Αρχείο ετικέτας ΑΟΖ

ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝΕ

Η εταιρία K.V. Mediterranean Tours Limited προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Τουρκίας, ότι την εμποδίζει να εκμεταλλευτεί την περιουσία της στην Αμμόχωστο. Ο δικηγόρος της εταιρίας, Αχιλλέας Δημητριάδης, καταγγέλλει την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι κατέθεσε ανεπαρκείς και ατεκμηρίωτες παρατηρήσεις ενώπιον του ευρωπαϊκού δικαστηρίου, με κίνδυνο να χαθεί η υπόθεση των Βαρωσιωτών και να υπερισχύσει η θέση του μουσουλμανικού συμβουλίου Εβκάφ, ότι η Αμμόχωστος ανήκει σ’ αυτό κι όχι στους νόμιμους, προ του 1974, κατοίκους της.

Από την πλευρά της η νομική υπηρεσία (Γενική Εισαγγελία) κατηγορεί τον κ. Δημητριάδη ότι κατέθεσε την αγωγή χωρίς να συνεννοηθεί πρώτα με την κυβέρνηση κι ότι, οι παρατηρήσεις που η ίδια υπέβαλε στο ΕΔΑΔ, υπήρξαν προϊόν μελέτης και εισηγήσεων διεθνούς κύρους νομικών.

Είναι παρακινδυνευμένο για κάποιον (όπως εμένα), που βλέπει τα πράγματα απ’ έξω και δεν έχει επαρκή πληροφόρηση ή νομικές γνώσεις, να κρίνει ποια από τις δύο πλευρές έχει δίκιο. Οφείλω όμως να σημειώσω τα εξής:

Ο Αχιλλέας Δημητριάδης ήταν ο δικηγόρος που κέρδισε το 1989 ενώπιον του ΕΔΑΔ την πρώτη μεγάλη δίκη εναντίον της Τουρκίας, την προσφυγή της Τιτίνας Λοϊζίδου, η οποία έδωσε στην Κυπριακή Δημοκρατία και στους εκτοπισμένους ένα τεράστιο νομικό όπλο.

Ο Αχιλλέας Δημητριάδης ήταν επίσης ο δικηγόρος που καλούσε απεγνωσμένα τον κόσμο να μην προσφεύγει μαζικά στο ΕΔΑΔ εναντίον της Τουρκίας, επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, όταν άλλοι γνωστοί δικηγόροι τους προέτρεπαν να κάνουν εκείνη την ανοησία, πιστεύοντας ότι το Κυπριακό θα λυνόταν στο δικαστήριο (ενώ η κυβέρνηση Παπαδόπουλου σιωπούσε). Δυστυχώς τότε ο κ. Δημητριάδης δεν εισακούστηκε και το αποτέλεσμα ήταν οικτρό: το ΕΔΑΔ αναγνώρισε την Επιτροπή Αποζημιώσεων της Τουρκίας και του ψευδοκράτους και έστειλε τους εκτοπισμένους να αποταθούν σε αυτήν. Έκτοτε πολλοί εκτοπισμένοι έχουν πουλήσει τις περιουσίες τους στην Τουρκία.

Σήμερα ο κ. Δημητριάδης λέει ότι εδώ και καιρό η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας άλλαξε τη στάση της στο θέμα των προσφυγών. Δεν το παλεύει, λέει, το θέμα, είναι λες και δεν ενδιαφέρεται. Εκφράζει μάλιστα την αγωνία του ότι οι νόμιμοι (εκτοπισμένοι) κάτοικοι της Αμμοχώστου κινδυνεύουν να χάσουν τα δικαιώματά τους πάνω στις περιουσίες τους και να τα κερδίσει το Εβκάφ.

Δεν θέλω να πάρω κατηγορηματικά θέση εναντίον της νομικής υπηρεσίας και της κυβέρνησης, θέλω να αφήσω μια ελπίδα να αιωρείται ότι ξέρουν τι κάνουν, ότι δε θα μας πουλήσουν για άλλη μια φορά, για χάρη αλλότριων συμφερόντων αντί του εθνικού συμφέροντος, αλλά οφείλω να δηλώσω ότι εδώ και χρόνια έχω χάσει ολοκληρωτικά την εμπιστοσύνη μου στο σύστημα, στο κατεστημένο που μας κυβερνά, όπως έχω χάσει και την ελπίδα μου ότι μπορεί να περιμένουμε από αυτούς σωτηρία.

