Αρχείο ετικέτας Eurogroup

Τα ιπτάμενα γαϊδούρια και η αλήθεια για το «κούρεμα» του 2013.

Ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος και οι γύρω του, συνεχίζουν να αυτοπροβάλλονται σαν οι πιο αξιόπιστοι, λέγοντας διαρκώς ψέματα και διαστρεβλώσεις. Ειδικά η τεχνική του κ. Παπαδόπουλου στο ψέμα, πρέπει να διδάσκεται πλέον σε σχολές υποκριτικής, καθώς είναι τόσο πειστικός την ώρα που ψεύδεται, που αν πει ότι ο γάϊδαρος πετάει, οι ψηφοφόροι του θα βάλουν στις στέγες τους σκιάχτρα για να διώχνουν τα ιπτάμενα γαϊδούρια που αφοδεύουν στα κεραμίδια.

Στο θέμα με το λεγόμενο «κούρεμα» του 2013, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Πινόκιο και ο Βαρώνος Μινχάουζεν συνεχίζουν να πουλάνε το ίδιο παραμύθι, το οποίο ομολογουμένως πιάνει τόπο, λόγω της ανεπαρκούς επικοινωνιακής πολιτικής του Αναστασιάδη. Ο Ν. Παπαδόπουλος, ο Πινόκιο και ο Βαρώνος Μινχάουζεν έχουν πείσει ότι οι διαστρεβλώσεις τους είναι αλήθεια μια μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων, που δεν διαβάζουν και δεν ακούνε ειδήσεις ή άλλα διαβάζουν και ακούνε και άλλα καταλαβαίνουν.

Ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για το κλείσιμο της Λαϊκής και για το κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου είναι προσωπικά ο Ν. Παπαδόπουλος. Υπήρξε ο πρωτοστάτης του «ΟΧΙ», έχοντας πλήρη συναίσθηση του γεγονότος ότι οι επιλογές ήταν μόνο δύο: είτε να μπει ειδικό τέλος σε όλες τις καταθέσεις είτε να γίνει αυτό που έγινε τελικά. Ο Ν. Παπαδόπουλος, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της βουλής, καθώς και όσοι βουλευτές ψήφισαν ΟΧΙ, ήξεραν πολύ καλά ότι το ΟΧΙ σήμαινε κλεισιμο της Λαϊκής και κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου.

Θα προσπαθήσω με πολύ απλά λόγια να θυμήσω τι έγινε τότε. Επιβάλλεται η χρήση της μνήμης και της λογικής μας, μέσα σ’ αυτό τον καταιγισμό ψεμάτων, διαστρεβλώσεων και βολίδων ηλιθιότητας.

Τον Μάρτη του 2013 ο Αναστασιάδης παρέλαβε από τον Χριστόφια μια κατεστραμμένη οικονομία. Η Κύπρος ήταν εκτός αγορών, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μας δάνειζε κανείς. Τα χρήματα από το ρωσικό δάνειο, ύψους 2.5 δις ευρώ, είχαν τελειώσει και το κράτος έφτασε στο σημείο να μαζεύει λεφτά από ταμεία εργαζομένων για να μπορέσει να πληρώσει τους μισθούς των κρατικών υπαλλήλων και άλλες του υποχρεώσεις. Ο Χριστόφιας περίμενε μάταια να του δανείσει ο Πούτιν άλλα 5 δις ευρώ, με μια αφελέστατη και εκτός πραγματικότητας προσδοκία που δεν ερμηνεύεται με πολιτικούς όρους. Θυμίζω ότι το πρώτο δάνειο των 2,5 δις δεν είχε ακόμη εξοφληθεί και ότι το επιτόκιο εκείνου του δανείου ήταν 4,5% (αργότερα και επί Αναστασιάδη το επιτόκιο κατέβηκε στο 2,5%).

Ξεκινώντας για το κρίσιμο Eurogroup της 15ης Μαρτίου 2013, ο Αναστασιάδης δεσμεύθηκε ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί κούρεμα καταθέσεων, πιστεύοντας ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι θα αντιμετώπιζαν το όλο ζήτημα με πολιτικούς και όχι οικονομικούς όρους. Ήταν μία επίσης αφελής πολιτικά προσδοκία, το να αναμένει ο Αναστασιάδης ότι θα δίνονταν χρήματα από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογουμένων χωρίς όρους, για να σπονσαριστεί ένα άκρως διεφθαρμένο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, που ρήμαξε οικονομικά το δημόσιο χρήμα και μετέτρεψε το τραπεζικό μας σύστημα σε καζίνο, στο οποίο πόνταραν οι ανά τον πλανήτη τυχοδιώκτες.

