημετέρων, η αναξιοκρατία, τα αλισβερίσια, οι τεράστιες μίζες και η μοιρασιά του δημοσίου χρήματος από έργα που ξεκινούν με Χ προϋπολογισμό και τελειώνουν (όταν κάποτε τελειώσουν)με κόστος Χ επί 10, η αυθαιρεσία και η κατάχρηση εξουσίας. Όλα αυτά που ξεκίνησαν δηλαδή να βγαίνουν στη φόρα σε κάποιες υποθέσεις, όπως της CYTA στη Δρομολαξιά, στις υποθέσεις ΧΥΤΑ Πάφου και ΧΥΤΥ Κόσιης. Αυτού του του τύπου τις αήθεις δοσοληψίες, τις οποίες πληρώνουμε εσύ κι εγώ και τις ξαναπληρώνουμε και τις ξαναπληρώνουμε, γιατί δεν έχει πάτο το πιθάρι.

Λοιπόν όχι. Δεν είναι καθόλου περίεργο που ξέχασαν όλοι την καταστροφή της οικονομίας. Δεν είναι καθόλου παράδοξο που δεν έχουν κανένα παράπονο από τον Γενικό Εισαγγελέα, για το ότι έχασε τις δίκες. Γιατί ήθελαν να χάσει τις δίκες κι έκαναν τα πάντα για να τις χάσει κι αν δεν τις έχανε, όσοι τυχόν θα έμπαιναν φυλακή, θα έβγαιναν έξω σε μερικούς μήνες. Όπως βγήκαν άλλοι. Το ξέρετε αυτό πολύ καλά.

Ναι, τελικά παραδέχομαι πως είναι άδικο να φορτώνουμε το ξέπλυμα του σκανδάλου της οικονομίας στον Γενικό Εισαγγελέα. Ίσως το μεγαλύτερο του λάθος να ήταν το ότι δεν τα βρόντηξε και να φύγει, όταν είδε την έκταση της διαφθοράς. Έμεινε στη θέση του και έχασε τις δίκες. Είναι γνωστό εξάλλου ότι οι Ιθαγενείς αυτής της χώρας, ανάμεσα στους οποίους είμαι κι εγώ, δεν υπήρχε περίπτωση να αντιδράσουμε, όπως και δεν αντιδράσαμε.

Λοιπόν, να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι το σημερινό πολιτικό τοπίο είναι τοξικό και μας δηλητηριάζει. Είναι σαράκι που κατατρώει το μέλλον εμάς και των παιδιών μας. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε κάτι! Να καθαρίσουμε τον τόπο μας από το λεκέ του διεφθαρμένου συσήματος που έστησαν για να νέμονται την εξουσία και τους καρπούς της. Να φτιάξουμε μια καινούρια Κύπρο, καθαρή, τίμια, ΗΘΙΚΗ! Την Κύπρο που αξίζει σ’ εμάς και στα παιδιά μας.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΑ “ΑΓΓΡΙΣΜΑΤΑ” ΤΟΥ;

Αγαπητέ Κώστα Κληρίδη,

Στην αξιοθρήνητη κατάσταση που βρίσκεται η δικαιοσύνη, η ηθική τάξη και η ηθική γενικότερα στην Μπανανία μας, το να ασχολούμαστε με το αν θα φύγεις στις 8 Ιουλίου ή στις 31, είναι για να μας πιάνει κλαυσίγελως.

Δεν ξέρω στα εφτά χρόνια, μετά την καταστροφή της κυπριακής οικονομίας από τους συστημικούς απατεώνες που αποτελούν στο βαθύ κράτος της Μπανανίας, τι έκανες εσύ, ως Γενικός Εισαγγελέας, αν τα έβαλες πραγματικά με το σύστημα κι έκανες μια τρύπα στο νερό ή αν δεν θέλησες να τα βάλεις με σύστημα κι έκανες μια τρύπα στο νερό. Το πώς την έκανες την τρύπα στο νερό, μπορεί και να μη μας ενδιαφέρει πλέον.

Σε παρακαλώ πιάσ’ την άδειά σου και τα μπογαλάκια σου και πήγαινε σπίτι σου να πνάσεις κι εσύ, να πνάσουμε κι εμείς.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ:

Τις τελευταίες ημέρες ο κ. Κληρίδης ανήγαγε το δικαίωμά του να παραμείνει στη θέση του για άλλες τρεις βδομάδες, σε μείζον θέμα. Σήμερα αποφάσισε να παραιτηθεί και να φύγει την ίδια στιγμή από το γραφείο. Έστειλε την επιστολή στον πρόεδρο και σηκώθηκε κι έφυγε! Τώρα, πριν λίγο. Έφυγε επειδή “αγγρίστηκε”.

Είναι πραγματικά λυπηρό, αλλά ο κ. Κληρίδης μοιαζει να μην μπορεί να καταλάβει ότι ο τόπος έχει να αντιμετωπίσει αυτή τη στιγμή πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, εθνικά και οικονομικά, από το αν έχει θιχτεί το προσωπικό του “εγώ”. Θα μου πείτε ήταν θέμα αξιοπρέπειας; Όχι, είναι θέμα εγωϊσμού κι αυτό έχει τεράστια διαφορά.

Στα εφτά χρόνια που υπηρέτησε ως Γενικός Εισαγγελέας έχασε όλες τις δίκες που αφορούσαν τους ύποπτους για την καταστροφή της οικονομίας. Απέτυχε δηλαδή να ανταποκριθεί στο εκκωφαντικό αίτημα της κοινωνίας για τιμωρία των ενόχων. Ο πολίτης αυτού του τόπου βιώνει μια τραγική κατάσταση διαπλοκής, διαφθοράς, αυθαιρεσίας, διασπαθίσεων, ευτελισμού των θεσμών. Πώς ενήργησε ο Γενικός Εισαγγελέας για θεραπεία της ανωμαλίας; Αδυνατώ να ιχνηλατίσω την πορεία του στο κεφαλαιώδες αυτό ζήτημα.

Η μόνη σοβαρή υπόθεση διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας που κέρδισε ήταν εκείνη που αφορούσε τον Β. Γενικό Εισαγγελέα, Ρίκκο Ερωτοκρίτου, με τον οποίο ο ίδιος προσωπικά βρισκόταν σε ρήξη. Το “ντροπή” που είπε ο κ. Κληρίδης κάποια στιγμή για ενέργειες του Προέδρου της Δημοκρατίας, πήγαζε και πάλι από προσωπικό του κακοφάνισμα και δεν αφορούσε ενέργειες του αρχηγού του κράτους σε σχέση με το ευρύτερο το δημόσιο συμφέρον.

Δυστυχώς ο κ. Κληρίδης, αντί να πείσει ως Γενικός Εισαγγελέας για την ευαισθησία του σε σχέση με τα πολλά και σοβαρά ζητήματα που αποτελούν πληγές για τη δικαιοσύνη, τη χρηστή διοίκηση και την ισονομία στην Κύπρο, εξάντλησε την ευαισθησία του στο να παραπονιέται ότι θίγεται το προσωπικό του στάτους, για να μην πω το προσωπικό του “εγώ”.

Ο ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΟΙ ΒΑΡΩΣΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Αγαπημένοι μου Βαρωσιώτες. Θυμώσατε πολύ με το άρθρο του Άντρου Παυλίδη και έχετε δίκιο. Μου φάνηκε κι εμένα εξωφρενικό να θεωρεί ότι έπρεπε να βάλετε εσείς, οι προδομένοι και άοπλοι, τα κορμιά σας ανάχωμα στα τουρκικά τανκς. Την Αμμόχωστο δεν την ξεπουλήσατε εσείς. Άλλοι ξεπουλησαν κι εσάς μαζί με την Αμμόχωστο, μαζί με τη μισή Κύπρο.

Το τι έγινε τον Ιούλη του 1974 δεν ήταν μια ανοησία, όπως κάποιοι επιμένουν να μας παρουσιάζουν μέχρι σήμερα το πραξικόπημα. Ήταν σκόπιμη ενέργεια που αποσκοπούσε στη λύση του Κυπριακού με διχοτόμηση του νησιού. Ναι, ήταν προδοσία.

Υπήρχε πλάνο, συμφωνημένο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, να γίνει στην Κύπρο διχοτόμηση, είτε με διπλή ένωση είτε με δύο ανεξάρτητα κράτη. Το Σχέδιο Άτσεσον, δέκα χρόνια πριν, ακριβώς αυτό προνοούσε, με λιγότερο τότε έδαφος για τους Τουρκοκύπριους. Η Ελλάδα του Γεώργιου Παπανδρέου το αποδέχτηκε λέγοντας πως “όταν σου δίνουν την πολυκατοικία και σου ζητούν το ρετιρέ, κάνεις τη συμφωνία και δεν την απορρίπτεις”. Το απέρριψε όμως ο Μακάριος.

Δέκα χρόνια μετά, η Χούντα αποφάσισε να επιβάλει τη λύση αυτή με πραξικόπημα, ώστε να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή, να φύγουν διά της βίας οι Ελληνοκύπριοι από τον βορρά και να μετακινηθούν εκεί οι Τουρκοκύπριοι. Στη συνέχεια θα τα έριχναν πάνω στην Τουρκία, η Τουρκία θα επικαλείτο τη Συνθήκη Εγγυήσεως, η διεθνής κοινότητα ΔΕΝ θα καταδίκαζε την τουρκική εισβολή, όπως και δεν την καταδίκασε ΠΟΤΕ, ούτε κάλεσε ποτέ ξεκάθαρα την Τουρκία να αποσύρει τον στρατό της από το νησί (σε όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ ζητείται η αποχώρηση ΟΛΩΝ των ΞΕΝΩΝ στρατευμάτων, δηλαδή εξισώνουν την Τουρκία με την Ελλάδα).

Την πιο πάνω αλήθεια δε μας την είπαν ποτέ, διότι ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία. Σ’ αυτό όμως το σχέδιο ήταν μυημένοι πολλοί Έλληνες και Κύπριοι πολιτικοί και όχι μόνο χουντικοί. Αυτοί θεωρούσαν (και θεωρούν μέχρι σήμερα) ότι η καλύτερη λύση ήταν δύο χωριστές γεωγραφικές περιοχές και δύο χωριστές πολιτειακές οντότητες, ώστε να μην μπαίνουμε η μια κοινότητα στα πόδια της άλλης.

Στο σχέδιο είναι αλήθεια ότι δεν περιλαμβάνονταν τα Βαρώσια. Όμως κανείς από εμάς δεν το ήξερε αυτό. Έχοντας ήδη ξεκινήσει τρεις εβδομάδες πριν ο πρώτος γύρος της εισβολής και βλέποντας τη θηριωδία του τουρκικού στρατού από όπου περνούσε, ο μέσος Κύπριος πολίτης ήταν απολύτως λογικό να γυρέψει πώς να σώσει από αυτό το κακό τα παιδιά του και τον εαυτό του. Το να λέει σήμερα κανείς ότι κακώς έφυγαν τότε οι Βαρωσιώτες (την ώρα που φεύγαμε όλοι, ακόμη και οι Λευκωσιάτες προς τα βουνά) είναι τουλάχιστον ανόητο και εκατό τοις εκατό άδικο.

Καταλαβαίνω λοιπόν γιατί σας πνίγει το δίκιο. Αλλά, αγαπημένοι μου, ποιος είναι ο Άντρος ο Παυλίδης και τα βάλατε μαζί του και κάποιοι το βρίζετε με ανήκουστα λόγια μέσα στα κοινωνικά δίχτυα; Ένας απλός πολίτης είναι κι αυτός, που είπε μια μαλακία (με συγχωρείτε για την έκφραση). Εκείνοι που πραγματικά σας έκαναν κακό, είναι άλλοι.

Είναι εκείνοι που σχεδίασαν και υλοποίησαν τη διχοτόμηση και πιο πολύ από αυτούς οι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι.

Είναι εκείνοι που ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να πάρουν πίσω το Βαρώσι το 1978 όταν μας το έδωσαν οι Αμερικάνοι, ως “χειρονομία καλής θέλησης εκ μέρους της Τουρκίας”, για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Βεβαίως πρέπει να πω ότι δεν τους ένοιαζε τους Αμερικάνους αν θα ξεκινούσαν συνομιλίες, αλλά γύρευαν ένα καλό λόγο για να ξαναστείλουν όπλα στην Τουρκία, αφού από την εισβολή και μετά το αμερικανικό κογκρέσο επέβαλε εμπάργκο πώλησης όπλων στην Τουρκία.

Ακριβώς επειδή η Τουρκία ήθελε τότε να επανέλθει η αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη, ήταν διατεθειμένη παρασκηνιακά να δώσει το Βαρώσι. Όμως την ξελάσπωσε ο Σπύρος Κυπριανού και το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό κατεστημένο. Είναι γνωστό ότι πήγαν τότε και είδαν τον πρόεδρο μια αντιπροσωπεία επιχειρηματιών από τη Λεμεσό και του είπαν “μα για όνομα του Θεού, πάνω που αρχίσαμε να στεκόμαστε στα πόδια μας, θα ανοίξεις το Βαρώσι, να μας καταστρέψεις;”. Έτσι αρνήθηκε ο Σπύρος να πάρει το Βαρώσι και η Άγκυρα κατάφερε να ξεκινήσει και πάλι η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια χωρίς να δώσει πίσω τίποτα.

