Αρχείο ετικέτας ψευδοκράτος

Η Σαλαμίνα κι οι Γκρίζοι Λύκοι…

ΣΑΛΑΜΙΝΑΕίδα πρωί πρωί στο ίντερνετ φωτογραφίες των Νικόλα Παπαδόπουλου και Μαρίνου Σιζόπουλου, σε μια (οικτρά αποτυχημένη) εκδήλωση διαμαρτυρίας που συνδιοργάνωσαν μαζί με το ΕΛΑΜ εναντίον της παράστασης της «Αντιγόνης» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας. Ξανά βέβαια (κι όπως πάντα δηλαδή) στην ίδια ακριβώς συχνότητα με το ντενκτασικό κατεστημένο και τους Γκρίζους Λύκους στα κατεχόμενα, που ήταν επίσης σφόδρα εναντίον της παράστασης.

Αναλογίστηκα πόσα χρόνια τώρα ακούω και βλέπω όλους εκείνους, τους μονίμως ανησυχούντες, να εξεγείρονται, να ολοφύρονται, να «νεκαλιούνται» κάθε φορά που υπάρχει μια υποψία, μια απειροελάχιστη πιθανότητα να φτάσουμε επιτέλους σε λύση. Πόσες αιτιάσεις έχουμε ακούσει, πόσες τερατολογίες, πόσα ψέματα και διαστρεβλώσεις για οτιδήποτε αφορά τη διαδικασία των συνομιλιών και πόσες εντέλει φορές δικαιώθηκε η ρήση του Σάμουελ Τζόνσον περί «πατριωτισμού» και μασκαράδων.  

Έπειτα θυμήθηκα τι πέτυχαν οι ίδιοι με τούτη ακριβώς την πολιτική τους όταν κυβέρνησαν αυτό τον τόπο:  Ότι, με αυτά τα μυαλά, μας οδήγησαν ακριβώς στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ευαγγελίζονται. Αντί δηλαδή να κινήσουν γη και ουρανό για την απελευθέρωση της Κύπρου και για να επιτευχθεί εκείνη η (πάντα αόριστη) καλύτερη λύση, που υποτίθεται ότι θέλουν, άφησαν την Τουρκία να παγιώνει ανενόχλητη τη διχοτόμηση.Δεν έπεισαν ποτέ και κανένα στη διεθνή κοινότητα ότι επεδίωκαν με ειλικρίνεια τη λύση του Κυπριακού. Αλλά το χειρότερο είναι ότι (σε αντίθεση με τα όσα διακηρύσσουν) απέτυχαν να εκθέσουν την κατοχική Τουρκία και πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο: να απενοχοποιήσουν την Τουρκία, να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος της στην Κύπρο και να εκθέσουν εμάς (τα θύματα δηλαδή) σαν τους φταίχτες της όλης υπόθεσης.

Κι ύστερα αναρωτήθηκα ποια επιτέλους είναι η σοβαρή πρότασή τους για απελευθέρωση της Κύπρου. Απάντηση; ΚΑΜΙΑ! Αοριστολογίες και πολιτικάντικες αρλούμπες. «Νέα στρατηγική», «να καταγγείλουμε την Τουρκία για εισβολή και κατοχή», «να περιμένουμε την καλύτερη συγκυρία στο (ακαθόριστο) μέλλον». Ό,τι έλεγαν δηλαδή και τον καιρό που κυβερνούσαν και τα έκαναν μαντάρα. Διότι την Τουρκία έχει 42 ολόκληρα χρόνια που την καταγγέλλουμε. Την κατείγγειλαν όλοι οι πρόεδροι που μας κυβέρνησαν κι ανάμεσά τους οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος, οι οποίοι στο τέλος ήταν αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία…

Όχι λοιπόν, η χτεσινή τους (αποτυχημένη) διαμαρτυρία δεν ήταν μια ειλικρινής αντικατοχική εκδήλωση. Ήταν άλλη μια πολιτική παγαποντιά. Διότι, όσο κι αν προσβάλλονται όταν τους λες ότι δεν θέλουν λύση, όσο κι αν ωρύονται όταν τους λες ότι θέλουν τη διχοτόμηση (όπως και οι αντίστοιχοί τους στα κατεχόμενα και στην Τουρκία), η αλήθεια είναι μία: ότι εδώ και 42 χρόνια πολεμούν με λύσα κάθε πρωτοβουλία για λύση ενώ δεν έχουν (και δεν εφάρμοσαν όταν κυβερνούσαν) καμία απολύτως πολιτική για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Κύπρου από την Τουρκία. Απλά εξυπηρετούν (άθελά τους ή όχι) την πολιτική που θέλει την Κύπρο μοιρασμένη και την Τουρκία να συνεχίζει να την τουρκεύει.

Το τρένο πλησιάζει στο τέρμα της διαδρομής…

DIXOTOMISI SIMAIESΤο έργο το έχουμε δει πολλές φορές. Κάθε φορά που η διεθνής κοινότητα πιέζει για λύση του Κυπριακού, η Τουρκία προβαίνει σε προκλητικές ενέργειες. Διότι ξέρει πολύ καλά ότι στο τέλος θα τη βγάλει καθαρή και θα μείνουμε εμείς εκτεθειμένοι. Η τουρκική διπλωματία ξέρει από πριν τη δική μας αντίδραση. Οι γνωστές πολιτικές δυνάμεις του κυπριακού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, που βολεύονται με τη μη λύση, θα αρπάξουν την ευκαιρία που (τεχνηέντως) θα τους δώσει η Τουρκία, για να αρχίσουν πάλι τους λεονταρισμούς και τα εύηχα πλην κενά ουσιαστικής πρότασης συνθήματα, θα δηλητηριάσουν την ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη και θα δημιουργήσουν γενικά ένα κλίμα που θα μας εκθέσει στα μάτια της διεθνούς κοινότητας ότι εμείς είμαστε η πλευρά που δεν θέλει λύση. 

Η πρόκληση της παρουσίας του Ακκιντζί στην Κωνσταντινούπολη δεν ήρθε σε τυχαία χρονική στιγμή. Έγινε ακριβώς εκεί που όλοι περίμεναν γενναία κίνηση της Τουρκίας για λύση του Κυπριακού. Έγινε όμως και  μετά από τις βουλευτικές εκλογές στην Κυπριακή Δημοκρατία και την είσοδο στη βουλή 6 μικρών κομμάτων, που κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα, όποτε τρέχει διαδικασία για λύση. Την ίδια ώρα στα κατεχόμενα ο γιος του Ντενκτάς, παιδί κι αυτός του τουρκοκυπριακού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, έβαλε περιορισμούς στις λειτουργίες των εκκλησιών μας στο ψευδοκράτος. Άλλη μία πρόκληση δηλαδή. Οι Τούρκοι πασάρουν στους δικούς μας κι οι δικοί μας τρέχουν με την μπάλα στα πόδια για να βάλουν γκολ στα δικά μας γκολποστ. 

