Όταν η ανωμαλία λέγεται «δημοσιογραφία»
Είδα σε κυπριακά sites ότι «το Ιράν απειλεί πάλι την Κύπρο» και, φυσικά, θορυβήθηκα.
Μπαίνοντας όμως να δω τι ακριβώς συνέβη, ανακάλυψα ότι η «είδηση» βασιζόταν σε δημοσίευμα των Financial Times, σύμφωνα με δύο ανώνυμες πηγές κοντά στο ιρανικό καθεστώς.
Και τι έλεγαν αυτές οι πηγές;
Ότι ΑΝ ο Τραμπ εντείνει τις επιθέσεις εναντίον του Ιράν, τότε το Ιράν ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ να επιτεθεί και πέραν της Μέσης Ανατολής σε αμερικανικούς στόχους, ένας από τους οποίους ΠΙΘΑΝΟΝ να είναι και οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο.
Και από αυτό, κάποιοι έβγαλαν τίτλο: «Απειλείται η Κύπρος από το Ιράν».
Μέσα Αυγούστου. Πάνω στη βράση της τουριστικής περιόδου. Σε μια χώρα που ζει σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό και που έχει κάθε λόγο να αποφεύγει την αδικαιολόγητη καλλιέργεια πανικού.
Μετά από 35 χρόνια στα μέσα ενημέρωσης της Κύπρου, θα το πω όσο πιο απλά μπορώ:
Αυτό δεν είναι είδηση.
Και αυτό δεν είναι δημοσιογραφία.
Είναι η ίδια νοοτροπία του πυρομανή που βλέπει ένα χωράφι έτοιμο για θερισμό και αισθάνεται την ανάγκη να του βάλει φωτιά.
Η ενημέρωση έχει υποχρέωση να προειδοποιεί αλλά όταν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Η φαντασία ενός ξένου δημοσιογράφου δεν είναι είδηση. Δεν είναι δημοσιογράφος αλλά μυθομανής αυτός που μετατρέπει μια αλληλουχία από «αν» σε βεβαιότητα και να τη σερβίρει ως απειλή.
Και επιτέλους κάποτε πρέπει να ξεχωρίσουμε τη δημοσιογραφία από την τρομολαγνεία.