Αρχείο ετικέτας Τουρκία

Χίλιες και μια ήττες…

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βεζύρης που απέκτησε τόση δύναμη ώστε κατάφερε τελικά να γίνει σουλτάνος μέγας και τρανός εκεί στην ανατολή, όπου βρισκόταν η χώρα του…» Κάπως έτσι θα ξεκινούσε η Χαλιμά το παραμύθι του «σουλτάνου» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που πήραν τα μυαλά του αέρα, όταν συνειδητοποίησε ότι κατάφερε τα ακατόρθωτα: να γίνει ένας ισχυρός πρωθυπουργός, έπειτα από δεκαετίες πολιτικής αστάθειας στην Τουρκία, να αποδυναμώσει τους πανίσχυρους, συστημικούς κεμαλιστές πολιτικούς, να ξηλώσει το βαθύ κράτος του στρατιωτικού κατεστημένου και να καταλάβει τελικά τη θέση του προέδρου ένα βήμα πριν από την μετατροπή του πολιτεύματος της χώρας σε προεδρική δημοκρατία, με το θεσμό του προέδρου να αποκτά ευρείες εξουσίες.

Κάπου εκεί ο Ερντογάν πίστεψε πως έγινε παντοδύναμος θεία χάριτι. Αυτό συμβαίνει συνήθως, όταν ένας ηγέτης δεν διαθέτει το κερί του ομηρικού Οδυσσέα για να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες της  εξουσίας που τις λένε έπαρση, ματαιοδοξία κι αυταπάτη. Έχοντας κυριολεκτικά ξεφύγει, παραβίασε τη θύρα ασφαλείας της σύνεσης και μπήκε σαν διαρρήκτης στο ρετιρέ της αλαζονείας και της ύβρεως, στο μπαλκόνι του οποίου ένιωσε την υπερκόσμια αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να πετάξει.

Πίστεψε ότι, όπως τα κατάφερε στην Τουρκία, θα μπορούσε με την ίδια ευκολία να γίνει και ηγέτης του ισλαμικού κόσμου. Είναι γεγονός ότι του ήρθε καπάκι κι η «αραβική άνοιξη», την οποία εξέλαβε προφανώς σαν συμπαντικό σημείο, σαν θείο κάλεσμα. Επιχείρησε λοιπόν να πουλήσει στους Άραβες τον ίδιο τσαμπουκά που εύκολα είχαν αγοράσει από αυτόν πριν οι Τούρκοι ψηφοφόροι. Σύντομα όμως έφαγε τα μούτρα του, με αλλεπάλληλες ήττες σε όλα τα επίπεδα κι άρχισε ευλόγως να υποψιάζεται πως ίσως δεν ήταν στραβός ο γυαλός αλλά μάλλον πως στραβά αρμένιζε ο ίδιος. Τότε, χωρίς κανένα δισταγμό, φόρτωσε την παταγώδη αποτυχία της τουρκικής στρατηγικής στον Νταβούτογλου, που ήταν αρχικά υπουργός εξωτερικών και στη συνέχεια πρωθυπουργός και τον έστειλε πακέτο στο πουθενά.

Αποφάσισε να το πάρει επάνω του, να αναδιπλωθεί διπλωματικά και άλλως πως και να διεκδικήσει ξανά τον ρόλο του περιφερειάρχη, δείχνοντας εμπράκτως τη δυσαρέσκειά τους προς τους Αμερικάνους, τον προστατευόμενό τους Ισραήλ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους οποίους προφανώς θεωρεί υπαίτιους για την κακοδαιμονία του. Άρχισε άμεσα να φλερτάρει τη Ρωσία, αφού πρώτα ζήτησε δουλικά συγνώμη για την κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους στη Συρία. Ο Πούτιν ανταποκρίθηκε στο φλερτ, ξέροντας ότι αυτό θα προκαλέσει εκνευρισμό κι ανησυχία στους δυτικούς αλλά και ότι θα επιβαρύνει ακόμη πιο πολύ τη θέση του κατά φαντασίαν σουλτάνου, ο οποίος στα μάτια των Δυτικών μοιάζει με ταύρο εν υαλοπωλείω, ιδιαίτερα μετά την θρασύτατη εισβολή του στο ΙΡΑΚ ενάντια στους συνεργαζόμενους με τους Αμερικάνους, Κούρδους.

Πιστεύοντας ότι έχει δέσει το γάϊδαρό του με τους Ρώσους, ο Ερντογάν εισέβαλε στη συνέχεια στο Αφρίν της Συρίας για να κυνηγήσει τους Κούρδους, ισχυριζόμενος μάλιστα ότι του έδωσε πράσινο φως ο Πούτιν. Αν είναι δυνατόν ο προστάτης του Άσαντ, Πούτιν, να έδωσε με ειλικρινείς προθέσεις πράσινο φως σε έναν ορκισμένο εχθρό του Άσαντ να εισβάλει στη χώρα του προστατευόμενού του. Την ίδια στιγμή μάλιστα που ο Άσαντ καταδικάζει την τουρκική εισβολή και στέλνει τον εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο από τους Ρώσους στρατό του να την αναχαιτίσει. Πάντως ο Ρώσος ΥΠΕΞ, Σεργκέι Λαβρόφ, αμέσως μετά τον ισχυρισμό του Ερντογάν,  δήλωσε ότι η Τουρκία έπρεπε να συνεννοηθεί πρώτα με την κυβέρνηση του Άσαντ και ότι κατανοεί παράλληλα τα δίκαια των Κούρδων. 