Είναι χαρακτηριστικό πάντως το εξής: Εκείνοι που ψάχνουν συνεχώς αφορμές για διακοπή των συνομιλιών κι αναβολή της λύσης, έχουν και το εξής επιχείρημα: ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά λύση, ώστε να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Λυπάμαι που θα το γράφω χωρίς περιστροφές, αλλά με αυτό το επιχείρημα προφανέστατα προσπαθούν να απενοχοποιήσουν την έννοια της διχοτόμησης στη συνείδηση του κόσμου και να περάσουν το μήνυμα ότι είναι καλύτερη η διχοτόμηση από τη λύση. Αν πραγματικά όμως θέλουν αυτό, ας γυρέψουν επιτέλους τα κότσια να το πουν στο λαό καθαρά κι όχι να του πουλάνε φούμαρα και κούφιες ψευδοπατριωτικές φανφάρες. 

Η πραγματικότητα είναι πως η  Τουρκία, από τη δεκαετία του 1950, θέλει τη διχοτόμηση της Κύπρου. Διότι ξέρει ότι μόνο με αυτό τον τρόπο θα παρακάμψει την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων, που είναι Έλληνες, καθώς και το σύνταγμα ενός νόμιμου κράτους, ώστε να επιτύχει την τουρκοποίηση του νησιού: με τη δημιουργία ξεχωριστής τουρκικής χώρας στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία κάποια στιγμή, είτε αναγνωριστεί επίσημα είτε απλά τύχει της ανοχής της διεθνούς κοινότητας, θα αποκτήσει το δικαίωμα διεθνούς εμπορίου. Από τη στιγμή που η διεθνής κοινότητα θα δώσει στο σημερινό ψευδοκράτος το πράσινο φως για ελεύθερο εμπόριο, η διχοτόμηση θα έχει οριστικοποιηθεί κι η Τουρκία θα μπορέσει να ξεκινήσει τη διαδικασία της τουρκοποίησης της Κύπρου με δύο κυρίως τρόπους: με τον ανεξέλεγκτο εποικισμό και με την ισχυροποίηση της οικονομίας του δικού τους κράτους, με τουρκικές και άλλες επενδύσεις, ώστε να μας ανταγωνίζεται αποτελεσματικά σε όλους τους τομείς. 

Αν η Τουρκία εμφανίζεται να υποστηρίζει τις συνομιλίες για λύση ομοσπονδίας είναι διότι οφείλει να το κάνει, υποχρεούται από τη διεθνή κοινότητα. Διότι η τουρκική κατοχή της μισής Κύπρου κι η ύπαρξη (και λειτουργία) του ψευδοκράτους παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Όσο όμως η λύση του Κυπριακού αναβάλλεται, όσο περνούν τα χρόνια κι οι δεκαετίες, με τους Ελληνοκύπριους να γενιούνται πια και να μεγαλώνουν μακριά από την κατεχόμενη πατρίδα των προγόνων τους, τόσο πιο ομαλά και σίγουρα πλησιάζει η Τουρκία προς την επιτυχία του στόχου της, δηλαδή στη διχοτόμηση της Κύπρου, με τη συνύπαρξη στο νησί δύο ανεξάρτητων κρατών. Συνεπώς η Τουρκία έχει κάθε λόγο να επιδιώκει την αναβολή της λύσης και δεν πρέπει να μας ξενίζουν οι προκλήσεις της. Το ερώτημα αφορά τους Ελληνοκύπριους εκείνους που επίσης επιδιώκουν κάθε φορά την αναβολή. Τι ακριβώς θέλουν και γιατί ξελασπώνουν με τις συμπεριφορές τους την Τουρκία; Μήπως για να φορτωνόμαστε εμείς την ευθύνη, ώστε να φτάσουμε το συντομότερο δυνατόν στη διχοτόμηση; 

Τους επόμενους μήνες η διεθνής κοινότητα θα πιέσει και τις δύο πλευρές για λύση. Όσοι νομίζουν ότι θα τη σκαπουλάρουμε πάλι ανώδυνα από τη διαδικασία και θα βρούμε στήριξη από τη Ρωσία ή τον Ισραήλ,  πλανώντα πλάνην οικτράν. Αν συνεχίσουν με τον πολιτικό βερμπαλισμό τους να δίνουν προσχήματα στην Τουρκία, για να μας εκθέτει στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, θα φέρουν ακέραιη την ευθύνη για τη μεγαλύτερη κι από εκείνη του 1974 ήττα του Ελληνισμού στην Κύπρο: τη διχοτόμηση. Είναι τώρα η ώρα να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Να στηρίξουν τη διαπραγμάτευση με συγκεκριμένες εισηγήσεις κι όχι με αερολογίες για τάχα αλλαγή στραγηγικής, χωρίς ουσιαστικά να προτείνουν κάτι συγκεκριμένο και εφικτό. 

Για λόγους που έχουν να κάνουν με την τρέχουσα (ευνοϊκή για εμάς) γεωπολιτική συγκυρία, το τρένο του Κυπριακού φτάνει πολύ σύντομα στο τέρμα μιας μακράς διαδρομής. Πρέπει να επιτύχουμε μια λύση που θα διασφαλίζει πλήρως το ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς παρεκκλίσεις,  τα συμφέροντα και την ασφάλεια ολόκληρου του Κυπριακού λαού, τόσο της ελληνοκυπριακής κοινότητας του 80% όσο και της τουρκοκυπριακής του 20%. Μια λύση που θα ανοίξει σε τούτο τον τόπο νέους ορίζοντες, προς όφελος των σημερινών και των μελλοντικών γενεών, που τάχθηκαν να ζήσουν σε τούτο τον όμορφο τόπο. 

 

Σύντομα θα πρέπει να πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΑΚΙΝΤΖΙΣτα βαθιά και με συχνές πια συναντήσεις μεταξύ Αναστασιάδη και Ακιντζί, μπαίνουν από σήμερα οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Την ίδια στιγμή στη Γενεύη συναντώνται οι υπουργοί εξωτερικών των χωρών που ενεπλάκησαν στο συριακό ζήτημα με στόχο να υπάρξει συμφωνία και συναντίληψη, κάτω από κι από το βάρος της ανθρωπιστικής κρίσης που προκάλεσε, όχι μόνο στη Συρία αλλά και στην Ευρώπη με τη μετακίνηση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων, ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος.

Γιατί έχω βάλει στην ίδια παράγραφο τα δύο αυτά θέματα; Διότι προβλέπω πως στο μεν Συριακό θα υπάρξει σύντομα συμφωνία μεταξύ αντιπάλων και υποστηρικτών του Άσαντ για κοινή αντιμετώπιση και εξουδετέρωση του «Ισλαμικού Κράτους» κι αμέσως μετά προτεραιότητα θα πάρει για τη διεθνή κοινότητα το Κυπριακό. Διότι οι ενεργειακοί σχεδιασμοί σε σχέση με τους υδρογονάνθρακες της ανατολικής Μεσογείου πρέπει να προχωρήσουν στο στάδιο της υλοποίησης.

Από τη στάση που θα τηρήσει ο Ερντογάν – αμέσως μετά τις μεθαυριανές βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία- τόσο στο Κυπριακό όσο και σε άλλα ζητήματα που ενδιαφέρουν τη Δύση, θα διαφανεί κατά πόσο θα προχωρήσουμε σύντομα σε λύση του εθνικού μας προβλήματος ή αν η Δύση θα κληθεί να αντιμετωπίσει πλέον την Τουρκία ως ένα πραγματικό πρόβλημα, πέρα από τα μέχρι σήμερα εκνευριστικά καπρίτσια της. Σε μια τέτοια περίπτωση τα πράγματα περιπλέκονται, εις βάρος όμως της Τουρκίας και του ίδιου του Ερντογάν ως ηγέτη της.

Εφόσον όμως η Άγκυρα προχωρήσει με αποφασιστικά βήματα προς την κατεύθυνση της λύσης, οι χειρισμοί του προέδρου Αναστασιάδη τις επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμοι, όπως και οι αποφάσεις που θα κληθούμε να πάρουμε σε λίγους μήνες από σήμερα. Πρέπει να αποδείξει με πρακτικούς όρους στην διεθνή κοινότητα ότι θέλει τη λύση, αλλά την ίδια στιγμή οφείλει να παραμείνει σταθερός κι ανυποχώρητος στα ζητήματα αρχών, όπως είναι η πλήρης εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Αυτή η απαίτηση από κανένα και σε καμία περίπτωση δεν θα καταγραφεί ως αδιαλλαξία. Εκτεθειμένη θα είναι η άλλη πλευρά αν αξιώνει μέχρι τέλους πεισματικά μια συμφωνία που να παραβίαζει αρχές του διεθνούς δικαίου.

Τα ακανθώδη ζητήματα πρέπει να τύχουν επεξεργασίας μέσα από διεθνείς και κυρίως ευρωπαϊκές πρακτικές, αποφάσεις, συνθήκες και δικαστικές ετυμηγορίες, όπως π.χ. το περιουσιακό, που μπορεί και πρέπει να ρυθμιστεί στο πλαίσιο των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Πάντως όσοι ευθέως ή εμμέσως προτρέπουν τον πρόεδρο Αναστασιάδη να αποχωρήσει από τις συνομιλίες, είναι σαν να τον καλούν να μας ρίξει στα βράχια της διχοτόμησης, διότι χωρίς καμία αμφιβολία θα φορτωθούμε εμείς την ευθύνη ενός νέου ναυαγίου κι η επόμενη κίνηση της διεθνούς κοινότητας θα είναι η αναβάθμιση αν όχι και η αναγνώριση ακόμη του ψευδοκράτους.  Σε μια τέτοια περίπτωση οριστικά κερδισμένη θα είναι μόνο η Τουρκία η οποία σε βάθος χρόνου, με οικονομικούς και δημογραφικούς όρους, θα εδραιώσει την παρουσία και τον έλεγχό της στην Κύπρο.

Είναι προς το συμφέρον όλων – Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Ελλάδας, Τουρκίας και γενικά των χωρών της περιοχής- να προκύψει σύντομα μια έντιμη και βιώσιμη λύση στο Κυπριακό, που θα επιτρέψει την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων σε συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας, για το καλό και την ευημερία ολόκληρου του κυπριακού λαού.

 

ΠΠΑ!!!

ΑΓΩΓΟΣ ΝΕΡΟΥ-Πππα!!!

-Ου Παναγία μου, ελαώθηκα!

Κάπως έτσι εξιππάστηκεν πάλι (για πολλοστή φορά) σήμερα η πολιτική μας ηγεσία, μόλις ανακάλυψε ότι ο τουρκικός αγωγός άρχισε να στέλνει νερό στα κατεχόμενα.

Τρία χρόνια που κατασκευαζόταν το έργο, τα κόμματα και οι κολαούζοι τους, επιστήμονες, ειδικοί, εμπειρογνώμονες, σχετικοί και άσχετοι τέλος πάντων, παρήλαυναν μέσα από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίχτυα για να μας εξηγήσουν (οι πανέξυπνοι Κυπραίοι) ότι αυτό που ισχυρίζονταν ότι θα κατασκευάσουν (οι «Μόγγολοι» Τούρκοι) ήταν μπλόφα. Ότι η υποθαλάσσια γεωλογία μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου είναι τόσο ανώμαλη που δεν μπορεί να γίνει το έργο, ότι κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει πουθενά στον πλανήτη, ότι δεν μπορεί να στέλνει νερό, δεν θα συμφέρει, δεν θα κάνει, δεν θα φτιάνει, δεν θα ράνει…

Ακόμη και πριν από ένα χρόνο, που προειδοποιούσα εδώ με τα γραφόμενά μου ότι ο αγωγός θα φέρει νερό στα κατεχόμενα και θα αποτελειώσει τη δική μας ψυχορραγούσα γεωργία, διότι θα καρπίσει όλη την Μεσαρκά και τα τουρκοκυπριακά προϊόντα θα κατακλύσουν την αγορά σε φθηνότερες τιμές από τα δικά μας, κάποιοι κλακέρ των κομμάτων έρχονταν από κάτω και με κατηγορούσαν ότι κινδυνολογώ για να σπάσω το ηθικό του αγωνιζόμενου (ναι σοβαρά τώρα του «αγωνιζόμενου») λαού!

Σήμερα λοιπόν που όλα όσα δεν μπορούσαν να γίνουν έγιναν, ΠΠΑ (!!!) εξιππαστήκαμεν!

Και τα κόμματα τι έκαναν; Βγήκαν να μας ζητήσουν συγνώμη για τη νέα ήττα;  Για το ότι δεν είναι ικανά ούτε τους λάκκους να πογυρίζουν και κάθε λίγο καιρό μας λατσίζουν όλους μέσα συλλόβροτους; Μας ζήτησαν συγνώμη οι οπαδοί του «μακροχρόνιου αγώνα» της μάσας και της καλοπέρασης, που για 41 ολόκληρα χρόνια, τρώμε μόνο φάπες κι αφήνουμε την Τουρκία να εποικίζει και να εκτουρκίζει την κατεχόμενη μας πατρίδα, να παγιώνει με κάθε τρόπο τη διχοτόμηση; Απολογήθηκαν για το ότι στη διάρκεια του ούτω καλούμενου «μακροχρόνιου αγώνα», αντί να κάνουν τα πάντα για την απελευθέρωση και την επανένωση του νησιού, μαζί με το παχύσαρκο οικονομικό κατεστημένο και τη μαφία του λευκού κολλάρου έφαγαν τον αγλέουρα και ρήμαξαν οικονομικά τον τόπο; Όχι φυσικά!

Απλώς βρήκαν το σημερινό θέμα των δηλώσεών τους! Διότι ως γνωστόν, δεν μπορεί να περάσει ούτε και μία μέρα που να μην τους δούμε στο δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ. Πρέπει οπωσδήποτε να είναι εκεί ανελλιπώς, διότι μας σκέφτονται, μας γνοιάζονται κι αγωνίζονται για το καλό μας!

ΠΠΑ!!!

Η σοφή «συγκατάθεση» κι οι καρπαζιές από τα τσάμπα μαγκιλίκια…

ΝΙΚΟΛΑΣ-ΛΙΛΛΗΚΑΣΕπιμένουν Νικόλας,  Ομήρου και Λιλλήκας να ρωτούν αν η ΚΔ έδωσε τη συγκατάθεσή της να πάει ο Μπάιντεν στα κατεχόμενα. Τόση έγνοια τους τρώει. Εγώ λέω αν έδωσε τη συγκατάθεση ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ! Διότι η κυβέρνηση συμφώνησε στο να δει ο κ. Μπάιντεν τον Έρογλου ως ΗΓΕΤΗ ΤΗΣ ΤΚ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ. Με αυτό τον τρόπο και για να συμφωνήσουμε διασφαλίσαμε μια ΙΣΧΥΡΟΤΑΤΗ δήλωση υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας και τέθηκε από τους Αμερικανούς στον Έρογλου ο όρος ότι δεν θα υπάρχουν σύμβολα του ψευδοκράτους στο χώρο της συνάντησης.

Η συγκατάθεσή μας ισχυροποίησε το κύρος της ΚΔ διότι έδειξε ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

Σε αντίθεση με τα τσάμπα μαγκιλίκια που κάποιοι ανόητα επικαλούνται, εκείνα που έγιναν σε παλαιότερες επισκέψεις του Βρετανου Υπουργού Εξωτερικών και του ΓΓ του ΟΗΕ, που πήγαν στα κατεχόμενα ΠΑΡΑ ΤΗ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. Με άλλα λόγια τότε ΠΗΓΑΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ και έδωσαν στον τότε κατοχικό ηγέτη την ευκαιρία να κάνει διαφήμιση της εξουσίας του στα κατεχόμενα. Εκείνα τα μαγκιλίκια μας απέφεραν μια τραγική ήττα. Η σημερινή μας συγκατάθεση μια μεγάλη διπλωματική νίκη!

Η διαχείριση του ΟΧΙ πρόσφερε στους Τούρκους δώρα που λαχταρούσαν για 40 χρόνια…

OXI 2004Οι Νικόλας Παπαδόπουλος και Γιώργος Λιλλήκας, με αφορμή την 10η επέτειο από το δημοψήφισμα του 2004,  δεν … απέφυγαν τον πειρασμό να εκθειάσουν όχι μόνο την «ηρωϊκή αντίσταση» του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Σχέδιο Ανάν, αλλά και την «εξαιρετική διαχείριση του ΟΧΙ» στη διάρκεια της εκείνης της πενταετίας.

Ως εκ τούτου δεν μπόρεσα ούτε κι εγώ να αποφύγω τον πειρασμό να επισημάνω δύο σκληρές πραγματικότητες:

  • Ότι το σχέδιο Ανάν είχε πεθάνει τον Μάρτιο του 2003, με τα Ηνωμένα Έθνη να καταλογίζουν ξεκάθαρα την ευθύνη στον Ραούφ Ντενκτάς, ενώ ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν εκείνος που με επίμονες και διαδοχικές ενέργειες κατάφερε να επαναφέρει το σχέδιο στο τραπέζι των συνομιλιών, τελος Φεβρουαρίου του 2004. Ενάμισι μόλις μήνα αργότερα, τον Απρίλιο, σήκωσε το βάρος της ευθύνης από τους ώμους των Τούρκων και το φόρτωσε στην ελληνική πλευρά. Άλλους δύο μήνες αργότερα, δηλαδή τον Ιούνιο του 2004, παραδέχθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο, στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, ότι ο παράνομος κατακτητής, δηλαδή η Τουρκία, έπαιξε ΘΕΤΙΚΟ ΡΟΛΟ στις προσπάθειες για επίλυση του Κυπριακού!  

Με άλλα λόγια η πολιτική που ακολούθησε ήταν τόσο ατυχής, που «ξελάσπωσε» την τουρκική πλευρά από τις ευθύνες της και τις φόρτωσε στο θύμα της εισβολής και της κατοχής, δηλαδή στην Κυπριακή Δημοκρατία και την ελληνοκυπριακή κοινότητα.

Το χρονικό της νεκρανάστασης και του επανενταφιασμού του σχεδίου το περιγράφω σε προηγούμενα άρθρα μου με τίτλο: «Σχέδιο Ανάν: Το σκότωσε ο Ντενκτάς και το νεκραναστήσαμε για να το σκοτώσουμε εμείς» και «Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και το θανατηφόρο παιχνίδι της μετωπικής σύγκρουσης».

  • Ότι η διαχείριση του συντριπτικού ΟΧΙ στα χρόνια μετά το δημοψήφισμα υπήρξε τόσο ατυχής, που οι Τούρκοι αποκόμισαν οφέλη που ονειρεύονταν για 40 ολόκληρα χρόνια (από το 1964)!  

Στη συνέχεια του άρθρου καταγράφω τα πιο σημαντικά στοιχεία που τεκμηριώνουν αυτή μου τη θέση:

29 Απριλίου 2004Οι ΤΚ αποκτούν το δικαίωμα εμπορίου με δικές τους βούλες. Εγκρίνεται από τους Υπουργούς Εσωτερικών και Δικαιοσύνης των χωρών της ΕΕ ο Κανονισμός για το εμπόριο των Τουρκοκυπρίων μέσω της πράσινης γραμμής.  Για πρώτη φορά από την Τ/κ ανταρσία του 1964 οι ΤΚ αποκτούν δικαίωμα να εμπορεύονται τα προϊόντα τους και μάλιστα από το ψευδοκράτος προς τις ελεύθερες περιοχές, με πιστοποιητικά του τουρκοκυπριακού εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου.

5 Μαΐου 2005Ο Ταλάτ συναντάται με τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ. Μετά τη συνάντηση, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοινώνει ότι πρέπει να βρεθούν τρόποι «να αρθεί η απομόνωση των Τουρκοκυπρίων». Είναι η πρώτη φορά που ένας ανώτατος αξιωματούχος των ΗΠΑ συναντάται με ηγέτη των Τουρκοκυπρίων. Είναι η πρώτη φορά επίσης που οι Αμερικανοί μιλούν επίσημα για «απομόνωση των Τουρκοκυπρίων».

6 Ιουνίου 2004Η κατοχική δύναμη απαλλάσσεται από την ευθύνη του Κυπριακού! Ο πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος βάζει την υπογραφή του  κάτω από το κείμενο συμπερασμάτων των αρχηγών κρατών της ΕΕ στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται και το εξής:  «Το Ευρωπαϊκό Συµβούλιο χαιρετίζει τη θετική συµβολή της τουρκικής κυβέρνησης στις  προσπάθειες του Γενικού Γραµµατέα των Ηνωµένων Εθνών για την επίτευξη συνολικής  διευθέτησης του Κυπριακού». Ενάμισι μήνα μετά το ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων στο δημοψήφισμα ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας συμφωνεί ότι η Τουρκία έχει «θετική συμβολή» στην επίλυση του Κυπριακού.  Είναι η πρώτη φορά που ένα διεθνές σώμα, αποτελούμενο από αρχηγούς κρατών θεωρεί ότι η κατοχική δύναμη στην Κύπρο,  βοηθά με θετικό τρόπο στην επίλυση του Κυπριακού.

16 Δεκεμβρίου 2004 Η Τουρκία παίρνει από την ΕΕ την πολυπόθητή της ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχει και ο πρόεδρος Παπαδόπουλος αποφασίζει  να δοθεί στην Τουρκία ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων, χωρίς κανένα όρο ή συσχετισμό με την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος.  Η μόνη χώρα που ενίσταται είναι η …Αυστρία, η οποία διαφωνεί με την προοπτική μελλοντικής ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως πλήρες μέλος.  Ο Κύπριος πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δεν θέτει κανένα όρο ούτε φέρει ένσταση. Είναι η πρώτη μεγάλη νίκη της Τουρκίας στην προσπάθειά της για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

28 Οκτωβρίου 2005Ο Μεχμέτ Αλή Ταλάτ συναντάται στην Ουάσιγκτων με την ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις και τρεις ημέρες αργότερα δίνει διάλεξη στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

Έτος 2005Η οικονομία του ψευδοκράτους αναπτύσσεται ραγδαία.  Το κατά κεφαλήν εισόδημα των ΤΚ διπλασιάζεται σε σχέση με το 2002, καθώς από  τα 4.5 χιλιάδες δολλάρια φτάνει τα 9 χιλιάδες. Σημαντικά έργα υποδομής ξεκινούν, όπως ο αγωγός μεταφοράς νερού από την Τουρκία (που ολοκληρώνεται φέτος) αυτοκινητόδρομοι και αμέτρητα έργα τουριστικής υποδομής κι ανάπτυξης. Το τουριστικό ρεύμα προς τα κατεχόμενα τριπλασιάζεται σε σχέση με το 2001 κι από τους 90 χιλιάδες φτάνει στους 270 χιλιάδες επισκέπτες.

Έτος 2006Μαζικές προσφυγές στο ΕΔΑΔ. Μετά την επιτυχία κάποιων προσφυγών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, από Ελληνοκύπριους εκτοπισμένους εναντίον της Τουρκίας για παράνομη στέρηση της περιουσίας τους, αρχίζει μια εκστρατεία από κύκλους φιλικούς προς την κυβέρνηση Παπαδόπουλου, με σκοπό να πεισθούν οι εκτοπισμένοι να καταχωρήσουν μαζικά προσφυγές. Έγκυροι νομικοί κύκλοι προειδοποιούν ότι κάτι τέτοιο θα μετατραπεί σε μπούμεραγκ για την εθνική μας υπόθεση. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου επισήμως σιωπά και δεν ενθαρρύνει αλλά ούτε και αποτρέπει τις προσφυγές. 3 χρόνια αργότερα, επί διακυβέρνησης Χριστόφια, το ΕΔΑΔ υπό το βάρος των μαζικών προσφυγών που υποβλήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, αποφασίζει να αναγνωρίσει την μέχρι τότε παράνομη Επιτροπή Αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, στην οποία σήμερα προσφεύγουν μαζικά οι πρόσφυγες πουλώντας την κατεχόμενη γη τους.

24 Ιανουαρίου 2006 – Ο ΥΠΕΞ του Ηνωμένου Βασιλείου Τζακ Στρο συναντά τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ στο λεγόμενο «προεδρικό μέγαρο» του ψευδοκράτους. Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος αρνείται να συναντήσει τον βρετανό Υπουργό…

8 Ιουλίου 2006Συμφωνία κορυφής επαναβεβαιώνει ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η βάση της λύσης. Οι Τάσσος Παπαδόπουλος και Μεχμέτ Αλή Ταλάτ καταλήγουν στη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου. Μια γενικόλογη και σύντομη συμφωνία, με την οποία ωστόσο ρητώς δεσμεύονται και οι δύο πλευρές για λύση στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ακολουθεί η επίσης συμφωνημένη επιστολή του εκπροσώπου των Ηνωμένων Εθνών Ιμπραχίμ Καμπάρι, στην οποία καθορίζεται το ρόλο των τεχνικών επιτροπών που θα συζητούσαν το Κυπριακό, με βάση το τι συμφωνήθηκε στις 8 Ιουλίου. Σε εκείνη την επιστολή ο Καμπάρι αναφέρεται σε «νέα βάση λύσης», φράση που μέχρι σήμερα ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι, ανάμεσά τους και ο κ. Γιώργος Λιλλήκας, ερμηνεύουν ως άρση της βάσης της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Υποστηρίζουν δηλαδή αυτοί οι κύκλοι ότι υπογράφηκε μια συμφωνία που ρητώς επαναβεβαιώνει τη Διζωνική Ομοσπονδία αλλά τα Ηνωμένα Έθνη, που διαμεσολάβησαν για να υπογραφεί η συμφωνία,  έστειλαν αμέσως μετά μια επιστολή με την οποία αναίρεσαν αυτό που συμφωνήθηκε… 

Με την παιδαριώδη αυτή ερμηνεία, που ουσιαστικά αντικατοπτρίζει και το τραγικά χαμηλό επίπεδο της πολιτικής μας κουλτούρας σ’ αυτό τον τόπο, καταλήγω επισημαίνοντας ότι η αποτυχημένη διαχείριση του «ΟΧΙ» δεν εξυπηρέτησε τον κορυφαίο εθνικό μας στόχο, δηλαδή την απελευθέρωση της Κύπρου από τον Τούρκο κατακτητή, αλλά μόνο τη διαιώνιση του διχοτομικού status quo.

Η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή κοινότητα διευκολύνθηκαν στους άμεσους τότε στόχους τους, ώστε να περιοριστούν και οι απαιτήσεις τους τη συγκεκριμένη περίοδο:

Η Τουρκία πήρε χωρίς καμία ένσταση από εμάς το εισιτήριο για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, χωρίς να της τεθεί κανένας όρος για επίλυση του Κυπριακού ή έστω για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο.

Οι Τ/κ επωφελήθηκαν όχι μόνο από τον Κανονισμό της ΕΕ για το εμπόριο μέσω της Πράσινης Γραμμής αλλά κι από τη θετική γι’ αυτούς αντιμετώπιση της οποίας έτυχαν από Ευρώπη και Αμερική, καθώς επίσης κι από μέρους της ίδιας της κυβέρνησης Παπαδόπουλου.

Αν ο αντικειμενικός κριτής παραμερίσει τις εντυπώσεις που μονίμως κι εντελώς αυθαίρετα κι αόριστα προβάλλει σαν «τεκμήρια» η σύγχρονη πολιτική μυθολογία αυτής της χώρας κι αν αποτιμήσει τα πραγματικά αποτελέσματα της προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, θα διαπιστώσει ότι στη διάρκεια εκείνης της πενταετίας οι Τούρκοι πήραν από εμάς κι από τους ξένους δώρα που λαχταρούσαν για 40 ολόκληρα χρόνια πριν… 

Σχέδιο Ανάν: Το σκότωσε ο Ντενκτάς και το νεκραναστήσαμε για να το σκοτώσουμε εμείς…

ΟΧΙ ΑΝΑΝΜέσα στην ελαφρότητα και την ασυναρτησία που χαρακτηρίζει την πολιτική μας σκέψη και ζωή εδώ και πολλές δεκαετίες, τίποτα δεν είναι παράξενο από τα όσα συνέβησαν κι από τα όσα έχουμε πάθει.  Ούτε η διχοτόμηση ούτε η οικονομική καταστροφή αλλά ούτε και το γεγονός ότι κάποιοι θεωρούν την ασυνάρτητη κι ανερμάτιστη πολιτική επιδέξια διπλωματία.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ούτε και το γεγονός ότι σε όλη αυτή την παρελθοντολογία σε σχέση με το Σχέδιο Ανάν κι ανάμεσα σε ανοίκειους χαρακτηρισμούς περί «ναινέκων» κι «ανανιστών» εκείνοι που θυμούνται με υπερηφάνεια την «ελληνοπρεπή και εθνικά αξιοπρεπή στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου» εκείνες τις …ένδοξες ημέρες του 2004, ξεχνούν ότι το Σχέδιο Ανάν είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν το σκοτώσουμε εμείς: στις συνομιλίες της Χάγης, τον Μάρτιο του 2003, μετά που το απέρριψε χωρίς περιστροφές ο Ραούφ Ντενκτάς. Μάλιστα τότε ήταν η πρώτη φορά που τα Ηνωμένα Έθνη καταλόγισαν απερίφραστα τη ευθύνη στην τουρκοκυπριακή πλευρά.

Ξεχνούν επίσης ότι, μετά το θάνατο του Σχεδίου Ανάν, εκείνος που ζήτησε επανειλημμένα την επαναφορά του, με δημόσιες δηλώσεις του καθώς και με δύο επιστολές του προς τον Κόφι Ανάν, ήταν ο ίδιος ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά για να δούμε το χρονικό των γεγονότων, που μας οδήγησαν στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004:

11 Νοεμβρίου 2002 – υποβάλλεται στις δύο κοινότητες το σχέδιο Ανάν, ως αποκρυστάλλωση των θέσεων των δύο πλευρών, έπειτα από τις πολυετείς διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό Ζήτημα.

10 Δεκεμβρίου 2002 – υποβάλλεται αναθεωρημένο σχέδιο (Ανάν 2).  Είναι μόλις 3 ημέρες πριν από την ιστορική διάσκεψη κορυφής της ΕΕ στην Κοπεγχάγη, όπου αναμένεται να εγκριθεί η ένταξη της Κύπρου στην Ένωση αλλά και να συζητηθεί  κατά πόσο θα οριστεί ημερομηνία έναρξης των διαπραγματεύσεων ένταξης της Τουρκίας. 

Αφήνεται να νοηθεί ότι επίκειται υπογραφή λύσης του Κυπριακού στην Κοπεγχάγη και το Εθνικό Συμβούλιο συνοδεύει εκεί τον πρόεδρο Κληρίδη. Ο Ντενκτάς πλήρως αρνητικός με το Σχέδιο ΑΝΑΝ μπαίνει σε νοσοκομείο και δεν πηγαίνει καν στην Δανία. Ο Κληρίδης φέρεται απρόθυμος να υπογράψει λύση άρον άρον, όμως αυτή που κάνει πίσω τελικά είναι η Τουρκία, όταν βλέπει ότι οι ηγέτες της ΕΕ δεν είναι ακόμη πρόθυμοι να της δώσουν ημερομηνία έναρξης διαπραγματεύσεων για ένταξη. 

Υπό αυτές τις συνθήκες, Κληρίδης και Σημίτης επιτυγχάνουν μια ιστορική νίκη για την Κύπρο:  το Συμβούλιο της ΕΕ αποφασίζει την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς κανένα όρο σε σχέση με το Κυπριακό – «χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις».

Ιανουάριος 2003 – Ο Πρόεδρος Κληρίδης ανακοινώνει ότι θα επαναδιεκδικήσει την προεδρία για διάστημα 16 μηνών, με στόχο να οδηγήσει το Κυπριακό στη λύση, πριν από την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, το Μάιο του 2004.

16 Φεβρουαρίου 2003 – Ο Τάσσος Παπαδόπουλος κερδίζει τις προεδρικές εκλογές.

28 Φεβρουαρίου 2003 – Ο ΓΓ του ΟΗΕ έρχεται στην Κύπρο και υποβάλλει αναθεωρημένο σχέδιο  (Ανάν 3). Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δηλώνει θετικός με το σχέδιο, υποβάλλει όμως επιστολή στην οποία επισημαίνει τρία πράγματα: 1, Να συμπληρωθούν κάποια κενά στις νομοθεσίες, 2. Ελλάδα και Τουρκία να υπογράψουν τη συνθήκη Ασφάλειας πριν από την υπογραφή του Σχεδίου Ανάν και 3. Να του δινόταν χρόνος να εξηγήσει το σχέδιο στο λαό. Από την άλλη πλευρά ο Ντενκτάς έσπευσε να απορρίψει, με δηλώσεις του, πλήρως το σχέδιο Ανάν.

11 Μαρτίου 2003 – Οι συνομιλίες στη Χάγη για λύση του Κυπριακού μεταξύ Παπαδόπουλου και Ντενκτάς καταλήγουν σε αποτυχία. Ο Ειδικός Σύμβουλος του ΓΓ,  Άλβαρο Ντε Σότο, κατηγορεί ευθέως τον Ραούφ Ντενκτάς και εξαίρει τη θετική στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου.

1η Απριλίου 2003 – Στη έκθεσή του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, ο Κόφι Ανάν επιρρίπτει την ευθύνη για την απόρριψη του σχεδίου ΑΝΑΝ στον Ραούφ Ντενκτάς, ενώ εξαίρει κι αυτός τη θετική στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου.

2 Απριλίου 2003 – Με αφορμή δηλώσεις του Ντενκτάς ότι η αποτυχία των συνομιλιών οφείλεται στην «ψυχοκοινωνική διάσταση του Κυπριακού» ο Τάσσος Παπαδόπουλος αποστέλλει επιστολή προς τον κατοχικό ηγέτη στην οποία του τονίζει πως η αποτυχία των συνομιλιών οφείλεται στο γεγονός ότι η Τουρκία και η Τ/κ  πλευρά δεν αποδέχτηκαν το Σχέδιο Ανάν ως βάση για τις συνομιλίες.

13 Μαΐου 2003 – ο Τάσσος Παπαδόπουλος κατηγορεί με δηλώσεις του τον Ραούφ Ντενκτάς ότι  «επιδιώκει να σβήσει το Σχέδιο Ανάν».

14 Ιουλίου 2003 – ο Τάσσος Παπαδόπουλος δηλώνει ξανά την ετοιμότητά του για συνομιλίες  «με βάση το σχέδιο Ανάν, ώστε, αν είναι δυνατό, να συμπληρωθούν οι διαδικασίες μέχρι την 1η Μαΐου 2004, ώστε επανενωμένη η Κύπρος να ενταχθεί στην ΕΕ».

9 Αυγούστου 2003 – ο Τάσσος Παπαδόπουλος στέλνει επιστολή στον ΓΓ του ΟΗΕ και του δηλώνει ότι είναι έτοιμος για διαπραγματεύσεις στη βάση του Σχεδίου Ανάν. Στην ίδια επιστολή κατηγορεί τον Ντενκτάς ότι τορπιλλίζει διαρκώς κάθε προοπτική για επανέναρξη των συνομιλιών στη βάση του Σχεδίου.

16 Δεκεμβρίου 2003 – ο Τάσσος Παπαδόπουλος στέλνει νέα επιστολή στον ΓΓ του ΟΗΕ και του ζητά ξανά να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες στη βάση του Σχεδίου Ανάν, ώστε να υπάρξει λύση του Κυπριακού πριν από την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ τον Μάιο 2004.

10 Φεβρουαρίου 2004 – Ο Κόφι Ανάν συναντά τους Παπαδόπουλο και Ντενκτάς στη Νέα Υόρκη και θέτει τους εξής όρους για επανέναρξη των συνομιλιών: 1. Οι διαπραγματεύσεις να γίνουν στη βάση του Σχεδίου Ανάν, 2. Να γίνουν μόνο λίγες αλλαγές στο Σχέδιο Ανάν κι αυτές να βρίσκονταν στο πλαίσιο και στη φιλοσοφία του σχεδίου και 3. Να τεθεί χρονοδιάγραμμα για κατάληξη πριν από το Μάιο του 2004 και επιδιαιτησία στα σημεία των διαφωνιών. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος αποδέχεται τους όρους. Το ίδιο πράττει και η τουρκική πλευρά.

Φεβρουάριος 2004 – Τάσσος Παπαδόπουλος και Ραούφ Ντενκτάς επιστρέφουν στην Κύπρο από τη Νέα Υόρκη. Ο Ντενκτάς σφόδρα εναντίον του Σχεδίου Ανάν, αποφασίζει ότι ο ίδιος δεν θα συνεχίσει στη διαδικασία. Η Τουρκία τον αντικατέστησε αμέσως με τον τότε ψευδο-πρωθυπουργό Μεχμέτ Αλή Ταλάτ. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, είπε στον κύκλο του ότι θα πήγαινε στις τελικές συνομιλίες στο Μπούργκενστοκ, τον επόμενο μήνα, για να «πουκουππίσει» το Σχέδιο Ανάν…

27 – 31 Μαρτίου 2004 – Ο Τάσσος Παπαδόπουλος μαζί με το Εθνικό Συμβούλιο βρίσκονται στο Μπούργκενστοκ για την τελική διαπραγμάτευση. Εκεί κατατίθεται η προτελευταία αναθεώρηση του Σχεδίου (Ανάν 4). Οι πληροφορίες λένε ότι ο Τάσσος δεν είχε διάθεση να διαπραγματευθεί. Διιστάμενες παραμένουν ακόμη οι απόψεις κατά πόσο η Καρπασία, που είχε αφαιρεθεί από το ΑΝΑΝ 4, προτάθηκε από τους μεσολαβητές να περιληφθεί ξανά, ως καντόνιο, στις υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση περιοχές. Άλλοι λένε ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε κι άλλοι ότι δεν έγινε διότι δεν ήθελε ο Τάσσος να συζητήσει τέτοιο θέμα. Είχε ήδη πάρει την απόφασή του να πει το μεγάλο ΟΧΙ.

7 Απριλίου 2004 – Ο Τάσσος Παπαδόπουλος συγκινημένος και με δάκρυα στα μάτια απευθύνεται με διάγγελμα προς τον κυπριακό λαό και τον καλεί να πει ένα βροντερό ΟΧΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ.

24 Απριλίου 2004 – Το 76% των Ελληνοκυπρίων ψηφίζει ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν, ενώ αντίθετα το 62% των Τουρκοκυπρίων ψηφίζει ΝΑΙ.

Η απόφαση του Τάσσου Παπαδόπουλου να απορρίψει το σχέδιο Ανάν καθώς και το διάγγελμά του της 7ης Απριλίου, τον καταξίωσαν στη συνείδηση μεγάλης μερίδας του λαού ως μεγάλο ηγέτη, ενώ κάποιοι τον εκθειάζουν και σαν εθνάρχη.  Ωστόσο, όπως μαρτυρεί κι ο ειρμός των πιο πάνω γεγονότων, εκείνος ο ίδιος είχε ζητήσει φορτικά την επαναφορά του Σχεδίου Ανάν, μετά την αποτυχία των συνομιλιών στη Χάγη, ένα χρόνο προηγουμένως.  Η αλήθεια είναι ότι ο Τάσσος ήταν πάντοτε αντίθετος με τη φιλοσοφία του Σχεδίου Ανάν και το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί έκανε όλες εκείνες τις ενέργειες που οδήγησαν στην νεκρανάστασή του.

Όσο όμως και να προσπαθούν κάποιοι να προσδώσουν μια διάσταση εθνικής υπερηφάνειας στο ΟΧΙ του 2004, οι όλοι χειρισμοί του τότε προέδρου δεν θα περάσουν απαρατήρητοι από τον κριτικό ιστορικό του μέλλοντος. Διότι αναδεικνύουν μια ανερμάτιστη πολιτική χωρίς πλάνο και χωρίς νόημα, βασισμένη σε κακές εκτιμήσεις της όλης κατάστασης. Το γεγονός ότι ο Τάσσος επέλεξε να … αναστήσει εκ νεκρών το Σχέδιο Ανάν, το 2003, για να φορτώσει ένα χρόνο αργότερα την απόρριψή του στους ώμους του κυπριακού λαού, είχε τελικά βαρύτατο κόστος.

