Αρχείο ετικέτας ψευδοκράτος

Αυτό που φοβάστε θα το πάθετε…

Στο κλεφτοκράτος που ζούμε, η εκάστοτε κυβέρνηση ξέρει πως, όποτε χρειαστεί ριάλια, θα πρέπει να χώσει το χέρι της στην τσέπη του φορολογούμενου να του τα πάρει. Στις πλείστες περιπτώσεις τα παίρνει από το υστέρημά του, διότι αυτούς που έχουν παραπανίσια λεφτά δεν τους ενοχλεί, μην τυχόν «κακοφανιστούν» και τα βγάλουν έξω. Τους φωνάζει κάθε κάμποσα χρόνια και κάνουν …διακανονισμό.

Μια από τις πιο ξεδιάντροπες έμμεσες φορολογίες είναι αυτή που επιβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση στα καύσιμα, που αποτελούν στην Κύπρο είδος πρώτης ανάγκης, αφού εδώ και σχεδόν 60 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας, το κλεφτοκράτος δεν κατάφερε ακόμη να διασφαλίσει στον πολίτη του αξιόπιστο σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών. Διότι πολύ απλά δεν περισσεύουν λεφτά για όραμα όταν προτεραιότητα είναι μόνίμως το πάρτι και η μάσα.

Επειδή λοιπόν ο κόσμος χρειάζεται το αυτοκίνητό του για να πάει δουλειά να βγάλει το ψωμί του κι επειδή από το λιγοστό ψωμί που βγάζει θέλει να τρώει και το κλεφτοκράτος, κάποιοι συμπολίτες μας αποφάσισαν να βάζουν καύσιμα στα αυτοκίνητά τους όχι εδώ στο κλεφτοκράτος αλλά δίπλα στο ψευδοκράτος. Κι επειδή για κάποιο μυστήριο λόγο τα καύσιμα στο ψευδοκράτος δεν είναι ψευδοκαύσιμα αλλά κινούν τα αυτοκίνητα κανονικά, το φαινόμενο άρχισε να διογκώνεται.

Συμπτωματικά έφτασε ο καιρός να ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας. Φοβούμενη όμως η κυβέρνηση του κλεφτοκράτους ότι μες στο κατακαλόκαιρο θα μπορεί ευκολότερα να διαρρέει, μέσω Δερύνειας, τουρισμός προς τα κατεχόμενα και επιπλέον ευκολότερα επίσης θα πηγαίνουν μαζικά οι πολίτες του κλεφτοκράτους να γεμίζουν από το ψευδοκράτος, αποφάσισε να μην ανοίξει προς το παρόν το οδόφραγμα. Μάλιστα, λειτουργώντας με τη γνωστή κουτοπόνηρη πολιτική κουλτούρα αυτού του κλεφτοκράτους, παρακάλεσε τον δήμαρχο της κατεχόμενης Αμμοχώστου να μας δηλώσει ότι δεν βιάζεται να δει το οδόφραγμα να ανοίγει.

Προσωπικά εμένα ολίγον με ενδιαφέρει αν θα ανοίξει το οδόφραγμα. Ενόσω δεν λύνεται το Κυπριακό και η μισή μου πατρίδα παραμένει κατεχόμενη από την Τουρκία, με τους κατοίκους της ξεριζωμένους στην άλλη μισή, δεν με ενδιαφέρει πόσα και ποια οδοφράγματα είναι ανοιχτά. Με ενδιαφέρει να ελευθερωθεί και να επανενωθεί η πατρίδα μου, με μια λύση που και οι δύο πλευρές να θεωρούν ισοζυγισμένη, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και να διασφαλίσει ειρήνη και ασφάλεια στα παιδιά μου και σ’ όλες τις επόμενες γενιές.

Σ’ αυτούς όμως που πολεμούν με λύσσα τη λύση, διότι φοβούνται τον ανταγωνισμό μιας νομιμοποιημένης πλέον οικονομικής δραστηριότητας στα κατεχόμενα, θα πω ένα πράγμα και θέλουν ας το ακούσουν, θέλουν ας το βάλουν από το ένα αυτί κι ας το βγάλουν από το άλλο:

Αυτό που φοβάστε ότι θα πάθετε με τη λύση, θα το πάθετε 10 φορές χειρότερα χωρίς τη λύση. Διότι αν νομιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητη από εμάς κρατική ή οικονομική οντότητα και πια δεν θα έχουμε κανένα λόγο και κανένα έλεγχο εμείς στην οικονομική ανάπτυξη αυτής της άλλης χώρας, ό,τι συμβαίνει σήμερα με τα καύσιμα ή με τα τσιγάρα, θα αρχίσει να γίνεται και στον τουρισμό και  στη Γεωργία (γι’ αυτό έφεραν νερό από την Τουρκία με αγωγό) και στο εμπόριο και στις υπηρεσίες και σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Όταν θα μπορεί ο Τούρκος και ο οποιοσδήποτε άλλος επιχειρηματίας να επενδύσει ελεύθερα και νόμιμα στην τουρκική πλέον βόρεια Κύπρο, θα κάνει τις τιμές του χώμα για να μας κλείσει. Και θα μπορεί να τις κάνει χώμα διότι η οικονομική ευχέρεια ενός Τούρκου ή άλλου διεθνούς εμβέλειας επιχειρηματία είναι πολύ μεγαλύτερη από του αντίστοιχου Κύπριου και δεν θα μπορέσει ο Κύπριος να ανταγωνιστεί, εκτός κι αν πουληθει το κλεφτοκράτος μας απ’ εδώ αύτανδρο σε ξένους μεγαλοκαρχαρίες.

Όπως τώρα πάνε συμπολίτες μας και γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αύριο θα κάνουν πολύ περισσότερες αγορές και, καθώς παράλληλα θα αυξάνεται  ο τουρκικός πληθυσμός, εμείς θα καταντήσουμε κάποια στιγμή μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και τσιράκι των Τούρκων. Διότι η ζωή δεν ρυθμίζεται με περιοριστικούς ή εκδικητικούς νόμους, πολιτικής σκοπιμότητας. Η ζωή ρυθμίζεται από τις ανάγκες των ανθρώπων. Κι όταν χάσουμε την Κύπρο, τότε θα καταλάβουμε πόσο ηλίθιοι ήμασταν. Αν το καταλάβουμε φυσικά, διότι οι ηλίθιοι σπάνια αντιλαμβάνονται την ηλιθιότητά τους.

7

Η Νέα Στρατηγική του Χριστάκη Καπηλιώτη είναι κάπως πιο πειστική…

Τις προάλλες ήταν σε μεσημβρινή εκπομπή ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος κι αμέσως μετά ο υποψήφιος Χριστάκης Καπηλιώτης. Οι θέσεις τους στο Κυπριακό ήταν πολύ κοντά, με τη διαφορά ότι του κ. Καπηλιώτη η πρόταση ήταν – αν μη τι άλλο- κάπως πιο … πειστική.

Όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε τον κ. Καπηλιώτη πώς θα λύσει το Κυπριακό, εφόσον θα αποσύρει από το τραπέζι όλες τις «υποχωρήσεις» της Ε/κ πλευράς, είπε ότι θα εξαναγκάσει την Τουρκία να υποχωρήσει, δίνοντας σε όλες τις ισχυρές χώρες βάσεις και στρατιωτικές διευκολύνσεις την Κύπρο. Θα έχουμε δηλαδή εδώ στρατεύματα και πολεμικά πλοία της Ρωσίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων, θα είμαστε δηλαδή μια πολυεθνική στρατιωτική βάση. Το μόνο που διέφυγε του κ. Καπηλιώτη ήταν να ρωτήσει όλες αυτές τις χώρες αν ενδιαφέρονται για την προσφορά του.

Ο Ν. Παπαδόπουλος όμως ήταν εξαιρετικά άνετος και αισόδοξος όταν έλεγε ότι θα αποσύρει όλα όσα συμφωνήθηκαν τα τελευταία 9 χρόνια και ότι στη συνέχεια θα επιτύχει μια λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων. Ότι θα πάει δηλαδή και θα πει στην τουρκική πλευρά ότι θέλει μια λύση που να διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και εύκολα θα του την υπογράψουν. Γιατί; Διότι επιτέλους αυτός θα καταφέρει να στριμώξει την Τουρκία εφαρμόζοντας τη λεγόμενη «Νέας Στρατηγικής» του.

Πλην όμως η «Νέα Στρατηγική» δεν είναι καθόλου νέα. Είναι μια συρραφή μεγαλόστομων συνθημάτων παλαιότερων εποχών (τα οποία κατέληξαν σε οικτρές ήττες), που είναι ωστόσο καλά διατυπωμένα υπό τη μορφή επιχειρημάτων και με τεχνοκρατικό πακετάρισμα.

Δείγματα της «αποτελεσματικότητας» της στρατηγικής αυτής είχαμε:

Το 1977, όταν ο Μακάριος από τις εξαγγελίες για μακροχρόνιο αγώνα απελευθέρωσης κατέληξε σε συμφωνία με τον Ντενκτάς για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1979 όταν ο Σπύρος Κυπριανού από το «δεν συζητώ με τον Ντενκτάς» κατέληξε σε δεύτερη συμφωνία για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1983 όταν ο Σπύρος Κυπριανού διακήρυττε ότι ο Ντενκτάς δεν θα τολμήσει ποτέ να ανακηρύξει ανεξάρτητο κράτος και ο Ντενκτάς το ανακήρυξε.

Το 2004 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε τον κανονισμό για εμπόριο του ψευδοκράτους με δικές του σφραγίδες μέσω της πράσινης γραμμής, πράγμα που σήμανε την πρώτη επίσημη πράξη αναβάθμισης του ψευδοκράτους

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ε.Ε., χωρίς να θέσει ούτε βέτο, ούτε οποιοδήποτε όρο και χωρίς η κατοχική δύναμη να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή έστω να δεχτεί τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της.

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, συμφώνησε με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ ξανά ότι η βάση λύσης θα είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, χωρίς τον αστερίσκο «*με το σωστό περιεχόμενο»…

Έχοντας λοιπόν υπόψη όλες τις πιο πάνω επιτυχίες της στρατηγικής αυτής, ο Ν. Παπαδόπουλος υπόσχεται στον κυπριακό ελληνισμό λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντά του, αποσύροντας όλα τα συμφωνηθέντα.

