Δημόσιος λόγος · Μουσική · Εικόνα · Ιστορίες
Στο προηγούμενο μου άρθρο (πιο κάτω) επικεντρώθηκα στην ρωσική εισβολή σε δύο επαρχίες της Ουκρανίας, που αποσχίσθηκαν κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και επέκρινα την άκρως ιμπεριαλιστική, εθνικιστική (και αντικομμουνιστική, αν αυτό ενδιαφέρει τους φιλορώσους ακελικούς) ρητορική του Πούτιν, στο χτεσινό του…
Διαβάστε περισσότερα →Για μια ολόκληρη εβδομάδα ο Πούτιν, ο Λαβρόφ και άπαντες οι Ρώσοι αξιωματούχοι διέψευδαν τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους, που έλεγαν ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για εισβολή στην Ουκρανία. Χαρακτήριζαν τις προειδοποιήσεις “υστερία και παραλήρημα της Δύσης”. Χτες το βράδυ ο…
Διαβάστε περισσότερα →To 1974, όταν σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη, ο Μάνος Λοΐζος έγραφε και τραγουδούσε αυτό το τραγούδι, είχαν περάσει γύρω στα 30 χρόνια από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κι οι άνθρωποι είχαν ακόμη ζωντανά στη μνήμη τους τα εγκλήματα του κτήνους που…
Διαβάστε περισσότερα →Τα σπίτια τους ερείπια, οι ζωές τους ερείπια, τα όνειρά τους ερείπια. Συρία, μια χώρα απέραντο νεκροταφείο. Διαμελισμένο κορμί στον κρατήρα της διεθνούς ρεαλπολιτίκ, κάτω απ’ τα παγερά βλέμματα των πολιτών της παγκοσμιοποίησης με τη μεταλλαγμένη συνείδηση. Αν τα παιδιά στο Χαλέπι φωνάξουν όλα μαζί,…
Διαβάστε περισσότερα →Συρία. Απόσταση από την Κύπρο 105 χιλιόμετρα. Όσο να πας από τη Λευκωσία στο Κούριο. Σε τούτη τη χώρα εδώ και 4 χρόνια μαίνεται ένας ανελέητος πόλεμος. Οι νεκροί πάνω από 300 χιλιάδες κι ανάμεσά τους πάνω από 12 χιλιάδες τα παιδιά.…
Διαβάστε περισσότερα →“Αγοράκι” (Litte Boy) ήταν το όνομα της πρώτης ατομικής βόμβας που χρησιμοποιήθηκε σε πολεμικές επιχειρήσεις, χωρίς κανένας να γνωρίζει ακριβώς από πριν τις συνέπειες της έκρηξής της. Την εντολή για τη ρίψη της φοβερής αυτής βόμβας στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας, στις 6 Αυγούστου…
Διαβάστε περισσότερα →Ένας απέραντος υγρός τάφος η Μεσόγειος. Ανθρώπων που φεύγουν με την ψυχή στο στόμα, στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες στα σαπιοκάραβα απατεώνων, που τους υπόσχονται μια καλύτερη μοίρα. Διωγμένοι από πολέμους, ανέχεια, πείνα. Αθύρματα της ματαιοδοξίας, της απληστίας, της ανοησίας των ηγετών τους. Τρεισήμισι…
Διαβάστε περισσότερα →Σ’ ένα στεναγμό της ιστορίας σπάρθηκαν σώματα παιδιών σ’ αυτούς τους τάφους. Μικρός ήμουν τότε που τους κουβάλησαν εδώ με τα καμιόνια. Παιδιά σαν τα δικά μας. Γελούσαν, γλεντούσαν, ονειρεύονταν. Οι πιο πολλοί ούτε που νοιάζονταν για τα πολιτικά. Η γλυκιά τρέλα…
Διαβάστε περισσότερα →
