Μου ζήτησαν να πω τι προκύπτει για το Κυπριακό με βάση τις συναντήσεις Χριστοδουλή – Ερχιουρμαν.
Τι προκύπτει;
Μία από τα ίδια.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 που ξεκίνησαν οι συνομιλίες, το μόνο που κατάφεραν είναι να συντηρήσουν την ντε φάκτο διχοτόμηση. Και λέω, μήπως αυτός ήταν τελικά ο στόχος;
ΜΕ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟΝ ΚΡΟΤΑΦΟ Μου ζήτησαν να πω τι προκύπτει για το Κυπριακό με βάση τις συναντήσεις Χριστοδουλή – Ερχιουρμαν. Τι προκύπτει; Μία από τα ίδια. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 που ξεκίνησαν οι συνομιλίες, το μόνο που κατάφεραν είναι να συντηρήσουν την ντε φάκτο διχοτόμηση. Και λέω, μήπως αυτός ήταν τελικά ο στόχος; Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, οι ηγέτες μας διακήρυξαν ότι εθνικός μας στόχος είναι η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και ξεκίνησε προς το σκοπό αυτό ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας. Τον ίδιο καιρό η Τουρκία διακήρυξε τον δικό της στόχο, που ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου. Εβδομήντα χρόνια μετά δεν χρειάζεστε εμένα να σας πω ποιος πέτυχε το στόχο του. Τουλάχιστον ντε φάκτο, και είναι στα πρόθυρα να το πετύχει και ντε γιούρε, δηλαδή επίσημα. Ένα από τα μεγάλα παραμύθια που μας πούλησαν οι δικοί μας και το αγοράσαμε, είναι ότι η Τουρκία ήταν πάντα πιο σημαντική για τις μεγάλες δυνάμεις και ότι περίπου μπορούσε να κάνει στην Κύπρο ό,τι θέλει, ότι αυτή και μόνο είχε το κλειδί της λύσης κλπ κλπ. Ηττημένα μυαλά διαμόρφωσαν ένα ηττημένο εθνικό υποσυνείδητο. Τόσες δεκαετίες πια, αν απομακρυνθείς και δεις τα γεγονότα όλα σφαιρικά και όχι απομονωμένα, θα δεις πως όλα έγιναν για να εξυπηρετήσουν το στόχο της διχοτόμησης της Κύπρου. Γεγονότα πολιτικά και στρατιωτικά, ο σκοτωμός ανάμεσα στις δύο κοινότητες και ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους, η προδοσία του 1974, η επισημοποίηση της ανταλλαγής πληθυσμών με τη συμφωνία της Τρίτης Βιέννης το 1975 και οι συνομιλίες από τότε μέχρι σήμερα που δεν καταλήγουν πουθενά — και όταν καταλήξουν, κάτι θα συμβεί την τελευταία στιγμή και θα τιναχτούν όλα στον αέρα. Θα μου πείτε: μα τι λόγο είχαν οι δικοί μας να εξυπηρετήσουν τον εθνικό στόχο της Τουρκίας που ήταν η διχοτόμηση; Άλλοι γιατί πίστευαν ότι αυτή ήταν μια εθνικά «καθαρή» λύση. Άλλοι διότι εξυπηρετούνταν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Και άλλοι πιθανόν γιατί εξαγοράστηκαν από την Τουρκία. Αφήστε το λοιπόν. Δεν πρόκειται να βρεθεί λύση μέσα από τις συνομιλίες. Απλά μας δουλεύουν και εμάς και τη διεθνή κοινότητα — ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν. Τη λύση —αν υπάρξει— θα την επιβάλλουν οι Αμερικάνοι. Δεν ξέρω πού θα βαραίνει η ζυγαριά τους, αν θα βαραίνει στην πλευρά της Τουρκίας ή τη δική μας, ούτε ποια θα είναι η μορφή της λύσης, αλλά θα την επιβάλλουν με τον τρόπο που καθαρίζει ο Τραμπ. Με το πιστόλι στον κρόταφο.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, οι ηγέτες μας διακήρυξαν ότι εθνικός μας στόχος είναι η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και ξεκίνησε προς το σκοπό αυτό ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας. Τον ίδιο καιρό η Τουρκία διακήρυξε τον δικό της στόχο, που ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου. Εβδομήντα χρόνια μετά δεν χρειάζεστε εμένα να σας πω ποιος πέτυχε το στόχο του. Τουλάχιστον ντε φάκτο, και είναι στα πρόθυρα να το πετύχει και ντε γιούρε, δηλαδή επίσημα.
Ένα από τα μεγάλα παραμύθια που μας πούλησαν οι δικοί μας και το αγοράσαμε, είναι ότι η Τουρκία ήταν πάντα πιο σημαντική για τις μεγάλες δυνάμεις και ότι περίπου μπορούσε να κάνει στην Κύπρο ό,τι θέλει, ότι αυτή και μόνο είχε το κλειδί της λύσης κλπ κλπ.
Ηττημένα μυαλά διαμόρφωσαν ένα ηττημένο εθνικό υποσυνείδητο. Τόσες δεκαετίες πια, αν απομακρυνθείς και δεις τα γεγονότα όλα σφαιρικά και όχι απομονωμένα, θα δεις πως όλα έγιναν για να εξυπηρετήσουν το στόχο της διχοτόμησης της Κύπρου.
Γεγονότα πολιτικά και στρατιωτικά, ο σκοτωμός ανάμεσα στις δύο κοινότητες και ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους, η προδοσία του 1974, η επισημοποίηση της ανταλλαγής πληθυσμών με τη συμφωνία της Τρίτης Βιέννης το 1975 και οι συνομιλίες από τότε μέχρι σήμερα που δεν καταλήγουν πουθενά — και όταν καταλήξουν, κάτι θα συμβεί την τελευταία στιγμή και θα τιναχτούν όλα στον αέρα.
Θα μου πείτε: μα τι λόγο είχαν οι δικοί μας να εξυπηρετήσουν τον εθνικό στόχο της Τουρκίας που ήταν η διχοτόμηση;
Άλλοι γιατί πίστευαν ότι αυτή ήταν μια εθνικά «καθαρή» λύση. Άλλοι διότι εξυπηρετούνταν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Και άλλοι πιθανόν γιατί εξαγοράστηκαν από την Τουρκία.
Αφήστε το λοιπόν. Δεν πρόκειται να βρεθεί λύση μέσα από τις συνομιλίες. Απλά μας δουλεύουν και εμάς και τη διεθνή κοινότητα — ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν.
Τη λύση —αν υπάρξει— θα την επιβάλλουν οι Αμερικάνοι. Δεν ξέρω πού θα βαραίνει η ζυγαριά τους, αν θα βαραίνει στην πλευρά της Τουρκίας ή τη δική μας, ούτε ποια θα είναι η μορφή της λύσης, αλλά θα την επιβάλλουν με τον τρόπο που καθαρίζει ο Τραμπ. Με το πιστόλι στον κρόταφο.