Στο μεταξύ βεβαίως και ενόσω η άλλη πλευρά θα απορρίπτει τη λύση που έχει στο μυαλό του ο κ. Παπαδόπουλος, η τουρκική κατοχή θα συνεχίζεται, οι 40 χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες θα παραμένουν μέσα στην πατρίδα μας, όπως και όλοι οι έποικοι, ούτε και ένας εκτοπισμένος δεν θα επιστρέψει στο σπίτι του, ο Ερντογάν θα συνεχίσει να χτίζει ισλαμικά σχολεία και μεγαλοπρεπή τεμένη για να ισλαμοποιήσει τα κατεχόμενα, η διχοτόμηση θα παγιώνεται με το χρόνο και φυσικά κανείς δεν μας εγγυάται ότι θα γλυτώσουμε την επισημοποιηση της διχοτόμησης αν ανακοινώσουμε στην διεθνή κοινότητα ξαφνικά ότι μετανιώσαμε και θέλουμε να ξεκινήσουμε φτου κι απ΄την αρχή τις διαπραγματεύσεις με τους δικούς μας όρους…

(Μπορείτε να διαβάσετε αν θέλετε άρθρο που έγραψα με θέμα την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» πατώντας εδώ: «ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ»)
 

 

 

Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία … του ψευδοκράτους.

Αυτό που είπε ο Ν. Παπαδόπουλος, ότι θα κάνει την οικονομία ξανά όπως ήταν επί Τάσσου Παπαδοπουλου, ήταν απειλή ή μας το έριξε έτσι για πλάκα; Ας του κάποιος να μην το ξαναπεί, γιατί κινδυνεύουμε να μας έρθει ταμπλάς!

Θυμάστε ότι στο τέλος της διακυβέρνησης Παπαδόπουλου είπαμε το νερό νεράκι επειδή η τότε κυβέρνηση ακύρωσε την εγκατάσταση μονάδων αφαλάτωσης, που θα έλυναν οριστικά το οξύτατο πρόβλημα λειψυδρίας και την αφόρητη ταλαιπωρία από τις συνεχείς διακοπές στην παροχή του νερού; Θυμάστε ότι, μέχρι να ξαναγίνουν από την αρχή οι διαδικασίες για να εγκατασταθούν οι αφαλατώσεις, η επόμενη κυβέρνηση, Χριστόφια, κουβαλούσε νερό με τα δεξαμενόπλοια της «Ocean Tankers» για να μην πεθάνουμε από τη δίψα; Γιατί η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ακύρωσε τις αφαλατώσεις, θυμάστε; Επειδή τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής τους έβρεξε πολύ και γέμισαν τα φράγματα. Μήπως νόμισαν ότι εκεί τελείωσε για πάντα το πρόβλημα με την ανομβρία στην Κύπρο κι ότι η Κύπρος έγινε … τροπική χώρα, όπου βρέχει κάθε μέρα κι έτσι δεν υπήρχε πια η ανάγκη να γίνουν οι αφαλατώσεις; 

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί σταμάτησε τις αφαλατώσεις η κυβέρνηση Παπαδόπουλου είναι πολύ απλή: Ήθελε να κάνει οικονομία. Στα πέντε χρόνια διακυβέρνησης Παπαδόπουλου δεν ξεκίνησε ούτε κι ένα έργο υποδομής, ούτε ένα πεζοδρόμιο, ούτε μια πέτρα πάνω σε πέτρα και στην Εθνική Φρουρά άρματα και οχήματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης ανταλλακτικών ενώ δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια.

Δεν θέλω να αδικήσω τον αείμνηστο τότε πρόεδρο. Ίσως να ήθελε να ενισχύσει ραγδαία την οικονομία, για να μας βάλει στην Ευρωζώνη. Θυμάστε ότι τότε του ήρθε γάντι η φούσκα με τις τιμές των ακινήτων, που έβαλε στα ταμεία του κράτους δεκάδες εκατομμύρια, έκανε και τη φορολογική αμνηστία, χάρισε δηλαδή μεγάλο ποσοστό φόρων σε εκατομμυριούχους για να επαναπατρίσουν αδήλωτα κεφάλαια που είχαν βγάλει στο εξωτερικό κι έτσι ο στόχος επιτεύχθηκε.

Όμως κι εγώ, άμα θέλω να κάνω οικονομία για να χτίσω κανούριο σπίτι, μπορεί να διακόψω τις σπουδές των παιδιών μου, να κόψω τις εξόδους και το χατζιλίκι τους και να αναγκάσω όλη την οικογένεια να τρώει μόνο μια φορά την ημέρα και το φαγητό μας να είναι λουφκιά με τα λάχανα. Μάλιστα, αν τους κόψω τελείως το φαϊ, σίγουρα θα φυλάξω ακόμη πιο πολλά λεφτά.  Αν μου έρθει καπάκι και καμιά κληρονομιά από κάποια θεία στην Αμερική, ε ναι, θα καταφέρω στο τέλος να χτίσω κι ολόκληρη οκέλα με τα λεφτά που θα έχω μαζέψει κι αν είμαστε ακόμα ζωντανοί και δεν έχουμε πεθάνει από την πείνα ή από τη δίψα (όπως κινδυνέψαμε να πεθάνουμε όταν μας τελείωσε το νερό επί Παπαδόπουλου) θα μπορέσουμε να μπούμε μέσα στην οκέλα μας και να ζήσουμε εκεί.