Είναι λοιπόν ο πειρασμός μεγάλος να ανατρέξω και πάλι στην παγιωμένη μου πεποίθηση ότι το κατεστημένο που μας κυβερνά διαχρονικά, σαν βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση, από το 1960 μέχρι σήμερα, δεν ενδιαφέρεται για την Κύπρο αλλά για την πάρτι του. Δεν ενδιαφέρεται για τον απλό κόσμο, εμάς δηλαδή τους Κύπριους πολίτες, αλλά για την τσέπη του. Έχω επίσης διατυπώσει σε πολλά άρθρα μου την ακλόνητη πεποίθησή μου ότι το ελληνοκυπριακό κατεστημένο θέλει τη διχοτόμηση της Κύπρου, για να συνεχίσει απρόσκοπτα να νέμεται την εξουσία και το δημόσιο χρήμα, χωρίς να έχει άλλους μέσα στα πόδια του. Οι Τουρκοκύπριοι ας κάνουν παιχνίδι μόνο στο δικό τους κομμάτι.

Κρύβοντας τη διχοτόμηση πάντοτε πίσω από ένα πατριωτικό προπέτασμα καπνού, υποστηρίζοντας τάχα πριν την εισβολή την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και μετά την εισβολή μια λύση τάχα καλύτερη και πιο δίκαιη από την (ρατσιστική, όπως την αποκαλούν) Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, το κατεστημένο αφήνει το χρόνο να περνά μέχρι να επουλώσει πλήρως τις πληγές του ξεριζωμού και του γεωγραφικού διαχωρισμού και να επιφέρει κατά τρόπο φυσικό και χωρίς διαμαρτυρίες τη διχοτόμηση της Κύπρου, την οποία επιδιώκει εξάλλου (για τους ίδιους αντίστοιχους λόγους) και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο όπως φυσικά και η Τουρκία, η οποία με τον τρόπο αυτό θα μετατρέψει σταδιακά την Κύπρο, με δημογραφικούς και οικονομικούς όρους, σε τουρκικό νησί.

Μπαίνω σε μεγάλο πειρασμό να μεταφράσω την καταγγελία του Αχιλλέα Δημητριάδη, περί αδιαφορίας της κυβέρνησης, σαν συνειδητή απόφαση του κατεστημένου ότι έφτασε πλέον η ώρα να προχωρήσουμε αποφασιστικά και αταλάντευτα προς τη λύση των δύο κρατών (τη διχοτόμηση) και μάλιστα, επειδή δεν τολμούν να διαπραγματευθούν τη διχοτόμηση, δε θα διεκδικήσουν καν εδαφικές αναπροσαρμογές κι έτσι θα κρατήσουν οι Τούρκοι όλα όσα πήραν το 1974, ακόμη και τις περιοχές που θα παίρναμε υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση, δηλαδή την Καρπασία, τη Μόρφου και το Βαρώσι. Θα μοιραστεί επίσης στη μέση και η ΑΟΖ, εξ’ ου και η Τουρκία κάνει παιχνίδι με τα πλοία της μέσα στα οικόπεδα που τελικά θα της παραχωρήσουμε.

Το τι θα γίνει με την Αμμόχωστο, αγαπημένοι μου Βαρωσιώτες, νομίζω το αντιλαμβάνεστε. Εσείς θα χάσετε τα δικαιώματα ιδιοκτησίας τα οποία θα περάσουν στο Εβκάφ. Στη συνέχεια, όταν θα ανοίξουν το Βαρώσι οι Τούρκοι, τα δικά μας σαΐνια θα σπεύσουν να κάνουν μαζί τους συνεταιριλίκια και μπίζνες, ενώ εσείς, που είστε στην απέξω, διότι δεν ανήκετε στην εκλεκτή ελίτ του κατεστημένου, θα μείνετε με θκυο σιείλη καμένα, που λέμε.

