Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ “Ν”

Τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την χαμένη ευκαιρία του Γκραν-Μοντανά, ο Νίκος Αναστασιάδης υιοθέτησε τη βασική θέση της “Νέας Στρατηγικής” του Νικόλα Παπαδόπουλου, ότι πρέπει να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία, να της τραβήξουμε δηλαδή το αυτί για να αποδεχτεί μια συνετή και δίκαιη λύση του Κυπριακού. Βεβαίως το πώς θα είναι αυτή η συνετή και δίκαιη λύση που θέλουμε να δεχτεί και η Τουρκία, εμείς οι Ελληνοκύπριοι δε τη συμφωνήσαμε ακόμη μεταξύ μας, αντίθετα διαφωνούμε από τη γη ως τον ουρανό, αυτό όμως είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Έχοντας λοιπόν υιοθετήσει την πολιτικά αφελέστατη και διπλωματικά ερασιτεχνική έως καιροσκοπική πολιτική του Νικόλα Παπαδόπουλου, ο Νίκος Αναστασιάδης, με δραστήριες ενέργειες δικές του αλλά και του Νίκου Χριστοδουλίδη, που αγκάλιασε ενθουσιωδώς την ιδέα, προχώρησε σε κινήσεις που θα έβαζαν την Τουρκία στη γωνία. Εξήγγειλε με αποφασιστικότητα και παρρησία ότι προχωρεί στην αξιοποίηση του φυσικού μας πλούτου, με εταίρους κολοσσούς στον τομέα και πέτυχε τη σύσταση τριμερών συνεργασιών, κυρίως μεταξύ Κύπρου-Ελλάδος-Ισραήλ και Κύπρου-Ελλάδος-Αιγύπτου, προσκαλώντας σ’ αυτές ενισχυτικά και άλλους μεγάλους παίκτες όπως η ΗΠΑ και η Γαλλία. Στους κόλπους της Ε.Ε. η Κύπρος έτριξε τα μεγάλα , κοφτερά της δόντια προς την Τουρκία, αφού βρήκε επαρκές έρεισμα με τις αρχικά ξώφαλτσες παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της γενναίας πολιτικής; Μαζεύτηκε η Τουρκία; Φοβήθηκε τον Αναστασιάδη που βρυχήθηκε σαν λιοντάρι; Δειλίασε και ζάρωσε στο καβούκι της; Μα όχι. Το αντίθετο! Ο Ερντογάνης έγινε ακόμα πιο θρασύς, βγάζοντας και το σχοινί και το παλούκι. Εισέβαλε με τα πλοία του στα θαλάσσια κυπριακά οικόπεδα και κατέβασε τρυπάνια. Στους φίλους μας Ισραηλινούς, Αμερικάνους, Ιταλούς, Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους, ο νεοσουλτάνος έδειξε τα “αχαμνά” του και δεν κάνει τίποτε άλλο από του να απειλεί για νέα τετελεσμένα, χωρίς να αποκλείεται καθόλου να προχωρήσει και σε θερμό επεισόδιο, όπως επισημαίνει και η φιλική προς την πολιτική της “Νέας Στρατηγικής” εφημερίδα “Φιλελεύθερος”.

Σε όποιον με ρωτήσει τι έπρεπε να είχε κάνει ο Αναστασιάδης, αρνούμαι να απαντήσω. Αρνούμαι διότι η ερώτηση είναι κουτοπόνηρη καθώς το Κυπριακό χρήζει ολιστικής θεώρησης και όχι αποσπασματικής. Κατά καιρούς στο παρελθόν φτάσαμε σε σταυροδρόμια που έδειχναν διαφορετικές πορείες για λύση του Κυπριακού και τερματισμό της κατοχής και του απόλυτου ελέγχου της μισής Κύπρου από την Τουρκία. Σε όλα τα σταυροδρόμια προτιμήσαμε τον … “σίγουρο” δρόμο του βολικού, ακίνδυνου και άκαπνου (εξαιρείται ο καπνός της σούβλας) “μακροχρόνιου αγώνα”, ο οποίος έδωσε σε πολλούς “αγωνιστές” την ευκαιρία να κάνουν πολιτικές καριέρες και περιουσίες, στην καμπούρα των εκτοπισμένων και γενικά του συνόλου των ιθαγενών αυτής της Μπανανίας.

Εδώ και χρόνια επισημαίνω στα άρθρα μου ότι εκείνοι που κατέκριναν την πολιτική της συνετής διπλωματίας ως αποτυχημένη πολιτική “του καλού παιδιού” και εφάρμοσαν την πολιτική τους, που δεν ξέρω αν ήταν πολιτική “του μάγκα” ή “του ζόρικου παιδιού”, ή “διεκδικητική πολιτική” όπως παραπλανητικά την χαρακτηρίζουν οι ίδιοι, στο τέλος τα έκαναν σαλάτα. Επικαλέστηκα μάλιστα την ιστορία, η οποία είναι δυστυχώς μαζί τους αμείλικτη, απλώς κανείς δεν την μελετά.

Η ιστορία λοιπόν λέει πως όλες τις μεγάλες ήττες στο κυπριακό τις πάθαμε από τους προέδρους που εφάρμοσαν αυτή την ούτω καλούμενη “διεκδικητική πολιτική” παράλληλα με τον “μακροχρόνιο αγώνα”. Επί Σπύρου Κυπριανού χάθηκε οριστικά η Αμμόχωστος, ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος, κατέφθασαν στην Κύπρο δεκάδες χιλιάδες έποικοι. Επί Τάσσου Παπαδόπουλου συμφωνήσαμε τον κανονισμό της Πράσινης Γραμμής, που δίνει στους Τ/Κ τη δυνατότητα να εμπορεύονται τα προϊόντα τους, χωρίς τις σφραγίδες ποιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά με τις σφραγίδες του τουρκοκυπριακού εμπορικού επιμελητηρίου, η κατοχική Τουρκία ξεκίνησε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. χωρίς η Κύπρος να θέσει ούτε και έναν όρο γι’ αυτό και τέλος, λόγω των μαζικών προσφυγών εκτοπισμένων στο ΕΔΑΔ, επί προεδρίας Παπαδόπουλου, το δικαστήριο αναγνώρισε ως αρμόδιο όργανο, για να αποφασίζει, την Επιτροπή Αποζημιώσεων του ψευδοκράτους!

Εκείνοι λοιπόν, που σε κάθε κρίσιμη φάση (όχι μόνο επί Αναστασιάδη αλλά διαχρονικά) προτίμησαν να μας εξαπατήσουν με πατριωτικά φούμαρα για “ανένδοτους, μακροχρόνιους αγώνες”, παίζοντας στο Κυπριακό blame game, αντί να δουν πώς θα απελευθερωθεί ο τόπος μας, εκείνοι που επέλεξαν το δρόμο που μας οδήγησε στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα και στην ομηρία της Κύπρου από την Τουρκία, εκείνοι να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί μας έφεραν εδώ που μας έφεραν και πού μας πάνε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *