Τι μας έχει απομείνει, για να μας το φάνε κι αυτό να τελειώνουμε;

Η γελοιογραφία είναι από την ιστοσελίδα “Το Ποντίκι”
http://topontiki.gr/article/24155

Σκεφτόμασταν πριν από κανένα μήνα με κάτι φίλους τι μας έχει απομείνει για να μας το φάνε κι αυτό οι γύπες του εγχώριου κατεστημένου. Τα τελευταία 12 χρόνια μας τα ‘φαγαν με το Χρηματιστήριο, με τη φούσκα των ακινήτων και τώρα με το τραπεζικό φαλίρισμα. Το ωραίο είναι ότι πίσω από τα 2 πρώτα σκάνδαλα ήταν ξανά οι τράπεζες οι οποίες, αφού έφαγαν τα λεφτά μας και τα ξεκοκάλισαν, μπήκαν ύστερα μέσα μερικά δισεκατομμύρια και μας έβαλαν να πληρώσουμε εμείς πάλι το λογαριασμό!

Όμως επειδή το σύστημα εδώ σ’ αυτό τον τόπο είναι ξεδιάντροπο ως εκεί που δεν πάει άλλο, υποψιαζόμαστε ότι αυτό ακριβώς το ξεδιάντροπο σύστημα που μας κυβερνά, σαν βαθύ κράτος, θα βρει τον τρόπο να την σκαπουλάρουν πάλι τα πρωτοπαλίκαρά του, για να συνεχιστεί το πάρτι κανονικά και απρόσκοπτα. Οπότε τι έμεινε να μας φάνε; Μετά από πολύ σκέψη καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι θα μας φάνε ό,τι κομμάτι γης, χτισμένο ή άχτιστο, μας έχει απομείνει (σε όσους δηλαδή έχει απομείνει)…

Δεν πρόλαβε να περάσει ένας μήνας και ορίστε μας! Άρχισαν οι συζητήσεις για το αν θα χωριστεί η Τράπεζα Κύπρου σε εμπορική και κτηματική, ώστε η κτηματική να προσπαθήσει να … εξυπηρετήσει τα ενυπόθηκα δάνειά της.

Αμέσως βγήκαν τα σπαθιά των κομμάτων από τα θηκάρια, για να προστατεύσουν, λέει, τις περιουσίες του κοσμάκη. Να μην αφήσουν τις τράπεζες να πουλήσουν την υποθηκευμένη γη στο ένα τρίτο της αξίας της, διότι εκτός του ότι θα φαγωθούν περιουσίες, θα πέσει και η αξία της γης γενικά και θα ζημιώσουν μαζί και οι υπόλοιποι που δεν έχουν υποθήκες.

Όπως καταλαβαίνετε το θέμα δεν είναι να προστατευθεί μόνο ο κοσμάκης, αλλά (κυρίως) οι μεγαλοϊδιοκτήτες γης, όπως είναι για παράδειγμα η Εκκλησία της Κύπρου (εξ’ ου και η άμεση, έντονη αντίδραση του Αρχιεπισκόπου) καθώς και πολλοί μεγαλοπαράγοντες -πολιτικοί και μη – αυτού του τόπου.

Οπότε εντάξει, να προστατεύσουμε τις υποθηκευμένες περιουσίες αλλά ας μην βάλουν τον υπόλοιπο κοσμάκη (που δεν έχει υποθήκες) να πληρώσει τις ζημιές των τραπεζών από τέτοια μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Διότι μεγάλο μέρος από τα δισεκατομμύρια που έδωσαν οι τράπεζες σε ενυπόθηκα δάνεια, δόθηκαν σε μεγαλοϊδιοκτήτες γης.  Να μην πληρώσουμε λοιπόν εμείς οι υπόλοιποι τα σπασμένα και των μεγαλοϊδιοκτητών.

Ή για να το θέσω πιο απλά: Ας μην βρούνε πάλι τελικά άλλο τρόπο να … αποζημιώσουν τις τράπεζες βγάζοντας τα λεφτά από την τσέπη του φορολογούμενου ή για να φάνε οι τράπεζες μόνο τη γη των μικροϊδιοκτητών.  Ας μην αναγκάσουν τον απλό άνθρωπο να πουλήσει ό,τι κομμάτι γης του έχει απομείνει -κληρονομιά των γονιών του- για να μην τον πνίξουν οι (νέοι) φόροι ακίνητης ιδιοκτησίας. Ας μην βρουν πάλι ένα τρόπο να τη φάει ο απλός κοσμάκης, διότι ποτέ δεν μπορεί να προβλέψει κανείς πότε αυτός ο απλός κοσμάκης θα φτάσει στο αμήν και θα ξεσπάσει, μπαίνοντας μέσα σε κόμματα, προεδρικά, υπουργεία και βουλές για να τους φάει όλους ζωντανούς, δίκαιους και αδίκους.

Είχε αρμοδιότητα για τον Γιάννο Ιωάννου και τον Φουσιέκκα αλλά όχι για τα ομόλογα…

IOANNOU-THEOCHAROUSΔεν ήταν δική του αρμοδιότητα η αγορά των ελληνικών ομολόγων, είπε χθες στην Διερευνητική Επιτροπή ο πρώην ανώτατος εκτελεστικός διευθυντής της Τράπεζας Κύπρου, κ. Ανδρέας Ηλιάδης, παρόλο που τόσο ο πρώην πρόεδρος της τράπεζας όσο και άλλα ανώτατα στελέχη της, απαντώντας στα ερωτήματα της ίδιας επιτροπής, είχαν ρίξει σχεδόν όλο το φταίξιμο στον κ. Ηλιάδη, λέγοντας ότι ήταν δική του η απόφαση και μάλιστα ότι ενημέρωσε το συμβούλιο εκ των υστέρων. Είχε λεχθεί επίσης ότι ο κ. Ηλιάδης ασκούσε μια πολύ συγκεντρωτική διεύθυνση, αλλά όταν ρωτήθηκε σχετικά από την επιτροπή είπε ότι δεν είναι του χαρακτήρα του να λειτουργεί με αυτό τον τρόπο.