Στο Eurogroup ο Αναστασιάδης άρχισε να αναπτύσσει πολιτικά επιχειρήματα, μιλώντας για τη σημασία της Κύπρου σε ένα ζωτικής σημασίας γεωπολιτικό χώρο και κάτι άλλες τέτοιες θεωρίες, με την αυταπάτη ότι θα ίδρωνετο αυτί των Ευρωπαίων. Αφού τελείωσε το λογύδριό του, τον ρώτησαν πολύ λογικά πώς θα καλύψει τα ελλείμματα των εκτεθειμένων τραπεζών, από τη στιγμή που το κράτος ήταν σχεδόν φαλιρισμένο και δεν είχε ούτε μία, προκειμένου να στηρίξει τις τράπεζες. Αλλά και φαλιρισμένο να μην ήταν το κράτος, πάλι ήταν αδύνατον να καλύψει την θεόρατη τρύπα των τραπεζών.

Η λύσεις που πρότειναν ήταν:

1. Για να μπορέσει το κράτος να καλύψει τις χρηματοδοτικές του ανάγκες και να σταθεί στα πόδια του, να μας δανείσουν 10 δις ευρώ, με χαμηλό τόκο 2,5%, αλλά και με πολύ αυστηρούς όρους, που προέβλεπαν μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις καθώς και μια σειρά μεταρρυθμίσεων, για νοικοκύρεμα του κράτους, κάτω από ένα πρόγραμμα (Μνημόνιο) που θα επιτηρείτο τακτικά από αντιπροσώπους των τριών θεσμών που μας δάνεισαν: δηλαδή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

2. Σε ό,τι αφορά τις τράπεζες, η θέση του Eurogroup ήταν με πρακτικούς όρους το κλείσιμο της Λαϊκής και το κούρεμα των καταθέσεων της Τράπεζας Κύπρου όσο χρειαζόταν για να καλυφθεί η τρύπα, την οποία υπολόγισαν οι εταίροι μας με πολύ μεγάλη συγκαταβατικότητα. Διότι έκαναν τα στραβά μάτια στα πολλά δισεκατομμύρια κόκκινων δανείων, επιτρέποντάς μας έτσι να τα διαχειριστούμε μακροπρόθεσμα. Αν περιλάμβαναν και αυτά τα ποσά μέσα στις ανάγκες αναχρηματοδότησης των τραπεζών, τότε θα είχαμε κυριολεκτικά διαλυθεί. Επέμεναν όμως ότι τα υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα έπρεπε άμεσα να πωληθούν, μαζί με τα κόκκινα δάνειά τους στην Ελλάδα, διότι κάτω από το βάρος της κρίσης της ελληνικής οικονομίας, υπήρχε ο κίνδυνος να φορτωθούν οι κυπριακές τράπεζες υπέρογκα ελληνικά κόκκινα δάνεια, που θα οδηγούσαν στο απόλυτο φαλίρισμα ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου και την οικονομία του τόπου μαζί.

Ο Αναστασιάδης, προκειμένου να μην κλείσει η Λαϊκή και να μην κινδυνεύσει με κλείσιμο ή κούρεμα καταθέσεων η Τράπεζα Κύπρου, αντιπρότεινε εναλλακτικά να μπει ένα ειδικό εφάπαξ τέλος σε όλες τις καταθέσεις στις τράπεζες της Κύπρου, ύψους 6.7% για τις καταθέσεις κάτω από 100 χιλιάδες και 9,9% για καταθέσεις πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ. Το τέλος αυτό, σε ένα τραπεζικό σύστημα που είχε τα υψηλότερα επιτόκια στην Ευρώπη κι από τα υψηλότερα στον πλανήτη, θα ισοδυναμούσε με αποκοπή τόκων που εισέπραξαν οι καταθέτες τα τελευταία 1.5 με 2 χρόνια. Το Eurogroup έκανε αποδεκτή την εισήγηση.

Μόλις όμως έγινε γνωστή η συμφωνία Αναστασιάδη-Eurogroup, το ανεύθυνο πολιτικό μας σινάφι θεώρησε ότι ήταν μια κακή συμφωνία. Προφανώς διότι απαιτούσαμε να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι από την τσέπη τους τον λογαριασμό του πάρτι που έστησαν  εδώ στην Κύπρο τα λαμόγια, πάνω στην καμπούρα του απλού λαού και των ανύποπτων καταθετών. Άρχισαν λοιπόν να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και να επικαλούνται την ευρωπαϊκή οδηγία για προστασία των καταθέσεων μέχρι 100 χιλιάδων ευρώ.

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της βουλής, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ το πρωί του Σαββάτου 16 Μαρτίου, το ξημέρωμα μετά το Eurogroup, διερωτήθηκε γιατί  να πληρώσουν οι καταθέτες των υγιειών τραπεζών (ποσό που ισοδυναμούσε με τους τόκους 2 ετών) για να μην κλείσουν οι δύο προβληματικές τράπεζες.  Άρα ήξερε πολύ καλά ότι, αν δεν δεχόμασταν τη συμφωνία Αναστασιάδη-Eurogroup, θα γινόταν αυτό που έγινε τελικά, δηλαδή το κλείσιμο της προβληματικής Λαϊκής και το κούρεμα σχεδόν στο μισό της Τράπεζας Κύπρου.

Μετά τη φασαρία που έκαναν οι Κύπριοι, ερμηνεύοντας την εφάπαξ φορολογία των καταθέσων σαν «κούρεμα» και μάλιστα παράνομο για τις καταθέσεις κάτω από 100 χιλιάδες ευρώ, έγινε νέο τηλεφωνικό Eurogroup τη Δευτέρα 18 Μαρτίου, στο οποίο οι Εταίροι αντιπρότειναν, αν θέλαμε, να φολολογήσουμε (εφάπαξ) μόνο τις καταθέσεις άνω των 100 χιλιάδων, με μεγαλύτερο όμως τέλος, που θα έφτανε περίπου το 13% (ώστε να καλυφθεί η διαφορά από τη μη φορολόγηση των καταθέσεων κάτω των 100 χιλιάδων).  Την αντιπρόταση αυτή και πάλι την απέρριψε το ανεύθυνο πολιτικό μας σινάφι, που προτίμησε τελικά να ψηφίσει στη Βουλή ΟΧΙ, κλείνοντας έτσι τη Λαϊκή Τράπεζα και κουρεύοντας κατά 45% τις καταθέσεις της Τράπεζας Κύπρου, αποσπώντας την και από τους μετόχους της.

Εκείνες τις ημέρες, που έπρεπε να ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις, διάφοροι ανεύθυνοι, που θύμιζαν γυρολόγους πανηγυριών, γύριζαν στα κανάλια και στα ραδιόφωνα κι έλεγαν διάφορες ανοησίες, όπως π.χ. να φύγουμε από το ευρώ και να πάμε στη λίρα ή ότι υπήρχαν και άλλοι τρόποι να βγούμε από την κρίση, αλλά χωρίς ποτέ να λένε ποιοι ήταν αυτοί οι τρόποι. Κάποιοι από εκείνους τους γυρολόγους βγήκαν ξανά σήμερα στην επιφάνεια και διεκδικούν πολιτικό ρόλο, ενόψει των προεδρικών εκλογών.

Φήμες, τις οποίες δεν υιοθετώ μεν αλλά και δεν απορρίπτω (απλά δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή ψέματα) λένε ότι στη φορολόγηση όλων των καταθέσεων αντέδρασε παρασκηνιακά η Ρωσία, που δεν ήθελε να πειράξουμε τη Ρωσική Εμπορική Τράπεζα. Αν αυτό ισχύει, τότε υπάρχει και πρόσθετη εξήγηση για το αγέρωχο ΟΧΙ της πατριωτικής μας βουλής. Είναι γνωστό εξάλλου ότι στη Λαϊκή Τράπεζα είχαν τις καταθέσεις τους Ρώσοι που ο Πούτιν ήθελε να τιμωρήσει, γιατί κρατούσαν ρωσικά χρήματα εκτός Ρωσίας και ήταν η εποχή τότε που ζητούσε επιτακτικά να τα επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα. Το κλείσιμο της Λαϊκής ήταν μια τιμωρία για τους «παράνομους» Ρώσους καταθέτες, που ικανοποιούσε και τη ρωσική κυβέρνηση.