Ο Ερντογάν παίζει εδώ και χρόνια με τη φωτιά κι ενόσω δεν καίγεται όλο και πιο πολύ αποθρασύνεται. Έχει παρεξηγήσει την έννοια του διπλωματικού τακτικισμού κι εκλαμβάνει τους ελιγμούς συμμάχων και εχθρών του σαν αδυναμία μπροστά στη δική του αποφασιστικότητα και ισχύ. Δεν αντιλαμβάνεται ή δεν θέλει να αντιληφθεί ότι, τόσο οι Δυτικοί όσο και οι Ρώσοι, τον θεωρούν αναξιόπιστο κι επικίνδυνο κι ότι στην πραγματικότητα του την έχουν στημένη. Εν ευθέτω χρόνω θα το ανακαλύψει «the hard way» που λένε οι Αμερικάνοι. Τότε όμως θα είναι ίσως πολύ αργά για τον ίδιο, αν όχι και για την Τουρκία. 

1

Έχουμε πρόβλημα με τον τρελό του πανηγυριού.

Εξώφυλλο του γερμανικού Der Spiegel, από το 2016, με γελοιογραφία του Ερντογάν, σε σχέση με τη μανία του εναντίον του αντιπολιτευόμενου τύπου.

Με ένα μικρόφωνο μόνιμα στο χέρι, ο τρελός του πανηγυριού, που άλλοι τον λένε και σουλτάνο, δίνει τις καθημερινές του παραστάσεις πουλώντας μούρη στους πρόθυμους κλακέρ του.

Έχοντας φτύσει κανονικά τη Δύση, στη σφαίρα επιρροής της οποίας ανήκει θέλοντας και μη η Τουρκία, παίζει ριψοκίνδυνα παιχνίδια με τη φωτιά, χωρίς να συναισθάνεται ότι αυτά τα κόλπα δεν είναι για σαλτιμπάγκους σαν του λόγου του.

Δένοντας σε ψιλό μαντήλι την πονηρή λυκοφιλία του Πούτιν, την είδε περίπου Θεός. Σαρκάζει και κατσαδιάζει Κύπρο, Ελλάδα, Ισραήλ, Ευρώπη, Αμερική. Αποθρασύνεται και στέλνει στους γείτονές του επιδρομικούς στρατούς και πολεμικά πλοία. Κάνει του κεφαλιού του, χωρίς καν να υποψιάζεται ότι στο φινάλε θα το χάσει το κεφάλι του.

Η γειτονική του Συρία ρημάχτηκε από τον πόλεμο εφτά χρόνια τώρα. Γιατί; Διότι οι δυτικοί άπλωσαν το χέρι τους στα ταράφια του Πούτιν κι αυτός τους το έκοψε. Έδειξε ότι έχει τα κότσια να κρατήσει τη Συρία στη σφαίρα της δικής του επιρροής διά πυρός και σιδήρου. Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί κι εκατομμύρια πρόσφυγες, θύματα μιας παρανοϊκής πολιτικής διελκυστίνδας. Κι ο Ερντογάν νομίζει ότι μπορεί να παίξει παιχνίδια με τους δυτικούς, φλερτάροντας τον Πούτιν.

Ο Ρώσος δεν έχει κανένα θέμα να ανταποκρίνεται στο φλερτ του Ερντογάν, ξέροντας ότι αυτό προκαλεί εκνευρισμό, αμηχανία και γενικώς πρόβλημα στη Δύση. Ξέρει βέβαια ο Πούτιν ότι στο τέλος ο Ερντογάν θα φάει το κεφάλι του. Ο Ερντογάν είναι εκείνος που δεν το κατάλαβε ακόμη.

Το σίγουρο είναι ότι εμείς οι Κύπριοι έχουμε θέμα μ’ αυτόν τον εξυπνόβλακα. Κι όταν λέω «οι Κύπριοι» δεν εννοώ μόνο οι Ελληνοκύπριοι αλλά και οι Τουρκοκύπριοι. Αυτοί μάλιστα έχουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα, διότι εξαρτώνται κι οικονομικά απ’ αυτόν. Χώρια που διατηρεί και στρατό από 40 χιλιάδες άντρες στην Κύπρο. Η αγκαλιά του Ερντογάν δεν είναι πατρική, είναι θανάσιμη. Είναι ολοφάνερες οι προθέσεις του να τους αλλοτριώσει και να τους αφομιώσει, καταπίνοντας τους στο κροκοδείλιο στόμα του. 

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε και οι δύο κοινότητες των Κυπρίων, τόσο το καλύτερο. Ίσως καταφέρουμε επιτέλους να στήσουμε μια κοινή ασπίδα για να σώσουμε απ’ αυτόν τον παρανοϊκό την πατρίδα μας, εμάς και τα παιδιά μας.

1

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική». Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο «καθαρή» λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η «εθνική ολοκλήρωση» που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα», στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της «δίκαιης λύσης» ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, «αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη».

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των «χρηστών» που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους «χρήστες». Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα «βέτο», την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.

 

Βομβαρδίζοντας την Τουρκία με ηχηρές πορδές…

Ήχησαν και σήμερα οι ηρωικές κομματικές πορδές, με την ευκαιρία της μαύρης επετείου του ασύμμετρου και βάρβαρου τουρκικού βομβαρδισμού της Τηλλυρίας, με χημικές βόμβες Ναπάλμ, τον Αύγουστο του 1964. Βομβάρδισαν ηχηρά τον Τούρκο κατακτητή όπως τον βομβαρδίζουν κάθε χρόνο τέτοια μέρα αλλά και κάθε μέρα, σε κάθε δοθείσα ευκαιρία.

Βομβάρδισε βομβάρδισε όμως, ο Τούρκος δεν φεύγει από την Κύπρο. Έχει ριζώσει μέσα στον τόπο μας κι όλοι αυτοί που δεν χάνουν ευκαιρία να εκτονωθούν, σαν σε ονείρωξη, με το ακατάσχετο μπλα μπλα τους, δεν ξόρτωσαν οι ανεπαρκείς και κατώτεροι των περιστάσεων να ελευθερώσουν αυτό τον τόπο, που βρίσκεται ήδη 43 χρόνια υπό κατοχή. Όλοι τους, από τους πιο φανατικούς της λύσης ως τους πιο κυνικούς διχοτομικούς, κρύβονται πίσω από την τουρκική αδιαλλαξία, για να καλύψουν τη δική τους ΑΠΟΤΥΧΙΑ. Λες κι εναπόκειται στην καλή διάθεση του κατακτητή αν θα φύγει από τον τόπο που καταπατά διά της απειλής των όπλων.

Όλοι αυτοί οι ανεπαρκείς, με τα ανώφελα μπλα μπλα, που κάνουν καριέρα με το Κυπριακό, όχι μόνο δεν κατάφεραν να ενοχλήσουν στο ελάχιστο την Τουρκία τόσα χρόνια αλλά αντίθετα την διευκόλυναν στα σχέδιά της να διχοτομήσει ντε φάκτο την Κύπρο και να έχει πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής την ντε γιούρε διχοτόμηση.

Κι αφού είναι η επέτειος της Τηλλυρίας, να θυμίσω ότι το αιματοκύλισμα του 1963-64 που ακολούθησε την τουρκοκυπριακή ανταρσία, ξεκίνησε από την ακατανόητη ενέργεια του Μακαρίου να αλλάξει 13 σημεία του Συντάγματος ΧΩΡΙΣ να δικαιούται βάσει του Συντάγματος και κυρίως χωρίς να διαβουλευθεί από πριν με ΚΑΝΕΝΑ (ούτε με την Ελλάδα), χωρίς να έχει την κάλυψη μεγάλων δυνάμεων κι έριξε αυτό το λαό σε περιπέτειες, που τον πότισαν αίμα και δάκρυα.

Θα μου πείτε, αντί να επικρίνεις την Τουρκία επικρίνεις τον Μακάριο και την πολιτική μας ηγεσία; Απαντώ: Η Τουρκία είναι η Τουρκία που ξέρουμε. ΒΡΗΚΕ ΚΙ ΕΚΑΝΕ! Αυτοί, οι δικοί μας έπαιξαν το παιχνίδι της και συνεχίζουν να το παίζουν μέχρι σήμερα. Από τότε που οι Τούρκοι έκαιγαν με τις Ναπάλμ την Τηλλυρία κι ήμουν εγώ μες στην κοιλιά της μάνας μου, μέχρι σήμερα που έγινα 52 χρονών και παππούς…

 

Γιατί παίζουμε ξύλο με τον ΟΗΕ…

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω με απλά λόγια για ποιο λόγο εμείς, δηλαδή η κυβέρνησή μας και η Ελλάδα, παίζουμε ξύλο με τα Ηνωμένα Έθνη για το ποιος φταίει για το ναυάγιο στο Crans-Montana, ενώ την ίδια στιγμή η Τουρκία παραμένει στο απυρόβλητο, παρόλο που συνεχίζει να κατέχει παράνομα το 36% του κυπριακού εδάφος και να παγιώνει με όλους τους τρόπους τη διχοτόμηση του νησιού.  Υπάρχουν δύο διαφορετικά αφηγήματα για το ποιος έκανε το φάουλ στο ελβετικό θέρετρο.

ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ λέει ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης έκανε τα πάντα για να φτάσουμε σε λύση, δηλαδή ότι δέχτηκε την εκ περιτροπής προεδρία με σταθμισμένη ψήφο,  την αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στη διακυβέρνηση καθώς και το δικαίωμα Τούρκων υπηκόων να εγκαθίστανται στην Κύπρο σε αναλογία 1 προς 4 σε σχέση με τον αριθμό  Ελλήνων υπηκόων αντιστοίχως, με τον όρο βεβαίως ότι η Τουρκία θα αποδεχόταν πλήρη και άμεση κατάργηση της συνθήκης εγγυήσεως καθώς και πλήρη αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κύπρο. Λέει επίσης ότι παρόλα αυτά η Τουρκία επέμενε πεισματικά στις θέσεις της για συνέχιση των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων και για παραμονή τουρκικών στρατευμάτων. Μάλιστα ο κ. Κοτζιάς περιέγραψε γλαφυρά το περιστατικό όταν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, πήρε χαρτί και καλαμάρι για να καταγράψει πρόχειρα τις θέσεις των δύο πλευρών. Όταν πήγε, λέει, να γράψει αυτά που του έλεγε πριν ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Τούρκος υπουργός αντέδρασε λέγοντάς του «εγώ δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο«. Έτσι λοιπόν οδηγηθήκαμε στο ναυάγιο λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας που επέμενε μέχρι τέλους στις απαράδεκτες θέσεις της. Μάλιστα εμείς επικαλούμαστε και τις δημόσιες προκλητικές δηλώσεις του Τσαβούσογλου ότι η απαίτηση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό είναι όνειρο απατηλό και πρέπει να ξυπνήσουμε.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΦΗΓΗΜΑ αιωρείται από την επόμενη μέρα του ναυαγίου, μέσα από πληροφορίες από πηγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λέει τα εξής: Ο Τσαβούσογλου δέχτηκε προφορικά πλήρη κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, αλλά ζήτησε την παραμονή ενός τουρκικού αγήματος στο στάτους της ΤΟΥΡΔΥΚ, με αντίστοιχο ελληνικό άγημα, όπως η ΕΛΔΥΚ (θυμίζω ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ είχε 650 στρατιώτες και η ΕΛΔΥΚ 950). Το αφήγημα αυτό λέει ότι ο Τσαβούσογλου δήλωσε κατηγορηματικά ότι αυτές τις θέσεις δεν μπορούσε να τις δώσει γραπτώς, παρά μόνο στο τελικό κείμενο της συμφωνίας, πάνω στην οποία θα έπρεπε να μπουν οι υπογραφές. Πριν από εκείνο το στάδιο δεν μπορούσε, λέει, να δεσμεύσει την Τουρκία και ότι αν δεν φτάναμε στο τελικό κείμενο ήταν σαν μην είπε ποτέ κάτι τέτοιο. Παρόλ’ αυτά, λέει το αφήγημα, ο Αναστασιάδης επέμενε στη θέση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό γι’ αυτό κι όταν ο Γκουντέρες ρώτησε τον Τσαβουσογλου αν ισχύουν οι θέσεις του, για να τις γράψει πρόχειρα κάτω, ο Τσαβούσογλου του απάντησε «δεν σου είπα ποτέ κάτι τέτοιο«.  Με άλλα λόγια, το αφήγημα αυτό επιρρίπτει την ευθύνη για το ναυάγιο στον πρόεδρο Αναστασιάδη διότι ουσιαστικά απέρριψε την προφορική τουρκική πρόταση για μηδέν εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα, από τη στιγμή που επέμενε και σε μηδέν στρατό, απορρίπτοντας την παραμονή ΤΟΥΡΔΥΚ και ΕΛΔΥΚ. 

Από τη δήλωση του Έσπεν Μπαρθ Άιντα, ότι «η πραγματική θέση της Τουρκίας δεν είναι αυτή που λέει η ελληνική πλευρά» συνάγεται ότι ο Ειδικός Σύμβουλος του Γ.Γ. του ΟΗΕ, υιοθετεί το δεύτερο αφήγημα, δεν μπορεί όμως να αναφερθεί ξεκάθαρα στο τι (κατά τη δική του άποψη) έγινε στο Crans-Montana, πρώτον διότι δεσμεύεται από το απόρρητο των συνομιλιών και δεύτερον διότι αν πει ότι η Τουρκία δέχτηκε μηδέν εγγυήσεις και μηδέν επεμβατικά δικαιώματα, ο πρώτος που θα τον διαψεύσει θα είναι ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είτε διότι όντως η Τουρκία δεν δέχτηκε ποτέ κάτι τέτοιο (όπως λέει το δικό μας αφήγημα) είτε διότι η Τουρκία δεν θέλει να κάνει αυτή την υποχώρηση πριν την τελική συμφωνία (όπως λέει το δεύτερο αφήγημα). Κατακεραυνώνοντας κυριολεκτικά τον Άιντα, ο πρόεδρος Αναστασιάδης προειδοποίησε ότι θα δώσει στη δημοσιότητα τα πρακτικά των συνομιλιών στο Crans-Montana. Αλλά αν υπήρξε όντως προφορική και υπό όρους δέσμευση του Τσαβούσογλου, αυτή λογικά δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στα πρακτικά…

Κατά τα άλλα, φύγαμε από το Crans-Montana με ένα τραγικό ναυάγιο που αναβάλλει ξανά επ’ αόριστον τις όποιες προσπάθειες για λύση του Κυπριακού, διατηρεί την ντε φάκτο διχοτόμηση της πατρίδας μας, με τους εκτοπισμένους που έζησαν στην κατεχόμενη γη μας να φεύγουν σιγά σιγά από τη ζωή, με τον δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού μας να μεταβάλλεται υπέρ των Τούρκων, με την κατεχόμενη Κύπρο να εκτουρκίζεται πολιτικά, πολιτισμικά και άλλως πως, με τους 43 χιλιάδες πάνοπλους Τούρκους στρατιώτες να συνεχίζουν να μας σημαδεύουν με τις κάννες τους. Το πιο τραγικό όμως είναι ότι φύγαμε και με την κατηγορία του φταίχτη να αιωρείται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας, όπως συνάγεται από τα υπονοούμενα του εκπροσώπου του ΟΗΕ, ο οποίος θα συντάξει σε σύντομο χρονικό διάστημα την έκθεσή του για το πώς κατέληγε σε ναυάγιο η πιο ελπιδοφόρα μέχρι σήμερα προσπάθεια για λύση του Κυπριακού.

Αν οι οργισμένες εναντίον του Άιντα δηλώσεις του προέδρου Αναστασιάδη πιάνουν τόπο μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη, εκείνο που θα μετρήσει στα διεθνή κέντρα αποφάσεων είναι η άποψη του ΟΗΕ και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο, που οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να πουλήσουν S400 στον Ερντογάν, οι Αμερικάνοι δηλώνουν ότι θεωρούν την Τουρκία ενεργειακό σύμμαχό τους στην ανατολική Μεσόγειο κι οι Ισραηλινοί ετοιμάζονται για συμφωνίες μεταφοράς του φυσικού αερίου τους μέσω Τουρκίας… 

 

Λαμπρόν να μας κάψει, αν τα κάνουμε πάλι μαντάρα…

Την ώρα που ο Ερντογάν εκδίδει τη μία NAVTEX πίσω από την άλλη, στέλνει στην ΑΟΖ μας το Μπαρμπαρός κι απειλεί με πόλεμο, ο Γενικός Διευθυντής Ενέργειας του Ισραήλ, Σαούλ Μέριντορ, δηλώνει ότι το Ισραήλ βλέπει θετικά τις έρευνες του Μπαρμπαρός στην Κυπριακή ΑΟΖ και ότι θα σταλεί ισραηλινό φυσικό αέριο στην Τουρκία, με αγωγό που θα περνά από την κατεχόμενη Κύπρο ή από τη θάλασσα ανατολικά της Κύπρου, ακόμη και με άλυτο το Κυπριακό (κάτι που παραπέμπει βεβαίως σε αναβάθμιση του ψευδοκράτους και υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Την ίδια ώρα ο ομόδοξος  μας πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαδίμηρος Πούτιν συναντάται με τον σουλτάνο Ερντογάν και ανακοινώνει ότι οι σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας αποκαθίστανται ομαλώς, η Κομισιόν, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιδημοκρατική διακυβέρνηση του Ερντογάν, προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρήσει ζωντανές τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία κι ο πρόεδρος Τραμπ επικοινωνεί με τον Ερντογάν για να συζητήσουν τρόπους διεύρυνσης της συνεργασίας ΗΠΑ – Τουρκίας, τόσο στο θέμα της συριακής κρίσης όσο και ευρύτερα. 

Κι εμείς εδώ «στην κοσμάρα μας». Έχουμε προεκλογική εκστρατεία τώρα. Βγάλαμε ταμπελίτσα έξω από την πόρτα «do not disturb». Έτσι αποφάσισε ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι όπως πάντα ο πρόεδρος Αναστασιάδης ακολουθεί. Ότι δεν είχαμε δηλαδή άλλα προβλήματα σε τούτο τον τόπο κι έπρεπε να μπούμε στη μάχη της καρέκλας ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές (διότι πάνε ήδη και κάτι μήνες που ξεκίνησε η βαλίτσα). Έτσι κι αλλιώς, εδώ και πέντε χρόνια την πολιτική ατζέντα της ημέρας την καθορίζει ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι οι λοιποί απλώς ακολουθούν. Μαζί τους δυστυχώς κι ο πρόεδρος Αναστασιάδης, ενίοτε μάλιστα χάνοντας τη πυξίδα, με αποτέλεσμα να μοιάζει η χώρα με ανερμάτιστο καράβι σε αχαρτογράφητα νερά.

Την ώρα λοιπόν που ο Ερντογάν παίζει γύρω μας διπλωματικό παιχνίδι, με προφανέστατο στόχο:

  • να ακυρώσει τα πλεονεκτήματα που αποκτήσαμε μέσα από σωστές στρατηγικές κινήσεις και συμμαχίες και να προσεταιριστεί εκείνος τους δικούς μας συμμάχους,
  • να μας φορτώσει έπειτα την αποτυχία εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό για να πετύχει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους σε αναγνωρισμένο ανεξάρτητο κράτος με παράλληλη, ως εκ τούτου, υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας,
  • να βάλει χέρι στο φυσικό πλούτο της Κύπρου, κατά τρόπο που να είναι αποδεκτός από τη διεθνή κοινότητα,

οι δικοί μας εδώ μιλάνε για «νέα στρατηγική» που θα προκαλέσει λέει «κόστος στην Τουρκία». Ανέξοδες λαϊκίστικες ανευθυνότητες, που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον στόχο του Ερντογάν: στη διχοτόμηση.

Με την ταπεινή κι ασήμαντή μου φωνή, προειδοποιώ τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τους λοιπούς πολιτικούς που διαχειρίζονται την τύχη μας: Αν ο Τούρκος καταφέρει να προσεταιριστεί ξανά το Ισραήλ ως οικονομικό εταίρο και κάνει μαζί του συμφωνία για αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, χωρίς να έχει προηγουμένως λυθεί το Κυπριακό, θα είναι η χειρότερη μέχρι σήμερα ήττα και καταστροφή που έχουμε υποστεί.

Μια τέτοια συμφωνία από μόνη της θα υποβαθμίσει ντε φάκτο την Κυπριακή Δημοκρατία, θα μας φέρει σε αντιπαράθεση με τον Ισραήλ και τους Αμερικανούς, θα χάσουμε το πλεονέκτημα του φυσικού αερίου κι αμφιβάλλω αν θα προχωρήσουν οι διεθνείς κολοσσοί σε εξόρυξή του υπό τέτοιες δυσμενείς γεωπολιτικές συνθήκες, θα χάσουμε με άλλα λόγια το ισχυρό ανάχωμα των συμμαχιών που τώρα διαθέτουμε έναντι της τουρκικής πολιτικής για διχοτόμηση της Κύπρου. Κι αν συμβεί αυτό, καμία πιθανότητα δεν θα υπάρχει στο εξής για μια δίκαιη λύση του Κυπριακού. Η διχοτόμηση θα είναι η απαρχή της μετατροπής της Κύπρου (πληθυσμιακά και οικονομικά) σε τουρκικό νησί. Όποιος παραπλανά το λαό ότι το δίκαιο της υπόθεσής μας θα υπερισχύσει των συμφερόντων των ισχυρών της Γης, είτε άσχετος πρέπει να είναι είτε ψεύτης.

Έχουν σταλεί πολλά μηνύματα από πλευράς Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, ότι η χώρα αυτή βάζει και την Τουρκία μέσα στην εξίσωση της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου. Αν εμείς, εθελοτυφλώντας, αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν υπέρ του Ερντογάν, επειδή έχουμε προεκλογική εκστρατεία κι επειδή το πολιτικό μέλλον του Νικόλα ή του Αναστασιάδη ή του Λιλλήκα ή οποιουδήποτε άλλου τίθεται πάνω από το μέλλον εμάς και των παιδιών μας, τότε δεν έχω τίποτε άλλο να πω παρά την γνωστή κυπριακή έκφραση: «λαμπρόν να κάψει»!   

2

Γιατί προσπαθούν κάθε φορά να ξελασπώσουν την Τουρκία;

Αυτή τη στιγμή οι συνομιλίες στο Κυπριακό βρίσκονται σε στασιμότητα επειδή η τουρκική πλευρά υπαναχώρησε από συγκλίσεις που συμφωνήθηκαν και πρόταξε την απαίτηση να απολαμβάνουν τις 4 ελευθερίες οι Τούρκοι πολίτες στην Κύπρο.

Αυτή η στάση της τουρκικής πλευράς είναι απαράδεκτη και θα έπρεπε να εκτεθεί στα μάτια της Ευρώπης και της Διεθνούς Κοινότητας ότι μποϊκοτάρει τις συνομιλίες με ένα νέο ρεσιτάλ αδιαλλαξίας. 

Τι έγινε όμως πάλι εδώ; Οι «συνήθεις ύποπτοι» κατάφεραν για άλλη μια φορά να ξελασπώσουν την τουρκική πλευρά και να της δώσουν την ευκαιρία για αντιπερισπασμό. Έβαλαν ξανά νερό στον μύλο της τουρκικής προπαγάνδας,  να λέει ότι ξαφνικά κι από το τίποτα θυμηθήκαμε τώρα την Ένωση. Με αποτέλεσμα, αντί να καταγγέλλουμε εμείς την τουρκική πλευρά για την αδιαλλαξία της, να τρέχουμε με ομόφωνες δηλώσεις του Εθνικού Συμβουλίου και επιστολές του Προέδρου Αναστασιάδη να αναστρέψουμε τις εντυπώσεις.

