Αρχείο ετικέτας Κυπριακό

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ “Ν”

Τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την χαμένη ευκαιρία του Γκραν-Μοντανά, ο Νίκος Αναστασιάδης υιοθέτησε τη βασική θέση της “Νέας Στρατηγικής” του Νικόλα Παπαδόπουλου, ότι πρέπει να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία, να της τραβήξουμε δηλαδή το αυτί για να αποδεχτεί μια συνετή και δίκαιη λύση του Κυπριακού. Βεβαίως το πώς θα είναι αυτή η συνετή και δίκαιη λύση που θέλουμε να δεχτεί και η Τουρκία, εμείς οι Ελληνοκύπριοι δε τη συμφωνήσαμε ακόμη μεταξύ μας, αντίθετα διαφωνούμε από τη γη ως τον ουρανό, αυτό όμως είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Έχοντας λοιπόν υιοθετήσει την πολιτικά αφελέστατη και διπλωματικά ερασιτεχνική έως καιροσκοπική πολιτική του Νικόλα Παπαδόπουλου, ο Νίκος Αναστασιάδης, με δραστήριες ενέργειες δικές του αλλά και του Νίκου Χριστοδουλίδη, που αγκάλιασε ενθουσιωδώς την ιδέα, προχώρησε σε κινήσεις που θα έβαζαν την Τουρκία στη γωνία. Εξήγγειλε με αποφασιστικότητα και παρρησία ότι προχωρεί στην αξιοποίηση του φυσικού μας πλούτου, με εταίρους κολοσσούς στον τομέα και πέτυχε τη σύσταση τριμερών συνεργασιών, κυρίως μεταξύ Κύπρου-Ελλάδος-Ισραήλ και Κύπρου-Ελλάδος-Αιγύπτου, προσκαλώντας σ’ αυτές ενισχυτικά και άλλους μεγάλους παίκτες όπως η ΗΠΑ και η Γαλλία. Στους κόλπους της Ε.Ε. η Κύπρος έτριξε τα μεγάλα , κοφτερά της δόντια προς την Τουρκία, αφού βρήκε επαρκές έρεισμα με τις αρχικά ξώφαλτσες παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της γενναίας πολιτικής; Μαζεύτηκε η Τουρκία; Φοβήθηκε τον Αναστασιάδη που βρυχήθηκε σαν λιοντάρι; Δειλίασε και ζάρωσε στο καβούκι της; Μα όχι. Το αντίθετο! Ο Ερντογάνης έγινε ακόμα πιο θρασύς, βγάζοντας και το σχοινί και το παλούκι. Εισέβαλε με τα πλοία του στα θαλάσσια κυπριακά οικόπεδα και κατέβασε τρυπάνια. Στους φίλους μας Ισραηλινούς, Αμερικάνους, Ιταλούς, Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους, ο νεοσουλτάνος έδειξε τα “αχαμνά” του και δεν κάνει τίποτε άλλο από του να απειλεί για νέα τετελεσμένα, χωρίς να αποκλείεται καθόλου να προχωρήσει και σε θερμό επεισόδιο, όπως επισημαίνει και η φιλική προς την πολιτική της “Νέας Στρατηγικής” εφημερίδα “Φιλελεύθερος”.

Σε όποιον με ρωτήσει τι έπρεπε να είχε κάνει ο Αναστασιάδης, αρνούμαι να απαντήσω. Αρνούμαι διότι η ερώτηση είναι κουτοπόνηρη καθώς το Κυπριακό χρήζει ολιστικής θεώρησης και όχι αποσπασματικής. Κατά καιρούς στο παρελθόν φτάσαμε σε σταυροδρόμια που έδειχναν διαφορετικές πορείες για λύση του Κυπριακού και τερματισμό της κατοχής και του απόλυτου ελέγχου της μισής Κύπρου από την Τουρκία. Σε όλα τα σταυροδρόμια προτιμήσαμε τον … “σίγουρο” δρόμο του βολικού, ακίνδυνου και άκαπνου (εξαιρείται ο καπνός της σούβλας) “μακροχρόνιου αγώνα”, ο οποίος έδωσε σε πολλούς “αγωνιστές” την ευκαιρία να κάνουν πολιτικές καριέρες και περιουσίες, στην καμπούρα των εκτοπισμένων και γενικά του συνόλου των ιθαγενών αυτής της Μπανανίας.

Εδώ και χρόνια επισημαίνω στα άρθρα μου ότι εκείνοι που κατέκριναν την πολιτική της συνετής διπλωματίας ως αποτυχημένη πολιτική “του καλού παιδιού” και εφάρμοσαν την πολιτική τους, που δεν ξέρω αν ήταν πολιτική “του μάγκα” ή “του ζόρικου παιδιού”, ή “διεκδικητική πολιτική” όπως παραπλανητικά την χαρακτηρίζουν οι ίδιοι, στο τέλος τα έκαναν σαλάτα. Επικαλέστηκα μάλιστα την ιστορία, η οποία είναι δυστυχώς μαζί τους αμείλικτη, απλώς κανείς δεν την μελετά.

Η ιστορία λοιπόν λέει πως όλες τις μεγάλες ήττες στο κυπριακό τις πάθαμε από τους προέδρους που εφάρμοσαν αυτή την ούτω καλούμενη “διεκδικητική πολιτική” παράλληλα με τον “μακροχρόνιο αγώνα”. Επί Σπύρου Κυπριανού χάθηκε οριστικά η Αμμόχωστος, ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος, κατέφθασαν στην Κύπρο δεκάδες χιλιάδες έποικοι. Επί Τάσσου Παπαδόπουλου συμφωνήσαμε τον κανονισμό της Πράσινης Γραμμής, που δίνει στους Τ/Κ τη δυνατότητα να εμπορεύονται τα προϊόντα τους, χωρίς τις σφραγίδες ποιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά με τις σφραγίδες του τουρκοκυπριακού εμπορικού επιμελητηρίου, η κατοχική Τουρκία ξεκίνησε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. χωρίς η Κύπρος να θέσει ούτε και έναν όρο γι’ αυτό και τέλος, λόγω των μαζικών προσφυγών εκτοπισμένων στο ΕΔΑΔ, επί προεδρίας Παπαδόπουλου, το δικαστήριο αναγνώρισε ως αρμόδιο όργανο, για να αποφασίζει, την Επιτροπή Αποζημιώσεων του ψευδοκράτους!

Εκείνοι λοιπόν, που σε κάθε κρίσιμη φάση (όχι μόνο επί Αναστασιάδη αλλά διαχρονικά) προτίμησαν να μας εξαπατήσουν με πατριωτικά φούμαρα για “ανένδοτους, μακροχρόνιους αγώνες”, παίζοντας στο Κυπριακό blame game, αντί να δουν πώς θα απελευθερωθεί ο τόπος μας, εκείνοι που επέλεξαν το δρόμο που μας οδήγησε στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα και στην ομηρία της Κύπρου από την Τουρκία, εκείνοι να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί μας έφεραν εδώ που μας έφεραν και πού μας πάνε.

ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝΕ

Η εταιρία K.V. Mediterranean Tours Limited προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Τουρκίας, ότι την εμποδίζει να εκμεταλλευτεί την περιουσία της στην Αμμόχωστο. Ο δικηγόρος της εταιρίας, Αχιλλέας Δημητριάδης, καταγγέλλει την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι κατέθεσε ανεπαρκείς και ατεκμηρίωτες παρατηρήσεις ενώπιον του ευρωπαϊκού δικαστηρίου, με κίνδυνο να χαθεί η υπόθεση των Βαρωσιωτών και να υπερισχύσει η θέση του μουσουλμανικού συμβουλίου Εβκάφ, ότι η Αμμόχωστος ανήκει σ’ αυτό κι όχι στους νόμιμους, προ του 1974, κατοίκους της.

Από την πλευρά της η νομική υπηρεσία (Γενική Εισαγγελία) κατηγορεί τον κ. Δημητριάδη ότι κατέθεσε την αγωγή χωρίς να συνεννοηθεί πρώτα με την κυβέρνηση κι ότι, οι παρατηρήσεις που η ίδια υπέβαλε στο ΕΔΑΔ, υπήρξαν προϊόν μελέτης και εισηγήσεων διεθνούς κύρους νομικών.

Είναι παρακινδυνευμένο για κάποιον (όπως εμένα), που βλέπει τα πράγματα απ’ έξω και δεν έχει επαρκή πληροφόρηση ή νομικές γνώσεις, να κρίνει ποια από τις δύο πλευρές έχει δίκιο. Οφείλω όμως να σημειώσω τα εξής:

Ο Αχιλλέας Δημητριάδης ήταν ο δικηγόρος που κέρδισε το 1989 ενώπιον του ΕΔΑΔ την πρώτη μεγάλη δίκη εναντίον της Τουρκίας, την προσφυγή της Τιτίνας Λοϊζίδου, η οποία έδωσε στην Κυπριακή Δημοκρατία και στους εκτοπισμένους ένα τεράστιο νομικό όπλο.

Ο Αχιλλέας Δημητριάδης ήταν επίσης ο δικηγόρος που καλούσε απεγνωσμένα τον κόσμο να μην προσφεύγει μαζικά στο ΕΔΑΔ εναντίον της Τουρκίας, επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, όταν άλλοι γνωστοί δικηγόροι τους προέτρεπαν να κάνουν εκείνη την ανοησία, πιστεύοντας ότι το Κυπριακό θα λυνόταν στο δικαστήριο (ενώ η κυβέρνηση Παπαδόπουλου σιωπούσε). Δυστυχώς τότε ο κ. Δημητριάδης δεν εισακούστηκε και το αποτέλεσμα ήταν οικτρό: το ΕΔΑΔ αναγνώρισε την Επιτροπή Αποζημιώσεων της Τουρκίας και του ψευδοκράτους και έστειλε τους εκτοπισμένους να αποταθούν σε αυτήν. Έκτοτε πολλοί εκτοπισμένοι έχουν πουλήσει τις περιουσίες τους στην Τουρκία.

Σήμερα ο κ. Δημητριάδης λέει ότι εδώ και καιρό η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας άλλαξε τη στάση της στο θέμα των προσφυγών. Δεν το παλεύει, λέει, το θέμα, είναι λες και δεν ενδιαφέρεται. Εκφράζει μάλιστα την αγωνία του ότι οι νόμιμοι (εκτοπισμένοι) κάτοικοι της Αμμοχώστου κινδυνεύουν να χάσουν τα δικαιώματά τους πάνω στις περιουσίες τους και να τα κερδίσει το Εβκάφ.