Άλλη μια φήμη λέει ότι το κρίσιμο εκείνο βράδυ στο Eurogroup, όταν ο Αναστασιάδης ζητούσε το έλεος των εταίρων μας για την Κύπρο, διότι είναι πολύ μικρή για να πληρώσει τόσο μεγάλο τίμημα, κάποιοι του θύμισαν ότι στην Κύπρο έγινε το μεγαλύτερο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας και φυσικά μιλούσαν για το ξέπλυμα των χρημάτων που έκλεψε ο Μιλόσεβιτς από τον σερβικό λαό, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, στη Λαϊκή Τράπεζα, με τη συμμετοχή γνωστού δικηγορικού γραφείου…

Πολλοί,  κατά τη γνώμη μου ανόητοι, κατηγόρησαν τότε τον Αναστασιάδη ότι δεν έδωσε ανταλλάγματα στη Ρωσία, προκειμένου να μας χορηγήσει εκείνη δάνειο, ώστε να μην χρειαστούμε τους Ευρωπαίους.  Πλην όμως οι Ρώσοι μας έχουν πει πολλές φορές πως δεν επιδιώκουν ρόλο στην Κύπρο. Δεν είναι διατεθειμένοι για χάρη μας να τα βάλουν είτε με τη Δύση είτε με την Τουρκία. Ο Χριστόφιας περίμενε την απάντησή του Πούτιν για δάνειο πολλούς μήνες, καθυστερώντας τις συζητήσεις με την Τρόικα από τις αρχές του 2012, με αποτέλεσμα το οικονομικό μας πρόβλημα να μεγεθύνεται με γεωμετρική πρόοδο. Ο Πούτιν όμως δεν του έκανε τη χάρη, πολύ απλά γιατί δεν εξυπηρετούνταν με τον τρόπο εκείνο τα ρωσικά συμφέροντα. Ούτε στον Αναστασιάδη έδωσε δάνειο και δεν φταίει ο Σαρρής γι’ αυτό, όπως ισχυρίζονται οι ανόητοι. Οι Ρώσοι μάς υπέδειξαν ότι βοήθεια μόνο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (στην οποία ανήκουμε) θα έπρεπε να αναμένουμε. Μάλιστα ο Ρώσος πρωθυπουργός Μεντβέντεφ, όταν ρωτήθηκε εκείνες τις ημέρες από δημοσιογράφο αν η Ρωσία θα ενδιαφερόταν για το κυπριακό φυσικό αέριο, απάντησε ωμά ότι «ακόμη δεν έγιναν επιβεβαιωτικές διατρήσεις για να ξέρουμε ότι υπάρχει αέριο και πως ούτως η άλλως έχει και η Τουρκία συμφέροντα εκεί»… Παρά την ξεκάθαρη απάντηση των Ρώσων, οι ανόητοι δεν έπαψαν μέχρι και σήμερα να λένε ότι θα μπορούσαμε να ζητήσουμε τη βοήθεια των Ρώσων…

Οι πολιτικοί γυρολόγοι επικαλούνται συχνά δηλώσεις είτε του Ντράγκι είτε του Ντάσελμπουμ είτε άλλων, για να μας πείσουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, ότι τάχα οι Ευρωπαίοι «κατάλαβαν» το λάθος τους και ζήτησαν συγνώμη ή άλλαξαν την απόφαση και ο Αναστασιάδης εξαπάτησε τη βουλή και άλλα τέτοια φληναφήματα. Απλά λένε ψέματα. Πιάνονται από μια φράση ή από μια λέξη μέσα στη δήλωση των Ντράγκι και Ντάισελπλουμ, που την είπαν στην προσπάθειά τους να αποφύγουν ανόητες ερωτήσεις το κυπριακό Μνημόνιο και διαστρεβλώνουν τερατωδώς τη δήλωση. Αν όμως κανείς αναλύσει προσεκτικά τις δηλώσεις Ντράγκι και Ντάισελπλουμ, θα δει ότι στην πραγματικότητα λένε αυτά που ξέρουμε, αυτά που έγραψα πιο πάνω και τίποτε άλλο.

