Όλα τα άρθρα του/της Constantinos Odysseos

Φαλιρίσαμε έπειτα από σοβαρή προεργασία…

ILIADES - STAVRAKIS“Ο Χαρίλαος Σταυράκης ήταν υπεύθυνος για την εξαγορά της (προβληματικής) ρωσικής τράπεζας Uniastrum, όπως και γενικά για τις εργασίες της Τράπεζας Κύπρου στη Ρωσία”, είπε σήμερα στη Διερευνητική ο πρώην επικεφαλής της τράπεζας Ανδρέας Ηλιάδης. Άσχετο ίσως, αλλά το σημειώνω: φεύγοντας από την Τράπεζα ο κ. Σταυράκης (υπεύθυνος για τις δουλειές στη Ρωσία) διορίστηκε υπουργός Οικονομικών του κ. Χριστόφια…

Εν πάση περιπτώσει ο κ. Ηλιάδης είπε ότι η Τράπεζα Κύπρου έκανε σοβαρή προεργασία πριν αγοράσει την φαλιρισμένη ρωσική τράπεζα, όπως -υποθέτω- έκανε επίσης σοβαρή προεργασία πριν αγοράσει και τα ελληνικά ομόλογα, την ώρα που τα ξεφορτώνονταν οι Γερμανοί.

Προφανώς το φαλίρισμα της Τράπεζας Κύπρου όπως και της κυπριακής οικονομίας γενικότερα έγινε έπειτα από σοβαρή προεργασία!

Απαράδεκτοι και αδικαιολόγητοι να του κόψουν 1 εκατομμύριο!

ILIADES - DIEREVNITIKI“Ήμουν ο μόνος άνθρωπος στην Κύπρο που δεν πήρε το Ταμείο Προνοίας του. Δικαιούμουν 3,4 εκατομμύρια ευρώ Ταμείο Προνοίας και το Διοικητικό Συμβούλιο ενέκρινε, λίγο πριν τον Φεβρουάριο του 2013, 2,3 εκατομμύρια, χωρίς να δοθεί δικαιολογία!

Αυτό το παράπονο εξέφρασε σήμερα ενώπιον της Διερευνητικής Επιτροπής για την Οικονομία, ο τραπεζίτης που πήρε τη μεγάλη απόφαση να αγοράσει η Τράπεζα Κύπρου τα άρρωστα ελληνικά ομόλογα, που είχε ως αποτέλεσμα να βουλιάξει η οικονομία της Κύπρου.

Να το κοιτάξουν αυτό οι συντεχνίες και οι ανθρωπιστικές οργανώσεις. Δεν είναι δυνατόν ένας υπάλληλος να δικαιούται 3.4 εκατομμύρια και να του δίνουν μόνο 2.3!!!! Έλεος δηλαδή! Επειδή καταστράφηκε η Κύπρος από τις αποφάσεις του, έπρεπε να του δώσουν ΜΟΝΟ 2.3 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ;;; Μα από πού κι ως πού;;

Αύριο δεν θα μας κάνουν κι εμάς το ίδιο με ανάλογες … φτηνές δικαιολογίες; Δηλαδή θα επιτρέψουμε να κόβουν από τον κάθε φτωχό εργαζόμενο 1-2 εκατομμύρια από τα λεφτά που δικαιούται να πάρει φεύγοντας από τη δουλειά του;;; Επειδή τάχατες πήρε καταστροφικές αποφάσεις;;; Για όνομα του Θεού! Να κατέβουμε σε διαδηλώσεις να πάρει πίσω το εκατομμύριο του ο κ. Ηλιάδης!

Να διώξουμε επιτέλους την Τουρκία από την Κύπρο!

αγνοουμενοιΜε το που έγινε το πραξικόπημα, όλοι ήξεραν ότι τα τουρκικά αποβατικά είχαν ξεκινήσει. Εμείς οι μεγαλύτεροι θυμόμαστε ακόμα και τον τουρκοκυπριακό ραδιοσταθμό Μπαϊράκ να μας το λέει απερίφραστα και στα ελληνικά: “Η Τουρκία έρχεται να προστατέψει τα παιδιά της”. Στις 19 του Ιούλη τα πλοία ήταν ήδη κοντά. Τα βλέπαμε με γυμνό μάτι.

Παρόλα αυτά, το τάγμα που είχε την ευθύνη για τα πολυβολεία στον Πενταδάκτυλο, εκείνα που θα μπορούσαν να χτυπήσουν τις αποβατικές δυνάμεις, στάληκε στην Πάφο για να καταπνίξουν την αντίσταση στο πραξικόπημα. Κι όταν επέστρεψε στις 19 του Ιούλη στη Λευκωσία, αντί να σταλεί στην Κερύνεια, διατάχθηκε να παραμείνει στο στρατόπεδο της Αθαλάσσας. Η διαταγή να πάει στην Κερύνεια ήρθε την επόμενη ημέρα στις 10:00 το πρωί, την ώρα δηλαδή που βομβάρδιζαν τα τουρκικά αεροπλάνα. Μάλιστα η διαταγή προέβλεπε κίνηση σε φάλαγγα στον δρόμο, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Τα τουρκικά μαχητικά χτύπησαν το τάγμα στον Κοντεμένο και ο δρόμος γέμισε νεκρά παιδιά, που οι προδότες τα έστειλαν σαν πρόβατα στη σφαγή.