Εν πάση περιπτώσει η απομάκρυνση του Γιάννου Ιωάννου από τη θέση του βοηθού προπονητή του ΑΠΟΕΛ, την ώρα που η ομάδα του προκρίθηκε στους ομίλους του Champion’s League, έγινε μετά από την εκβιαστική απόφαση του κ. Ηλιάδη ότι ο παλιός άσος του κυπριακού ποδοσφαίρου έπρεπε να διαλέξει ή το ΑΠΟΕΛ ή την τράπεζα.  Ανάλογη ήταν και η απόφαση του  για τον ηθοποιό (και υπάλληλο της τράπεζας) Στέλιο Θεοχάρους, του γνωστού μας Γώρου (από το “Την Πάτησα) ή Φουσιέκκα (από την “Αίγια Fuxia”) καθώς και για αρκετούς άλλους υπαλλήλους της τράπεζας, κυρίως ψαλτάδων, με αποτέλεσμα να τρέχουν οι εκκλησιές να βρουν άρον άρον άλλους ψαλτάδες, διότι (κατά τον κ. Ηλιάδη) όταν είσαι τραπεζικός δεν γίνεται να ψέλνεις!

Παρόλο λοιπόν που ο κ. Ανδρέας Ηλιάδης είχε το χρόνο και την αρμοδιότητα να παίζει το ρόλο της Πελλομαλούς που δέρνει τον Φουσιέκκα και να ντριπλάρει τον πρώην κυνηγό του ΑΠΟΕΛ Γιάννο Ιωάννου να του πάρει την μπάλα από τα πόδια, δεν είχε αρμοδιότητα (όπως ο ίδιος ισχυρίζεται) για τα ελληνικά ομόλογα. Οπότε, μετά τις καταθέσεις αρκετών ήδη κορυφαίων στελεχών της τράπεζας, προκύπτει ότι τα ομόλογα τα αγόρασε ο κ. Κανένας. Περίπου δηλαδή όπως το ανέκδοτο με τον Πόμπο που λέει “το καυλί φάντασμα ξαναχτυπά”…

Παρά την προσπάθεια κάποιων εφημερίδων σήμερα να στηρίξουν τον κ. Ηλιάδη, εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι να πεισθώ ότι είναι η “κούπα ή άπαννη” της αμαρτωλής τότε διεύθυνσης της Τράπεζας Κύπρου. Εύχομαι αυτή τη φορά, μέσα από τις παράλληλες διαδικασίες διαλεύκανσης του τεράστιου οικονομικού εγκλήματος που διαπράχθηκε εις βάρος μας (διαδικασίες οι οποίες τρέχουν από τη Διερευνητική Επιτροπή από τη μια κι από την Γενική Εισαγγελία από την άλλη), να λάμψει η αλήθεια κι οι ένοχοι να φυλακιστούν για όσες δεκαετίες κρίνει το δικαστήριο ότι τους αξίζει, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη.

 

Να ‘μουνα θεός για λίγο, απ’ τον πόνο να ξεφύγω…

iliadis5“Δεν είμαστε Θεοί”, είπε ξεσπώντας ο Ανδρέας Ηλιάδης, στην προσπάθειά του να πείσει πως, ό,τι πήγε στραβά ήταν περίπου θέμα τύχης, ότι δηλαδή πήραν κάποιες αποφάσεις που δεν τους … έκατσαν.

Το ότι ήταν “παττισμένα” εκείνα που αγόρασαν (ελληνικά ομόλογα, ξένες τράπεζες κτλ)  ήταν απλά θέμα τύχης. Διότι αν γινόταν ένα θαύμα όπως αυτά που έκανε κάποτε ο Ιησούς Χριστός, θα μπορούσε η Τράπεζα Κύπρου να … “φάει τους τόπους”! Δυστυχώς όμως το θαύμα δεν έγινε κι έτσι πάττισε όχι μόνο η Τράπεζα Κύπρου αλλά και η Κύπρος μαζί της.

Τσ τσ τσ! Ατυχία!

Φαλιρίσαμε έπειτα από σοβαρή προεργασία…

ILIADES - STAVRAKIS“Ο Χαρίλαος Σταυράκης ήταν υπεύθυνος για την εξαγορά της (προβληματικής) ρωσικής τράπεζας Uniastrum, όπως και γενικά για τις εργασίες της Τράπεζας Κύπρου στη Ρωσία”, είπε σήμερα στη Διερευνητική ο πρώην επικεφαλής της τράπεζας Ανδρέας Ηλιάδης. Άσχετο ίσως, αλλά το σημειώνω: φεύγοντας από την Τράπεζα ο κ. Σταυράκης (υπεύθυνος για τις δουλειές στη Ρωσία) διορίστηκε υπουργός Οικονομικών του κ. Χριστόφια…

Εν πάση περιπτώσει ο κ. Ηλιάδης είπε ότι η Τράπεζα Κύπρου έκανε σοβαρή προεργασία πριν αγοράσει την φαλιρισμένη ρωσική τράπεζα, όπως -υποθέτω- έκανε επίσης σοβαρή προεργασία πριν αγοράσει και τα ελληνικά ομόλογα, την ώρα που τα ξεφορτώνονταν οι Γερμανοί.