Δεν θέλω να πάρω κατηγορηματικά θέση εναντίον της νομικής υπηρεσίας και της κυβέρνησης, θέλω να αφήσω μια ελπίδα να αιωρείται ότι ξέρουν τι κάνουν, ότι δε θα μας πουλήσουν για άλλη μια φορά, για χάρη αλλότριων συμφερόντων αντί του εθνικού συμφέροντος, αλλά οφείλω να δηλώσω ότι εδώ και χρόνια έχω χάσει ολοκληρωτικά την εμπιστοσύνη μου στο σύστημα, στο κατεστημένο που μας κυβερνά, όπως έχω χάσει και την ελπίδα μου ότι μπορεί να περιμένουμε από αυτούς σωτηρία.

Είναι λοιπόν ο πειρασμός μεγάλος να ανατρέξω και πάλι στην παγιωμένη μου πεποίθηση ότι το κατεστημένο που μας κυβερνά διαχρονικά, σαν βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση, από το 1960 μέχρι σήμερα, δεν ενδιαφέρεται για την Κύπρο αλλά για την πάρτι του. Δεν ενδιαφέρεται για τον απλό κόσμο, εμάς δηλαδή τους Κύπριους πολίτες, αλλά για την τσέπη του. Έχω επίσης διατυπώσει σε πολλά άρθρα μου την ακλόνητη πεποίθησή μου ότι το ελληνοκυπριακό κατεστημένο θέλει τη διχοτόμηση της Κύπρου, για να συνεχίσει απρόσκοπτα να νέμεται την εξουσία και το δημόσιο χρήμα, χωρίς να έχει άλλους μέσα στα πόδια του. Οι Τουρκοκύπριοι ας κάνουν παιχνίδι μόνο στο δικό τους κομμάτι.

Κρύβοντας τη διχοτόμηση πάντοτε πίσω από ένα πατριωτικό προπέτασμα καπνού, υποστηρίζοντας τάχα πριν την εισβολή την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και μετά την εισβολή μια λύση τάχα καλύτερη και πιο δίκαιη από την (ρατσιστική, όπως την αποκαλούν) Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, το κατεστημένο αφήνει το χρόνο να περνά μέχρι να επουλώσει πλήρως τις πληγές του ξεριζωμού και του γεωγραφικού διαχωρισμού και να επιφέρει κατά τρόπο φυσικό και χωρίς διαμαρτυρίες τη διχοτόμηση της Κύπρου, την οποία επιδιώκει εξάλλου (για τους ίδιους αντίστοιχους λόγους) και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο όπως φυσικά και η Τουρκία, η οποία με τον τρόπο αυτό θα μετατρέψει σταδιακά την Κύπρο, με δημογραφικούς και οικονομικούς όρους, σε τουρκικό νησί.

Μπαίνω σε μεγάλο πειρασμό να μεταφράσω την καταγγελία του Αχιλλέα Δημητριάδη, περί αδιαφορίας της κυβέρνησης, σαν συνειδητή απόφαση του κατεστημένου ότι έφτασε πλέον η ώρα να προχωρήσουμε αποφασιστικά και αταλάντευτα προς τη λύση των δύο κρατών (τη διχοτόμηση) και μάλιστα, επειδή δεν τολμούν να διαπραγματευθούν τη διχοτόμηση, δε θα διεκδικήσουν καν εδαφικές αναπροσαρμογές κι έτσι θα κρατήσουν οι Τούρκοι όλα όσα πήραν το 1974, ακόμη και τις περιοχές που θα παίρναμε υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση, δηλαδή την Καρπασία, τη Μόρφου και το Βαρώσι. Θα μοιραστεί επίσης στη μέση και η ΑΟΖ, εξ’ ου και η Τουρκία κάνει παιχνίδι με τα πλοία της μέσα στα οικόπεδα που τελικά θα της παραχωρήσουμε.

Το τι θα γίνει με την Αμμόχωστο, αγαπημένοι μου Βαρωσιώτες, νομίζω το αντιλαμβάνεστε. Εσείς θα χάσετε τα δικαιώματα ιδιοκτησίας τα οποία θα περάσουν στο Εβκάφ. Στη συνέχεια, όταν θα ανοίξουν το Βαρώσι οι Τούρκοι, τα δικά μας σαΐνια θα σπεύσουν να κάνουν μαζί τους συνεταιριλίκια και μπίζνες, ενώ εσείς, που είστε στην απέξω, διότι δεν ανήκετε στην εκλεκτή ελίτ του κατεστημένου, θα μείνετε με θκυο σιείλη καμένα, που λέμε.

Κάποτε, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Διονύσης Σαββόπουλος τραγουδούσε για την Κύπρο ότι «δεν είναι οικόπεδο που το καταπατούνε…». Μα όχι, έκανε τελικά ο τραγουδοποιός μεγάλο λάθος. Είναι ακριβώς αυτό το πράγμα η Κύπρος: ένα οικόπεδο που το καταπατούνε εδώ και 60 χρόνια οι κλίκες της μαφίας, που το κυβερνά σαν βαθύ κράτος, φτιάχνοντας καριέρες και περιουσίες πάνω στην πλάτη μας.

Μόνη ελπίδα να σωθούμε είναι να βρούμε τον τρόπο να τους σαρώσουμε όλους με το φαράσι της αγανάκτησής μας και να τους πετάξουμε οριστικά και αλύπητα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Δυστυχώς όμως, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν έχουμε αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις, αφού αυτοί δεν αφήνουν κανέναν άλλον να ξεμυτίσει στα πολιτικά πράγματα, αν δεν τον έχουν μυήσει πρώτα στους κανόνες του παιχνιδιού.

“ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ”

“Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω”. Το απόσπασμα αυτό από τον όρκο που έδιναν οι Αθηναίοι έφηβοι πριν καταταγούν στον στρατό, καθιέρωσε ο Γλαύκος Κληρίδης ως το πολιτικό μότο που απέδιδε την πολιτική του φιλοσοφία σε σχέση με το Κυπριακό. Επρόκειτο ουσιαστικά για δήλωση εναντίον της διχοτόμησης της Κύπρου, εναντίον δηλαδή της διπλής ένωσης ή της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών και με αυτή την ίδια φιλοσοφία εξελέγη δις στην προεδρία της Δημοκρατίας ο νυν πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης. Πλην όμως είναι πλέον πολλοί και αυξάνονται διαρκώς εκείνοι που διατείνονται επίμονα ότι ο κ. Αναστασιάδης έχει εγκαταλείψει την κληριδική γραμμή.

Λέγοντας “δεν θα παραδώσω την πατρίδα μου μικρότερη” ο Κληρίδης εννοούσε ότι δεν θα συμφωνούσε ποτέ με μια λύση που θα μοίραζε την Κύπρο στα δύο, θα καθιστούσε το μισό νησί καθαρά τουρκικό και θα συρρίκνωνε την πατρίδα των Ελληνοκυπρίων στο νότο. Κάτι τέτοιο ήταν για τον Κληρίδη προδοσία, μια εθνική και πολιτική αποκοτιά, που θα έδινε στην Τουρκία την ευκαιρία να καταστήσει την Κύπρο τουρκικό νησί, σε βάθος εικοσαετίας, με δημογραφικούς και οικονομικούς όρους (εποικισμός και ισχυροποίηση της – νόμιμης πλέον- οικονομικής δραστηριότητας του τουρκοκυπριακού κράτους).

Αυτή ωστόσο την προδοσία προωθεί σταθερά από το 1960 μέχρι σήμερα το ελληνοκυπριακό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, που αποτελεί και το βαθύ κράτος πίσω από την Κυπριακή Δημοκρατία. Προωθεί τη διχοτόμηση του νησιού, σε παράλληλη δράση με το τουρκικό βαθύ κράτος και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο.

Για να διασφαλίσει τα πρόσκαιρα και εν πολλοίς αθέμιτα συμφέροντά του, το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό κατεστημένο αποφάσισε ότι είναι προς το συμφέρον του να συντηρεί εσαεί την προσωρινότητα της κατάστασης, το “δίκαιο της ανάγκης”, και τις τρύπες στο Σύνταγμα της χώρας και στις διαδικασίες που αυτό προβλέπει. Διότι εξουσία ή συμμετοχή σ’ αυτήν σήμαινε πάντα σ’ αυτή την “μπανανία” συμμετοχή στο πάρτι των δισεκατομμυρίων που κλάπηκαν από το υστέρημα του κυπριακού λαού.

Το διεφθαρμένο κατεστημένο δεν ήθελε ποτέ λύση. Ήθελε διχοτόμηση, την ίδια δηλαδή λύση που ήθελε ο Ραούφ Ντενκτάς και η Τουρκία. Απλά δεν τόλμησε ποτέ να το πει ξεκάθαρα. Έκρυψε την προτίμησή του προς αυτή την προδοσία, πίσω από “μακροχρόνιους αγώνες” και άλλες ψευδοπατριωτικές μπαρούφες, προς επίρρωση του ρητού του Σάμιουελ Τζόνσον ότι “ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο του κάθε απατεώνα”. Εξυπηρέτησε την τουρκική αδιαλλαξία και εξυπηρετήθηκε από αυτήν, σε μια άτυπη συναλλαγή, που συντήρησε την ντε φάκτο διχοτόμηση για σχεδόν 60 χρόνια.

Ο Κληρίδης ήταν εναντίον της διχοτόμησης, όμως το βαθύ κράτος, που διέπει τα πάντα σ’ αυτή τη τη χώρα, δεν άφησε ούτε τον Κληρίδη, ούτε κανέναν άλλον να δουλέψει απερίσπαστα προς την κατεύθυνση της λύσης. Η προτροπή για ροκάνισμα του χρόνου, σαν σιγόντο στην τουρκική αδιαλλαξία, ήταν πάντοτε η επωδός κι εκδηλώθηκε σε όλες τις περιπτώσεις και με όλους τους φανερούς και υπόγειους τρόπους. Γι’ αυτό βρισκόμαστε πλέον μια ανάσα από τη διχοτόμηση, που θα σημάνει την αρχή του τέλους του ελληνισμού στην Κύπρο.

Αυτό που φοβάστε θα το πάθετε…

Στο κλεφτοκράτος που ζούμε, η εκάστοτε κυβέρνηση ξέρει πως, όποτε χρειαστεί ριάλια, θα πρέπει να χώσει το χέρι της στην τσέπη του φορολογούμενου να του τα πάρει. Στις πλείστες περιπτώσεις τα παίρνει από το υστέρημά του, διότι αυτούς που έχουν παραπανίσια λεφτά δεν τους ενοχλεί, μην τυχόν “κακοφανιστούν” και τα βγάλουν έξω. Τους φωνάζει κάθε κάμποσα χρόνια και κάνουν …διακανονισμό.

Μια από τις πιο ξεδιάντροπες έμμεσες φορολογίες είναι αυτή που επιβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση στα καύσιμα, που αποτελούν στην Κύπρο είδος πρώτης ανάγκης, αφού εδώ και σχεδόν 60 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας, το κλεφτοκράτος δεν κατάφερε ακόμη να διασφαλίσει στον πολίτη του αξιόπιστο σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών. Διότι πολύ απλά δεν περισσεύουν λεφτά για όραμα όταν προτεραιότητα είναι μόνίμως το πάρτι και η μάσα.