Τότε ήταν που χάθηκε η ευκαιρία για την Αμμόχωστο. Όταν θα πηγαίνατε πίσω στα σπίτια σας και θα κάνατε ένα απλό ξεσκόνισμα και σφουγγάρισμα. Τότε ήταν που χάθηκε η ευκαιρία να λυθεί το Κυπριακό, όταν δεν είχαν έρθει ακόμη Τούρκοι έποικοι στην Κύπρο και οι εκτοπισμένοι βρίσκονταν ακόμη μέσα στα αντίσκηνα. Αλλά το σχέδιο έλεγε άλλα. Το σχέδιο έλεγε προσωρινή διχοτόμηση (status quo) μέχρι να περάσουν τα χρόνια, οι πρόσφυγες να αποκατασταθούν, εκείνοι που έζησαν στο βορρά σιγά σιγά να πεθάνουν και τότε η διχοτόμηση να επισημοποιηθεί με συμφωνία. Γι’ αυτό έλεγε ο Ντενκτάς συχνά “τη λύση θα την βρουν οι επόμενες γενιές”. Μαζί του συμφωνούσαν κρυφά και οι αντίστοιχοι δικοί μας, εκείνοι που όποτε ξεκινούσε πρωτοβουλία για λύση, “συντρομάσσονταν” και κινούσαν γη και ουρανό για να την βουλιάξουν.

Αυτοί οι τελευταίοι δεν παραδέχονται ότι υπήρξε σχέδιο διχοτόμησης, δεν παραδέχονται ότι το 1978 ήταν η χρυσή ευκαιρία για επιστροφή του Βαρωσιού, ουσιαστικά ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ. Λένε τα δικά τους. Ότι η Τουρκία δεν το δεχότανε. Ανοησίες. Η Τουρκία θα το δεχότανε αναγκαστικά, αν το δεχόμασταν εμείς. Γι’ αυτό εξάλλου πήρε το Βαρώσι, για να το κρατά σαν διαπραγματευτικό χαρτί. Τη βγάλαμε όμως από τη δύσκολη θέση. Όπως και πολλές φορές αργότερα. Όσες φορές ζήτησαν οι μεγάλες δυνάμεις από την Τουρκία να κάνει υποχωρήσεις για να κερδίσει κάτι (π.χ. ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε.), εμείς τη βγάλαμε από τη δύσκολη θέση, διότι δεν θέλαμε τίποτα.

Αυτή είναι η αλήθεια και προκαταβολικά απαντώ σε όσους θα διαφωνήσουν μαζί μου, ότι έχω διαμορφώσει άποψη εδώ και χρόνια και δεν πρόκειται να με πείσουν με τις ψευδοπατριωτικές ρητορείες των απατεώνων που εκμεταλλεύτηκαν το πατριωτικό μας συναίσθημα για να μας οδηγήσουν με τα μάτια δεμένα στη διχοτόμηση.

Την πόλη σας λοιπόν αγαπημένοι μου Βαρωσιώτες, την πούλησαν άλλοι, 42 και 46 χρόνια πριν. Εκείνους έπρεπε να μέμφεστε και να καταριέστε και όχι τον γέρημο τον Παυλίδη, διότι έγραψε μια μαλακία σε ένα άρθρο.

ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΤΕ Ο,ΤΙ ΔΕ ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΛΥΣΕΤΕ

Η Γλάδστωνος στη Λευκωσία είναι ένας δρόμος με φυσιογνωμία. Αποπνέει την αρχοντιά της εκτός των τειχών παλιάς Λευκωσίας. Το γραμμικό πάρκο πίσω προσθέτει στην περιοχή φυσική ομορφιά. Γι’ αυτό η οδός, μαζί με την παράλληλή της, την Βύρωνος, εντάχθηκε στις “Περιοχές Ειδικού Χαρακτήρα” του Τοπικού Σχεδίου Λευκωσίας.

Αυτοί που θέλουν να χτίσουν εκεί τερατώδεις πύργους, κουβαλάνε τερατώδη αλαζονεία Με το θράσος και την απληστεία του επιχειρηματία που κοιτά μόνο πώς θα επενδύσει καλά το χρήμα του, γυρεύουν να ασελγήσουν πάνω στην ιστορική παράδοση, αγνοώντας ένα βασικό κανόνα: ότι η ανάπτυξη πρέπει να γίνεται σε πλήρη αρμονία με τον χαρακτήρα της κάθε περιοχής και με σεβασμό απέναντι στην ιστορία. Αν η ανάπτυξη σάρωνε την ιστορία θα ήμασταν χρυσόψαρα χωρίς μνήμη, χωρίς αυτοσυνείδηση.