Προφανώς το φαλίρισμα της Τράπεζας Κύπρου όπως και της κυπριακής οικονομίας γενικότερα έγινε έπειτα από σοβαρή προεργασία!

Απαράδεκτοι και αδικαιολόγητοι να του κόψουν 1 εκατομμύριο!

ILIADES - DIEREVNITIKI“Ήμουν ο μόνος άνθρωπος στην Κύπρο που δεν πήρε το Ταμείο Προνοίας του. Δικαιούμουν 3,4 εκατομμύρια ευρώ Ταμείο Προνοίας και το Διοικητικό Συμβούλιο ενέκρινε, λίγο πριν τον Φεβρουάριο του 2013, 2,3 εκατομμύρια, χωρίς να δοθεί δικαιολογία!

Αυτό το παράπονο εξέφρασε σήμερα ενώπιον της Διερευνητικής Επιτροπής για την Οικονομία, ο τραπεζίτης που πήρε τη μεγάλη απόφαση να αγοράσει η Τράπεζα Κύπρου τα άρρωστα ελληνικά ομόλογα, που είχε ως αποτέλεσμα να βουλιάξει η οικονομία της Κύπρου.

Να το κοιτάξουν αυτό οι συντεχνίες και οι ανθρωπιστικές οργανώσεις. Δεν είναι δυνατόν ένας υπάλληλος να δικαιούται 3.4 εκατομμύρια και να του δίνουν μόνο 2.3!!!! Έλεος δηλαδή! Επειδή καταστράφηκε η Κύπρος από τις αποφάσεις του, έπρεπε να του δώσουν ΜΟΝΟ 2.3 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ;;; Μα από πού κι ως πού;;

Αύριο δεν θα μας κάνουν κι εμάς το ίδιο με ανάλογες … φτηνές δικαιολογίες; Δηλαδή θα επιτρέψουμε να κόβουν από τον κάθε φτωχό εργαζόμενο 1-2 εκατομμύρια από τα λεφτά που δικαιούται να πάρει φεύγοντας από τη δουλειά του;;; Επειδή τάχατες πήρε καταστροφικές αποφάσεις;;; Για όνομα του Θεού! Να κατέβουμε σε διαδηλώσεις να πάρει πίσω το εκατομμύριο του ο κ. Ηλιάδης!

Να διώξουμε επιτέλους την Τουρκία από την Κύπρο!

αγνοουμενοιΜε το που έγινε το πραξικόπημα, όλοι ήξεραν ότι τα τουρκικά αποβατικά είχαν ξεκινήσει. Εμείς οι μεγαλύτεροι θυμόμαστε ακόμα και τον τουρκοκυπριακό ραδιοσταθμό Μπαϊράκ να μας το λέει απερίφραστα και στα ελληνικά: “Η Τουρκία έρχεται να προστατέψει τα παιδιά της”. Στις 19 του Ιούλη τα πλοία ήταν ήδη κοντά. Τα βλέπαμε με γυμνό μάτι.

Παρόλα αυτά, το τάγμα που είχε την ευθύνη για τα πολυβολεία στον Πενταδάκτυλο, εκείνα που θα μπορούσαν να χτυπήσουν τις αποβατικές δυνάμεις, στάληκε στην Πάφο για να καταπνίξουν την αντίσταση στο πραξικόπημα. Κι όταν επέστρεψε στις 19 του Ιούλη στη Λευκωσία, αντί να σταλεί στην Κερύνεια, διατάχθηκε να παραμείνει στο στρατόπεδο της Αθαλάσσας. Η διαταγή να πάει στην Κερύνεια ήρθε την επόμενη ημέρα στις 10:00 το πρωί, την ώρα δηλαδή που βομβάρδιζαν τα τουρκικά αεροπλάνα. Μάλιστα η διαταγή προέβλεπε κίνηση σε φάλαγγα στον δρόμο, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Τα τουρκικά μαχητικά χτύπησαν το τάγμα στον Κοντεμένο και ο δρόμος γέμισε νεκρά παιδιά, που οι προδότες τα έστειλαν σαν πρόβατα στη σφαγή.

Όλα τα έγγραφα και τεκμήρια αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η τουρκική εισβολή ήταν προσχεδιασμένη, με τη σύμφωνο γνώμη της χούντας. Δεν μπορεί η στρατιωτική κυβέρνηση να μην είχε αντίληψη των στρατιωτικών κινήσεων και προθέσεων της Άγκυρας, κινήσεις και προθέσεις που ήταν εξάλλου γνωστές σε όλους ακόμη και πριν από το πραξικόπημα. Ο Μακάριος είχε πολλές φορές προειδοποιήσει ότι τυχόν εκτροπή από τη συνταγματική τάξη στην Κύπρο θα προκαλούσε  τουρκική εισβολή και φυσικά δεν το έλεγε ή το ήξερε μόνο ο Μακάριος.

Το πρώτο ερώτημα είναι γιατί η χούντα συναίνεσε σε τουρκική εισβολή. Το δεύτερο ερώτημα είναι ποιοι άλλοι εκτός από την χούντα, εδώ στην Κύπρο, ήξεραν και γιατί επίσης συναίνεσαν (δεν μιλώ για εκείνους που πίστευαν στην Ένωση και τους εκμεταλλεύθηκαν οι προδότες).  Η απάντηση είναι ξεκάθαρη μέσα στο δικό μου μυαλό. Φαίνεται ότι κάποιοι πείσθηκαν πως η καλύτερη λύση για την Κύπρο ήταν η διπλή ένωση: να δώσουμε δηλαδή στην Τουρκία ένα μέρος της Κύπρου με έξοδο προς τη θάλασσα (Κερύνεια), να “μαντρίσει εκεί όλους τους Τουρκοκύπριους” ώστε να μας αφήσουν ήσυχους στο υπόλοιπο του νησιού να κάνουμε τη Ένωση.

Εκείνη η λύση (που την είχαμε ουσιαστικά απορρίψει όταν ο Μακάριος απέρριψε το σχέδιο Άτσεσον το 1964) είναι το αντίστοιχο της λύσης που έχουν σήμερα στο μυαλό τους κάποιοι δικοί μας εδώ, που παριστάνουν μάλιστα τους πλέον ανένδοτους και ασυμβίβαστους πατριώτες.  Σήμερα, επειδή πια δεν μπορούμε να μιλούμε ούτε για ένωση ούτε για διπλή ένωση, φαίνεται ότι το όραμά τους είναι η δημιουργία δύο εντελώς ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, ώστε να μην υποχρεωθούμε να μοιραζόμαστε τη διακυβέρνηση της χώρας με τους Τουρκοκύπριους. Αυτοί λοιπόν οι “υπερπατριώτες” (όπως και τότε οι αντίστοιχοι “υπερπατριώτες” των δεκαετιών του 60 και του 70)  δεν τολμούν να πουν ξεκάθαρα στο λαό αυτά που σκέφτονται,  διότι το να δώσεις έστω και μια σπιθαμή της πατρίδας σου στον εθχρό για να σε αφήσει ήσυχο είναι προδοσία.  Οπότε περιμένουν το χρόνο να την επιβάλει μόνιμα και οριστικά, πολεμώντας στο μεταξύ κάθε πρωτοβουλία για λύση του κυπριακού πάνω στη συμφωνημένη εδώ και 36 χρόνια βάση των συνομιλιών.

Επιμένω να λέω ότι όλα όσα συνέβησαν από το 1960 μέχρι σήμερα ήταν προσχεδιασμένα. Τα αιματηρά γεγονότα, τα οποία πλήρωσε πολύ ακριβά αυτός ο λαός, το δράμα των συγγενών των νεκρών και των αγνοουμένων και τα βάσανα των προσφύγων έδωσαν τροφή για ωραία συνθήματα και κούφια λόγια, που εύκολα  τα επαναλαμβάνουν κάποιοι πολιτικάντηδες  (σχεδόν με το ίδιο λεκτικό όπως εκείνο του Μακαρίου) σε κάθε ευκαιρία και κυρίως σε κάθε μια από τις 39 μέχρι σήμερα επετείους της μεγαλύτερης ήττας του Ελληνισμού στην Κύπρο.

Αλλά η οριστική ήττα, που θα σημαίνει τουρκοποίηση, όχι μόνο της μισής αλλά ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της Κύπρου σε μερικά χρόνια από σήμερα, είναι η λύση των 2 κρατών, που με άλλα λόγια ονομάζεται “διχοτόμηση”. Αυτή η λύση ήταν και είναι ακόμη ο μεγάλος στόχος της Τουρκίας και σίγουρα η τουρκική διπλωματία είναι πολύ πιο σοφή από τους ανόητους εκείνους Ελληνοκύπριους που πιστεύουν ότι αυτή η λύση βολεύει κι εμάς…

Πέρασαν από την εισβολή 39 χρόνια. Είναι καιρός επιτέλους να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας από τα τουρκικά στρατεύματα κι από τον έλεγχο της Τουρκίας και να τερματίσουμε τον παράνομο εποικισμό, που αποτελεί το μεγαλύτερο κίνδυνο αλλοίωσης της δημογραφικής σύνθεσης του πληθυσμού, διότι αυτός θα επιφέρει την τουρκοποίηση. Οφείλουμε να διαπραγματευθούμε με σύνεση, αγωνιστικότητα και διεκδικητικότητα, ώστε να επιτύχουμε όσο γίνεται πιο σύντομα μια δίκαιη και οπωσδήποτε λειτουργική λύση του Κυπριακού.

39 χρόνια όλο κούφια λόγια σε βαρετή επανάληψη…

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ39η επέτειος…

Συγκινητικές ομιλίες, όρκοι, διακηρύξεις, συνθήματα… Στην ίδια ενοχλητικά τυπική κι ολοφάνερα  υποκριτικη ετήσια επανάληψη.

Σαν επιμνημόσυνα πομπώδη λογύδρια, στο μνημόσυνο μιας πατρίδας που δολοφονήθηκε κάποτε στο μακρινό παρελθόν… Σ’ ένα μνημοσυνο όπου μαζεύονται οι συγγενείς για πιτούλες και καφέ καθώς και για συζητήσεις άσχετες με το μακαρίτη…

Παρόλο που κάποιοι από αυτούς βαρύνονται με την υποψία της συνενοχής…

“Μες στο μετάξι κρύβονταν της Ίντιας οι σκορπιοί…”

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΤο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 ήταν χωρίς αμφιβολία πράξη εσχάτης προδοσίας. Διότι έδωσε στην Τουρκία την αφορμή να εισβάλει στην Κύπρο, για να σώσει τάχατες τους Τουρκοκύπριους, πραγματοποιώντας έτσι ένα αποφασιστικό βήμα προς τη διχοτόμηση του νησιού, που αποτελούσε στόχο της από το 1955. Η διαχωριστική γραμμή Αττίλα είχε εμφανιστεί σε χάρτες της Κύπρου (τουρκικής και βρετανικής προελεύσεως) πολλά χρόνια πριν από το 1974, οπότε είναι εύλογο να υποψιάζεται κανείς ότι όλα όσα συνέβησαν τόσο πριν όσο και μετά την τουρκική εισβολή – μέχρι και σήμερα ακόμη- ήταν προσχεδιασμένα, για να μας οδηγήσουν στο μόνιμο διαχωρισμό, στη διχοτόμηση της πατρίδας μας.