Επειδή λοιπόν ο κόσμος χρειάζεται το αυτοκίνητό του για να πάει δουλειά να βγάλει το ψωμί του κι επειδή από το λιγοστό ψωμί που βγάζει θέλει να τρώει και το κλεφτοκράτος, κάποιοι συμπολίτες μας αποφάσισαν να βάζουν καύσιμα στα αυτοκίνητά τους όχι εδώ στο κλεφτοκράτος αλλά δίπλα στο ψευδοκράτος. Κι επειδή για κάποιο μυστήριο λόγο τα καύσιμα στο ψευδοκράτος δεν είναι ψευδοκαύσιμα αλλά κινούν τα αυτοκίνητα κανονικά, το φαινόμενο άρχισε να διογκώνεται.

Συμπτωματικά έφτασε ο καιρός να ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας. Φοβούμενη όμως η κυβέρνηση του κλεφτοκράτους ότι μες στο κατακαλόκαιρο θα μπορεί ευκολότερα να διαρρέει, μέσω Δερύνειας, τουρισμός προς τα κατεχόμενα και επιπλέον ευκολότερα επίσης θα πηγαίνουν μαζικά οι πολίτες του κλεφτοκράτους να γεμίζουν από το ψευδοκράτος, αποφάσισε να μην ανοίξει προς το παρόν το οδόφραγμα. Μάλιστα, λειτουργώντας με τη γνωστή κουτοπόνηρη πολιτική κουλτούρα αυτού του κλεφτοκράτους, παρακάλεσε τον δήμαρχο της κατεχόμενης Αμμοχώστου να μας δηλώσει ότι δεν βιάζεται να δει το οδόφραγμα να ανοίγει.

Προσωπικά εμένα ολίγον με ενδιαφέρει αν θα ανοίξει το οδόφραγμα. Ενόσω δεν λύνεται το Κυπριακό και η μισή μου πατρίδα παραμένει κατεχόμενη από την Τουρκία, με τους κατοίκους της ξεριζωμένους στην άλλη μισή, δεν με ενδιαφέρει πόσα και ποια οδοφράγματα είναι ανοιχτά. Με ενδιαφέρει να ελευθερωθεί και να επανενωθεί η πατρίδα μου, με μια λύση που και οι δύο πλευρές να θεωρούν ισοζυγισμένη, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και να διασφαλίσει ειρήνη και ασφάλεια στα παιδιά μου και σ’ όλες τις επόμενες γενιές.

Σ’ αυτούς όμως που πολεμούν με λύσσα τη λύση, διότι φοβούνται τον ανταγωνισμό μιας νομιμοποιημένης πλέον οικονομικής δραστηριότητας στα κατεχόμενα, θα πω ένα πράγμα και θέλουν ας το ακούσουν, θέλουν ας το βάλουν από το ένα αυτί κι ας το βγάλουν από το άλλο:

Αυτό που φοβάστε ότι θα πάθετε με τη λύση, θα το πάθετε 10 φορές χειρότερα χωρίς τη λύση. Διότι αν νομιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητη από εμάς κρατική ή οικονομική οντότητα και πια δεν θα έχουμε κανένα λόγο και κανένα έλεγχο εμείς στην οικονομική ανάπτυξη αυτής της άλλης χώρας, ό,τι συμβαίνει σήμερα με τα καύσιμα ή με τα τσιγάρα, θα αρχίσει να γίνεται και στον τουρισμό και  στη Γεωργία (γι’ αυτό έφεραν νερό από την Τουρκία με αγωγό) και στο εμπόριο και στις υπηρεσίες και σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Όταν θα μπορεί ο Τούρκος και ο οποιοσδήποτε άλλος επιχειρηματίας να επενδύσει ελεύθερα και νόμιμα στην τουρκική πλέον βόρεια Κύπρο, θα κάνει τις τιμές του χώμα για να μας κλείσει. Και θα μπορεί να τις κάνει χώμα διότι η οικονομική ευχέρεια ενός Τούρκου ή άλλου διεθνούς εμβέλειας επιχειρηματία είναι πολύ μεγαλύτερη από του αντίστοιχου Κύπριου και δεν θα μπορέσει ο Κύπριος να ανταγωνιστεί, εκτός κι αν πουληθει το κλεφτοκράτος μας απ’ εδώ αύτανδρο σε ξένους μεγαλοκαρχαρίες.

Όπως τώρα πάνε συμπολίτες μας και γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αύριο θα κάνουν πολύ περισσότερες αγορές και, καθώς παράλληλα θα αυξάνεται  ο τουρκικός πληθυσμός, εμείς θα καταντήσουμε κάποια στιγμή μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και τσιράκι των Τούρκων. Διότι η ζωή δεν ρυθμίζεται με περιοριστικούς ή εκδικητικούς νόμους, πολιτικής σκοπιμότητας. Η ζωή ρυθμίζεται από τις ανάγκες των ανθρώπων. Κι όταν χάσουμε την Κύπρο, τότε θα καταλάβουμε πόσο ηλίθιοι ήμασταν. Αν το καταλάβουμε φυσικά, διότι οι ηλίθιοι σπάνια αντιλαμβάνονται την ηλιθιότητά τους.

