Αρχείο ετικέτας Σιζόπουλος

ΟΤΑΝ Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΥΠΟΒΑΘΜΙΖΕΤΑΙ ΣΕ “ΑΠΕΡΙΣΚΕΨΙΑ”…

Το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, τον Ιούλιο του 1974, ήταν προσχεδιασμένη πράξη, στο πλαίσιο του σχεδίου για διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων και διχοτόμηση της Κύπρου στη βάση της εθνοκάθαρσης.  Το σχέδιο αυτό εξυπηρετούσε βασικά τον τουρκικό στόχο για πλήρη και απόλυτο έλεγχο στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, ως στρατιωτική βάση και ζώνη ασφαλείας στο μαλακό της υπογάστριο της Τουρκίας, κάτι δηλαδή που θα καθιστούσε το μέρος αυτό προτεκτοράτο της Τουρκίας που θα εποικιζόταν ασταμάτητα με Τούρκους πολίτες και θα ενισχυόταν οικονομικά, ώστε να καταστεί σε βάθος χρόνου πληθυσμιακά μεγαλύτερο και οικονομικά ισχυρότερο από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Παρόλα αυτά μια τέτοια λύση στο Κυπριακό εξυπηρετούσε απόλυτα και το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Διότι εκμεταλλευόμενο τα κενά στο κουτσουρεμένο Σύνταγμα και την απουσία ελέγχου της μιας κοινότητας πάνω στην άλλη, έστησε τους μηχανισμούς διαμοιρασμού της εξουσίας και καταλήστευσης του δημόσιου χρήματος. Οι επιτήδειοι “πατριώτες” κατάφεραν μάλιστα να πείσουν και πολλούς αγνούς πατριώτες ότι ο αγώνας τους ήταν για μια ελληνική Κύπρο, ή εν πάση περιπτώσει για μια καλύτερη λύση από το “έκτρωμα” της Ζυρίχης αρχικά κι έπειτα της ΔΔΟ.

Από την αρχή της ανεξαρτησίας, προβοκατόρικες πράξεις από βαλτούς και στις δύο κοινότητες, έσπειραν το εθνικιστικό μίσος που έδωσε στην Τουρκία το πρόσχημα για να το παίξει προστάτης των Τουρκοκυπρίων. Το πραξικόπημα ήταν μέρος του ίδιου σχεδίου, με το οποίο συμφώνησε κι ο δικτάτορας Δημήτριος Ιωαννίδης, ώστε να λυθεί οριστικά το κυπριακό με “καθαρή” λύση, η οποία όμως θα επιβαλλόταν διά της βίας από την Τουρκία, ώστε να μην κατηγορηθούν οι Έλληνες θιασώτες της λύσης αυτής ότι συναίνεσαν για τη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Κατάφερε λοιπόν το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο να πείσει  τους χρήσιμους ηλίθιους ψηφοφόρους ότι μάχεται για την απαλλαγή μας από την Τουρκία, ενώ στην πραγματικότητα χάρισε τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και της επέτρεψε να παγιώσει την κατοχή και την ντε φάκτο διχοτόμηση, ώστε με την πάροδο του χρόνου η προδοτική λύση της διχοτόμησης να γίνει δεκτή χωρίς διαμαρτυρίες, ως φυσική εξέλιξη.

Το κατεστημένο, που αποτελεί το βαθύ κράτος σε τούτη τη χώρα, είναι βαθιά διχοτομικό και όχι “ανανικό” όπως ανοήτως δήλωσε λίγο πριν τις εκλογές η Ελένη Θεοχάρους. Τα κατεστημένα στις δύο κοινότητες μάς ανέβασαν στο τρένο της διχοτόμησης που ήδη πλησιάζει στο τερματικό. Εδώ και 50 χρόνια διεξάγονται συνομιλίες απλά για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια σε κάποιους αφελείς (όπως εμένα) που πίστεψαν ότι μπορεί να υπάρξει λύση. Η λύση γι’ αυτούς γράφτηκε επί του εδάφους της Κύπρου το καλοκαίρι του 1974, όπως δήλωσε εξάλλου από τότε πανηγυρικά και ο πρωθυπουργός της εισβολής Μπουλέντ Ετζεβίτ. 