220px-Τουρκική_Εισβολή_στην_Κυπριακή_Δημοκρατία_1974Το βασανιστικό ερώτημα “γιατί” δεν αφορά την Τουρκία και την εξαρτώμενη από αυτήν τουρκοκυπριακή κοινότητα, διότι εκείνοι ό,τι έκαναν το έκαναν για να εξυπηρετήσουν τους εθνικούς τους στόχους.  Αφορά δικούς μας, Ελληνοκύπριους πολιτικούς και μη, που παρουσιάζονταν ως οι μεγαλύτεροι πατριώτες σ’ αυτό τον τόπο, αλλά με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους έβαλαν νερό στο μύλο της Τουρκίας, διευκολύνοντας σε κάθε περίπτωση την πολιτική της. 

Η διερεύνηση του λεγόμενου “Φακέλου της Κύπρου” από την κυπριακή Βουλή των Αντιπροσώπων, αντανακλά το επίπεδο της κυπριακής πολιτικής κουλτούρας. Μια εργασία πρόχειρη, εξοργιστικά επιφανειακή χωρίς πολιτικό προβληματισμό, χωρίς ειλικρινή πρόθεση για αναζήτηση της πλήρους αλήθειας πίσω από τις ενίοτε επιφάσεις, ένα κολλάζ πολιτικών και κομματικών πεποιθήσεων, επιδιώξεων και συμφερόντων, που θα είναι χρήσιμο στον ιστορικό του μέλλοντος μόνο σαν τεκμήριο της ανεπάρκειας εκείνων που οδήγησαν αυτό τον τόπο στο πολιτικό και οικονομικό φαλιμέντο. 

ΕΓΓΡΑΦΑΠολλά απόρρητα έγγραφα και μαρτυρίες φυλάσσονται στα άδυτα του ελληνικού κράτους και δεν έχουν δοθεί ποτέ στη δημοσιότητα, ούτε καν στη διάθεση των Κυπρίων βουλευτών που τα ζήτησαν. Συνεπώς πολλά βασανιστικά ερωτήματα που αιωρούνται εδώ για δεκαετίες πάνω από τις συνέπειες των τότε καταλυτικών γεγονότων, απαντώνται μέχρι στιγμής με εικασίες και χωρίς την απαιτούμενη τεκμηρίωση. Υποψιάζομαι πως, όταν κάποτε δημοσιοποιηθούν, θα είναι πλέον χρήσιμα μόνο για … επιστημονική ιστορική έρευνα. 

Η ουσία παραμένει ότι ποτέ δεν τιμωρήθηκαν εκείνοι που οργάνωσαν και – παρά τις προειδοποιήσεις για το τι θα συνέβαινε- εκτέλεσαν το πραξικόπημα. Είτε το έκαναν από πολιτική μωρία, είτε διότι ξεγελάστηκαν από ξένες δυνάμεις, είτε ακόμη διότι πίστεψαν ότι η διχοτόμηση ήταν η μόνη λύση, το σφάλμα τους ήταν ολέθριο, ισοδυναμεί με έγκλημα μαζικής μορφής, εις βάρος ενός ολόκληρου λαού (πέρα κι από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στη διάρκεια του πραξικοπήματος) και το γεγονός ότι έμειναν ατιμώρητοι, μπορεί να μην έχει να κάνει με τη μεγαλοψυχία του συστήματος, αλλά να σχετίζεται με την αλήθεια που ποτέ δεν μάθαμε μέχρι σήμερα. 

Θα ήθελα σ’ αυτό το άρθρο να κάνω μια πολύ συνοπτική αναδρομή γεγονότων του πραξικοπήματος αλλά και προηγούμενων χρόνων, διατυπώνοντας ταυτόχρονα και κάποια ερωτήματα.

Στις 15 Ιουλίου 1974, στις 8:20 το πρωί, άρματα μάχης της Εθνικής Φρουράς εισέβαλαν στο προαύλιο του προεδρικού μεγάρου στη Λευκωσία και άρχισαν να βάλλουν κατά του κτιρίου, μέσα στο οποίο βρισκόταν (σύμφωνα με τα όσα μας έχουν πει) ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο οποίος μιλούσε εκείνη τη στιγμή (και πάλι σύμφωνα με τα όσα μας έχουν πει)  σε ελληνόπουλα της Αιγύπτου, που τον είχαν επισκεφθεί.