Η διακυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία απλά κόβωντας ή μη πραγματοποιώντας κοινωφελή έργα κι χωρίς πάντως να νοικοκυρέψει το σπάταλο κράτος, με αναγκαίες τομές και μεταρρυθμίσεις. Το αδηφάγο σύστημα παρέμεινε εκεί ζωντανό και άτρωτο και συνέχισε να κατατρώει τα σωθικά αυτού του λαού, όπως επί ΟΛΩΝ των κυβερνήσεων ανεξαιρέτως. 

Το μόνο έργο που σχεδιάστηκε αλλά (ευτυχώς) δεν υλοποιήθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου, ήταν η εγκατάσταση πλωτής μονάδας μεταφοράς στην Κύπρο φυσικού αερίου. Επρόκειτο για ένα πείραμα, που θα στοίχιζε στις τσέπες μας μερικά δισεκατομμύρια ευρώ κι ήταν πείραμα επειδή πουθενά στον κόσμο δεν είχε λειτουργήσει κάτι τέτοιο. Η Κύπρος, δηλαδή εμείς, θα γινόμασταν τα πρώτα πειραματόζωα. Αν το σύστημα λειτουργούσε, καλώς. Αν δεν λειτουργούσε, θα μας έμενε η μούζη που λέμε… Εμάς των φορολογούμενων φυσικά, διότι φαντάζομαι ότι κάποιοι θα βολεύονταν μια χαρά με τις «προμήθειες» που θα πλήρωνε ένα τέτοιο μεγαλεπήβολο πρότζεκτ. Τελικά τη γλυτώσαμε φτηνά διότι πήγε το θέμα στη βουλή όταν το ΑΚΕΛ είχε ήδη αποχωρήσει από την κυβέρνηση και ψήφισε εναντίον αυτού του έργου. 

Η οικονομία ωστόσο που πραγματικά και θεαματικά ενισχύθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου ήταν η οικονομία του ψευδοκράτους. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 κι ο κανονισμός για το εμπόριο της ούτω καλούμενης «ΤΔΒΚ» (με δικές της σφραγίδες ποιότητος) μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004, ήταν δυο αποφασιστικά βήματα που αναβάθμισαν σημαντικά το ψευδοκράτος κι άλλαξαν εντελώς τη ζωή των Τουρκοκυπρίων.

Θυμάστε τον πρώτο καιρό που άνοιξαν τα οδοφράγματα, οι Τουρκοκύπριοι έρχονταν απ’ εδώ με κάτι σαραβάλες. Τώρα έρχονται με λιμουζίνες που τις βλέπεις και πέφτουν τα ματόφυλλά σου. Τότε πήγαινες στα κατεχόμενα κι έβλεπες φτώχεια και παλιόσπιτα. Πριν το τέλος της πενταετίας Παπαδόπουλου έβλεπες ήδη στα κατεχόμενα έναν οικοδομικό οργασμό, μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη, με τουριστικές και άλλες υποδομές, αμέτρητα νέα κτίρια, την επαρχία Κερύνειας ολοκαίνουρια χτισμένη απ’ άκρη σ’ άκρη. Κι είναι πραγματικά μέγα ιστορικό λάθος και αδικία το γεγονός ότι το ψευδοκράτος δεν έχει ακόμη ανακηρύξει τον αείμνηστο τότε πρόεδρο μέγα ευεργέτη του.

 

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική». Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο «καθαρή» λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η «εθνική ολοκλήρωση» που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα», στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της «δίκαιης λύσης» ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, «αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη».

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των «χρηστών» που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους «χρήστες». Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα «βέτο», την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.

 

Αν δεν έχεις τα κότσια, τουλάχιστον μην εξευτελίζεσαι…

Δυο F16 αλωνίζουν, λέει, στον εναέριο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάνοντας αλλεπάλληλες παραβιάσεις. Κι εμείς; Διαδηλώνουμε, φωνάζουμε συνθήματα, καταγγέλλουμε την Τουρκία στον ΟΗΕ και σ’ άλλα διεθνή φόρα.

Σχεδόν μισό αιώνα τώρα η ίδια μαζοχιστική παράσταση κι εμείς θλιβεροί κομπάρσοι, πάντα με την ίδια ανυπόφορη, χιλιοφορεμένη μανιέρα, όλο και πιο πολύ ξεμακραίνουμε χρόνο με το χρόνο απ΄ την χαμένη μας πατρίδα. Όλο και πιο πολύ βυθιζόμαστε στην αναγλησία της λήθης. Όλο και πιο γελοίοι γινόμαστε, κάθε που παρατάμε για λίγο το ραχάτι τάχατες για να κάνουμε «αγώνα».

Έτσι γίνονται οι αγώνες στη σύγχρονη Κύπρο. Με την πανοπλία της υποκρισίας που κρύβει από κάτω την αδιαφορία. Με λόγια του αέρα, που εκτονώνουν την απραξία. Με αεριτζήδες πολιτικούς που πουλάνε στα ΜΜΕ φιγούρα και τσαμπουκά, αλλά την κρίσιμη ώρα δεν έχουν το ανάστημα να αναλάβουν την ευθύνη, που πετάνε γαλανόλευκα μαχητικά στις παρελάσεις και μας λένε με στόμφο ότι η Κύπρος δεν είναι ποτέ μακριά από την Ελλάδα, αλλά όταν τα τούρκικα μαχητικά κάνουν κύκλους πάνω από το κεφάλια μας, αυτοί εξαφανίζονται λες και τους κατάπιε η γη. 