Όλα τα έγγραφα και τεκμήρια αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η τουρκική εισβολή ήταν προσχεδιασμένη, με τη σύμφωνο γνώμη της χούντας. Δεν μπορεί η στρατιωτική κυβέρνηση να μην είχε αντίληψη των στρατιωτικών κινήσεων και προθέσεων της Άγκυρας, κινήσεις και προθέσεις που ήταν εξάλλου γνωστές σε όλους ακόμη και πριν από το πραξικόπημα. Ο Μακάριος είχε πολλές φορές προειδοποιήσει ότι τυχόν εκτροπή από τη συνταγματική τάξη στην Κύπρο θα προκαλούσε  τουρκική εισβολή και φυσικά δεν το έλεγε ή το ήξερε μόνο ο Μακάριος.

Το πρώτο ερώτημα είναι γιατί η χούντα συναίνεσε σε τουρκική εισβολή. Το δεύτερο ερώτημα είναι ποιοι άλλοι εκτός από την χούντα, εδώ στην Κύπρο, ήξεραν και γιατί επίσης συναίνεσαν (δεν μιλώ για εκείνους που πίστευαν στην Ένωση και τους εκμεταλλεύθηκαν οι προδότες).  Η απάντηση είναι ξεκάθαρη μέσα στο δικό μου μυαλό. Φαίνεται ότι κάποιοι πείσθηκαν πως η καλύτερη λύση για την Κύπρο ήταν η διπλή ένωση: να δώσουμε δηλαδή στην Τουρκία ένα μέρος της Κύπρου με έξοδο προς τη θάλασσα (Κερύνεια), να “μαντρίσει εκεί όλους τους Τουρκοκύπριους” ώστε να μας αφήσουν ήσυχους στο υπόλοιπο του νησιού να κάνουμε τη Ένωση.

Εκείνη η λύση (που την είχαμε ουσιαστικά απορρίψει όταν ο Μακάριος απέρριψε το σχέδιο Άτσεσον το 1964) είναι το αντίστοιχο της λύσης που έχουν σήμερα στο μυαλό τους κάποιοι δικοί μας εδώ, που παριστάνουν μάλιστα τους πλέον ανένδοτους και ασυμβίβαστους πατριώτες.  Σήμερα, επειδή πια δεν μπορούμε να μιλούμε ούτε για ένωση ούτε για διπλή ένωση, φαίνεται ότι το όραμά τους είναι η δημιουργία δύο εντελώς ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, ώστε να μην υποχρεωθούμε να μοιραζόμαστε τη διακυβέρνηση της χώρας με τους Τουρκοκύπριους. Αυτοί λοιπόν οι “υπερπατριώτες” (όπως και τότε οι αντίστοιχοι “υπερπατριώτες” των δεκαετιών του 60 και του 70)  δεν τολμούν να πουν ξεκάθαρα στο λαό αυτά που σκέφτονται,  διότι το να δώσεις έστω και μια σπιθαμή της πατρίδας σου στον εθχρό για να σε αφήσει ήσυχο είναι προδοσία.  Οπότε περιμένουν το χρόνο να την επιβάλει μόνιμα και οριστικά, πολεμώντας στο μεταξύ κάθε πρωτοβουλία για λύση του κυπριακού πάνω στη συμφωνημένη εδώ και 36 χρόνια βάση των συνομιλιών.

Επιμένω να λέω ότι όλα όσα συνέβησαν από το 1960 μέχρι σήμερα ήταν προσχεδιασμένα. Τα αιματηρά γεγονότα, τα οποία πλήρωσε πολύ ακριβά αυτός ο λαός, το δράμα των συγγενών των νεκρών και των αγνοουμένων και τα βάσανα των προσφύγων έδωσαν τροφή για ωραία συνθήματα και κούφια λόγια, που εύκολα  τα επαναλαμβάνουν κάποιοι πολιτικάντηδες  (σχεδόν με το ίδιο λεκτικό όπως εκείνο του Μακαρίου) σε κάθε ευκαιρία και κυρίως σε κάθε μια από τις 39 μέχρι σήμερα επετείους της μεγαλύτερης ήττας του Ελληνισμού στην Κύπρο.

Αλλά η οριστική ήττα, που θα σημαίνει τουρκοποίηση, όχι μόνο της μισής αλλά ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της Κύπρου σε μερικά χρόνια από σήμερα, είναι η λύση των 2 κρατών, που με άλλα λόγια ονομάζεται “διχοτόμηση”. Αυτή η λύση ήταν και είναι ακόμη ο μεγάλος στόχος της Τουρκίας και σίγουρα η τουρκική διπλωματία είναι πολύ πιο σοφή από τους ανόητους εκείνους Ελληνοκύπριους που πιστεύουν ότι αυτή η λύση βολεύει κι εμάς…

Πέρασαν από την εισβολή 39 χρόνια. Είναι καιρός επιτέλους να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας από τα τουρκικά στρατεύματα κι από τον έλεγχο της Τουρκίας και να τερματίσουμε τον παράνομο εποικισμό, που αποτελεί το μεγαλύτερο κίνδυνο αλλοίωσης της δημογραφικής σύνθεσης του πληθυσμού, διότι αυτός θα επιφέρει την τουρκοποίηση. Οφείλουμε να διαπραγματευθούμε με σύνεση, αγωνιστικότητα και διεκδικητικότητα, ώστε να επιτύχουμε όσο γίνεται πιο σύντομα μια δίκαιη και οπωσδήποτε λειτουργική λύση του Κυπριακού.