Κάποτε, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Διονύσης Σαββόπουλος τραγουδούσε για την Κύπρο ότι «δεν είναι οικόπεδο που το καταπατούνε…». Μα όχι, έκανε τελικά ο τραγουδοποιός μεγάλο λάθος. Είναι ακριβώς αυτό το πράγμα η Κύπρος: ένα οικόπεδο που το καταπατούνε εδώ και 60 χρόνια οι κλίκες της μαφίας, που το κυβερνά σαν βαθύ κράτος, φτιάχνοντας καριέρες και περιουσίες πάνω στην πλάτη μας.

Μόνη ελπίδα να σωθούμε είναι να βρούμε τον τρόπο να τους σαρώσουμε όλους με το φαράσι της αγανάκτησής μας και να τους πετάξουμε οριστικά και αλύπητα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Δυστυχώς όμως, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν έχουμε αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις, αφού αυτοί δεν αφήνουν κανέναν άλλον να ξεμυτίσει στα πολιτικά πράγματα, αν δεν τον έχουν μυήσει πρώτα στους κανόνες του παιχνιδιού.

Εισπνέουμε ανύποπτοι μπαρούτι και καμένη σάρκα…

Η απόσταση από την Κύπρο στη Συρία σε ευθεία γραμμή είναι 100 χιλιόμετρα. Ακριβώς όση κι η αντίστοιχη απόσταση από τη Λευκωσία στην Πάφο. Στη Συρία εδώ κι εφτά χρόνια μαίνεται ένας φριχτός πόλεμος, τον οποίο προκάλεσε μια απάνθρωπη, ιμπεριαλιστική διελκυστίνδα μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, για έλεγχο της περιοχής.

Σε εκατό χιλιόμετρα από εμάς σκοτώθηκαν μέχρι σήμερα πάνω 350 χιλιάδες άνθρωποι, αριθμός ίσος με τον μισό πληθυσμό της Κύπρου. Ανάμεσα σ’ αυτούς 35 χιλιάδες παιδιά κι άλλοι 75 χιλιάδες άμαχοι.  Οι πρόσφυγες ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια, είναι δηλαδή ίσαμε δυόμισι φορές τον πληθυσμό της Κύπρου. Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ χαρακτήρισε τη Συρία Κόλαση επί της Γης. 

Εκατό χιλιόμετρα δυτικά της Κόλασης βρισκόμαστε εμείς. Αν καθίσουμε βουβοί μια νύχτα σ’ ένα βράχο στις ακτές της Αμμοχώστου κοιτάζοντας τον ορίζοντα, μπορεί να φτάσουν στα αυτιά μας οι εκρήξεις των οβίδων, τα κλάματα των παιδιών, τα μοιρολόγια των μανάδων, τα βογγητά των τραυματιών, ο επιθανάτιος ρόγχος καθενός ανθρώπου που σκοτώνεται. Κάποιες φορές μας πλακώνει σκόνη απ’ τη Συρία, ανάμικτη με μπαρούτι και καμένη ανθρώπινη σάρκα, καθώς ανύποπτοι εμείς την εισπνέουμε, συνεχίζοντας την καθημερινή μας ρουτίνα. 

Ανύποπτοι εμείς και …στον κόσμο μας. Λες κι όλα αυτά δεν συμβαίνουν εκατό χιλιόμετρα πιο κάτω αλλά εκατό εκατομμύρια έτη φωτός, σε κάποιο μακρινό γαλαξία που δεν τον βλέπεις με γυμνό μάτι. Νομίζουμε πώς είμαστε ένας ξεχωριστός λαός, ο αγαπημένος του Θεού, που ζει προνομιακά στον ομφαλό της Γης. Δεν συνειδητοποιούμε ότι στην πραγματικότητα ζούμε στον ομφαλό μιας φλεγόμενης από συρράξεις περιοχής που προσδιορίζεται γεωγραφικά ως Μέση Ανατολή. 

Καθώς είμαστε δεν είμαστε σε πληθυσμό ίσαμε μια πόλη της Συρίας, κάποιοι από εμάς διαθέτουν την …υπερκόσμια αυτοσυναίσθηση ότι είμαστε οι Power Rangers του πλανήτη. Ότι έχουμε τη δύναμη να επιβάλουμε το δίκαιο (όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε), έχοντας στη διάθεσή μας κάθε φορά ένα μπουφέ από επιλογές δράσεων, καθώς είμαστε η Κυπριακή Δημοκρατία, μια διεθνώς αναγνωρισμένη χώρα, μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία μάλιστα διαθέτει και μια εξαιρετικά πλούσια ΑΟΖ. Δεν έχει σημασία ποια είναι κάθε φορά η γεωπολιτική συγκυρία, ούτε πώς έχουν διαμορφωθεί τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και σίγουρα δεν μας απασχολεί πόσο βάσιμη ηχεί η επιχειρηματολογία μας στην κρίση της διεθνούς κοινότητας. Τίποτε απολύτως δεν περιορίζει στην επιστημονική μας φαντασία το σενάριο ότι μπορούμε να επιτύχουμε τα πάντα. 

Ως εδώ βέβαια η αξιολύπητή μας αυταπάτη κινείται, αν μη τι άλλο, μέσα στα όρια διεθνών αρχών και διακηρύξεων. Μπορεί δηλαδή ο ξένος να κατανοήσει γιατί σκεφτόμαστε έτσι και  να χαμογελάσει πικρά κουνώντας το κεφάλι, καθώς την ίδια στιγμή θα λέει από μέσα του την παροιμία “κούνια που σας κούναγε κι εσάς, καημένοι μου”, για να μας αφήσει έπειτα να ανακαλύψουμε φτου κι απ’ την αρχή τη σκληρή πραγματικότητα που ξεχάσαμε. Διότι παρόλο που φάγαμε κι άλλες φορές το κεφάλι μας, ένας ακατάληπτος τσαμπουκάς διαγράφει κάθε φορά απ’ τη μνήμη μας τα όσα τραβήξαμε πριν και μας σπρώχνει ξανά στα ίδια και τα ίδια. 

Κάποιοι μάλιστα πιστεύουν ότι θα τρομάξει η Τουρκία αν ενισχύσουμε περαιτέρω την Εθνική Φρουρά. Νομίζουν πως, αν ξοδέψουμε αρκετά δισεκατομμύρια παραπάνω, στερώντας τα από την υγεία, την παιδεία, το κοινωνικό κράτος και τα έργα κοινής ωφελείας, θα μπορούμε να αντιπαραταχθούμε απέναντι σε ένα στρατό που διαθέτει 510 χιλιάδες στρατιώτες ξηράς, 4,563 τανκς, 426 πολεμικά αεροκάφη, 48 χιλιάδες άνδρες στο ναυτικό, 14 υποβρύχια, 17 φρεγάτες, 6 κορβέτες, 46 περιπολικά σκάφη, 5 αποβατικά πλοία και 46 αποβατικά σκάφη.  Φέρνουν σαν παράδειγμα προς μίμηση τον Ισραήλ, ξεχνώντας ότι η χώρα αυτή αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση, ότι βρίσκεται υπό την προστασία των ΗΠΑ κι ότι γι’ αυτό το λόγο κατάφερε από τη δεκαετία του 1960 να αναπτύξει πυρηνικό οπλοστάσιο, κι είναι σύμφωνα με δημοσιεύματα η 5η μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο, με 80 πυρηνικές κεφαλές σύμφωνα με την Guardian ή μέχρι και 350 σύμφωνα με άλλα δημοσιεύματα. Ναι, κάποιοι φαντασιώνονται ότι έχει η Κύπρος τη δυνατότητα να γίνει Ισραήλ. 

Υπάρχουν ακόμη κι οι εντελώς “κούκου” που γράφουν στα κοινωνικά δίκτυα ότι μόνο με πόλεμο θα μπορέσουμε να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας. Καλά αυτοί χρειάζονται επειγόντως ζουρλομανδύα, διότι δεν είναι απλά τρελοί. Τρελοί μπορεί να είμαστε όλοι μας σε κάποιο βαθμό. Αυτοί είναι τρελοί για δέσιμο. Ας περιοριστούν λοιπόν στον εθνικιστικό τους αυνανισμό, τραγουδώντας εμβατήρια τη στιγμή της εκσπερμάτωσης κι ας μην αποκαλύπτονται δημοσίως.

Ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι. Είναι πόνος, είναι καταστροφή, είναι θάνατος. Ούτε ο λαϊκισμός έχει θέση αυτή την κρίσιμη ώρα. Οι σαλτιμπάγκοι κι οι παλιάτσοι ας βγουν να κάνουν το σόου τους στο ψυχαγωγικό μέρος του τσίρκου. Όχι την ώρα που βγήκαν απ’ το κλουβί τους τα λιοντάρια. Καιρός να μαζέψουμε επιτέλους όση σοβαρότητα μας απέμεινε, σε μια στιγμή που η πατρίδα μας, δηλαδή εμείς και τα παιδιά μας, βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Αυτή τη στιγμή απαιτείται λογική, σύνεση κι υπευθυνότητα, για λεπτούς πολιτικούς χειρισμούς. Για να μην τα χάσουμε όλα στο τέλος: και τον φυσικό μας πλούτο και την ίδια την πατρίδα μας και την τελευταία μας ελπίδα σε τούτο τον τόπο. 

Έχουμε πρόβλημα με τον τρελό του πανηγυριού.

Εξώφυλλο του γερμανικού Der Spiegel, από το 2016, με γελοιογραφία του Ερντογάν, σε σχέση με τη μανία του εναντίον του αντιπολιτευόμενου τύπου.

Με ένα μικρόφωνο μόνιμα στο χέρι, ο τρελός του πανηγυριού, που άλλοι τον λένε και σουλτάνο, δίνει τις καθημερινές του παραστάσεις πουλώντας μούρη στους πρόθυμους κλακέρ του.

Έχοντας φτύσει κανονικά τη Δύση, στη σφαίρα επιρροής της οποίας ανήκει θέλοντας και μη η Τουρκία, παίζει ριψοκίνδυνα παιχνίδια με τη φωτιά, χωρίς να συναισθάνεται ότι αυτά τα κόλπα δεν είναι για σαλτιμπάγκους σαν του λόγου του.

Δένοντας σε ψιλό μαντήλι την πονηρή λυκοφιλία του Πούτιν, την είδε περίπου Θεός. Σαρκάζει και κατσαδιάζει Κύπρο, Ελλάδα, Ισραήλ, Ευρώπη, Αμερική. Αποθρασύνεται και στέλνει στους γείτονές του επιδρομικούς στρατούς και πολεμικά πλοία. Κάνει του κεφαλιού του, χωρίς καν να υποψιάζεται ότι στο φινάλε θα το χάσει το κεφάλι του.

Η γειτονική του Συρία ρημάχτηκε από τον πόλεμο εφτά χρόνια τώρα. Γιατί; Διότι οι δυτικοί άπλωσαν το χέρι τους στα ταράφια του Πούτιν κι αυτός τους το έκοψε. Έδειξε ότι έχει τα κότσια να κρατήσει τη Συρία στη σφαίρα της δικής του επιρροής διά πυρός και σιδήρου. Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί κι εκατομμύρια πρόσφυγες, θύματα μιας παρανοϊκής πολιτικής διελκυστίνδας. Κι ο Ερντογάν νομίζει ότι μπορεί να παίξει παιχνίδια με τους δυτικούς, φλερτάροντας τον Πούτιν.

Ο Ρώσος δεν έχει κανένα θέμα να ανταποκρίνεται στο φλερτ του Ερντογάν, ξέροντας ότι αυτό προκαλεί εκνευρισμό, αμηχανία και γενικώς πρόβλημα στη Δύση. Ξέρει βέβαια ο Πούτιν ότι στο τέλος ο Ερντογάν θα φάει το κεφάλι του. Ο Ερντογάν είναι εκείνος που δεν το κατάλαβε ακόμη.

Το σίγουρο είναι ότι εμείς οι Κύπριοι έχουμε θέμα μ’ αυτόν τον εξυπνόβλακα. Κι όταν λέω “οι Κύπριοι” δεν εννοώ μόνο οι Ελληνοκύπριοι αλλά και οι Τουρκοκύπριοι. Αυτοί μάλιστα έχουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα, διότι εξαρτώνται κι οικονομικά απ’ αυτόν. Χώρια που διατηρεί και στρατό από 40 χιλιάδες άντρες στην Κύπρο. Η αγκαλιά του Ερντογάν δεν είναι πατρική, είναι θανάσιμη. Είναι ολοφάνερες οι προθέσεις του να τους αλλοτριώσει και να τους αφομιώσει, καταπίνοντας τους στο κροκοδείλιο στόμα του. 