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Λευκωσίας δεν έπρεπε να συζητά ακόμη αυτό το ζήτημα. Όφειλε να το είχε ήδη απορρίψει ασυζητητί. Έχει αλλού περιοχές που χρήζουν και επιβάλλεται να τύχουν καινοτόμου ανάπτυξης. Εκεί να χτίσουν πύργους. Λένε κι αλλού “money talks” αλλά δεν έχουν διαλύσει τα πάντα. Είναι περήφανοι για την ιστορική συνέχεια και συνέπεια. Δικαιούμαστε κι εμείς σ’ αυτό τον τόπο το ανάλογο.

ΙΣΙΩΝΕΙ Ο ΝΟΥΡΗΣ;

Η Υπάτη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες κατάγγειλε χτες σε επιροπή της βουλής ότι ανήλικα αγόρια παρενοχλήθηκαν από ενήλικες στο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων στην Πουρνάρα.

Ο ΥΠΕΣ Νίκος Νουρής πήρε το λόγο και δήλωσε έκπληκτος. Δεν ήξερε ότι άντρες πείραξαν έφηβους. Ούτε καν ότι ανάμεσα στους άντρες του κέντρου βρίσκονταν ανήλικοι. Όπως ούτε και οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας ήξεραν κάτι τέτοιο.

Έπειτα μίλησε η Επίτροπος Προστασίας του Παιδιού και είπε ότι το δικό της γραφείο έχει πληροφορίες ότι στην Πουρνάρα υπάρχουν 48 ασυνόδευτα παιδιά. Ενώ δηλαδή ο κ. Νουρής και οι Κοινωνικές Υπηρεσίες δεν ήξεραν τίποτα, η Επίτροπος ήξερε και αριθμό…

Ο κ. Νουρής διευκρίνισε ότι το υπουργείο του δεν πιστεύει τους νεαρούς που ισχυρίζονται ότι και καλά είναι ανήλικοι, διότι πολλοί το λένε αυτό, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι και συνεπώς θα πρέπει να τους κάνουν εξετάσεις για να διαπιστωθεί η πραγματική τους ηλικία.

Η Επίτροπος Προστασίας του Παιδιού είπε το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: Ότι μέχρι να γίνουν οι εξετάσεις, οι νεαροί πρέπει να θεωρούνται ΑΝΗΛΙΚΟΙ και όχι “κατ’ ισχυρισμόν ανήλικοι” (όπως είπαν οι κυβερνητικοί υπάλληλοι και ο κ. Νουρής) και να διαμένουν χωριστά από τους ενήλικες που πειράζουν… Διότι αν αποδειχτεί τελικά ότι είναι όντως ανήλικοι, οι πράξεις που τους έκαναν οι μεγαλύτεροι δεν ξεγίνονται…

Όταν είπαν στον κ. Νουρή ότι κάποιοι από τους νεαρούς έχουν συγγενείς στην Κύπρο και τον ρώτησαν γιατί δεν τους έστειλε να μείνουν μαζί τους, αντί να τους κρατά έγκλειστους στο κέντρο, ο υπουργός απάντησε: “ήντα εν τζι εν ότι μας λαλεί ο καθένας”.

Μετά από αυτή την ντροπιαστική για το υπουργείο του κ. Νουρή, για την κυβέρνηση Αναστασιάδη και για όλους εμάς τους πολίτες αυτής της χώρας καταγγελία, ο κ. Νουρής είπε ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό και διέταξε έρευνα. Πάλι έρευνα. Ξέρετε εσείς από έρευνες. Έγιναν τόσες μέχρι σήμερα στην Κυπριακή Δημοκρατία, που γέμισαν οι φυλακές από κλέφτες, απατεώνες, παιδεραστές και άλλους επίσημους…

Όσο για τον τρόπο σκέψης του κ. Νουρή, φαίνεται να ισχύει η γνωστή κυπριακή παροιμία για τον νούρο…

ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΥΣ ΛΥΠΑΜΑΙ…

Για πέμπτη συνεχόμενη μέρα μηδέν κρούσματα. Αν βγάλουμε τα εισερχόμενα από το εξωτερικό, πάνε σχεδόν δυο βδομάδες που δεν έχουμε.


