Πολιτικά φιντάνια
Παρόλο που απομένουν ακόμα δεκαέξι μήνες μέχρι τις προεδρικές εκλογές, εντούτοις έχει ήδη ξεκινήσει η πολιτική ψυχαγωγία.
Όχι μόνο με τα συντρέχοντα στον Δημοκρατικό Συναγερμό, που έκανε δυναμικό μπάσιμο στην προεκλογική αρένα, ούτε μόνο με την ιώβεια υπομονή του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν έχει καν τον χρόνο να σκεφτεί αν θα είναι ξανά υποψήφιος πρόεδρος. Όχι μόνο γιατί τρέχει για το Κυπριακό και για την εξωτερική μας πολιτική, σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, αλλά και γιατί πρέπει να τρέξει επίσης να εγκαινιάσει ό,τι εγκαινιάζεται στην κυπριακή ύπαιθρο για να είναι κοντά στον πολίτη. Άσχετο με τις εκλογές…
Είναι επίσης πλέον και η ονοματολογία που άρχισε ανύποπτα και λαθραία να παρεισφρέει στο “λογιστικόν”, κατά τον Πλάτωνα, της ψυχής μας. Ακούς ονόματα που δεν είχες ιδέα ότι αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται να σώσουν την Κύπρο, διότι δεν έχουν ιδέα από πολιτική. Η πολιτική δεν είναι αυτό που έχουμε στην Κύπρο ακριβώς. Είναι αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε στην Κύπρο.
Ένας που πραγματικά ενδιαφέρεται να βοηθήσει την πατρίδα του και όχι την πάρτη του, πρέπει να διαθέτει πολιτική αντίληψη με τη σωστή έννοια του όρου, όχι αυτήν που συνηθίσαμε στην Κύπρο. Να διαθέτει οξύνοια και ευθυκρισία. Να ξέρει πώς θα διαχειριστεί μια κατάσταση με πολιτικούς όρους και όχι επιχειρηματικούς ή άλλους. Να ξέρει πώς θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της πατρίδας του και πώς να προστατέψει την πατρίδα του από ενδεχόμενες πισώπλατες μαχαιριές.
Δυστυχώς, και αυτό δεν ισχύει μόνο για την Κύπρο, είναι διεθνές φαινόμενο στην εποχή μας, δεν υπάρχουν ηγέτες για να εμπνεύσουν τους λαούς, όπως υπήρχαν κάποτε σε προηγούμενες δεκαετίες. Τη απουσία ηγετών ήταν επόμενο να ξεφυτρώνουν πολιτικά φιντάνια που κάνουν ένα σοβαρό άνθρωπο να προβληματίζεται αν πρέπει να μεταναστεύσει.
Αλλά να μεταναστεύσει πού; Σε άλλο πλανήτη; Αφού γενικά, είπαμε, σε αυτόν τον πλανήτη η πολιτική ευτελίζεται ολοένα και πιο πολύ μέρα με την ημέρα.