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε και οι δύο κοινότητες των Κυπρίων, τόσο το καλύτερο. Ίσως καταφέρουμε επιτέλους να στήσουμε μια κοινή ασπίδα για να σώσουμε απ’ αυτόν τον παρανοϊκό την πατρίδα μας, εμάς και τα παιδιά μας.

Νικητές ή νικημένοι;

ÊÕÐÑÏÓ - ÅÐÉÓÊÅØÇ ÔÏÕ ÊÕÐÑÉÏÕ ÐÑÏÅÄÑÏÕ ÄÇÌÇÔÑÇ ×ÑÉÓÔÏÖÉÁ ÓÔÇÍ ÐËÁÔÖÏÑÌÁ "ÏÌÇÑÏÓ" (EUROKINISSI // ÃÑÁÖÅÉÏ ÔÕÐÏÕ ÊÁÉ ÐËÇÑÏÖÏÑÉÙÍ ÊÕÐÑÏÕ / ×ÑÉÓÔÏÓ ÁÂÑÁÁÌÉÄÇÓ)Για τις μεγάλες δυνάμεις η λύση του Κυπριακού είναι επείγουσα προτεραιότητα, προκειμένου να υλοποιηθούν οι υψίστης γεωπολιτικής σημασίας διεθνείς ενεργειακοί σχεδιασμοί σε σχέση με την περιοχή μας. Η λύση που επιθυμούν οι ΗΠΑ δεν είναι ένα «όπως όπως κλείσιμο» όπως ισχυρίζονται κάποιοι αφελείς. Θα επιδιώξουν μια επωφελή για όλες τις πλευρές (win-win) συμφωνία, με διασφαλισμένα τα λειτουργικά της χαρακτηριστικά, ώστε να μην προκληθεί νέα ανάφλεξη που θα τινάξει στον αέρα συμφέροντα δισεκατομμυρίων.

Σ’ αυτή τη διαδικασία έχουμε δύο επιλογές: είτε να συνεργαστούμε έξυπνα. διορατικά και σαφώς διεκδικητικά, με στόχο να κερδίσουμε το μάξιμουμ στο Κυπριακό από την ευνοϊκότατη για εμάς συγκυρία, είτε να μείνουμε απέξω και να χάσουμε για πάντα, όχι μόνο τη μισή Κύπρο αλλά και κάθε πιθανότητα να βγούμε γρήγορα από τη δίνη της οικονομικής κρίσης. Διότι δεν έχω καμία αμφιβολία ότι, αν θέσουμε σε κίνδυνο τα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων, από μια ανεξήγητη (γι’ αυτούς) ξεροκεφαλιά μας, οι συνέπειες θα έχουν για εμάς βαρύτατο κόστος.

H Noble ανακοίνωσε ποσότητα φυσικού αερίου στο οικόπεδο 12 μικρότερη από τη μίνιμουμ που χρειαζόμαστε, για να φτιάξουμε το χερσαίο μας τερματικό. Την ίδια ώρα και για πολύ καιρό τώρα, το Ισραήλ παρουσιάζεται απρόθυμο να προσθέσει δικό του φυσικό αέριο, ώστε επιτέλους να συμφέρει η κατασκευή του. Είναι προφανές λοιπόν ότι οι όποιες εξελίξεις στο κρίσιμο αυτό θέμα αναβάλλονται  -για ευνόητους λόγους- μέχρι να λυθεί το Κυπριακό.

Τονίζω ότι η πλευρά μας βρίσκεται, ίσως για πρώτη φορά, μπροστά σε μια τόσο ευνοϊκή συγκυρία, για να επιτύχει την καλύτερη δυνατή λύση. Η Τουρκία, μετά την παταγώδη αποτυχία της εξωτερικής της πολιτικής να το παίξει «αφεντικό» στις ταραγμένες αραβικές χώρες, προσπαθεί τώρα να συνέλθει από τα ηχηρά χαστούκια που εισέπραξε από το αόρατο χέρι των ΗΠΑ, που υποκίνησαν την τελευταία κρίση στη χώρα. Στην παρούσα συγκυρία η Κύπρος κατέχει μια ευνοϊκή θέση στους σχεδιασμούς των Αμερικανών και των Ισραηλινών, ενώ αντίθετα η Τουρκία κάθεται στο σκαμνί του κακού μαθητή. Θα ήταν τεράστια πολιτική ανοησία να βρεθούμε εμείς σ’ αυτή τη θέση αντί της Τουρκίας.

Δεν επιχειρώ να κινδυνολογήσω, αλλά οφείλω να κάνω μια εκτίμηση: Αν η διαδικασία των συνομιλιών εκτροχιαστεί εξ αιτίας της δικής μας πλευράς, το πιο πιθανό σενάριο που θα προκύψει είναι η διχοτόμηση, με αναβάθμιση (με ή χωρίς αναγνώριση) του ψευδοκράτους, και η μεταφορά Ισραηλινού φυσικού αερίου στην Τουρκία μέσω των κατεχομένων. Στην περίπτωση αυτή, τα κυπριακά κοιτάσματα θα παραμείνουν αναξιοποίητα, με την πρόφαση ότι δεν επείγει η ανόρυξή τους και η Κυπριακή Δημοκρατία θα εξαναγκαστεί σε μεταγενέστερο στάδιο να προσυπογράψει τη διχοτόμηση, προκειμένου να ανορυχθούν οι υδρογονάνθρακες.

Το πιο πάνω σενάριο είναι σαφώς πολύ πιο ρεαλιστικό από τις νοσηρές θεωρίες συνομωσίας που διασπείρονται στο λαό, για να του δημιουργήσουν φοβία έναντι της λύσης. Διότι αποτελεί τη συνέχεια των όσων έχουμε δει μέχρι σήμερα να συμβαίνουν και όσοι έχουν την ικανότητα να το εικονοποιήσουν στο μυαλό τους, θα δουν μπροστά τους να ξετυλίγεται ένας εφιάλτης, με τον λαό αυτό να παραμένει στη μιζέρια της οικονομικής κρίσης για πολλά χρόνια ακόμη, με την κατεχόμενη Κύπρο οριστικά χαμένη και με ένα ψευδοκράτος δίπλα μας πολύ πιο ανεπτυγμένο σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή εδώ και αρκετούς μήνες έχουν άρωμα υδρογονανθράκων. Τα κοιτάσματα που βρέθηκαν στη λεκάνη της Λεβαντίνης και στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας διέγειραν το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες έσπευσαν πρώτα να καθορίσουν τις ζώνες επιρροής τους και στη συνέχεια να προωθήσουν μετ’ επιτάσεως τη διευθέτηση των διενέξεων.  

Είδαμε ξαφνικά τη Δύση να υποχωρεί από την συριακή κρίση και τη Ρωσία να αναλαμβάνει πλέον πρωτοβουλίες τερματισμού του πολέμου, ενώ και πάλι με παρέμβαση της Ρωσίας επιτεύχθηκε η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, που επέτρεψε στη χώρα αυτή να βελτιώσει στη συνέχεια θεαματικά τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και τη Δύση γενικότερα.

Το Ισραήλ άρχισε ήδη να πουλά αέριο στους (αντίπαλούς του) Παλαιστίνιους, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνει τις σχέσεις του με την Τουρκία και οι πληροφορίες που ψιθυρίζονται φέρουν τον εμπορικό μας εταίρο να ετοιμάζεται για πώληση αερίου στη χώρα αυτή ή μεταφορά του με αγωγό μέσω αυτής. Θα πρέπει συνεπώς να θεωρούμε δεδομένο ότι οι σχεδιασμοί των δυτικών περιλαμβάνουν και την Τουρκία και θα προχωρήσουν είτε με είτε χωρίς τη δική μας συναίνεση.

Είναι λοιπόν η ώρα των ώριμων και συνετών αποφάσεων, στην πορεία της διαπραγμάτευσης για μια λύση δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη, που θα αποβεί προς το συμφέρον όχι μόνο του συνόλου του κυπριακού λαού αλλά και της περιοχής ολόκληρης.