Στους επόμενους μήνες η Τουρκία έλαβε ημερομηνία έναρξης των διαπραγματεύσεων, χωρίς αντάλλαγμα στο Κυπριακό και χωρίς βέτο από την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Ταλάτ άρχισε τις επισκέψεις διεθνώς, συναντώντας σημαίνοντα στελέχη ξένων κυβερνήσεων, το ψευδοκράτος αναβαθμίστηκε με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, ενώ λίγα χρόνια αργότερα το ΕΔΑΔ αναγνώρισε την Επιτροπή Αποζημιώσεων της κατοχικής δύναμης, στην οποία απευθύνονται πλέον μαζικά οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες για να πωλήσουν την κατεχόμενη γη τους…

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Τάσσος νεκρανάστησε το σχέδιο ΑΝΑΝ διότι δέχτηκε πιέσεις τόσο από το ΑΚΕΛ, που ήταν συγκυβερνών κόμμα, όσο κι από τον ΔΗΣΥ. Αλλά αν ίσχυε κάτι τέτοιο δεν θα τιμούσε καθόλου τη μνήμη του ως πολιτικού ανδρός και δεν θα αποτελούσε καλή έξωθεν μαρτυρία για την φήμη του ως μεγάλου ηγέτη.  Η δική μου προσωπική άποψη, όπως και αρκετών άλλων φυσικά, είναι ότι ο Τάσσος έκανε λάθος πολιτική εκτίμηση ως προς τις προθέσεις της Τουρκίας. Πίστευε ακράδαντα ότι η Τουρκία δεν ήθελε λύση του Κυπριακού και ως εκ τούτου ο Ντενκτάς θα παρέμενε μέχρι τέλους αρνητικός και θα οδηγούσε ξανά τις συνομιλίες σε ναυάγιο. Δυστυχώς όμως έπεσε έξω, όπως σημειώνω και στο χθεσινό μου άρθρο με τίτλο: Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και το θανατηφόρο παιχνίδι  της μετωπικής σύγκρουσης…

Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και το θανατηφόρο παιχνίδι της μετωπικής σύγκρουσης…

OVERTURNED CARΣαν σήμερα πριν από 11 χρόνια άνοιξαν τα οδοφράγματα και η πρόσβαση προς την κατεχόμενη γη μας,  που ο τουρκικός στρατός απαγόρευε για τριάντα (μέχρι τότε) χρόνια.  Η τότε κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας παρέμεινε μουδιασμένη και αμήχανη μπροστά στον τουρκικό αιφνιδιασμό, ενώ χιλιάδες Ελληνοκύπριοι συνωστίζονταν στα «σημεία ελέγχου» για να περάσουν από την άλλη πλευρά. Από εκείνη τη στιγμή η Τουρκία πήρε πάνω της το παιχνίδι των εντυπώσεων και με καίριες κινήσεις  κατάφερε, μέσα σε ένα και μόνο χρόνο, να αντιστρέψει την εικόνα του παράνομου και αδιάλλακτου κατακτητή, που δικαίως έφερε και έπρεπε να φέρει ως κατοχική δύναμη.

Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος προσπάθησε να παίξει με την Τουρκία το … θανατηφόρο παιχνίδι των δύο αυτοκινήτων που κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε πορεία μετωπικής σύγκρουσης μέχρι που ο ένας από τους δύο οδηγούς να δειλιάσει και να βγει από την πορεία.

Ο Τάσσος ήταν βέβαιος ότι εκείνος που θα έστριβε πρώτος το τιμόνι προς τα χωράφια θα ήταν η τουρκική πλευρά. Ο Ντενκτάς είχε αποδείξει στο παρελθόν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι δεν ήθελε λύση και είχε μάλιστα  δείξει εντυπωσιακά την αποστροφή του προς το σχέδιο Ανάν.  Ο Τάσσος ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι το απέναντι αυτοκίνητο το οδηγούσε ο Ντεντκτάς με συνοδηγό τον Ερτογάν. Στην πραγματικότητα οδηγός του απέναντι αυτοκινήτου ήταν ο ίδιος ο Ερτογάν.

Ενισχύοντας λοιπόν την ταχύτητα του δικού μας αυτοκινήτου, ο Τάσσος Παπαδόπουλος έστειλε στον ΓΓ του ΟΗΕ επιστολή, τον Δεκέμβριο του 2003, με την οποία του ζητούσε να ξεκινήσουν επειγόντως οι διαπραγματεύσεις στη βάση του σχεδίου Ανάν, διότι πλησίαζε και η ημερομηνία ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ και έπρεπε το Κυπριακό να λυθεί μέχρι τότε! Δύο μήνες αργότερα, το Φεβρουάριο του 2004, ο Τάσσος πάτησε κι άλλο το γκάζι: Αποδέκτηκε και επίσημα την επιδιαιτησία, ώστε μέχρι το Μάιο του 2004 να έχουμε κατάληξη στις διαπραγματεύσεις και δημοψηφίσματα!

Ο Τάσσος  δεν σκοτίστηκε να βελτιώσει το σχέδιο Ανάν στις διαπραγματεύσεις. Παρέλαβε από τον Κληρίδη, για να διαπραγματευθεί,  το Ανάν 3 -με τα καλά και κακά του-  και κατέληξε σε ένα σχέδιο Ανάν 5 ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ από το 3. Προφανώς ήταν απόλυτα πεπεισμένος  ότι η διαδικασία ΠΟΤΕ δεν θα έφτανε ως το τέλος. Κοιτούσε το τουρκικό αυτοκίνητο να πλησιάζει από απέναντι με ιλιγγιώδη ταχύτητα κι ήταν βέβαιος ότι λίγο πριν από τη σύγκρουση ο Ντενκτάς θα πεταγόταν έξω από το δρόμο. Δυστυχώς ο Ντενκτάς πετάχτηκε απλά έξω από το αυτοκίνητο! Βασικά τον πέταξε ο Ερτογάν, ο οποίος συνέχισε να τρέχει με συνοδηγό από το πίσω κάθισμα τον Ταλάτ!

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Ο Τάσσος αναγκάστηκε τελικά εκείνος ο ίδιος να οδηγήσει το δικό μας αυτοκίνητο στα χωράφια, απορρίπτοντας το σχέδιο Ανάν, μόλις πέντε μήνες μετά που ζητούσε από τον ΟΗΕ να το θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.  Ο Ερτογάν παρουσιάστηκε σαν ο καλός που ήθελε τη λύση και που κράτησε το λόγο και τις δεσμεύσεις του απέναντι στα Ηνωμένα Έθνη ενώ ο Τάσσος άρχισε να λέει στο λαό και στους ξένους ακριβώς τα ΑΝΤΙΘΕΤΑ από εκείνα που έλεγε 5 και 3 μήνες προηγουμένως.

Η απόφαση της ΕΕ για εμπόριο της Τ/κ κοινότητας μέσω της πράσινης γραμμής ήταν το επόμενο βήμα αναβάθμισης του ψευδοκράτους, ενώ μερικά χρόνια αργότερα το ΕΔΑΔ αναγνώρισε την επιτροπή αποζημιώσεων στα κατεχόμενα. Ο Ταλάτ όργωσε τότε Ευρώπη και Αμερική, συναντώντας σημαίνοντα στελέχη ξένων κυβερνήσεων, ενώ στα κατεχόμενα ξεκίνησε ένας οικοδομικός οργασμός κυρίως στον τουριστικό τομέα, με την επαρχία Κερύνειας να χτίζεται απ’ άκρη σ’ άκρη.  

Έκτοτε η Τουρκία μοιράζει τα χαρτιά στο παιγνίδι των εντυπώσεων, ενώ η δική μας πλευρά – το θύμα της παρανομίας και του ετσιθελισμού της Τουρκίας – μάχεται ασθμαίνοντας να πείσει τους ξένους ότι θέλει πραγματικά λύση του Κυπριακού και τερματισμό του σημερινού διχοτομικού status quo.