Αυτή είναι λοιπόν η αλήθεια σε ό,τι αφορά το κούρεμα καταθέσεων του 2013 και όλα τα άλλα είναι παραμύθια, για αντιπολιτευτικούς λόγους. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη τήρησε σχεδόν κατά γράμμα τους όρους της Τρόϊκας και κατάφερε να αναστρέψει την πορεία της κυπριακής οικονομίας, που κατευθυνόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τη χρεοκοπία. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι τήρησε ευλαβικά μόνο όσους όρους αφορούσαν τον απλό κοσμάκη. Όρους που αφορούσαν συμφέροντα του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, η κυβέρνηση τούς έκανε στην άκρη και δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Τα λεφτά που έπρεπε να αντληθούν απ’ εκεί, αντλήθηκαν είτε από τις τσέπες και πάλι του απλού κοσμάκη είτε μπήκαν στα ταμεία του κράτους από αλλού, από ευνοϊκές συγκυρίες, όπως π.χ. η αύξηση του τουρισμού. Είναι επίσης γνωστό ότι τις ημέρες εκείνες, αμέσως μετά το Eurogroup, που οι τράπεζες παρέμειναν κλειστές για να μην μπορεί ο απλός κοσμάκης να βγάλει από εκεί μέσα τα λεφτά του, κάποιοι προνομιούχοι έβγαλαν από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέχρι μερικά εκατομμύρια.  Σ’ αυτά είναι που ελέγχεται η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Τα άλλα όλα που λένε οι πολιτικοί γυρολόγοι δεν αφορούν σοβαρούς ανθρώπους, αλλά μόνο εκείνους που τους πιστεύουν.

Ο Θεός να μας σώσει από την ελαφρότητα

ΚΟΥΡΕΜΑΈπειτα από δηλώσεις του Γιαννάκη Ομήρου για το … αλήστου μνήμης Eurogroup της 15ης Μαρτίου 2013, τα κόμματα στην Κύπρο βρήκαν πάλι την ευκαιρία με ανακοινώσεις να κάνουν το κομμάτι τους. Τα πιο ηχηρό ωστόσο από τα φληναφήματα που άκουσα ήταν αυτό:

Το Eurogroup είχε δώσει, λέει, στον Αναστασιάδη την επιλογή να βρει άλλους τρόπους για ανακεφαλαίωση των τραπεζών, αλλά αυτός επέλεξε το «κούρεμα». Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο Αναστασιάδης επέλεξε (βλέπε πρότεινε) την άπαξ φορολόγηση όλων των καταθέσεων που, κατά τη γνώμη μου, ήταν η καλύτερη λύση, διότι με αυτό τον τρόπο οι καταθέτες θα επέστρεφαν απλά πίσω ένα μέρος των χρημάτων που κέρδισαν από τα αδιανοήτως  υψηλά καταθετικά επιτόκια του κυπριακού τραπεζικού συστήματος.  Η βουλή ωστόσο είπε ένα ηρωϊκό ΟΧΙ σε τούτη τη λύση και επέλεξε να κλείσει η Λαϊκή και να κουρευτούν στο μισό οι καταθέσεις στην Τράπεζα Κύπρου.

Ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε να είχε αντιπροτείνει ο Αναστασιάδης για ανακεφαλαίωση των τραπεζών, αντί για το λεγόμενο κούρεμα; Το ερώτημα αυτό ένα σοβαρό κόμμα κανονικά θα έπρεπε να μπορεί να το απαντήσει, την ώρα που εκδίδει ανακοινώσεις θέτοντας ένα τέτοιο ζήτημα. Αν δεν μπορεί να το απαντήσει, τότε απλά λαϊκίζει ανούσια ως «κύμβαλον αλαλάζον». Προπαντός αν πρόκειται για ένα από τα κόμματα εκείνα που πίστευαν (όπως ισχυρίστηκε ο Πρόδρομος Προδρόμου) ότι τα λεφτά για την ανακεφαλαίωση θα μας τα έστελνε από το φιλανθρωπικό του ταμείο ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν. Βλέπετε, η γνωστή και τεκμηριωμένα ψεύτικη προφητεία για το «Ξανθόν Γένος» βρικολακιάζει σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ιστορικής μας μοίρας.

Πάντως το δικό μου μου φτωχό μυαλό δεν μπορεί να σκεφτεί άλλους τρόπους για να είχαν σωθεί οι τράπεζες από το κούρεμα παρά από αυτούς τους δύο:

  1. Να πληρωθεί η ανακεφαλαίωση από το κράτος με δανεισμό. Ποιος θα μας έδινε όμως το δάνειο; Ο Πούτιν; Τον παρακαλούσε ο κ. Χριστόφιας μέχρι την τελευταία στιγμή και (ορθώς από την πλευρά του) δεν το έπραξε. Το Eurogroup πάντως (κωφεύοντας στις μικροπολιτικές αρλούμπες των κυπριακών κομμάτων) έκρινε ότι μπορούσε να μας παραχωρήσει μόνο τόσο δάνειο όσο να μπορεί το χρέος αυτής της χώρας να είναι βιώσιμο και να μην οδηγήσει στη φτώχεια εμάς και τις επόμενες γενιές. Δεν μπορούσε δηλαδή να δώσει περισσότερα από 10 δις, διότι θα είχαμε ένα δάνειο που διαρκώς θα μεγάλωνε ακόμη και μόνο από τους τόκους (διότι αν και χαμηλοί οι τόκοι, ούτε τη δόση δεν θα μπορούσαμε να πληρώνουμε) και στο τέλος θα παθαίναμε χειρότερα από την Ελλάδα.
  1. Να πληρωθεί η ανακεφαλαίωση από την τσέπη των φορολογουμένων, όπως έγινε δηλαδή επί διακυβέρνησης Χριστόφια με τη σύμφωνη γνώμη της βουλής, όταν δόθηκαν σχεδόν 2 δις για να συνεχίσει να υπολειτουργεί η ήδη ψυχορραγούσα Λαϊκή Τράπεζα κι όπως έγινε επίσης με τον Συνεργατισμό. Να μπουν δηλαδή εξοντωτικές φορολογίες στα εισοδήματα των φυσικών και νομικών προσώπων, για να πληρωθεί από την από την τσέπη μας ο λογαριασμός του πάρτι, στο οποίο για πολλά χρόνια συνέτρωγαν ευτυχείς τραπεζικοί και πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Παράλληλα, με την εξοντωτική φορολόγηση και των εταιριών θα είχε διαλύσει τις επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα την πλήρη εξάρθρωση της οικονομίας και την ακύρωση κάθε προοπτικής για μελλοντική ανάκαμψη. Μια κατάσταση δηλαδή και πάλι παρόμοια με αυτή που βιώνει σήμερα με τραγικό τρόπο η Ελλάδα.

Θα προσπαθήσω να φρεσκάρω τη μνήμη για το πώς φτάσαμε στο ούτω καλούμενο «κούρεμα».  Από την κριτική μου βεβαίως δεν απουσιάζει ούτε ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Το σημειώνω διότι κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι του κάνω το συνήγορο. Διαβάστε λοιπόν το … λυπητερό χρονικό:

 

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΝ ΜΑΡΤΗ ΤΟΥ 2013;

Η οικονομία της Κύπρου ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το τραπεζικό σύστημα είχε στηριχθεί σε αμφιβόλου νομιμότητας καταθέσεις Ρώσων μεγιστάνων, που βρήκαν εδώ προνομιακά επιτόκια και άλλες διευκολύνσεις, μέσω και των offshore εταιριών που λειτουργούσαν μέσα σ’ ένα εξαιρετικά ευνοϊκό φορολογικό σύστημα.  Έτσι οι τράπεζες μετατράπηκαν σε φούσκες και μ’ αυτές τις φούσκες οι επικεφαλής των τραπεζών, διαπλεκόμενοι με το πολιτικό σύστημα, ξανοίχτηκαν σε εργασίες εκτός Κύπρου, σε μεγαλύτερες δηλαδή αγορές από ότι λογικά έφτανε το χέρι τους κι έπεσαν έξω.

Με τις φούσκες αυτές εξάλλου λάδωναν καλά τα γρανάζια του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, ώστε να συνεχίζουν απρόσκοπτα τις δραστηριότητές τους. Το τραπεζικό κατεστημένο διέθετε κάλυψη από όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος, από την τότε αριστερή κυβέρνηση μέχρι και την τότε αντιπολίτευση και το γεγονός ότι σήμερα οι μεν φορτώνουν την ευθύνη στους δε, δεν είναι τίποτε άλλο από μια κακόγουστη πολιτική φάρσα.

Την ίδια στιγμή τα δημοσιονομικά του κράτους βάδιζαν από το κακό στο χειρότερο, με την κυβέρνηση Χριστόφια να αδυνατεί να αντιληφθεί τις επιπτώσεις της διεθνούς οικονομικής κρίσης, να μην διανοείται καν να νοικοκυρέψει το σπάταλο κράτος, να λειτουργεί χωρίς όραμα και διαρκώς στη λογική του «είναι η ευκαιρία μας να σάσουμεν τζαι τους δικούς μας». Να πιστεύει παράλληλα ότι από τον γκρεμό που πλησιάζαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, θα μας έσωζε ο Πούτιν, με ένα νέο δάνειο 5 δισεκατομμυρίων (πρόσθετο του πρώτου των 2.5 δις).  Λες κι η Ρωσία ήταν φιλανθρωπικό ίδρυμα και δεν θα έθετε όρους για αποπληρωμή του δανείου, λες και θα μας έδινε δανεικά κι αγύριστα.

Ουσιαστικά η κυβέρνηση Χριστόφια αναζητούσε τρόπους να κρύψει κάτω από το χαλί το διογκούμενο πρόβλημα και να το μετατοπίσει στους ώμους της επόμενης κυβέρνησης. Πράγμα δηλαδή που σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, αφού μέχρι την τελευταία στιγμή ανέβαλλε τις κρίσιμες αποφάσεις και το επαπειλούμενο κούρεμα. Το πρόβλημα ωστόσο χειροτέρευε αλματωδώς, αφού κάθε μήνας που περνούσε η κύστη μεγάλωνε, ώσπου εξελίχτηκε σε πραγματική γάγγραινα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εγκληματικής ανευθυνότητας ήταν και το ότι «διασώθηκε» τάχα η Λαϊκή Τράπεζα, με δύο δισεκατομμύρια από την τσέπη των πολιτών και συνέχισε να απορροφά δισεκατομμύρια από τον ELA, με αποτέλεσμα να τον φορτωθεί κι αυτόν στην καμπούρα του το τραπεζικό μας σύστημα που ήδη αιμορραγούσε.

 

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ EUROGROUP ΤΗΣ 14ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 2013

Ο Αναστασιάδης πήγε στο Eurogroup με την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι Ευρωπαίοι φίλοι του θα έβρισκαν μιαν άλλη λύση από το κούρεμα, περίπου στη λογική ότι η κυπριακή οικονομία είναι πολύ μικρή κι ότι με μερικά ψωροδισεκατομμύρια, που γι’ αυτούς είναι ψίχουλα, θα μας έσωζαν. Περίπου δηλαδή στη λογική του προκατόχου του, του Δημήτρη Χριστόφια, που περίμενε νέο δάνειο από τον Πούτιν ή – στη χειρότερη περίπτωση – ότι οι Ευρωπαίοι δε θα μας άφηναν να βουλιάξουμε για μερικά ψωροδισεκατομμύρια.  

Απαιτούσαμε δηλαδή από τους Ευρωπαίους πολίτες να έρθουν να σπονσάρουν το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, να συνεχίσει να τρώει και να πίνει, με τα δικά τους λεφτά αυτή τη φορά, αφού ήδη έφαγαν ότι τρώγεται από τα λεφτά των Κυπρίων. Μ’ αυτή την λογική του εφησυχασμού ξεκίνησε ο Αναστασιάδης για το Eurogroup, αφού πρώτα δεσμεύθηκε απέναντι στους Κύπριους πολίτες ότι δεν θα γίνει κούρεμα.

Κυριολεκτικά δηλαδή ο Αναστασιάδης πήγε στο Eurogroup για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Βλέποντας εκεί ότι κανένας Ευρωπαίος δεν ήταν διατεθειμένος να πληρώνει τις δικές μας «ηδονές» και ότι πηγαίναμε ουσιαστικά για κλείσιμο της ήδη νεκρής Λαϊκής Τράπεζας και για κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου, δέχτηκε (όπως είπε ο ίδιος) να φορολογηθούν εφάπαξ όλες οι καταθέσεις σε όλες τις τράπεζες με ένα ποσοστό κάτω από το 10%. Δηλαδή στην ουσία δέχτηκε να πάρουν πίσω από τους καταθέτες ένα ποσοστό από τους αδιανόητα υψηλούς καταθετικούς τόκους που ισχύαν στην Κύπρο.

Κατά τη γνώμη μου αυτή ήταν η πιο συνετή – υπό τις περιστάσεις- πρόταση. Διότι – επαναλαμβάνω και τονίζω- επρόκειτο για επιστροφή μέρους του υψηλού τόκου. Αντί να δεχτούμε λοιπόν αυτή τη λύση και να πάμε παρακάτω, χαλάσαμε τον κόσμο ότι μας κουρεύουν. Η βουλή συνήλθε και είπε εκείνο το ηρωικό ΟΧΙ, που οδήγησε τελικά στο να κλείσει η Λαϊκή και να χάσουν τα λεφτά τους (πλην 100 χιλιάδων) όλοι όσοι είχαν τις καταθέσεις τους εκεί, ενώ οι καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου έχασαν τα μισά τους λεφτά.