Ο Αναστασιάδης να ανταποκριθεί αμέσως στην πρόταση Ακιντζί.

Αν ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί να θέλει λύση του Κυπριακού, στη βάση της δέσμευσης που ανέλαβε προκειμένου να επανεκλεγεί στην προεδρία της Δημοκρατίας, οφείλει να χαιρετίσει σήμερα και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή τη δήλωση του Μουσταφά Ακιντζί για αποδοχή του Πλαισίου Γκουτέρες, το οποίο προνοεί μεταξύ άλλων την κατάργηση των εγγυήσεων του 1960.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης καλεί μήνες τώρα την τουρκική πλευρά να δηλώσει ότι αποδέχεται το Πλαίσιο Γκουτέρες και τη βάση λύσης που προνοούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δηλαδή την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η απάντηση από τον Ακιντζί ήρθε μεν καθυστερημένα, αλλά ήρθε σε μια στιγμή που το ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Τουρκία για λύση διχοτόμησης της Κύπρου.

Αν υπάρχουν ακόμη Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι που θέλουν επανένωση της Κύπρου και όχι το διαμελισμό της (που θα μετατρέψει την Κύπρο τουρκικό νησί σε βάθος χρόνου), οφείλουν τώρα να ενώσουν δυνάμεις. Για τη σωτηρία της κοινής μας πατρίδας.

This is Dihotomisis. Mind the gap!

Επιτρέφοντας στο προεδρικό μέγαρο, έπειτα από το δείπνο του με τον Ακιντζί, ο πρόεδρος Αναστασιάδης ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Με ένα ύφος ήρεμο, θα ‘λεγα αμέριμνο, ο πρόεδρος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να επαναρχίσει ο διάλογος, αν και εφόσον βέβαια επιθυμεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να διορίσει ειδικό απεσταλμένο, που θα έρθει εδώ να διερευνήσει τη δυνατότητα επανέναρξης.

Αν και εφόσον επιθυμεί λοιπόν ο Γενικός Γραμματέας… Ευτυχώς που δεν ρώτησε κανένας τον κ. Αναστασιάδη τι θα γίνει αν ο Γενικός Γραμματέας δεν επιθυμεί να διορίσει ειδικό απεσταλμένο. Διότι υποψιάζομαι ότι η απάντηση του προέδρου θα ήταν η εξής: “Εν πειράζει κοπέλια! Υγείαν!”

Αλλά ας πούμε ότι διόρισε νέο ειδικό αντιπρόσωπο ο κ. Κουντέρες. Τι θα γίνει δηλαδή διαφορετικό από όλες τις προηγούμενες φορές; Ο άνθρωπος θα θέλει να μας λύσει το Κυπριακό κι εμείς θα τον βρίζουμε.  Το πολύ δύο μήνες μετά το διορισμό του οι γνωστοί αρκουδιάρηδες του πολιτικού μας πανηγυριού θα τον βγάλουν μεροληπτικό και φιλότουρκο, θα του αποδώσουν αλλότρια κίνητρα και φυσικά θα ζητήσουν από τον Αναστασιάδη να απαιτήσει την αποπομπή του.

Την περασμένη Κυριακή, 15 Απριλίου, διάβαζα στα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας “Ο Πολίτης” ότι ο κ. Αναστασιάδης διαβεβαίωσε κάποιους πολιτικούς αρχηγούς ότι δεν πρόκειται να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Γι’ αυτό προφανώς και τους βλέπετε τόσο ήρεμους, πράους και φιλικούς προς τον Αναστασιάδη. Επειδή “εξηνέννοιασαν” που λέμε. Όχι συνομιλίες και λύση τώρα, που το τρένο της διχοτόμησης προσεγγίζει στο τερματικό. Μα τι λέω “προσεγγίζει”; Έφτασε ήδη. “This is “Dihotomisis. Mind the Gap!”

 

Ανάρτησα το πιο κάτω άρθρο χθες, 16 Απριλίου 2018, λίγες ώρες πριν το δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί. Νομίζω πως και μετά το άρθρο αξίζει τον κόπο να το αναρτήσω ξανά:

Απόψε, στο …μυστικό δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί θα γίνει απλά ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση. Όσες υπογραφές κι αν μαζέψουν οι ομάδες πρωτοβουλίας για τη λύση, όσες εκδηλώσεις κι αν γίνουν στα οδοφράγματα η διχοτόμηση έχει δρομολογηθεί και οι Αναστασιάδης – Ακιντζί αντί για ηγέτες της λύσης και του Νόμπελ Ειρήνης, θα χρισθούν τελικά από την ιστορία οι ηγέτες της καταστροφής, αυτοί που οδήγησαν, ως έσχατοι και μοιραίοι μηχανοδηγοί, το τρένο της διχοτόμησης στο τέρμα. 

Της διχοτόμησης που δρομολογήθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και, στη διάρκεια όλων των ετών που πέρασαν από τότε, μεθοδεύτηκε με συγκεκριμένες χωριστικές δράσεις σε διάφορα επίπεδα, ώστε η ζωή κι ο χρόνος να την εμπεδώσουν ως μοιραία κι αναμενόμενη κατάληξη:

  • Στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, στη δεκαετία του 1960, με πραξικοπηματικές ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο αλλά και προβοκατόρικες πράξεις βίας, που προκάλεσαν επεισόδια και ένοπλες συγκρούσεις, με σκοπό να κυριαρχήσει το μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες.  
  • Με το πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, στις 15 Ιουλίου 1974 και την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 20 Ιουλίου 1974, που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα προκειμένου να εισβάλει στην Κύπρο. Διότι ο ξεριζωμός 170 χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια, τις περιουσίες και τις ζωές τους, καθώς κι η συνεπακόλουθη ντε φάκτο διχοτόμηση έπρεπε γίνει με βίαιο τρόπο, ώστε να μην φανεί ότι έγινε με τη συναίνεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων.
  • Με το δόγμα του ούτω καλούμενου “Μακροχρόνιου Αγώνα” (της απόλυτης απραξίας), που έδωσε στην Τουρκία την απόλυτη άνεση χρόνου να παγιώσει με την κατοχή τον γεωγραφικό και ψυχολογικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η απόλυτη απραξία από ελληνικής πλευράς αποδεικνείεται ως εκ του αποτελέσματος, αφού όχι μόνο δεν καταφέραμε να φύγει έστω και ένας Τούρκος στρατιώτης από τους 40 χιλιάδες, ή να αποτρέψουμε τον εποικισμό, ή να επιστρέψει έστω και ένας εκτοπισμένος στο σπίτι του, αλλά ούτε καν ένα καταδικαστικό ψήφισμα του ΟΗΕ που να κατονομάζει την Τουρκία ως ένοχη για παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο δεν έχουμε εξασφαλίσει. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε τον “Μακροχρόνιο Αγώνα” με τις γνωστές πολιτικές δυνάμεις να υπονομεύουν τις συνομιλίες, όποτε διεξάγονταν κάτω από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για λύση και να συνεχίζουν να το πράττουν, σαν να μην πέρασαν πέρασαν 43 ολόκληρα χρόνια κατοχής. Συνεχίζουν με την ίδια απατηλή ρητορική, από το 1974 μέχρι σήμερα, να διευκολύνουν την τουρκική πολιτική της διχοτόμησης.  

Διότι, ναι, η διχοτόμηση είναι η λύση που πρωτίστως εξυπηρετεί την Τουρκία. Γιατί; Μα διότι έτσι διασφαλίζει, χωρίς καμία απολύτως όχληση από τους Ελληνοκύπριους, τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε ένα αμιγώς τουρκικό κράτος, στο 40% του εδάφους της Κύπρου, που εκτείνεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και θα αποτελεί ζώνη ασφαλείας στο μαλακό υπογάστριο της. Ένα κράτος προτεκτοράτο, μέσα στο οποίο μπορεί να διατηρεί στρατό και να στέλνει έποικους, αρχικά ως οικονομικούς μετανάστες και στη συνέχεια ως πολιτογραφημένους πλέον πολίτες.  Επιπλέον, με τη διεθνή αναγνώριση αυτού του κράτους, θα μπορεί να το αναπτύξει οικονομικά, σε όλους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους δραστηριοποιείται και η Κυπριακή Δημοκρατία, με σκοπό να μας ανταγωνιστεί, διατηρώντας το συγκριτικό πλεονέκτημα της τεράστιας τουρκικής αγοράς, με την οποία θα συνδέεται το τουρκοκυπριακό κράτος. Με τον ειρηνικό αυτό τρόπο η Τουρκία θα επιδιώξει να μετατρέψει σε βάθος χρόνου την Κύπρο σε τουρκικό νησί, αφού οι Τούρκοι θα γίνουν πλειοψηφία ως προς τον αριθμό των κατοίκων αυτού του νησιού, ενώ το κράτος τους θα είναι οικονομικά ισχυρότερο.

Η διχοτόμηση βολεύει επίσης το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο. Διότι αυτοί έστησαν τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος σε δύο χωριστές περιοχές, όπως περίπου χωρίζουν τις περιοχές ελέγχου τους η σικελική μαφία και τα καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Στα ταράφια τους λοιπόν ο καθένας, έχουν διασφαλίσει τα κέρδη τους, σε τρέχοντα χρόνο αδιαφορώντας πλήρως για το τι θα γίνει στο μέλλον.

Το Τουρκοκυπριακό κατεστημένο ουδόλως ανησυχεί, αν σε 20 χρόνια οι Τουρκοκύπριοι θα είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς πλειοψηφία θα είναι πια οι εκ Τουρκίας έποικοι, οι οποίοι και θα διαμορφώσουν την πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και πολιτισμική κουλτούρα στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η τουρκοκυπριακή ελίτ ευελπιστεί ότι θα παραμείνει ευνοούμενη και υπό τις νέες συνθήκες.

Το Ελληνοκυπριακό κατεστημένο επίσης ουδόλως ανησυχεί. Διότι θα συνεχίσει να πλουτίζει, κατακλέβοντας με όλους τους δυνατούς τρόπους εμάς τους ηλίθιους, πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα για μια καλύτερη λύση που θα επιτύχουμε στο μακρινό μέλλον, που μάλλον χρονικά θα συμπίπτει με τη Δευτέρα Παρουσία. Ώστε με την ανάσταση των νεκρών, να επιστρέψουν και όλοι οι πρόφυγες στα σπίτια τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν με τη διχοτόμηση η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταντήσει σταδιακά η δεύτερη πληθυσμιακά και οικονομικά χώρα σ’ αυτό το νησί. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα παιδιά μας θα γίνουν μισταρκοί των Τούρκων, για να επιβιώσουν. Αν και όταν φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, αυτοί, προνομιούχοι και παραλήδες καθώς είναι, θα ανέβουν σε ένα αεροπλάνο και θα πάνε να ζήσουν αλλού. 

Εκείνοι που θα πάθουν τη μεγάλη ζημιά από τη διχοτόμηση είναι οι απλοί και μη προνομιούχοι Κύπριοι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Ουσιαστικά αυτή θα είναι η χειρότερη και μη αναστρέψιμη καταστροφή, στο τέλος μιας αλυσίδας εθνικών και οικονομικών καταστροφών που μας έχουν φορτώσει οι ηγεσίες μας εδώ και 58 τόσα χρόνια. Αλλά πότε τους έκοψε για το τι θα συμβεί στον απλό κόσμο και θα τους κόψει τώρα; 

Έχουμε πρόβλημα με τον τρελό του πανηγυριού.

Εξώφυλλο του γερμανικού Der Spiegel, από το 2016, με γελοιογραφία του Ερντογάν, σε σχέση με τη μανία του εναντίον του αντιπολιτευόμενου τύπου.

Με ένα μικρόφωνο μόνιμα στο χέρι, ο τρελός του πανηγυριού, που άλλοι τον λένε και σουλτάνο, δίνει τις καθημερινές του παραστάσεις πουλώντας μούρη στους πρόθυμους κλακέρ του.

Έχοντας φτύσει κανονικά τη Δύση, στη σφαίρα επιρροής της οποίας ανήκει θέλοντας και μη η Τουρκία, παίζει ριψοκίνδυνα παιχνίδια με τη φωτιά, χωρίς να συναισθάνεται ότι αυτά τα κόλπα δεν είναι για σαλτιμπάγκους σαν του λόγου του.

Δένοντας σε ψιλό μαντήλι την πονηρή λυκοφιλία του Πούτιν, την είδε περίπου Θεός. Σαρκάζει και κατσαδιάζει Κύπρο, Ελλάδα, Ισραήλ, Ευρώπη, Αμερική. Αποθρασύνεται και στέλνει στους γείτονές του επιδρομικούς στρατούς και πολεμικά πλοία. Κάνει του κεφαλιού του, χωρίς καν να υποψιάζεται ότι στο φινάλε θα το χάσει το κεφάλι του.

Η γειτονική του Συρία ρημάχτηκε από τον πόλεμο εφτά χρόνια τώρα. Γιατί; Διότι οι δυτικοί άπλωσαν το χέρι τους στα ταράφια του Πούτιν κι αυτός τους το έκοψε. Έδειξε ότι έχει τα κότσια να κρατήσει τη Συρία στη σφαίρα της δικής του επιρροής διά πυρός και σιδήρου. Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί κι εκατομμύρια πρόσφυγες, θύματα μιας παρανοϊκής πολιτικής διελκυστίνδας. Κι ο Ερντογάν νομίζει ότι μπορεί να παίξει παιχνίδια με τους δυτικούς, φλερτάροντας τον Πούτιν.

Ο Ρώσος δεν έχει κανένα θέμα να ανταποκρίνεται στο φλερτ του Ερντογάν, ξέροντας ότι αυτό προκαλεί εκνευρισμό, αμηχανία και γενικώς πρόβλημα στη Δύση. Ξέρει βέβαια ο Πούτιν ότι στο τέλος ο Ερντογάν θα φάει το κεφάλι του. Ο Ερντογάν είναι εκείνος που δεν το κατάλαβε ακόμη.

Το σίγουρο είναι ότι εμείς οι Κύπριοι έχουμε θέμα μ’ αυτόν τον εξυπνόβλακα. Κι όταν λέω “οι Κύπριοι” δεν εννοώ μόνο οι Ελληνοκύπριοι αλλά και οι Τουρκοκύπριοι. Αυτοί μάλιστα έχουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα, διότι εξαρτώνται κι οικονομικά απ’ αυτόν. Χώρια που διατηρεί και στρατό από 40 χιλιάδες άντρες στην Κύπρο. Η αγκαλιά του Ερντογάν δεν είναι πατρική, είναι θανάσιμη. Είναι ολοφάνερες οι προθέσεις του να τους αλλοτριώσει και να τους αφομιώσει, καταπίνοντας τους στο κροκοδείλιο στόμα του. 

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε και οι δύο κοινότητες των Κυπρίων, τόσο το καλύτερο. Ίσως καταφέρουμε επιτέλους να στήσουμε μια κοινή ασπίδα για να σώσουμε απ’ αυτόν τον παρανοϊκό την πατρίδα μας, εμάς και τα παιδιά μας.

Η “Νέα Στρατηγική” για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη “Νέα Στρατηγική” του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της “Νέας Στρατηγικής”. Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη “Νέα Στρατηγική” στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η “Νέα Στρατηγική” για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η “Νέα Στρατηγική” αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της “πρόταξης”, που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης “Νέας Στρατηγικής” αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η “Νέα Στρατηγική” υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η “Νέα Στρατηγική” θυμίζει την παροιμία “εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν”. ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό “αυνανισμό”.

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη “Νέα Στρατηγική” προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το “Σχέδιο Ανάν”, ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη “Νέα Στρατηγική” ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε “Νέα Στρατηγική” του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης “Νεας Στρατηγικής” του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η “Νέα Στρατηγική” για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η “συνεργασία” της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  “Νέα Στρατηγική” προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση “καλής γειτονίας” με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω “Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση”.  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του “πιο έξυπνου Έλληνα”,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η “Νέα Στρατηγική” για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο “δημοψήφισμα”, η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια “Νέα Στρατηγική” θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.