ΑΚΟΜΗ ΚΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΟΥ

Παραλίμνι ώρα 3:30 τα ξημερώματα. Από τις 6:00 το απόγευμα άκρα του τάφου σιωπή. Στους δρόμους δεν βγήκε ούτε αυτοκίνητο, ούτε μοτοσικλέτα, ούτε ψυχή ζώσα. Γαύγισμα σκύλου μα τον Θεό δεν ακούστηκε κι αυτός ακόμη ο άνεμος κρατά την αναπνοή του. Είναι λες και μαρμάρωσε ο πλανήτης.

Τέτοια απόλυτη σιγή, απόλυτη ακινησία δεν έχω ξαναζήσει. Ούτε καν τις φοβερές εκείνες νύχτες το καλοκαίρι του 74, στα κέρφιου του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Είναι σαν τρομαχτικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Να φύγει γρήγορα αυτό το κακό, να ξαναγίνουμε άνθρωποι.