MAKARIOS PRAXIKOPIMAΟυδέποτε μάθαμε τι έγιναν εκείνα τα παιδιά, παρόλο που οι φωτογραφίες της εποχής μαρτυρούν ότι η στέγη του κτιρίου γκρεμίστηκε και γενικά το προεδρικό μετατράπηκε σε ερείπια από τα καταιγιστικά χτυπήματα. Μάθαμε μόνο ότι ο αρχιεπίσκοπος διέφυγε από την πίσω πλευρά του προεδρικού, κατέβηκε στη λεωφόρο Προδρόμου, μαζί με άτομα της φρουράς του, τα οποία και “κατάσχεσαν” ένα αυτοκίνητο που περνούσε εκείνη τη στιγμή τυχαία. Μ’ αυτό πήγαν στην Κλήρου, έπειτα στο μοναστήρι του Κύκκου κι από εκεί κατέβηκαν στην Πάφο, όπου υπήρξε ισχυρή αντίσταση στο πραξικόπημα κι αυθόρμητα ο κόσμος κατέβηκε σε μια μεγάλη συγκέντρωση έξω από τη Μητρόπολη.

Από την Πάφο ο Μακάριος έστειλε, μέσω ενός αυτοσχέδιου ραδιοφωνικού σταθμού, το ιστορικό εκείνο διάγγελμα προς τον λαό, διαψεύδοντας την είδηση που μετέδιδε από το πρωί το ΡΙΚ (που είχε καταληφθεί από την πρώτη στιγμή από τους πραξικοπηματίες)  ότι “ο Μακάριος είναι νεκρός”.

MAKARIOS KISSINGERΈπειτα έφυγε με ελικόπτερο προς τις βρετανικές βάσεις Ακρωτηρίου κι από εκεί αεροπορικώς στη Μάλτα, απ’ όπου ταξίδεψε επίσης αεροπορικώς για το Λονδίνο και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη, στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, για να μιλήσει στη Γενική Συνέλευση του διεθνούς οργανισμού. Εκεί κατάγγειλε την Ελλάδα για εισβολή στην Κύπρο και κατάφωρη παραβίαση της ανεξαρτησίας της χώρας και κάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας να λάβει όλα τα δέοντα μέτρα για αποκατάσταση της νομιμότητας. Προειδοποίησε μάλιστα ότι το πρόβλημα που δημιουργήθηκε δεν ήταν εσωτερικό μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και μόνο, όπως ισχυριζόταν η Εθνική Φρουρά αλλά ότι, από το παράνομο καθεστώς του οποίου επικεφαλής διορίστηκε ο κακούργος (όπως τον χαρακτήρισε) Νίκος Σαμψών, κινδύνευαν οι Τουρκοκύπριοι. Εν πάση περιπτώσει η όλη ρητορική του Μακαρίου, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, έδινε επαρκή προσχήματα στην Τουρκία, να … “αναλάβει τις ευθύνες της” ως εγγυήτρια δύναμη…

Βεβαίως η Τουρκία είχε ήδη ξεκινήσει τις διαδικασίες για … “αποκατάσταση” της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο και το κάλεσμα του Μακαρίου την βρήκε πανέτοιμη και αποφασιστική, με τα πολεμικά της πλοία στα ανοικτά της Κερύνειας και τα μαχητικά “Φάντομ” σε ετοιμότητα στις βάσεις της Μερσίνας.

Περισσότερα για τα γεγονότα της εποχής θα γράψω σε επόμενα μου σημειώματα, όμως εδώ θα σταθώ σε κάποιους προβληματισμούς μου, που προκύπτουν όχι μόνο από αυτά καθαυτά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου αλλά και προγενέστερα.

green lineΑπό το 1960 που υπογράψαμε τη λύση της Ανεξαρτησίας, αντί της Ένωσης με την Ελλάδα, δεν σταματήσαμε να ερίζουμε μεταξύ μας, άλλοι διακηρύσσοντας το “Ενωσις ή θάνατος” και άλλοι λέγοντας ότι η λύση αυτή δεν ήταν πια εφικτή. Την ίδια στιγμή οι Τουρκοκύπριοι εξτρεμιστές διακήρυτταν από την πλευρά τους το “Διχοτόμηση ή θάνατος”, οπότε καταλήξαμε στα αιματηρά γεγονότα των Χριστουγέννων του 1963, με αφορμή το φόνο μιας Τουρκάλας πουτάνας, γεγονότα που οδήγησαν στην αποσκίρτηση των Τουρκοκυπρίων από την κυβέρνηση και στην πρώτη διχοτόμηση, αφού οι Τουρκοκύπριοι κλείστηκαν στους “θύλακές” τους, δηλαδή στους τουρκομαχαλάδες των πόλεων και δημιουργήθηκε η λεγόμενη πράσινη γραμμή στη Λευκωσία.

EGKLHMAΕκτός από την ίδρυση της Εθνικής Φρουράς και την επιστροφή στην Κύπρο του Γεώργιου Γρίβα, δημιουργήθηκαν και στις δύο πλευρές παραστρατιωτικές ομάδες, που πήραν το νόμο στα χέρια τους, διαπράττοντας ωμότητες και φονικά που μόνο αποτροπιασμό μπορεί να προκαλούν μέχρι σήμερα. Αθώα γυναικόπαιδα ήταν ανάμεσα στους νεκρούς ενώ αυτοί που σκότωναν τους περισσότερους, θεωρούνταν τότε (αντί φονιάδες) αγωνιστές!

tyllhriaΗ Τουρκία απειλούσε από τότε με εισβολή, αλλά έχοντας αντίθετη την αμερικανική διπλωματία, δε επιχείρησε τίποτε περισσότερο από τον βομβαρδισμό της Τυλληρίας, καίγοντας αρκετούς άμαχους με τις φοβερές εμπρηστικές βόμβες τύπου ναπάλμ, τον Αύγουστο του 1964.

Ωστόσο και παρά την μόνιμη απειλή της Τουρκίας οι επιχειρήσεις δεν σταμάτησαν, ούτε από την πλευρά των ΤΚ αλλά ούτε κι από τη δική μας. Το αίμα συνέχισε να ποτίζει στο χώμα της Κύπρου το μίσος και να δημιουργεί ψυχολογικά τις συνθήκες για τη διχοτόμηση. Πολύ περισσότερο που οι αντιπολιτευόμενοι τον Μακάριο επέμεναν στην Ένωση, με αποτέλεσμα να παρέχουν έρεισμα στους ακραίους Τουρκοκύπριους να μας καταγγέλλουν ότι ποτέ δεν σεβαστήκαμε την υπογραφή μας και να επιμένουν ότι μόνη λύση ήταν η διχοτόμηση.

MAKARIOS PAPANDREOUΑσφαλώς κανένας από τη δική μας πλευρά δεν θα μπορούσε να δεχτεί την ιδέα του γεωγραφικού διαχωρισμού, διότι αυτό θα σήμαινε την οριστική παράδοση στην Τουρκία εδάφους της Κύπρου, κάτι που βέβαια θα ήταν εθνικώς απαράδεκτο. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ο Μακάριος απέρριψε το σχέδιο Άτσεσον για λύση του κυπριακού το 1964, επειδή προέβλεπε μεν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά με παραχώρηση στρατιωτικής βάσης στην Τουρκία, κάτι που ο Μακάριος θεώρησε εκτός συζήτησης…  Ήταν τότε που, αντίθετα με το Μακάριο, ο  πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Παπανδρέου είπε εκνευρισμένος πως, όταν σου δίνουν δώρο ολόκληρη πολυκατοικία με τον όρο να τους παραχωρήσεις ένα ρετιρέ, δεν αφήνεις την ευκαιρία να πάει χαμένη…

MAKARIOS SYLLALITΟ Μακάριος, σε όλη την πολιτική του ιστορία, δεν …κατάφερε ποτέ να …σταθεροποιήσει τις θέσεις του. Τη μια ορκιζόταν για την Ένωση, την άλλη υπέγραφε την ανεξαρτησία, την επομένη το είχε ήδη μετανιώσει και ξαναμιλούσε για Ένωση, ύστερα διακήρυσσε τη λύση του “εφικτού” σ’ αντίθεση με την …ανέφικτη λύση της Ένωσης, ύστερα στα μνημόσυνα μιλούσε ξανά για Ένωση.  Δυστυχώς ούτε μετά την συμφορά της εισβολής κατάφερε να κατασταλάξει οριστικά, όμως ήταν πολύ διαφορετικές πια οι επιλογές του, γιατί η Ένωση είχε ήδη ενταφιαστεί: Ομοσπονδία ή … κάτι άλλο; Υπέγραψε συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδία αλλά μετά, στις ομιλίες και δηλώσεις του, τα μασούσε πάλι  γιαυτό και μέχρι σήμερα ερίζουν οι πολιτικές δυνάμεις για το τι ακριβώς είχε δεχτεί ο Μακάριος στην πρώτη συμφωνία κορυφής. Δεν κατάλαβε ποτέ κανείς τι ακριβώς είχε στο μυαλό του.

Παρόλα αυτά ο Μακάριος υπήρξε προφητικός στις ομιλίες του πριν από το πραξικόπημα, όταν κατηγορούσε τους εοκαβητατζήδες σαν “νεκροθάφτες της Ενώσεως”. Εννοούσε ότι με τον τρόπο που ενεργούσαν θα οδηγούσαν σε ενταφιασμό του στόχου της Ένωσης, πράγμα που συνέβη τελικά, διότι μετά την εισβολή κανένας πια σοβαρός ή έστω λίγο σοβαρός άνθρωπος δεν μίλησε ξανά για την Ένωση.

Υπήρξε επίσης προφητικός ο Μακάριος όταν προειδοποιούσε την ΕΟΚΑ Β’ και τη χούντα ότι τυχόν πραξικόπημα εναντίον του θα προκαλούσε τουρκική εισβολή στην Κύπρο…

MAKARIOS2Αλλά ο Μακάριος δεν ήταν ούτε προφήτης ούτε καν πολιτικός. Ποτέ δεν υπήρξε πολιτικός ο Μακάριος. Ήταν αρχιεπίσκοπος, όπως ο σημερινός. Σκεφτόταν περίπου όπως ο Χρυσόστομος ο Β’. Με άλλα λόγια και παρά το άστρο της προσωπικότητάς του, που τον ανέδειξε σε μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του 20ου αιώνα, ο Μακάριος δεν ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για να χειριστεί τις τύχες της Κύπρου σε μια τόσο κρίσιμη ιστορική συγκυρία, όπως αυτή που έζησε ο τόπος από το 1950 μέχρι και το 1977, που ο αρχιεπίσκοπος πέθανε ξαφνικά από έμφραγμα, σε ηλικία 64 ετών.

Αυτά για τα οποία ο Μακάριος προειδοποιούσε ήταν όπως το ένα κι ένα κάνουν δύο. Δεν ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς την πορεία των πραγμάτων, με βάση τα όσα συνέβαιναν τότε και με τη δεδηλωμένη πρόθεση της Τουρκίας να επέμβει, για να “προστατεύσει” τους Τουρκοκύπριους. Ταυτόχρονα ήταν γνωστή επίσης και η θέση της Τουρκίας για διχοτόμηση της Κύπρου.