Στην μακρά πορεία του Κυπριακού είναι πια τόσες πολλές οι φορές που δικοί μας, με αυτά τα μυαλά, ξελασπωσαν την φταίχτρα Τουρκία και φόρτωσαν σ’ εμάς το φταίξιμο (με αποτέλεσμα να χαρίζουν νίκες στην Τουρκία και ήττες σ’ εμάς), που άρχισα να υποψιάζομαι ότι οι περίεργες αυτές πράξεις τους μπορεί να μην οφείλονται απλώς σε βλακεία…

 

Ας αρχίσουμε να σκεπτώμεθα ότι η διχοτόμησις δεν είναι κακή…

«Ας αρχίσωμεν να σκεπτώμεθα ότι η μη λύσις δεν είναι κακό, διότι είναι προτιμότερη η μη λύσις από μία κακήν λύσιν» επανάλαβε χθες,  για δεύτερη φορά μέσα σε 24 ώρες, ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’, μιλώνας μάλιστα μπροστά στους προέδρους της Κύπρου και της Ελλάδας. 

Ας αρχίσωμεν λοιπόν να σκεπτώμεθα…

Να χαρίσουμε στην Τουρκία την Κερύνεια, τη Λάπηθο, την Αμμόχωστο, τη Μόρφου, τη Γιαλούσα, την Ακανθού, τον Απόστολο Ανδρέα κι όλη την Καρπασία, τη Λύση (ναι, το χωριό σου Γρηγόρη Αυξεντίου, σόρι), το Δίκωμο (ναι, τον τόπο όπου είναι το κρησφύγετό σου Κυριάκο Μάτση, σόρι), τη Λάπηθο του Πράξανδρου, τη Σαλαμίνα του Τεύκρου, όλη την κατεχόμενη μας πατρίδα, που για δύομισι χιλιάδες χρόνια οι Έλληνες πρόγονοί μας πότιζαν με τον ιδρώτα και το αίμα τους και σόρι ήρωες που δώσατε τη ζωή σας για την ελευθερία ολόκληρου του νησιού μας και όχι του μισού. 

Να αφήσουμε 40 χιλιάδες πάνοπλους Τούρκους στρατιώτες να σημαδεύουν εμάς και τα παιδιά μας, για όλα τα χρόνια που θα ‘ρθουν, λίγα μέτρα πίσω από το οδόφραγμα της οδού Λήδρας. 

Να επιτρέψουμε στην Τουρκία να εποικίζει ανεξέλεγκτα την πατρίδα μας, αλλάζοντας την ταυτότητα και το δημογραφικό της χάρτη από κατά βάση ελληνικό σε κατά βάση τουρκικό, απορροφώντας πλήρως τους Τουρκοκύπριους και μετατρέποντας σε μειοψηφία τους Ελληνοκύπριους…

Να επιτρέψουμε στο ψευδοκράτος να αναγνωριστεί σαν ανεξάρτητη χώρα ή έστω να αναβαθμιστεί σε οικονονική οντότητα αναγνωρισμένη από την διεθνή κοινότητα, ώστε να μπορεί πλέον ελεύθερα να μας ανταγωνίζεται με φθηνότερες τιμές σε όλους τους τομείς της οικονομίας, με τη στήριξη και τις επενδύσεις της τεράστιας τουρκικής αγοράς, μετατρέποντάς εμάς από αφέντες στον τόπο μας σε τσιράκια… 

Ότι δεν είναι κακό που χάσαμε το μέτρο, την αξιοπρέπεια, την τσίπα μας. Δεν είναι κακό να μας λέει αυτές τις ανήκουστες κουβέντες, χωρίς ίχνος ντροπής, ο αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και Πάσης Κύπρου και κάποιοι από κάτω να χειροκτοτούν τον «πατριωτικό» του λόγο.

Θα μου πείτε: «μα ο αρχιεπίσκοπος είπε ότι προτιμά τη μη λύση από μια κακή λύση». Όχι, λυπάμαι! Η αλήθεια είναι άλλη: Ο αρχιεπίσκοπος και όσοι άλλοι κουβαλάνε την ίδια με αυτόν νοοτροπία, στην πραγματικότητα θεωρούν καλή λύση μόνο ένα καθαρά ελληνικό κράτος στην Κύπρο και τίποτα λιγότερο. Ό,τι και να λένε κατ’ επίφασιν, το συμπέρασμα της εν γένει πολιτικής τους εκεί κατατείνει. Αλλά ένα καθαρά ελληνικό κράτος μόνο με διχοτόμηση της Κύπρου μπορεί να υπάρξει κι αυτό το γνωρίζουν και οι ίδιοι. Ελληνικό κράτος στη μισή Κύπρο. Η άλλη μισή αναγκαστικά θα αφεθεί στην Τουρκία. 