39 χρόνια όλο κούφια λόγια σε βαρετή επανάληψη…

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ39η επέτειος…

Συγκινητικές ομιλίες, όρκοι, διακηρύξεις, συνθήματα… Στην ίδια ενοχλητικά τυπική κι ολοφάνερα  υποκριτικη ετήσια επανάληψη.

Σαν επιμνημόσυνα πομπώδη λογύδρια, στο μνημόσυνο μιας πατρίδας που δολοφονήθηκε κάποτε στο μακρινό παρελθόν… Σ’ ένα μνημοσυνο όπου μαζεύονται οι συγγενείς για πιτούλες και καφέ καθώς και για συζητήσεις άσχετες με το μακαρίτη…

Παρόλο που κάποιοι από αυτούς βαρύνονται με την υποψία της συνενοχής…

“Μες στο μετάξι κρύβονταν της Ίντιας οι σκορπιοί…”

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΤο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 ήταν χωρίς αμφιβολία πράξη εσχάτης προδοσίας. Διότι έδωσε στην Τουρκία την αφορμή να εισβάλει στην Κύπρο, για να σώσει τάχατες τους Τουρκοκύπριους, πραγματοποιώντας έτσι ένα αποφασιστικό βήμα προς τη διχοτόμηση του νησιού, που αποτελούσε στόχο της από το 1955. Η διαχωριστική γραμμή Αττίλα είχε εμφανιστεί σε χάρτες της Κύπρου (τουρκικής και βρετανικής προελεύσεως) πολλά χρόνια πριν από το 1974, οπότε είναι εύλογο να υποψιάζεται κανείς ότι όλα όσα συνέβησαν τόσο πριν όσο και μετά την τουρκική εισβολή – μέχρι και σήμερα ακόμη- ήταν προσχεδιασμένα, για να μας οδηγήσουν στο μόνιμο διαχωρισμό, στη διχοτόμηση της πατρίδας μας.

220px-Τουρκική_Εισβολή_στην_Κυπριακή_Δημοκρατία_1974Το βασανιστικό ερώτημα “γιατί” δεν αφορά την Τουρκία και την εξαρτώμενη από αυτήν τουρκοκυπριακή κοινότητα, διότι εκείνοι ό,τι έκαναν το έκαναν για να εξυπηρετήσουν τους εθνικούς τους στόχους.  Αφορά δικούς μας, Ελληνοκύπριους πολιτικούς και μη, που παρουσιάζονταν ως οι μεγαλύτεροι πατριώτες σ’ αυτό τον τόπο, αλλά με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους έβαλαν νερό στο μύλο της Τουρκίας, διευκολύνοντας σε κάθε περίπτωση την πολιτική της. 

Η διερεύνηση του λεγόμενου “Φακέλου της Κύπρου” από την κυπριακή Βουλή των Αντιπροσώπων, αντανακλά το επίπεδο της κυπριακής πολιτικής κουλτούρας. Μια εργασία πρόχειρη, εξοργιστικά επιφανειακή χωρίς πολιτικό προβληματισμό, χωρίς ειλικρινή πρόθεση για αναζήτηση της πλήρους αλήθειας πίσω από τις ενίοτε επιφάσεις, ένα κολλάζ πολιτικών και κομματικών πεποιθήσεων, επιδιώξεων και συμφερόντων, που θα είναι χρήσιμο στον ιστορικό του μέλλοντος μόνο σαν τεκμήριο της ανεπάρκειας εκείνων που οδήγησαν αυτό τον τόπο στο πολιτικό και οικονομικό φαλιμέντο. 

ΕΓΓΡΑΦΑΠολλά απόρρητα έγγραφα και μαρτυρίες φυλάσσονται στα άδυτα του ελληνικού κράτους και δεν έχουν δοθεί ποτέ στη δημοσιότητα, ούτε καν στη διάθεση των Κυπρίων βουλευτών που τα ζήτησαν. Συνεπώς πολλά βασανιστικά ερωτήματα που αιωρούνται εδώ για δεκαετίες πάνω από τις συνέπειες των τότε καταλυτικών γεγονότων, απαντώνται μέχρι στιγμής με εικασίες και χωρίς την απαιτούμενη τεκμηρίωση. Υποψιάζομαι πως, όταν κάποτε δημοσιοποιηθούν, θα είναι πλέον χρήσιμα μόνο για … επιστημονική ιστορική έρευνα. 