Το δικό μας κατεστημένο ποσώς ενδιαφέρεται αν η Τουρκία επιδιώκει την αναγνώριση του ψευδοκράτους για να το καταστήσει ισχυρότερο και πληθυσμιακά μεγαλύτερο από την Κύπριακή Δημοκρατία. Δεν τους ενδιαφέρει ότι αυτό το κράτος θα βρίσκειται πάνω στη γη των πατέρων μας, δεν μπορούν να προβλέψουν τις συνέπειες  που θα έχει στο μέλλον του ελληνισμού σε τούτο το νησί. Θεωρούν ότι κι αυτός ακόμη ο διαμοιρασμός της ΑΟΖ, που αναγκαστικά θα πρέπει να γίνει εφόσον το ψευδοκράτος αναγνωριστεί, θα είναι απλά μια αναγκαία υποχώρηση, προκειμένου να τελειώνουμε με το Κυπριακό και τους Τούρκους.

Το πραξικόπημα ήταν μια πράξη εσχάτης προδοσίας κι όχι μια απερισκεψία, όπως απερίσκεπτα δήλωσε σήμερα ο Μαρίνος Σιζόπουλος. 

Θυμάμαι πώς όταν Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης (όταν έπεσε η χούντα υπό το βάρος της κυπριακής τραγωδίας), χαρακτήρισε το πραξικόπημα “άφρΟν”, εδώ στην Κύπρο έγινε χαμός. Ξεσηκώθηκαν οι πάντες, κατηγορώντας τον ότι υποβαθμίζει μια πράξη εσχάτης προδοσίας σε “άφρονα” πράξη, αναγνωρίζοντας περίπου στους  χουντικούς πραξικοπηματίες το “ακαταλόγιστο” του τρελού. 

Σήμερα ο επικεφαλής ενός από τα κόμματα που φώναζαν τότε εναντίον του Καραμανλή για τη δήλωσή του, ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Μαρίνος Σιζόπουλος, υποβάθμισε ακόμη πιο πολύ το έγκλημα, χαρακτηρίζοντας το … “απερισκεψία”. Πάλι καλά που δεν το χαρακτήρισε “απροσεξία”. 

Αλλά δεν με εκπλήττει καθόλου η δήλωση. Ο Σιζόπουλος, όπως κι αν δικαιολογεί την απορριπτική του πολιτική στο Κυπριακό, αυτή η πολιτική δεν παύει να είναι η πολιτική της της διχοτόμησης, για την οποία έγινε το πραξικόπημα. 

“Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει”.

Πώς μια χθεσινή δήλωση του Μ. Σιζόπουλου καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΔΗΚΟ ότι επιχείρησαν να οδηγήσουν την Κύπρο “στη χειρότερη μορφή διχοτόμησης”, αφήνοντας τον Ν. Παπαδόπουλο εκτεθειμένο απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, στην ιστορία του κόμματός του, αλλά και του ιδίου του αειμνήστου πατέρα του.

Μια δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι ο Ν. Παπαδόπουλος περίπου συμφωνεί με τη θέση της ΕΔΕΚ ότι “η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης”, έδωσε στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ την ευκαιρία να καλέσουν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να απαντήσει εύγλωττα …διά της σιωπής του.

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι ο τελευταίος που έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη λύση της ΔΔΟ ήταν το 2006 ο πρόεδρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), ο αμέσως προηγούμενος ήταν το 1979 ο πρόεδρος Κυπριανού (που ήταν επίσης πρόεδρος του ΔΗΚΟ) και ο πρώτος ήταν το 1977 ο πρόεδρος Μακάριος (ο οποίος έδωσε τις ευλογίες του για την ίδρυση του ΔΗΚΟ). Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι την ΔΔΟ την κληροδότησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ, ότι με άλλα λόγια “στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη” και μόνο ένας πολιτικός απατεώνας μπορεί να διαστρέψει την ιστορία κάτα τρόπο που να απαλλάσσει το ΔΗΚΟ από αυτή την ευθύνη. 

Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, διεκδικώντας το ρόλο του κολαούζου του κ. Ν. Παπαδόπουλου, ανακοίνωσε ότι πάνω κάτω ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ θεωρεί τη λύση που μας κληροδότησε το ΔΗΚΟ σαν τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης” και παρέπεμψε στην ούτω καλούμενη “Νέα Στρατηγική” του υποψήφιου προέδρου.  Είναι, ωστόσο, απορίας άξιον γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ο κολαούζος. Για να ευχαριστήσουμε, ως κυπριακός λαός, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ που παραδέχεται ότι το κόμμα του μας φόρτωσε τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης”; Αν όντως αυτό πιστεύει ο κ. Παπαδόπουλος, γιατί δεν το λέει ο ίδιος, γιατί δεν αποκηρύσσει την ΔΔΟ επίσημα και γιατί βάζει κολαούζους να μας το πούνε;

Όμως “χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει” γι΄αυτό κι ο Μ. Σιζόπουλος παρέπεψε στη “Νέα Στρατηγική” για τη Διχοτόμηση, εκεί όπου ο Ν. Παπαδόπουλος εμμέσως πλην σαφώς αποκηρύττει την ΔΔΟ ως βάση λύσης.  Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική κρίση αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η “Νέα Στρατηγική” αποτελεί τον ασφαλέστερο και γρηγορότερο δρόμο προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης τουρκικής χώρας πάνω στην κατεχόμενη γη των προγόνων μας. Υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών (διχοτόμηση) είχε εξάλλου τοποθετηθεί σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, προκειμένου να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Όσο για την θέση του κολαούζου του κ. Παπαδόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι τάχα η ΔΔΟ είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης, αποτελεί τη χειρότερη μορφή πολιτικής απατεωνιάς. Διχοτόμηση με οριστική παράδοση της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία είναι με μαθηματική ακρίβεια το τέρμα του δρόμου που επιμένουν να ακολουθήσουμε ο Ν. Παπαδόπουλος και οι κολαούζοι του. Κι η θέση αυτή δεν είναι δική μου, είναι θέση την οποία υποστήριξε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο ο αμείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνεντεύξεις του όταν ήταν πρόεδρος αυτής της χώρας: ότι τυχόν εγκατάλειψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει την Κύπρο στη διχοτόμηση. Τελεία και παύλα.

Σ’ αυτό τον τόπο τσίπα έχει μόνο το γιαούρτι…

σιζοπουλος“Είναι μια σκευωρία που θα καταρρεύσει, μια προσπάθεια φίμωσής μου και εκτροπής της κοινής γνώμης”. Αυτή την πρωτότυπη δήλωση έκανε σήμερα στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ ο Μαρίνος Σιζόπουλος, σε σχέση με την ποινική υπόθεση που διερευνά εναντίον του η αστυνομία, για παράνομη εισαγωγή μπότοξ και άλλων ιατρικών σκευασμάτων. 

Σε μια αντίδρασή του που λεκτικά θύμισε ανάλογη αντίδραση του Σάββα Βέργα πριν από ένα χρόνο, ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ δεν παρέλειψε να στείλει και το ανάλογο μήνυμα: “Αν θέλουν πόλεμο θα τον έχουν… να ξέρουν πως έχω στοιχεία για πολλούς”. 

Έχει λοιπόν στοιχεία για πολλούς ο Μαρίνος Σιζόπουλος και τα κρύβει, ομολογεί δηλαδή ότι συγκαλύπτει ατασθαλίες ή ακόμη και εγκλήματα. Επειδή δεν είμαι νομικός δεν ξέρω τι προβλέπει ο νόμος σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά σίγουρα κάτι θα προβλέπει.

Καλώ λοιπόν ως πολίτης της Δημοκρατίας τον Γενικό Εισαγγελέα, εκτός από την ποινική υπόθεση για τα μπότοξ, να διερευνήσει και το σοβαρότατο αυτό θέμα, που καθίσταται ακόμη πιο σοβαρό εφόσον η ομολογία προέρχεται από αρχηγό κόμματος.

Το γιατί ο Μαρίνος Σιζόπουλος, ο Σάββας Βέργας και πολλοί άλλοι φυσικά – που δεν είχαν μέχρι σήμερα το απύθμενο θράσος να βγουν δημόσια να το ομολογήσουν- “ξέρουν πολλά για πολλούς” αλλά δεν τα αποκαλύπτουν στον κόσμο που τους ψηφίζει και δεν τα καταγγέλλουν στην αστυνομία, είναι ένα ερώτημα που συνδέεται άμεσα και για ευνόητους λόγους με τη γενικότερη κατάντια αυτού του τόπου, όπου τελικά τσίπα έμεινε να έχει μόνο το γιαούρτι…