Το 1968 ο Μακάριος δήλωνε: «από μίαν κακήν λύσιν, προτιμώ την σημερινήν κατάστασιν» (Σημ.: την προσωρινή κατάσταση λειτουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς τους Τουρκοκύπριους, με βάση το «δίκαιο της ανάγκης»). Βλέπετε λοιπόν ότι ο όρος «κακή λύση» δεν είναι σημερινός. Χρονολογείται. Ο Μακάριος πολιτευόταν με την αυταπάτη ότι μπορούσε να καταστρατηγεί εσαεί τις συμφωνίες για την ανεξαρτησία της Κύπρου και την σύσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφαιρώντας όλες τις εξουσίες που ο ίδιος, με την υπογραφή του, έδωσε στους Τουρκοκύπριους. Αλλά το 1964, μετά την τουρκοκυπριακή ανταρσία, ο ΟΗΕ αναγνώρισε την (χωρίς τους Τουρκοκύπριους) κυβέρνηση Μακαρίου ως τη νόμιμη κυβέρνηση της Κύπρου,  ουσιαστικά με τον όρο να φέρει κοντά τις δύο κοινότητες για λύση του Κυπριακού το συντομότερο δυνατόν (τότε, πριν από 53 χρόνια). Ο Μακάριος αγνόησε αυτή τη σύσταση και πίστεψε ότι μπορούσε είτε να μονιμοποιήσει το προσωρινό στάτους της Κυπριακής Δημοκρατίας καθιστώντας την ελληνικό κράτος, είτε ακόμη και σε κατοπινό στάδιο να προχωρήσει στην Ένωση. Σ’ αυτό το στόχο είχε μάλιστα και την πλήρη στήριξη ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, καθώς η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας (χωρίς τους Τουρκοκύπριους), διακήρυξε ομόφωνα το 1965 ότι σκοπός μας είναι η Ένωσις της Κύπρου μετά της Ελλάδος. Διακήρυξε με άλλα λόγια ότι σκοπός μας ήταν η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Για τον Μακάριο, η επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία ήταν «κακή λύσις» και συνέχισε να είναι κακή, ακόμη και όταν τον Νοέμβριο του 1973, οι διαπραγματευτές Γλαύκος Κληρίδης και Ραούφ Ντενκτάς, συμφώνησαν ότι οι Τουρκοκύπριοι θα επέστρεφαν στην Κυπριακή Δημοκρατία, αποδεχόμενοι τα 12 από τα 13 σημεία που ήθελε να αλλάξει ο Μακάριος στο Σύνταγμα. Προφανώς κι αυτή η συμφωνία ήταν για τον Μακάριο μια «κακή λύσις», γιαυτό και την επόμενη μέρα, μιλώντας στην Γιαλούσα, διακήρυξε ότι ο εθνικός μας στόχος παραμένει η Ένωσις της Κύπρου με μετά της Ελλάδος.

Η πλάνη του Μακαρίου και όλων όσοι ασπάζονταν τις ίδιες απόψεις, ότι το προσωρινό στάτους κβο ήταν καλύτερο από μία «κακήν λύσιν», συνετρίβη άδοξα μόλις 8 μήνες αργότερα, όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, έπειτα από το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας και της ΕΟΚΑ Β’. Δυστυχώς όμως τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα. Κάποιοι συνεχίζουν ακόμη να θεωρούν ότι η προσωρινή κατάσταση αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας, με το μισό της Σύνταγμα ανενεργό για 53 τόσα χρόνια, είναι μια χαρά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα κι » ας αρχίσωμεν να σκεπτώμεθα ότι η μη λύσις δεν είναι κακό». Δεν έχω καμία αμφιβολία πως, αν αυτή η αποκοτιά επικρατήσει, η διχοτόμηση θα επισημοποιηθεί και σε μερικά χρόνια δεν θα κλαίμε μόνο τη μισή Κύπρο αλλά και πολύ περισσότερα που θα έχουμε χάσει οριστικά και αμετάκλητα.

Η κριτική μου για την πολιτική που υποστηρίζουν σήμερα ο αρχιεπίσκοπος και οι του «ενδιάμεσου χώρου» ή για την πολιτική που ακολούθησε παλαιότερα ο Μακάριος, ουδόλως αφαιρεί ή απαλύνει τις ευθύνες της Τουρκίας και του τουρκοκυπριακού ντενκτασικού κατεστημένου για την δημιουργία του Κυπριακού ζητήματος και τη μη επίλησή του μέχρι σήμερα. Αντίθετα, έχω γράψει πολλές φορές ότι πρωτίστως η Τουρκία ήθελε και εξακολουθεί να θέλει τη διχοτόμηση της Κύπρου, ώστε να δημιουργήσει πάνω στο έδαφος αυτού του νησιού ένα δεύτερο κράτος, ισχυρότερο από την Κυπριακή Δημοκρατία σε βάθος χρόνου. Καραδοκούσε και περίμενε να της δώσουμε τις αφορμές και τα προσχήματα. Της τα δώσαμε.

Σήμερα, 43 χρόνια μετά την εισβολή, εκείνοι που διακήρυξαν ή στήριξαν την πολιτική απάτη του λεγόμενου «μακροχρόνιου αγώνα» λένε στο λαό, άλλοι ευθέως και άλλοι με τρόπο, ότι η μη λύση, δηλαδή η διχοτόμηση, «μπορεί να μην είναι κακό»…

1