Τα F16, αν έχεις τα κότσια, τα ρίχνεις κάτω ή τουλάχιστον τα αναχαιτίζεις. Δεν τα εξορκίζεις. Άμα δεν μπορείς να υπερασπίσεις την αξιοπρέπεια σου, προσπάθησε τουλάχιστον να εξευτελίζεσαι όσο γίνεται λιγότερο. Με συνθήματα και τα κλαψουρίσματα ή με πομπώδεις πολιτικάντικες μεγαλοστομίες δεν διώχνεις στρατούς κι αερόπλανα. 

 

Ο κάθε Ερτουγρούλογλου κι η μετονομασία του Μακροχρόνιου σε «Νέα Στρατηγική».

Αφηνιασμένοι διχοτομιστές, ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος, λιβανίζουν τον βρικόλακα της διχοτόμησης, με κάθε ευκαιρία και με όποιο τρόπο μπορεί να βάλει ο αρρωστημένος τους νους.

Κάποιος Ερτουγρούλογλου, που προσποιείται τον «υπουργό εξωτερικών» στην κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό πατρίδα μας έχει πάθει κυριολεκτικά παροξυσμό, στην προσπάθειά του ιδίου και του λοιπού ντενκτασικού κατεστημένου να εκμεταλλευτεί το ναυάγιο στο Κυπριακό για να προωθήσει την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Μετά την απαγόρευση των λειτουργιών, σκέφτηκε τώρα να επιβάλει δασμούς στη βοήθεια που στέλνουμε για τους εγκλωβισμένους.

Προκαλεί δίνοντας πάσα στους απεδώ διχοτομιστές, να ζητούν αντίμετρα, να ζητούν με κάθε ευκαιρία να κλείσουν τα οδοφράγματα, να ζητούν να γίνουμε κι εμείς ένα ψευδοκράτος, που πέφτει στο θλιβερό επίπεδο του ψευδοκράτους της κατοχής και του κάθε καραγκιόζη στα κατεχόμενα.

Όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα οικτρά αποτελέσματα του ούτω καλούμενου μακροχρόνιου αγώνα, που σήμερα μετονομάστηκε «Νέα Στρατηγική». Αν ζούσαμε σε μια χώρα με γνήσια εθνική συνείδηση και συλλογική ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας που χάνουμε, κανείς πολιτικός ή πολιτικάντης δεν θα τολμούσε ποτέ να βαφτίσει την πλήρως αποτυχημένη πολιτική του μακροχρόνιου «Νέα Στρατηγική» και να μας την λανσάρει ξανά σε Νέα Συσκευασία.

Όλοι εκείνοι που μας παραπλάνησαν, που μας κοίμισαν και μας απονεύρωσαν, τάζοντάς μας μια δίκαιη λύση που θα έρθει τάχα κάποτε στο μακρινό και ακαθόριστο μέλλον, όλοι εκείνοι που εκμεταλλεύτηκαν τα κενά του Συντάγματος αυτής της χώρας κι έστησαν τους μηχανισμούς σφτετερισμού του δημόσιου χρήματος, που έγιναν μεγάλοι και τρανοί και προπαντός πλούσιοι, λανσάροντας τον μακροχρόνιο της μάσας ως πατριωτικό καθήκον αλλά στην πραγματικότητα διασφάλισαν την εθνική αδράνεια απέναντι στην τουρκική κατοχή, θα έπρεπε να είχαν κλητευτεί ενώπιον της δικαιοσύνης να λογοδοτήσουν και να καταδικαστούν. Διότι μας εξαπάτησαν και νίπτοντας τα χείρας, χωρίς κανένα ίχνος συνείδησης, άφησαν την πατρίδα στα χέρια του κατακτητή. «Δεν φταίμε εμείς αλλά η τουρκική αδιαλλαξία» είναι το μόνιμο τους άλλοθι». Λες κι επαφίεται στην καλοσύνη του κατακτητή αν θα ελευθερωρεί ο τόπος μας κι επειδή ο κατακτητής είναι αδιάλλακτος, εμείς ας μείνουμε έτσι, μια χαρά είμαστε.

