Να ξαναγίνουμε άνθρωποι!


Πρόσφυγες 2Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε αυτό το πράγμα στον 21ο αιώνα. Πόσο πίσω έχουμε πάει; Πόσοι άνθρωποι, πόσα μωρά παιδιά θα πνιγούν ακόμη μέσα στις θάλασσες, θα πεθάνουν από το κρύο μπροστά σε κλειστά σύνορα, απέναντι σε παγωμένες παγωμένες καρδιές;

Πού χάθηκε η ανθρωπιά; Πού ξοδεύτηκε τόσο αίμα, δοσμένο στους αγώνες για την αξιοπρέπεια των ανθρώπων; Καλπάζουμε λοιπόν προς το μεσαίωνα; Κι είναι τούτη η νέα «μετανάστευση των λαών», όπως η τότε, που προηγήθηκε ολόκληρης χιλιετίας σκότους; Πού μας πάνε αλήθεια ετούτοι οι άπληστοι νάνοι που κυβερνάνε σήμερα τον κόσμο;

Μακάρι να υπερβάλλω. Αλλά δεν είναι πράγμα τούτο να σωπαίνεις. Πρέπει να κάνουμε επιτέλους κάτι. Να βγούμε στους δρόμους, να φωνάξουμε, να στείλουμε την οργή μας στους εμπόρους των εθνών, στους υπερφίαλους πολιτικούς που, με την ματαιόδοξη αμετροέπειά τους, σέρνουν την ανθρωπότητα στις ξέρες της ιδιοτέλειας.

Να στείλουμε την ανάσα μας να ζεστάνει τα παιδιά, τις μανάδες, τους καταπονημένους νέους που ψάχνουν όχι την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο αλλά μια σανίδα σωτηρίας από το σίγουρο τέλος. Να ξαναγίνουμε άνθρωποι. Ναι, αυτό να διεκδικήσουμε: Να ξαναγίνουμε άνθρωποι, μέσα στα πονεμένα μάτια και στο παγωμένο αίμα των προσφύγων, που τώρα σχεδόν ατάραχοι τους κοιτάμε σαν σε ταινία στην τηλεόραση, να μελανιάζουν καθώς ο θάνατος εισχωρεί επώδυνα μέσα στις φλέβες τους.

Να ξαναγίνουμε άνθρωποι επιτέλους! Ακούει κανείς; Να ξαναγίνουμε άνθρωποι ρε!

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *