Δεν μπορώ να πω ότι λυπήθηκα για τον Μαδούρο, αλλά… – περιμένετε για το «αλλά». Πάντα με εξόργιζαν οι δικτάτορες, ΟΛΟΙ και πιο πολύ οι κομμουνιστές και οι ούτω καλούμενοι «αριστεροί» δικτάτορες. Αυτοί δηλαδή που βάζουν τάχαμου πάνω από όλα τον λαό, ενώ στην πραγματικότητα βάζουν μόνο τον εαυτό τους και το σινάφι τους, ενώ ο λαός υποφέρει. Είδαμε αρκετούς τέτοιους, ιδιαίτερα τον καιρό που υπήρχαν οι στυγνές κομμουνιστικές δικτατορίες, αλλά και σήμερα, ένας από τους χειρότερους ήταν αυτός, ο Μαδούρο. Τα εγκλήματά του είναι καταγεγραμμένα από τα Ηνωμένα Έθνη.
ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΑΡΑΓΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ; Δεν μπορώ να πω ότι λυπήθηκα για τον Μαδούρο, αλλά… – περιμένετε για το «αλλά». Πάντα με εξόργιζαν οι δικτάτορες, ΟΛΟΙ και πιο πολύ οι κομμουνιστές και οι ούτω καλούμενοι «αριστεροί» δικτάτορες. Αυτοί δηλαδή που βάζουν τάχαμου πάνω από όλα τον λαό, ενώ στην πραγματικότητα βάζουν μόνο τον εαυτό τους και το σινάφι τους, ενώ ο λαός υποφέρει. Είδαμε αρκετούς τέτοιους, ιδιαίτερα τον καιρό που υπήρχαν οι στυγνές κομμουνιστικές δικτατορίες, αλλά και σήμερα, ένας από τους χειρότερους ήταν αυτός, ο Μαδούρο. Τα εγκλήματά του είναι καταγεγραμμένα από τα Ηνωμένα Έθνη. Αλλά είπα στην αρχή «αλλά». Σίγουρα το να επεμβαίνει μια υπερδύναμη, με την ισχύ των όπλων, σε μια άλλη χώρα και να της αρπάζει τον πρόεδρο, ακόμα κι αν αυτός είναι δικτάτορας εκλεγμένος με νοθεία, σίγουρα αποτελεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Και προκαλεί εύλογες ανησυχίες για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει το δίκαιο του ισχυρού. Ο Τραμπ έχει πει κι άλλα. Ότι θα επέμβει και αλλού και ότι σίγουρα θέλει την Γροιλανδία, για τα ουσιώδη συμφέροντα της Αμερικής. Ρητορική που θυμίζει Χίτλερ. Ελπίζουμε βέβαια να μην εξελιχθεί έτσι. Αλλά η ανησυχία υπάρχει. Σίγουρα πρόκειται για μια κυνική παλιννόστηση του Ιμπεριαλισμού. Και βέβαια όχι μόνο από τον Τραμπ και τις ΗΠΑ. Ο Πούτιν συνεχίζει ακόμα την εισβολή σε μια ανεξάρτητη, γειτονική του χώρα. Όμως, μιλώντας για ιμπεριαλισμό, θα το επεκτείνω και σε κάτι που σας είπα πολλές φορές. Ζούμε στην εποχή που οι υπερδυνάμεις αναθεωρούν τις σφαίρες επιρροής. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι, για να επέμβει με αυτό τον τρόπο στην Βενεζουέλα ο Τραμπ, είχε παρασκηνιακά το πράσινο φως τουλάχιστον από τον Πούτιν. Δεν θα ρίσκαρε να τα βάλει τόσο απλά με έναν σύμμαχο του Πούτιν ο Τραμπ. Μάλιστα έχει απειλήσει και την Κούβα και το Ιράν, που είναι επίσης φίλοι και σύμμαχοι με τη Ρωσία. Αυτό είναι μια ένδειξη ότι μπορεί όντως να συμβαίνει αυτό που σας έχω ξαναπεί. Ότι Ρωσία και ΗΠΑ τα βρήκαν ΗΔΗ στο παρασκήνιο, για τις ζώνες επιρροής τους. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν μαζί τον ανταγωνισμό με την Κίνα. Μαζί πάντως με εκείνα που περιμένω να δω στις επόμενες φάσεις είναι ο ρόλος της Κίνας σε όλα αυτά. Η χλιαρή της αντίδραση απέναντι στην επιχείρηση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, σημαίνει σιωπηρή συγκατάθεση, για κάποιο λόγο, που θα τον μάθουμε μετά; Ή μήπως σημαίνει σιωπή και αναμονή, πάλι για κάποιο λόγο που θα τον μάθουμε μέρα; Το σίγουρο είναι ότι ζούμε μια κομβική φάση της ιστορίας και κανένας δεν ξέρει πού θα μας βγάλει αυτό το παιχνίδι των μεγάλων δυνάμεων.
Αλλά είπα στην αρχή «αλλά». Σίγουρα το να επεμβαίνει μια υπερδύναμη, με την ισχύ των όπλων, σε μια άλλη χώρα και να της αρπάζει τον πρόεδρο, ακόμα κι αν αυτός είναι δικτάτορας εκλεγμένος με νοθεία, σίγουρα αποτελεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Και προκαλεί εύλογες ανησυχίες για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει το δίκαιο του ισχυρού. Ο Τραμπ έχει πει κι άλλα. Ότι θα επέμβει και αλλού και ότι σίγουρα θέλει την Γροιλανδία, για τα ουσιώδη συμφέροντα της Αμερικής. Ρητορική που θυμίζει Χίτλερ. Ελπίζουμε βέβαια να μην εξελιχθεί έτσι. Αλλά η ανησυχία υπάρχει.
Σίγουρα πρόκειται για μια κυνική παλιννόστηση του Ιμπεριαλισμού. Και βέβαια όχι μόνο από τον Τραμπ και τις ΗΠΑ. Ο Πούτιν συνεχίζει ακόμα την εισβολή σε μια ανεξάρτητη, γειτονική του χώρα.
Όμως, μιλώντας για ιμπεριαλισμό, θα το επεκτείνω και σε κάτι που σας είπα πολλές φορές. Ζούμε στην εποχή που οι υπερδυνάμεις αναθεωρούν τις σφαίρες επιρροής. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι, για να επέμβει με αυτό τον τρόπο στην Βενεζουέλα ο Τραμπ, είχε παρασκηνιακά το πράσινο φως τουλάχιστον από τον Πούτιν. Δεν θα ρίσκαρε να τα βάλει τόσο απλά με έναν σύμμαχο του Πούτιν ο Τραμπ. Μάλιστα έχει απειλήσει και την Κούβα και το Ιράν, που είναι επίσης φίλοι και σύμμαχοι με τη Ρωσία. Αυτό είναι μια ένδειξη ότι μπορεί όντως να συμβαίνει αυτό που σας έχω ξαναπεί. Ότι Ρωσία και ΗΠΑ τα βρήκαν ΗΔΗ στο παρασκήνιο, για τις ζώνες επιρροής τους. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν μαζί τον ανταγωνισμό με την Κίνα.
Μαζί πάντως με εκείνα που περιμένω να δω στις επόμενες φάσεις είναι ο ρόλος της Κίνας σε όλα αυτά. Η χλιαρή της αντίδραση απέναντι στην επιχείρηση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, σημαίνει σιωπηρή συγκατάθεση, για κάποιο λόγο, που θα τον μάθουμε μετά; Ή μήπως σημαίνει σιωπή και αναμονή, πάλι για κάποιο λόγο που θα τον μάθουμε μέρα;
Το σίγουρο είναι ότι ζούμε μια κομβική φάση της ιστορίας και κανένας δεν ξέρει πού θα μας βγάλει αυτό το παιχνίδι των μεγάλων δυνάμεων.