Η ουσία παραμένει ότι ποτέ δεν τιμωρήθηκαν εκείνοι που οργάνωσαν και – παρά τις προειδοποιήσεις για το τι θα συνέβαινε- εκτέλεσαν το πραξικόπημα. Είτε το έκαναν από πολιτική μωρία, είτε διότι ξεγελάστηκαν από ξένες δυνάμεις, είτε ακόμη διότι πίστεψαν ότι η διχοτόμηση ήταν η μόνη λύση, το σφάλμα τους ήταν ολέθριο, ισοδυναμεί με έγκλημα μαζικής μορφής, εις βάρος ενός ολόκληρου λαού (πέρα κι από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στη διάρκεια του πραξικοπήματος) και το γεγονός ότι έμειναν ατιμώρητοι, μπορεί να μην έχει να κάνει με τη μεγαλοψυχία του συστήματος, αλλά να σχετίζεται με την αλήθεια που ποτέ δεν μάθαμε μέχρι σήμερα. 

Θα ήθελα σ’ αυτό το άρθρο να κάνω μια πολύ συνοπτική αναδρομή γεγονότων του πραξικοπήματος αλλά και προηγούμενων χρόνων, διατυπώνοντας ταυτόχρονα και κάποια ερωτήματα.

Στις 15 Ιουλίου 1974, στις 8:20 το πρωί, άρματα μάχης της Εθνικής Φρουράς εισέβαλαν στο προαύλιο του προεδρικού μεγάρου στη Λευκωσία και άρχισαν να βάλλουν κατά του κτιρίου, μέσα στο οποίο βρισκόταν (σύμφωνα με τα όσα μας έχουν πει) ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο οποίος μιλούσε εκείνη τη στιγμή (και πάλι σύμφωνα με τα όσα μας έχουν πει)  σε ελληνόπουλα της Αιγύπτου, που τον είχαν επισκεφθεί.

MAKARIOS PRAXIKOPIMAΟυδέποτε μάθαμε τι έγιναν εκείνα τα παιδιά, παρόλο που οι φωτογραφίες της εποχής μαρτυρούν ότι η στέγη του κτιρίου γκρεμίστηκε και γενικά το προεδρικό μετατράπηκε σε ερείπια από τα καταιγιστικά χτυπήματα. Μάθαμε μόνο ότι ο αρχιεπίσκοπος διέφυγε από την πίσω πλευρά του προεδρικού, κατέβηκε στη λεωφόρο Προδρόμου, μαζί με άτομα της φρουράς του, τα οποία και “κατάσχεσαν” ένα αυτοκίνητο που περνούσε εκείνη τη στιγμή τυχαία. Μ’ αυτό πήγαν στην Κλήρου, έπειτα στο μοναστήρι του Κύκκου κι από εκεί κατέβηκαν στην Πάφο, όπου υπήρξε ισχυρή αντίσταση στο πραξικόπημα κι αυθόρμητα ο κόσμος κατέβηκε σε μια μεγάλη συγκέντρωση έξω από τη Μητρόπολη.

Από την Πάφο ο Μακάριος έστειλε, μέσω ενός αυτοσχέδιου ραδιοφωνικού σταθμού, το ιστορικό εκείνο διάγγελμα προς τον λαό, διαψεύδοντας την είδηση που μετέδιδε από το πρωί το ΡΙΚ (που είχε καταληφθεί από την πρώτη στιγμή από τους πραξικοπηματίες)  ότι “ο Μακάριος είναι νεκρός”.

MAKARIOS KISSINGERΈπειτα έφυγε με ελικόπτερο προς τις βρετανικές βάσεις Ακρωτηρίου κι από εκεί αεροπορικώς στη Μάλτα, απ’ όπου ταξίδεψε επίσης αεροπορικώς για το Λονδίνο και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη, στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, για να μιλήσει στη Γενική Συνέλευση του διεθνούς οργανισμού. Εκεί κατάγγειλε την Ελλάδα για εισβολή στην Κύπρο και κατάφωρη παραβίαση της ανεξαρτησίας της χώρας και κάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας να λάβει όλα τα δέοντα μέτρα για αποκατάσταση της νομιμότητας. Προειδοποίησε μάλιστα ότι το πρόβλημα που δημιουργήθηκε δεν ήταν εσωτερικό μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και μόνο, όπως ισχυριζόταν η Εθνική Φρουρά αλλά ότι, από το παράνομο καθεστώς του οποίου επικεφαλής διορίστηκε ο κακούργος (όπως τον χαρακτήρισε) Νίκος Σαμψών, κινδύνευαν οι Τουρκοκύπριοι. Εν πάση περιπτώσει η όλη ρητορική του Μακαρίου, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, έδινε επαρκή προσχήματα στην Τουρκία, να … “αναλάβει τις ευθύνες της” ως εγγυήτρια δύναμη…

Βεβαίως η Τουρκία είχε ήδη ξεκινήσει τις διαδικασίες για … “αποκατάσταση” της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο και το κάλεσμα του Μακαρίου την βρήκε πανέτοιμη και αποφασιστική, με τα πολεμικά της πλοία στα ανοικτά της Κερύνειας και τα μαχητικά “Φάντομ” σε ετοιμότητα στις βάσεις της Μερσίνας.

Περισσότερα για τα γεγονότα της εποχής θα γράψω σε επόμενα μου σημειώματα, όμως εδώ θα σταθώ σε κάποιους προβληματισμούς μου, που προκύπτουν όχι μόνο από αυτά καθαυτά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου αλλά και προγενέστερα.

green lineΑπό το 1960 που υπογράψαμε τη λύση της Ανεξαρτησίας, αντί της Ένωσης με την Ελλάδα, δεν σταματήσαμε να ερίζουμε μεταξύ μας, άλλοι διακηρύσσοντας το “Ενωσις ή θάνατος” και άλλοι λέγοντας ότι η λύση αυτή δεν ήταν πια εφικτή. Την ίδια στιγμή οι Τουρκοκύπριοι εξτρεμιστές διακήρυτταν από την πλευρά τους το “Διχοτόμηση ή θάνατος”, οπότε καταλήξαμε στα αιματηρά γεγονότα των Χριστουγέννων του 1963, με αφορμή το φόνο μιας Τουρκάλας πουτάνας, γεγονότα που οδήγησαν στην αποσκίρτηση των Τουρκοκυπρίων από την κυβέρνηση και στην πρώτη διχοτόμηση, αφού οι Τουρκοκύπριοι κλείστηκαν στους “θύλακές” τους, δηλαδή στους τουρκομαχαλάδες των πόλεων και δημιουργήθηκε η λεγόμενη πράσινη γραμμή στη Λευκωσία.

EGKLHMAΕκτός από την ίδρυση της Εθνικής Φρουράς και την επιστροφή στην Κύπρο του Γεώργιου Γρίβα, δημιουργήθηκαν και στις δύο πλευρές παραστρατιωτικές ομάδες, που πήραν το νόμο στα χέρια τους, διαπράττοντας ωμότητες και φονικά που μόνο αποτροπιασμό μπορεί να προκαλούν μέχρι σήμερα. Αθώα γυναικόπαιδα ήταν ανάμεσα στους νεκρούς ενώ αυτοί που σκότωναν τους περισσότερους, θεωρούνταν τότε (αντί φονιάδες) αγωνιστές!

tyllhriaΗ Τουρκία απειλούσε από τότε με εισβολή, αλλά έχοντας αντίθετη την αμερικανική διπλωματία, δε επιχείρησε τίποτε περισσότερο από τον βομβαρδισμό της Τυλληρίας, καίγοντας αρκετούς άμαχους με τις φοβερές εμπρηστικές βόμβες τύπου ναπάλμ, τον Αύγουστο του 1964.

Ωστόσο και παρά την μόνιμη απειλή της Τουρκίας οι επιχειρήσεις δεν σταμάτησαν, ούτε από την πλευρά των ΤΚ αλλά ούτε κι από τη δική μας. Το αίμα συνέχισε να ποτίζει στο χώμα της Κύπρου το μίσος και να δημιουργεί ψυχολογικά τις συνθήκες για τη διχοτόμηση. Πολύ περισσότερο που οι αντιπολιτευόμενοι τον Μακάριο επέμεναν στην Ένωση, με αποτέλεσμα να παρέχουν έρεισμα στους ακραίους Τουρκοκύπριους να μας καταγγέλλουν ότι ποτέ δεν σεβαστήκαμε την υπογραφή μας και να επιμένουν ότι μόνη λύση ήταν η διχοτόμηση.

MAKARIOS PAPANDREOUΑσφαλώς κανένας από τη δική μας πλευρά δεν θα μπορούσε να δεχτεί την ιδέα του γεωγραφικού διαχωρισμού, διότι αυτό θα σήμαινε την οριστική παράδοση στην Τουρκία εδάφους της Κύπρου, κάτι που βέβαια θα ήταν εθνικώς απαράδεκτο. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ο Μακάριος απέρριψε το σχέδιο Άτσεσον για λύση του κυπριακού το 1964, επειδή προέβλεπε μεν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά με παραχώρηση στρατιωτικής βάσης στην Τουρκία, κάτι που ο Μακάριος θεώρησε εκτός συζήτησης…  Ήταν τότε που, αντίθετα με το Μακάριο, ο  πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Παπανδρέου είπε εκνευρισμένος πως, όταν σου δίνουν δώρο ολόκληρη πολυκατοικία με τον όρο να τους παραχωρήσεις ένα ρετιρέ, δεν αφήνεις την ευκαιρία να πάει χαμένη…

MAKARIOS SYLLALITΟ Μακάριος, σε όλη την πολιτική του ιστορία, δεν …κατάφερε ποτέ να …σταθεροποιήσει τις θέσεις του. Τη μια ορκιζόταν για την Ένωση, την άλλη υπέγραφε την ανεξαρτησία, την επομένη το είχε ήδη μετανιώσει και ξαναμιλούσε για Ένωση, ύστερα διακήρυσσε τη λύση του “εφικτού” σ’ αντίθεση με την …ανέφικτη λύση της Ένωσης, ύστερα στα μνημόσυνα μιλούσε ξανά για Ένωση.  Δυστυχώς ούτε μετά την συμφορά της εισβολής κατάφερε να κατασταλάξει οριστικά, όμως ήταν πολύ διαφορετικές πια οι επιλογές του, γιατί η Ένωση είχε ήδη ενταφιαστεί: Ομοσπονδία ή … κάτι άλλο; Υπέγραψε συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδία αλλά μετά, στις ομιλίες και δηλώσεις του, τα μασούσε πάλι  γιαυτό και μέχρι σήμερα ερίζουν οι πολιτικές δυνάμεις για το τι ακριβώς είχε δεχτεί ο Μακάριος στην πρώτη συμφωνία κορυφής. Δεν κατάλαβε ποτέ κανείς τι ακριβώς είχε στο μυαλό του.

Παρόλα αυτά ο Μακάριος υπήρξε προφητικός στις ομιλίες του πριν από το πραξικόπημα, όταν κατηγορούσε τους εοκαβητατζήδες σαν “νεκροθάφτες της Ενώσεως”. Εννοούσε ότι με τον τρόπο που ενεργούσαν θα οδηγούσαν σε ενταφιασμό του στόχου της Ένωσης, πράγμα που συνέβη τελικά, διότι μετά την εισβολή κανένας πια σοβαρός ή έστω λίγο σοβαρός άνθρωπος δεν μίλησε ξανά για την Ένωση.

Υπήρξε επίσης προφητικός ο Μακάριος όταν προειδοποιούσε την ΕΟΚΑ Β’ και τη χούντα ότι τυχόν πραξικόπημα εναντίον του θα προκαλούσε τουρκική εισβολή στην Κύπρο…

MAKARIOS2Αλλά ο Μακάριος δεν ήταν ούτε προφήτης ούτε καν πολιτικός. Ποτέ δεν υπήρξε πολιτικός ο Μακάριος. Ήταν αρχιεπίσκοπος, όπως ο σημερινός. Σκεφτόταν περίπου όπως ο Χρυσόστομος ο Β’. Με άλλα λόγια και παρά το άστρο της προσωπικότητάς του, που τον ανέδειξε σε μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του 20ου αιώνα, ο Μακάριος δεν ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για να χειριστεί τις τύχες της Κύπρου σε μια τόσο κρίσιμη ιστορική συγκυρία, όπως αυτή που έζησε ο τόπος από το 1950 μέχρι και το 1977, που ο αρχιεπίσκοπος πέθανε ξαφνικά από έμφραγμα, σε ηλικία 64 ετών.

Αυτά για τα οποία ο Μακάριος προειδοποιούσε ήταν όπως το ένα κι ένα κάνουν δύο. Δεν ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς την πορεία των πραγμάτων, με βάση τα όσα συνέβαιναν τότε και με τη δεδηλωμένη πρόθεση της Τουρκίας να επέμβει, για να “προστατεύσει” τους Τουρκοκύπριους. Ταυτόχρονα ήταν γνωστή επίσης και η θέση της Τουρκίας για διχοτόμηση της Κύπρου.

DIXOTOMISIΔιχοτομικοί χάρτες του νησιού, κυκλοφόρησαν αρκετά χρόνια πριν από την εισβολή του 1974,  σε εφημερίδες και άλλα έντυπα της εποχής και μάλιστα όχι μόνο από τουρκικές πηγές αλλά και από πηγές προσκείμενες στη μυστική διπλωματία των ΗΠΑ και της Βρετανίας.

Αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να πιστεύω πως τίποτα από όσα θλιβερά συνέβησαν σ’ αυτό τον τόπο τα τελευταία 60 χρόνια και τον οδήγησαν στην ντε φάκτο διχοτόμηση, ένα βήμα πριν από την οριστική (ντε γιούρε) διχοτόμηση, δεν ήταν τυχαίο. Αντιλαμβάνομαι γιατί η Τουρκία ήθελε και εξακολουθεί να θέλει μέχρι σήμερα τη διχοτόμηση, για να ελέγχει την Κύπρο.

Αντιλαμβάνομαι επίσης και γιατί κάποιες μεγάλες δυνάμεις στήριξαν σιωπηρά την πολιτική της συμμάχου τους, όταν μάλιστα πείσθηκαν ότι το αίμα δεν θα σταματούσε να ρέει αν δεν διαχωρίζονταν γεωγραφικά οι δύο κοινότητες (πολύ περισσότερο αργότερα όταν διαπίστωσαν ότι όντως το αίμα σταμάτησε να ρέει, από την εισβολή και μετά)…

DIXOTOMISI SIMAIESΕκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί με τις πράξεις τους εκείνοι οι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί, που δήλωναν ως οι μεγαλύτεροι πατριώτες (διαχρονικά από το 1960 μέχρι σήμερα) έβαλαν νερό στο μύλο της διχοτόμησης, στο μύλο δηλαδή της τουρκικής πολιτικής στο Κυπριακό.Το έκαναν από άγνοια και αφέλεια ή σκόπιμα γιατί πίστευαν κι αυτοί ότι η μόνη “καθαρή” λύση στην Κύπρο θα ήταν ο γεωγραφικός διαχωρισμός και η δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο;

Γιατί στη δεκαετία του 60 δεν αντιμετώπισαν με ψυχραιμία τις επιτήδειες εξτρεμιστικές πράξεις Τουρκοκυπρίων τρομοκρατών; Γιατί αντεπιτέθηκαν δολοφονώντας μάλιστα και γυναικόπαιδα, δίνοντας προσχήματα στην Τουρκία να διεκδικεί από τη διεθνή διπλωματία κατανόηση για την ανάγκη να εισβάλει στην Κύπρο και για την ανάγκη το νησί να διχοτομηθεί για να σταματήσουν οι εχθροπραξίες;

Γιατί δεν μπορούσαν να αντιληφθούν ότι οποιαδήποτε πράξη εναντίον της συνταγματικής νομιμότητας θα προκαλούσε εισβολή της Τουρκίας, τη στιγμή μάλιστα που η Τουρκία προειδοποιούσε ξεκάθαρα για τις προθέσεις της;

AGNOOUMENOIΓιατί να μην μπούμε σήμερα στον πειρασμό να υποψιαστούμε ότι πίσω από όλα εκείνα που συνέβησαν από το 1960 μέχρι και το 1974, κρύβονταν πολιτικοί και άλλοι παράγοντες στην Ελλάδα και στην Κύπρο, που με εύηχα συνθήματα εκμεταλλεύτηκαν τον αφελή πατριωτισμό μερίδας του λαού εξωθώντας τον σε εκείνες τις τάχατες υπέρ πίστεως και πατρίδος πράξεις,  με σκοπό να επέλθει η οριστική ρήξη μεταξύ των δύο κοινοτήτων και η  διχοτόμηση, με αποκορύφωμα και επιστέγασμα όλων των προηγηθέντων ανοησιών, το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου;

Αναρωτιέμαι επίσης αν όλα όσα ακολούθησαν την εισβολή μέχρι και σήμερα, δηλαδή η πολιτική του “μακροχρόνιου αγώνα” καθώς και οι … συναφείς “ανησυχίες”, “αναστολές”, “ενστάσεις”, “φόβοι” και εν τέλει η παραπομπή των όποιων αποφάσεων στις … ελληνικές καλένδες, δηλαδή τις λεγόμενες “καλύτερες συγκυρίες του μέλλοντος”, που ωστόσο ποτέ δεν έρχονται, αντανακλούν την ειλικρίνεια εκείνων που τις εκφράζουν ή αν εξυπηρετούν τον ίδιο στόχο που εξυπηρέτησε η ανάλογη προσέγγιση και νοοτροπία στα πριν από την εισβολή χρόνια.missing_soldier_400_bg


Μα αν “στο μετάξι κρύβονταν της Ίντιας οι σκορπιοί”, που λέει και ο Καββαδίας, αν δηλαδή πίσω από τα παχιά πατριωτικά λόγια κρύβονταν προθέσεις που δεν τολμούσαν να τις εκστομίσουν κι αν έχουν φέρει τον τόπο σ’ αυτή την κατάσταση σκόπιμα, τότε είναι χίλιες φορές πιο κρίμα γι’ αυτό τον καταταλαιπωρημένο λαό που δεν κάνει τίποτε άλλο τόσα χρόνια παρά να πληρώνει όχι μόνο με χρήμα αλλά και με αίμα δικών του ανθρώπων, την πολιτική μπαμπεσιά και την απληστία του οικονομικοπολιτικού κατεστημένου.

 

Διαβάστε εδώ την περσινή μου ανάρτηση για τα γεγονότα του καλοκαιριού, του 1974…

 

 

Επιτέλους ένα καλό σημάδι ότι μπορεί να καθαρίσουμε από τη βρωμιά.


ΑΒΕΡΩΦ ΟΜΗΡΟΥΗ Βουλή χθες, παρά την φάρσα για βόμβα που την ανάγκασε να διακόψει τις εργασίες της σχεδόν για 2 ώρες, τελικά τροποποίησε το άρθρο 11 του Συντάγματος, καταργώντας την πρόνοια που εκείνη που περιόριζε την υποχρέωση της Κύπρου να εκδίδει Κύπριους που καταζητούνται με ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, μόνο για υποθέσεις που συνέβησαν μετά την ένταξή μας στην Ε.Ε. Από χθες η υποχρέωση της Κϋπρου αφορά οποιοδήποτε ευρωπαϊκό ένταλμα, ακόμη και για παλαιότερες υποθέσεις.

Με τον τρόπο αυτό διευκολύνεται το δικαστήριο, που θα συνεδριάσει την ερχόμενη Πέμπτη 18 Ιουλίου, εφόσον κρίνει ότι έτσι πρέπει να πράξει, να εκδώσει τους Ντίνο και Μιχάλη Μιχαηλίδη στην Ελλάδα, για τη γνωστή υπόθεση ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, στην οποία εμπλέκεται και ο Άκης Τζοχατζόπουλος.

Η εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ έγραψε πάντως ότι, εκτός από την φάρσα για βόμβα, ασκήθηκαν και παρασκηνιακές πιέσεις με σκοπό να αναβληθεί η τροποποίηση του Συντάγματος, αλλά αν γινόταν αυτό σημαίνει ότι η Βουλή δεν θα είχε χρόνο πριν από τις 18 Ιουλίου, να αλλάξει το Σύνταγμα, οπότε η απόφαση του δικαστηρίου θα ήταν προφανώς να μην εκδοθούν οι κ.κ. Μιχαηλίδη.

Ο ΠΟΛΙΤΗΣ σημειώνει επίσης ότι καθοριστικό ρόλο στο να μην ενδώσει η βουλή σε πιέσεις και παρεμβάσεις, αλλά να προχωρήσει αταλάντευτα στο να πράξει αυτό που ήταν νομικά και ηθικά ορθό, αυτοί που επέμεναν δηλαδή σθεναρά να μην γίνει καμία αναβολή ήταν οι Αβέρωφ Νεοφύτου και Γιαννάκης Ομήρου. Μπράβο τους. Αυτά είναι πολύ καλά σημάδια, που δημιουργούν την ελπίδα ότι επιτέλους μπορεί κάτι να αλλάξει σ’ αυτό τον τόπο και σιγά σιγά η βρώμα της διαπλοκής και της διαφθοράς να αρχίσει να καθαρίζει. 

Ηγέτες…

Όσο πιο λίγος είναι κανείς σαν ηγέτης, τόσο πιο αυθάδικα καταχράται την εξουσία που του δόθηκε. Στην Κύπρο είδαμε και πάθαμε από τέτοιους.

Ο Καρυδάς, το ΑΚΕΛ και οι παρά φύσην ασελγούντες…

karydasΘα ‘πρεπε να ντρέπεται κάθε φορά που εμφανίζεται και πολύ περισσότερο κάθε φορά που μιλά δημόσια και συνεπώς να μετρά μία μία τις λέξεις που βγάζει από το στόμα του ο κ. Καρυδάς, πρώην ανώτατο στέλεχος της Τράπεζας Κύπρου, ένας εκ των πρωταγωνιστών της καταστροφής του τόπου.

Το να καταγγέλλει εκ των υστέρων -ΜΕΤΑ τις αλόγιστες ενέργειες του ιδίου και του σιναφιού του που κατέστρεψαν την οικονομία κι έφεραν σε απόγνωση τον απλό κόσμο- διαπλοκή του ΑΚΕΛ με ανώτατα στελέχη της Τράπεζας Κύπρου (Σιαρλή και Κυπρή) τα οποία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, διευκόλυναν την παραχώρηση χαριστικών δανείων και άλλων εξυπηρετήσεων σε στελέχη και φίλους του κόμματος καθώς και σε αριστερά σωματεία, ΔΕΝ αποτελεί ειλικρινή πρόθεσή του κ. Καρυδά να συνδράμει στην κάθαρση του στάβλου του κυπριακού κατεστημένου.

Ο κ. Καρυδάς, κατά τρόπο κουτοπόνηρο, εκμεταλλεύεται τη δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης για τη διακυβέρνηση Χριστόφια, δυσαρέσκεια που επεκτείνεται σε μεγάλο βαθμό και πάνω στο ΑΚΕΛ και προσπαθεί να ταυτιστεί με την κοινή γνώμη για να αποσπάσει συμπάθειες. Αλλά πού ήταν όταν συνέβαιναν όλα αυτά που καταγγέλλει; Γιατί δεν τα κατάγγειλε τότε και γιατί δεν λέει όλη την αλήθεια για τη διαπλοκή σύσσωμου του πολιτικού συστήματος με το σινάφι των τραπεζιτών που λεηλάτησαν τον τόπο;

Αν νομίζει ο κ. Καρυδάς ότι η επίθεση είναι η καλύτερη άμυνα, στην περίπτωσή του αυτό το αξίωμα δεν ισχύει. Ούτε χίλια ποτάμια δεν θα ξεπλύνουν τις αμαρτίες των επικεφαλής της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου, που φόρτωσαν δισεκατομμύρια χρέη στους ώμους εμάς και των παιδιών μας, μέσα στην ακατάσχετη απληστία τους για περισσότερα μπόνους και ποιος ξέρει με ποιες άλλες προθέσεις και … πειρασμούς που ενδεχομένως να αποκαλυφθούν στην εξέλιξη της ανακριτικής και διερευνητικής διαδικασίας.

Ο κ. Καρυδάς θα πρέπει να παρακαλά να γίνει κάποιο θαύμα για να την βγάλει καθαρή και όχι να κατηγορεί άλλους αποσπασματικά, αναφερόμενος στα άπλυτα μόνο του ΑΚΕΛ αφήνοντας μέσα στο πλυντήριο κρυμμένα τα άπλυτα των υπόλοιπων. Διότι όλα αυτά που – πολύ αργά – καταγγέλλει ήταν πάνω κάτω γνωστά. Όλοι ξέραμε ότι η κυβέρνηση Χριστόφια δεν θέλησε και δεν προσπάθησε να πατάξει τη διαφθορά, όπως όφειλε να είχε κάνει αν ήταν ιδεολογικά γνήσια αριστερή κυβέρνηση και όχι … “ό,τι να ‘ναι” . Ξέρουμε ότι επί διακυβέρνησης Χριστόφια, το γλέντι όχι μόνο δεν τελείωσε αλλά  αντίθετα έγινε …τρικούβερτο! Όμως αυτό το ξεφάντωμα είχε ξεκινήσει πολλές δεκαετίες πριν.

Τραπεζίτες, οικονομικό κατεστημένο και πολιτικά κόμματα γλέντησαν με την ψυχή τους διαμεριζόμενοι τα ιμάτιά μας, κι όσο πιο πολύ μας ξεγύμνωναν τόσο παραπάνω τους άνοιγε η όρεξη για την τέλεια κραιπάλη: την κραιπάλη που περιελάμβανε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της παρά φύσην ασέλγειας πάνω στο σώμα της Κύπρου, πάνω στο δικό μας σώμα καθενός ξεχωριστά.