DIXOTOMISIΔιχοτομικοί χάρτες του νησιού, κυκλοφόρησαν αρκετά χρόνια πριν από την εισβολή του 1974,  σε εφημερίδες και άλλα έντυπα της εποχής και μάλιστα όχι μόνο από τουρκικές πηγές αλλά και από πηγές προσκείμενες στη μυστική διπλωματία των ΗΠΑ και της Βρετανίας.

Αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να πιστεύω πως τίποτα από όσα θλιβερά συνέβησαν σ’ αυτό τον τόπο τα τελευταία 60 χρόνια και τον οδήγησαν στην ντε φάκτο διχοτόμηση, ένα βήμα πριν από την οριστική (ντε γιούρε) διχοτόμηση, δεν ήταν τυχαίο. Αντιλαμβάνομαι γιατί η Τουρκία ήθελε και εξακολουθεί να θέλει μέχρι σήμερα τη διχοτόμηση, για να ελέγχει την Κύπρο.

Αντιλαμβάνομαι επίσης και γιατί κάποιες μεγάλες δυνάμεις στήριξαν σιωπηρά την πολιτική της συμμάχου τους, όταν μάλιστα πείσθηκαν ότι το αίμα δεν θα σταματούσε να ρέει αν δεν διαχωρίζονταν γεωγραφικά οι δύο κοινότητες (πολύ περισσότερο αργότερα όταν διαπίστωσαν ότι όντως το αίμα σταμάτησε να ρέει, από την εισβολή και μετά)…

DIXOTOMISI SIMAIESΕκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί με τις πράξεις τους εκείνοι οι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί, που δήλωναν ως οι μεγαλύτεροι πατριώτες (διαχρονικά από το 1960 μέχρι σήμερα) έβαλαν νερό στο μύλο της διχοτόμησης, στο μύλο δηλαδή της τουρκικής πολιτικής στο Κυπριακό.Το έκαναν από άγνοια και αφέλεια ή σκόπιμα γιατί πίστευαν κι αυτοί ότι η μόνη “καθαρή” λύση στην Κύπρο θα ήταν ο γεωγραφικός διαχωρισμός και η δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο;

Γιατί στη δεκαετία του 60 δεν αντιμετώπισαν με ψυχραιμία τις επιτήδειες εξτρεμιστικές πράξεις Τουρκοκυπρίων τρομοκρατών; Γιατί αντεπιτέθηκαν δολοφονώντας μάλιστα και γυναικόπαιδα, δίνοντας προσχήματα στην Τουρκία να διεκδικεί από τη διεθνή διπλωματία κατανόηση για την ανάγκη να εισβάλει στην Κύπρο και για την ανάγκη το νησί να διχοτομηθεί για να σταματήσουν οι εχθροπραξίες;

Γιατί δεν μπορούσαν να αντιληφθούν ότι οποιαδήποτε πράξη εναντίον της συνταγματικής νομιμότητας θα προκαλούσε εισβολή της Τουρκίας, τη στιγμή μάλιστα που η Τουρκία προειδοποιούσε ξεκάθαρα για τις προθέσεις της;

AGNOOUMENOIΓιατί να μην μπούμε σήμερα στον πειρασμό να υποψιαστούμε ότι πίσω από όλα εκείνα που συνέβησαν από το 1960 μέχρι και το 1974, κρύβονταν πολιτικοί και άλλοι παράγοντες στην Ελλάδα και στην Κύπρο, που με εύηχα συνθήματα εκμεταλλεύτηκαν τον αφελή πατριωτισμό μερίδας του λαού εξωθώντας τον σε εκείνες τις τάχατες υπέρ πίστεως και πατρίδος πράξεις,  με σκοπό να επέλθει η οριστική ρήξη μεταξύ των δύο κοινοτήτων και η  διχοτόμηση, με αποκορύφωμα και επιστέγασμα όλων των προηγηθέντων ανοησιών, το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου;

Αναρωτιέμαι επίσης αν όλα όσα ακολούθησαν την εισβολή μέχρι και σήμερα, δηλαδή η πολιτική του “μακροχρόνιου αγώνα” καθώς και οι … συναφείς “ανησυχίες”, “αναστολές”, “ενστάσεις”, “φόβοι” και εν τέλει η παραπομπή των όποιων αποφάσεων στις … ελληνικές καλένδες, δηλαδή τις λεγόμενες “καλύτερες συγκυρίες του μέλλοντος”, που ωστόσο ποτέ δεν έρχονται, αντανακλούν την ειλικρίνεια εκείνων που τις εκφράζουν ή αν εξυπηρετούν τον ίδιο στόχο που εξυπηρέτησε η ανάλογη προσέγγιση και νοοτροπία στα πριν από την εισβολή χρόνια.missing_soldier_400_bg


Μα αν “στο μετάξι κρύβονταν της Ίντιας οι σκορπιοί”, που λέει και ο Καββαδίας, αν δηλαδή πίσω από τα παχιά πατριωτικά λόγια κρύβονταν προθέσεις που δεν τολμούσαν να τις εκστομίσουν κι αν έχουν φέρει τον τόπο σ’ αυτή την κατάσταση σκόπιμα, τότε είναι χίλιες φορές πιο κρίμα γι’ αυτό τον καταταλαιπωρημένο λαό που δεν κάνει τίποτε άλλο τόσα χρόνια παρά να πληρώνει όχι μόνο με χρήμα αλλά και με αίμα δικών του ανθρώπων, την πολιτική μπαμπεσιά και την απληστία του οικονομικοπολιτικού κατεστημένου.

 

Διαβάστε εδώ την περσινή μου ανάρτηση για τα γεγονότα του καλοκαιριού, του 1974…

 

 

PERSONAL BLOG