Οι πιο πορωμένοι από τους απ’ εδώ διχοτομιστές, φτάνουν μέχρι του σημείου να μαγαρίζουν και τη μνήμη των ηρώων μας. Επικαλούνται τον Αυξεντίου και τα άλλα παλληκάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου, για να μας μας πείσουν ότι εθνικό μας χρέος είναι απλά να υπερασπίσουμε την Κύπρο που μας απέμεινε. Δηλαδή τη μισή. Για την άλλη μισή μας πατρίδα, την κατεχόμενη, ούτε λόγος. Να κλείσουμε λένε και τα οδοφράγματα. Να χτίσουμε κι ένα τοίχο ως τον ουρανό. Άσχετα αν το κρυσφήγετο του Μάτση θα βρίσκεται απ’ την άλλη μεριά του τοίχου κι αν η Λύση, το χωριό του Αυξεντίου, θα παραμείνει για πάντα τουρκική…

 

Λαμπρόν να μας κάψει, αν τα κάνουμε πάλι μαντάρα…

Την ώρα που ο Ερντογάν εκδίδει τη μία NAVTEX πίσω από την άλλη, στέλνει στην ΑΟΖ μας το Μπαρμπαρός κι απειλεί με πόλεμο, ο Γενικός Διευθυντής Ενέργειας του Ισραήλ, Σαούλ Μέριντορ, δηλώνει ότι το Ισραήλ βλέπει θετικά τις έρευνες του Μπαρμπαρός στην Κυπριακή ΑΟΖ και ότι θα σταλεί ισραηλινό φυσικό αέριο στην Τουρκία, με αγωγό που θα περνά από την κατεχόμενη Κύπρο ή από τη θάλασσα ανατολικά της Κύπρου, ακόμη και με άλυτο το Κυπριακό (κάτι που παραπέμπει βεβαίως σε αναβάθμιση του ψευδοκράτους και υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Την ίδια ώρα ο ομόδοξος  μας πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαδίμηρος Πούτιν συναντάται με τον σουλτάνο Ερντογάν και ανακοινώνει ότι οι σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας αποκαθίστανται ομαλώς, η Κομισιόν, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιδημοκρατική διακυβέρνηση του Ερντογάν, προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρήσει ζωντανές τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία κι ο πρόεδρος Τραμπ επικοινωνεί με τον Ερντογάν για να συζητήσουν τρόπους διεύρυνσης της συνεργασίας ΗΠΑ – Τουρκίας, τόσο στο θέμα της συριακής κρίσης όσο και ευρύτερα. 

Κι εμείς εδώ «στην κοσμάρα μας». Έχουμε προεκλογική εκστρατεία τώρα. Βγάλαμε ταμπελίτσα έξω από την πόρτα «do not disturb». Έτσι αποφάσισε ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι όπως πάντα ο πρόεδρος Αναστασιάδης ακολουθεί. Ότι δεν είχαμε δηλαδή άλλα προβλήματα σε τούτο τον τόπο κι έπρεπε να μπούμε στη μάχη της καρέκλας ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές (διότι πάνε ήδη και κάτι μήνες που ξεκίνησε η βαλίτσα). Έτσι κι αλλιώς, εδώ και πέντε χρόνια την πολιτική ατζέντα της ημέρας την καθορίζει ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι οι λοιποί απλώς ακολουθούν. Μαζί τους δυστυχώς κι ο πρόεδρος Αναστασιάδης, ενίοτε μάλιστα χάνοντας τη πυξίδα, με αποτέλεσμα να μοιάζει η χώρα με ανερμάτιστο καράβι σε αχαρτογράφητα νερά.

Την ώρα λοιπόν που ο Ερντογάν παίζει γύρω μας διπλωματικό παιχνίδι, με προφανέστατο στόχο:

  • να ακυρώσει τα πλεονεκτήματα που αποκτήσαμε μέσα από σωστές στρατηγικές κινήσεις και συμμαχίες και να προσεταιριστεί εκείνος τους δικούς μας συμμάχους,
  • να μας φορτώσει έπειτα την αποτυχία εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό για να πετύχει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους σε αναγνωρισμένο ανεξάρτητο κράτος με παράλληλη, ως εκ τούτου, υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας,
  • να βάλει χέρι στο φυσικό πλούτο της Κύπρου, κατά τρόπο που να είναι αποδεκτός από τη διεθνή κοινότητα,

οι δικοί μας εδώ μιλάνε για «νέα στρατηγική» που θα προκαλέσει λέει «κόστος στην Τουρκία». Ανέξοδες λαϊκίστικες ανευθυνότητες, που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον στόχο του Ερντογάν: στη διχοτόμηση.

Με την ταπεινή κι ασήμαντή μου φωνή, προειδοποιώ τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τους λοιπούς πολιτικούς που διαχειρίζονται την τύχη μας: Αν ο Τούρκος καταφέρει να προσεταιριστεί ξανά το Ισραήλ ως οικονομικό εταίρο και κάνει μαζί του συμφωνία για αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, χωρίς να έχει προηγουμένως λυθεί το Κυπριακό, θα είναι η χειρότερη μέχρι σήμερα ήττα και καταστροφή που έχουμε υποστεί.

Μια τέτοια συμφωνία από μόνη της θα υποβαθμίσει ντε φάκτο την Κυπριακή Δημοκρατία, θα μας φέρει σε αντιπαράθεση με τον Ισραήλ και τους Αμερικανούς, θα χάσουμε το πλεονέκτημα του φυσικού αερίου κι αμφιβάλλω αν θα προχωρήσουν οι διεθνείς κολοσσοί σε εξόρυξή του υπό τέτοιες δυσμενείς γεωπολιτικές συνθήκες, θα χάσουμε με άλλα λόγια το ισχυρό ανάχωμα των συμμαχιών που τώρα διαθέτουμε έναντι της τουρκικής πολιτικής για διχοτόμηση της Κύπρου. Κι αν συμβεί αυτό, καμία πιθανότητα δεν θα υπάρχει στο εξής για μια δίκαιη λύση του Κυπριακού. Η διχοτόμηση θα είναι η απαρχή της μετατροπής της Κύπρου (πληθυσμιακά και οικονομικά) σε τουρκικό νησί. Όποιος παραπλανά το λαό ότι το δίκαιο της υπόθεσής μας θα υπερισχύσει των συμφερόντων των ισχυρών της Γης, είτε άσχετος πρέπει να είναι είτε ψεύτης.

Έχουν σταλεί πολλά μηνύματα από πλευράς Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, ότι η χώρα αυτή βάζει και την Τουρκία μέσα στην εξίσωση της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου. Αν εμείς, εθελοτυφλώντας, αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν υπέρ του Ερντογάν, επειδή έχουμε προεκλογική εκστρατεία κι επειδή το πολιτικό μέλλον του Νικόλα ή του Αναστασιάδη ή του Λιλλήκα ή οποιουδήποτε άλλου τίθεται πάνω από το μέλλον εμάς και των παιδιών μας, τότε δεν έχω τίποτε άλλο να πω παρά την γνωστή κυπριακή έκφραση: «λαμπρόν να κάψει»!   

2

Όταν ένας διχοτομικός μιλά στο μνημόσυνο του Τάσσου

Γιατί άραγε ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Κωστής Ευσταθίου και άλλοι …ανένδοτοι χειροκροτούν και προωθούν τις απόψεις εισηγητών της διχοτόμησης; 

Ένας από τους πλέον επιφανείς εισηγητές της Διχοτόμησης, ο πανεπιστημιακός Άγγελος Συρίγος, ήταν ο ομιλητής στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου, την περασμένη Κυριακή στην Κάτω Δευτερά. Δεν ξέρω ποιος τον κάλεσε εκεί, αλλά ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ και γιος του αείμνηστου πρώην προέδρου, Νικόλας Παπαδόπουλος, προφανώς ικανοποιημένος από την εμπνευσμένη εκείνη ομιλία, ένιωσε την ανάγκη να τη μοιραστεί στα κοινωνικά δίκτυα. Μάλιστα έσπευσε να υπερασπιστεί τον διχοτομικό καθηγητή, όταν ξεσηκώθηκε σάλος από την κυνική του δήλωσή πως «αν η Τουρκία προσαρτήσει τα κατεχόμενα, θα μπορέσουμε κι εμείς να δούμε την πραγματικότητα κατάματα». 

Όμως ο κ. Παπαδόπουλος, για μια ακόμη φορά διαστρέβλωσε την αλήθεια. Διότι οι απόψεις του κ. Συρίγου είναι γνωστές και είναι στην πραγματικότητα χειρότερες από τα όσα αρκέστηκε να πει στο Μνημόσυνο. Ο Άγγελος Συρίγος έχει εδώ και χρόνια ταχθεί υπέρ της λύσης δύο κρατών στην Κύπρο. Ενδεικτική είναι η εκτενής συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2014, στην οποία ανέλυσε λεπτομερώς το γιατί, κατά τη γνώμη του, θα πρέπει να παραχωρήσουμε την κατεχόμενή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε να μην έχουμε τους Τούρκους μέσα στα πόδια μας. Αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την επιχειρηματολογία του κ. Συρίγου πατώντας ΕΔΩ

Η ανάλυση του κ. Συρίγου εδράζεται στη γνωστή αναμασημένη από πολλούς διχοτομικούς θεωρία ότι δεν μπορούμε να φτιάξουμε κοινό κράτος με τους Τουρκοκύπριους, διότι η Τουρκία δεν είναι για να την εμπιστευόμαστε. Κι αφού δεν είναι για να την εμπιστευόμαστε, καλύτερα θα ήταν (σύμφωνα με τη λογική του κ. Συρίγου και των άλλων) να της δώσουμε τη μισή μας πατρίδα αμαχητί, να της δώσουμε δηλαδή «Γην και Ύδωρ», για να μας αφήσει ήσυχους στην άλλη μισή.

Ανήμερα της επετείου του απελευθερωτικού μας αγώνα ο κ. Συρίγος δεν ντράπηκε να μας πει ότι δεν θα χαλάσει δα κι ο κόσμος αν η Τουρκία προσαρτήσει την κατεχόμενη μας πατρίδα. Ίσως διαφεύγει του αξιότιμου καθηγητού η λεπτομέρεια ότι το κράτος που εισηγείται να παραχωρήσουμε στην Τουρκία, δεν θα υπερίπταται βέβαια στην στρατόσφαιρα αλλά θα βρίσκεται πάνω στην Λύση του Αυξεντίου, πάνω στο κρυσφήγετο του Μάτση στο Δίκωμο, πάνω στην Κερύνεια μας, στην Αμμόχωστό μας, στην Μόρφου μας, στην Καρπασία μας, στην Μεσαρκά μας. Δεν ντράπηκε αυτός ο κύριος να πει κατάμουτρα στους εκτοπισμένους μας που περιμένουν 43 χρόνια να πάρουν πίσω τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αλλά και σε όλους εμάς που αγαπούμε τον τόπο μας και  νιώθουμε τεράστια ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας αλλά και στην υπερχιλιετή ιστορία μας, ότι πρέπει να τα δώσουμε την μισή μας πατρίδα στην Τουρκία για να μας αφήσει ήσυχους. 

Η θεωρία αυτή αποτελεί την επιτομή της υποταγής. Είναι θεμελιωμένη στο φόβο και την ηττοπάθεια. Ότι με τη λύση του Κυπριακού θα είμαστε χαμένοι από χέρι κι η Τουρκία θα κάνει ό,τι θέλει. Υπό το κράτος αυτού του φόβου, μηδενίζει την προοπτική και την ελπίδα μιας λύσης που θα ενώσει ξανά την Κύπρο σε μία χώρα, στην οποία η σύνθεση πληθυσμού διασφαλισμένα θα είναι 80% Ελληνοκύπριοι και 20% Τουρκοκύπριοι. Μιας λύσης που θα επιτρέπει σε όλους τους κατοίκους αυτού του νησιού να διακινούνται, να ζουν, να εργάζονται και να αποκτούν περιουσία σε οποιοδήποτε σημείο του νησιού. Που θα επιτρέψει στη συντριπτική πλειοψηφία των εκτοπισμένων να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους και στους υπόλοιπους να αποζημιωθούν. Όχι όλα αυτά είναι λίγα, είναι ανεπαρκή, δεν θα δουλέψουν, καλύτερα είναι να τα δώσουμε όλα της Τουρκίας να τελειώνουμε. 

Την ίδια στιγμή όμως δεν ανησυχεί καθόλου ότι θα έχουμε σύνορα με την Τουρκία στην οδό Λήδρας, στον Άη Δεμέτη, στην Δερύνεια, στον Αστρομερίτη. Ότι στην κατεχόμενη γη μας η Τουρκία θα κάνει ανεγέλεγκτα ότι θέλει. Ότι, θα έχει ένα στρατό από 42 χιλιάδες πάνοπλους στρατιώτες δίπλα μας. Ότι θα μπορεί ανεξέλεγκτα να κουβαλήσει πολύ περισσότερους έποικους από εμάς. Ότι στο αναγνωρισμένο (κι από εμάς τους ίδιους, όπως εισηγείται ο Συρίγος) τουρκικό κυπριακό κράτος, θα μπορεί η Τουρκία να ρίξει επενδύσεις δισεκατομμυρίων, προκειμένου να πλήξει τη δική μας οικονομία. Δεν τον απασχολεί ότι, με την ένταξή του τουρκικού αυτού κράτους στην Ε.Ε. (όπως ο ίδιος ο κ. Συρίγος υποστηρίζει), θα έχουν δικαίωμα διακίνησης και εγκατάστασης και στη δική μας (νότια) χώρα οι εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι που ανεξέλεγκτα θα πολιτογραφούνται στην ανεξάρτητη τουρκική χώρα. Τα ολοφάνερα, που συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας τόσα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, δεν τα βλέπουν και βλέπουν μόνο τους χάρτινους δράκους της φαντασίας και της ηττοπάθειάς τους. 

Όμως το θέμα δεν είναι με τον Συρίγο. Στο κάτω κάτω ποιος είναι αυτός και τι ρόλο μπορεί να παίξει στο Κυπριακό; Τίποτα! Το θέμα είναι με τους πολιτικούς μας ταγούς, που προμοτάρουν τους Συρίγους και τις ιδέες τους. Διότι όχι, δεν προμοτάρει μόνο ο Νικόλας Παπαδόπουλος τις διχοτομικές εισηγήσεις. Γενικώς οι πολιτικοί και τα κόμματα της γνωστής «ανένδοτης» γραμμής διατηρούν στενή φιλία με τους γνωστούς ακαδημαϊκούς της διχοτόμησης.  Πρόκειται για σχολή σκέψης, την οποία αναλύουν, εκτός από τον Συρίγο κι άλλοι πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι, περήφανοι συνεχιστές της «επικαιροποιημένης» πλέον πολιτικής της διχοτόμησης, που προϋπήρχε του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Πριν από τρία χρόνια, ο αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, ένιωσε την ανάγκη να αναρτήσει στο Facebook τις ίδιες ακριβώς διχοτομικές απόψεις, του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη. Διαβάστε περισσότερα για εκείνη την ανάρτηση ΕΔΩ

Όσοι σε τούτο τον τόπο διαθέτουν κρίση, ας βάλουν το νου τους να δουλέψει και να δώσει την απάντηση σ’ αυτό το κρίσιμο για το μέλλον μας ερώτημα. Αυτοί που απορρίπτουν τα πάντα σε σχέση με τη λύση κι έχουν αμέτρητα «επιχειρήματα» για να μας πείσουν γιατί δεν πρέπει να λυθεί το Κυπριακό, αυτοί που δεν έχουν καμία συγκεκριμένη, εφικτή πρόταση να διατυπώσουν για το πώς θα λυθεί το Κυπριακό, παρά μόνο μιλάνε αόριστα για «νέα στρατηγική», αναρωτηθήκατε καμιά φορά ποια μπορεί να είναι αυτή η «αγνώστου ταυτότητας» νέα στρατηγική και πού θα μας οδηγήσει; Μήπως το γεγονός ότι προμοτάρουν τις απόψεις των διχοτομιστών σας βοηθά καθόλου να απαντήσετε το ερώτημα;