Μετά την φασαρία που προκαλέσαμε, δημιουργήθηκε πανευρωπαϊκή αντίδραση, ότι πηγαίναμε να πειράξουμε τις καταθέσεις των 100 χιλιάδων και κάτω, πράγμα που είναι παράνομο με βάση τους ευρωπαϊκούς τραπεζικούς κανόνες και ότι αυτό θα δημιουργούσε προηγούμενο. Μια φορολογία δηλαδή που θα μας έβγαζε πολύ πιο ανώδυνα από την δύσκολη θέση, καταφέραμε να την παρουσιάσουμε σαν παράνομο κούρεμα. Βγήκαν αμέσως μετά Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι και δήλωσαν ότι η λύση αυτή ήταν λανθασμένη και ότι επρόκειτο για πρόταση του Αναστασιάδη. Ο πρόεδρος, αντί να βγει μπροστά με παρρησία, να αναλάβει τις ευθύνες του και να πει ότι «ναι ήταν δική μου πρόταση, γιατί έτσι πίστευα ότι ήταν το πιο σωστό να γίνει», προτίμησε να κρυφτεί πίσω από τη μυστικότητα του Eurogroup και να διαψεύδει πεισματικά.

Όσο για την περήφανη βουλή μας που είπε εκείνο το ηχηρό ΟΧΙ καταστρέφοντας χιλιάδες καταθέτες, αν ισχύει αυτό που είπε ο Πρόδρομος Προδρόμου, ότι δηλαδή είπαν το ΟΧΙ για να συγκινηθεί ο Πούτιν και να επέμβει να μας σώσει με δάνειο, ε τότε ναι, αυτό θα είναι άλλη μια ηχηρή επιβεβαιώση του ότι είμαστε για τα πανηγύρια.

Δυστυχώς, όσο περνά ο καιρός, αντί τα κόμματα να σοβαρεύονται, διολισθαίνουν όλο και πιο πολύ στην επιπολαιότητα και την ανευθυνότητα, προσπαθούν να εξαπατήσουν πολιτικά τον πολίτη με κάθε θεμιτή ή αθέμιτη επινόηση και τελικά το αν θα σωθεί αυτός ο τόπος δεν εξαρτάται από αυτούς, αλλά μόνο από την μακροθυμία του Υψίστου.   

Τα γενναία ΟΧΙ που βολεύουν το κατεστημένο…

OXIΝα γράψουν ιστορία με απόρριψη του πλάνου των αποκρατικοποιήσεων, κάλεσαν τους υπουργούς τους κάποιοι στο ΔΗΚΟ.

Έτσι γράφεται στην Κύπρο η ιστορία. Με το να μην αλλάζει τίποτα, να μην ενοχλούνται τα συμφέροντα των θρασύτατων εταίρων του διεφθαρμένου κατεστημένου, ούτε κι όταν πια το σύστημα έχει ξοφλήσει και χρεοκοπήσει τη χώρα.

Ιστορία επίσης γράφεις όταν με γενναία ΟΧΙ υπερασπίζεσαι τα καλά και συμφέροντα του κατεστημένου, αφήνοντας τη χώρα στο έλεος του Θεού. Π.χ. τώρα να πούμε ΟΧΙ στις αποκρατικοποιήσεις κι ας μην μας δώσουν τη δόση. Να βγούμε κι από το Μνημόνιο κι από το ευρώ και θα περνάμε καλύτερα.

Όπως τον περασμένο Μάρτιο που είπαμε ένα ηρωικό ΟΧΙ στη πρώτη απόφαση του Eurogroup για να δεχτούμε μια χειρότερη λύση λίγες μέρες αργότερα.

Παρομοίως και με το Κυπριακό. Κάθε 10 χρόνια λέμε ένα ηρωικό ΟΧΙ χωρίς εναλλακτικό πλάνο, επιτρέποντας έτσι στην Τουρκία να συνεχίζει να κρατά και να εκτουρκίζει τη μισή Κύπρο. Η κατοχή, ο εκτουρκισμός και τελικά η διχοτόμηση είναι μια χαρά, εφόσον δεν έρχονται άλλοι να αλλάξουν κάτι σ’ αυτό τον ιερό χάρτη της μάσας, της ασυδοσίας, της ρεμούλας.

Έτσι γράφουμε ιστορία εμείς, οι σημερινοί Κύπριοι!