Έγραψα πριν λίγο μια ανάρτηση, αλλά την έσβησα κι ας με συγχωρέσουν εκείνοι που πρόλαβαν και τη διάβασαν και δήλωσαν ότι τους αρέσει. Είναι αλήθεια ότι αντέδρασα και κάπως παρορμητικά και με … εκδικητική διάθεση:

Απέναντι στην κυβέρνηση και τη βουλή αυτής της χώρας, που αναίτια, τιμωρητικά, αλαζονικά, αυθαίρετα και με απύθμενο θράσος, αύξησαν τις ποινές. για παραβίαση των μέτρων για τον κορωνιό, την ώρα που τα κρούσματα μειώθηκαν στο μηδέν.

Απέναντι σε όλους εκέινους που μας τα έπρηξαν και συμπαθάτε με για την έκφραση αλλά ναι, μας τα έπρηξαν όλο αυτό τον καιρό, από τις αρχές Μαρτίου μέχρι και πριν λίγες ημέρες, που εμφανίζονταν εκείνα τα λίγα (εισαγόμενα) κρούσματα. Κυρίως κάτι επιδημιολόγους (όχι τον Κωστρίκη και τον Καραγιάννη) αλλά κι άλλους, υπουργούς, υπηρεσιακούς, επίσημους, ανεπίσημους, λυτούς και δεμένους που σκίζονταν στα ραδιόφωνα την Τρίτη, μετά το τιρήμερο του “κατακλυσμού”, διότι πήγαμε στις παραλίες και στα εστιατόρια και περάσαμε καλά (και δεν αναφέρομαι στο ΝAVA, που έδωσε τελικά στην κυβέρνηση το πάτημα που αναζητούσε για να αυξήσει τις ποινές).

Απέναντι σε εκείνους που δεν μπορούσαν να διαβάζουν στις αναρτήσεις μου αισιόδοξα μηνύματα του τύπου “πάμε καλά ρε παθκιά, μην αγχώνεστε, θα περάσει” ή “μην ακούτε όλους αυτούς που παρουσιάζουν τα πράγματα μαύρα, γιατί δεν είναι μαύρα”. Όχι, ήταν λες και τους κοπανούσα τους το κεφάλι με το σφυρί.

Μα ξέρετε; Δεν έγραψα ποτέ να σταματήσουμε τα μέτρα προσωπικής προστασίας και κοινωνικής προσέγγισης, αντίθετα έγραφα και συνεχίζω να πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσουμε να ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ, ειδικά τώρα που άνοιξε η κυβέρνηση τα αεροδρόμια και τα οδοφράγματα. Ήμουν όμως ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ότι, για το καλοκαίρι τουλάχιστον, τα καταφέραμε με τον κορωνοϊό, όχι γιατί είμαι επιστήμονας ή ειδικός, αλλά γιατί είχα αυτιά να ΑΚΟΥΩ και μυαλό να ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ όσα μας έλεγαν οι Κωστρίκης και Καραγιάννης. Βασικά έγραφα τι ΕΚΕΙΝΟΙ είχαν πει πριν από εμένα. ΌΧΙ! Ούτε αυτά ήθελαν να γράφω. Έρχονταν κάτω από τις αναρτήσεις μου για να κακίσουν. Ένας μου έγραφε ότι θα έχω μεγάλη ευθύνη για τα εκατοντάδες κρούσματα που έρχονται (ναι, έτσι μου έγραφε. Ήλπιζε ο άνθρωπος ότι θα έρχονταν ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ κρούσματα!) Άλλος μου έγραφε ότι είμαι ένας από αυτούς που καταστρέφουν την Κύπρο! Ναι, έγινα ΟΛΕΤΗΡΑΣ του κυπριακού ελληνισμού, επειδή δεν ήθελα να τρομοκρατώ τον κυπριακό ελληνισμό!

Ναι, λοιπόν το παραδέχομαι ότι θέλησα να τους σαρκάσω όλους αυτούς εκδικητικά. Αλλά όχι. Τελικά τους λυπάμαι! Διότι στην πραγματικότητα είναι δυστυχισμένοι, διότι δεν βρίσκουν τρόπο να διαχειριστούν τις φοβίες τους. Εμείς, που προτιμούμε να καταφεύγουμε στο φως, έχουμε πολλές πηγές να αντλούμε ελπίδα κι είμαστε σίγουρα πολύ πιο ήρεμοι και πολύ πιο ευτυχισμένοι από αυτούς.