Αρχείο ετικέτας Υδρογονάνθρακες

Θα προχωρήσουμε στο μέλλον «με λογισμό και μ’ όνειρο» ή θα χαθούμε βουλιάζοντας στη μιζέρια της ηττοπάθειας και της παρελθοντολαγνείας;

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ - ΗΓΕΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ - ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ  ΗΠΑ - ΔΕΙΠΝΟΗ επίσκεψη Biden ήταν ένα κορυφαίο γεγονός που ενίσχυσε την υπόσταση και το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα μας μετέφερε το αισιόδοξο μήνυμα ότι η Κύπρος έχει να διαδραματίσει ένα ηγετικό ρόλο στην περιοχή, εφόσον εκλείψει το Κυπριακό Πρόβλημα. Η συνάντησή του με τον Έρογλου όχι μόνο δεν αναβάθμισε το ψευδοκράτος όπως τελείως άστοχα προφήτευαν οι Κασσάνδρες της αυτοκαταστροφής, αλλά αντίθετα υποχρέωσε τον Έρογλου να υποστείλει όλα τα σύμβολα του παράνομου του μορφώματος.

Το ελπιδοφόρο μήνυμα του αντιπροέδρου των ΗΠΑ δεν ήταν φιλοφρόνηση. Ήταν η πραγματικότητα. Μπροστά μας βρίσκεται η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, που θα αναβαθμίσει την Κύπρο σε κορυφαίο στρατηγικό εταίρο της Δύσης στην περιοχή. Αυτός ο στόχος για να επιτευχθεί, θα πρέπει η Κύπρος να γίνει πλατφόρμα συνεργασίας τόσο μεταξύ των ιδίων των Κυπρίων όσο και των άλλων λαών της περιοχής, ανάμεσα στους οποίους η Κύπρος θα αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο.

Αν δεν λυθεί το Κυπριακό, η Κύπρος θα είναι άλλη μια προβληματική χώρα της ανατολικής Μεσογείου, όπως και οι λοιποί γείτονές της. Δεν θα μπορέσει να παίξει το ρόλο που της επιφύλαξε η τύχη και το αποτέλεσμα θα είναι θλιβερό: Διχοτόμηση και τουρκοποίηση.

Έχει τη σημασία του το γεγονός ότι οι Αμερικανοί και ο κ. Biden προσωπικά, είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε μια πρόσωπο με πρόσωπο επαφή με την τουρκική αδιαλλαξία. Ακόμα και στην πρόταση Biden να μπουν εμπειρογνώμονες στην κλειστή πόλη της Αμμοχώστου, ο Έρογλου πρόβαλε κουτοπόνηρα προσκόμματα, όπως αυτά που συνηθίσαμε για δεκαετίες τώρα, μέσα στην ιλαροτραγωδία των ατερμόνων συνομιλιών. Είπε ότι δέχεται μεν την πρόταση,  αλλά να μπουν μόνο Τουρκοκύπριοι εμπειρογνώμονες…

Η τουρκική πλευρά έχει ως πρώτο της στόχο τη διχοτόμηση της Κύπρου αλλά ξέρει ότι δεν μπορεί να την επιτύχει εκτός αν φορτωθούμε εμείς την αποτυχία της μη λύσης του Κυπριακού. Με τη στήριξη των ισχυρών που ελέγχουν το δικό μας γεωπολιτικό χώρο, μπορούμε να επιτύχουμε πολύ σύντομα μια καλή λύση. Η μεγάλη ευκαιρία και η «ευνοϊκή συγκυρία», που στήριξε τη θεωρία του «μακροχρόνιου αγώνα» επί 40 τόσα χρόνια, είναι εδώ, μπροστά μας. Οφείλουμε να την αξιοποιήσουμε για να διασφαλίσουμε ένα ελπιδοφόρο μέλλον για εμάς και τις επόμενες γενιές των κατοίκων, Ελλήνων και Τούρκων, αυτού του νησιού.

Ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ και οι επιλογές για εξαγωγή του φυσικού αερίου…

ΛΙΜΠΕΡΜΑΝ

Πυθικός ήταν ο Ισραηλινός Υπουργός Εξωτερικών Άβιγκντορ Λίμπερμαν σε δηλώσεις του στην Αθήνα, όταν τον ρώτησαν αν ο Ισραήλ θα ενδιαφερόταν για συνεργασία Ισραήλ – Ελλάδας – Κύπρου στην κατασκευή του αγωγού East Med, που θα μεταφέρει το αέριο της ανατολικής Μεσογείου στην Ευρώπη, μέσω Κύπρου και Ελλάδας.

Είπε ότι ένας αγωγός κοστίζει πολλά λεφτά κι ότι έχουν αναλάβει αυτή τη δουλειά ιδιωτικές εταιρίες, που εξετάζουν και σχετική μελέτη για το «ποιος αγωγός θα αποτελούσε την πιο συμφέρουσα λύση». Την ίδια μέρα πάντως ο Αμερικανός πρέσβης στην Κύπρο δήλωνε ότι τυχόν λύση του Κυπριακού θα διευκόλυνε τη μεταφορά φυσικού αερίου από την ανατολική Μεσόγειο προς την Ευρώπη με αγωγό μέσω Τουρκίας. 

Η αρχική επιλογή της Κυπριακής Δημοκρατίας για κατασκευή τερματικού υγροποίησης στο Βασιλικό δεν έχει παραμεριστεί, αντίθετα η κυβέρνηση δηλώνει τακτικά ότι αυτός παραμένει ο πρώτιστος στόχος της. Ωστόσο και για «κακή μας τύχη» η ποσότητα που ανακοίνωσε η Noble από το οικόπεδο 12 είναι μόνο 4 τρις κυβικά πόδια, δηλαδή ελάχιστα πιο κάτω από τη μίνιμουμ ποσότητα που απαιτείται για να θεωρείται το τερματικό βιώσιμο και άρα να δικαιολογείτια η κατασκευή του. Ούτε ο Ισραήλ από την πλευρά του -και παρά το στενό μαρκάρισμα της κυβέρνησης μας- δεν αποφάσισε ακόμη αν θέλει να εξάγει το αέριό του μέσω ενός κυπριακού τερματικού, ενώ οι ιδιωτικές εταιρίες της χώρας συζητούν και τουρκικές προτάσεις.ύπρο δήλωσε ότι μια λύση του Κυπριακού θα διευκόλυνε την διέλευση του ισραηλινού και κυπριακού αερίου μέσω Τουρκίας.

Είναι φανερό ότι τόσο ο Ισραήλ όσο και η Κύπρος, θα δεχτούν ισχυρότατες πιέσεις για εμπλοκή της Τουρκίας στο παιγνίδι του φυσικού αερίου, αφού βεβαίως λυθεί πρώτα το Κυπριακό Ζήτημα.  Συνεπώς, μπορεί μεν οι εμπειρογνώμονες που ασχολούνται με θέματα φυσικού αερίου να δηλώνουν ότι δεν τίθεται θέμα μεταφοράς αερίου μέσω Τουρκίας, αλλά φαίνεται ότι η λύση που θα επιδιώξουν σ’ αυτό το θέμα οι ΗΠΑ και ίσως η ΕΕ θα είναι όχι τεχνοκρατική αλλά πολιτική…

Ας το έχει λοιπόν διαρκώς υπόψη η πολιτική μας ηγεσία, για να μην ακούσουμε ένα πρωί πάλι τη γνωστή φαρσοκωμωδία με τις εκπλήξεις και τους ολοφυρμούς, ότι τάχατες παγιδευτήκαμε. Διότι τα μηνύματα που φτάνουν στ’ αυτιά μας είναι ξεκάθαρα.

Η διχοτόμηση της Ουκρανίας, το διεθνές δίκαιο και η Κύπρος…

ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣΤο ερώτημα δεν είναι αν η Κριμαία θα αποσχιστεί από την Ουκρανία αλλά αν θα κάνει το ίδιο ολόκληρη η ανατολική ζώνη της χώρας, με αποτέλεσμα η Ουκρανία να μείνει χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα. Είναι επίσης βέβαιο ότι η διχοτόμηση της Ουκρανίας αποτελεί προειλημμένη απόφαση των μεγάλων δυνάμεων, που πρόσφατα επαναπροσδιόρισαν μυστικά τις ζώνες επιρροής τους. Δεν είναι ωστόσο ακόμη ξεκάθαρο ποιες περιοχές θα αποσχιστούν για να τεθούν κάτω από τον έλεγχο της Ρωσίας.

Οι αντιδράσεις της Δύσης γίνονται για το θεαθήναι, για να εντείνεται η κρίση και να καταστεί αδήριτη ανάγκη η διχοτόμηση, στο πλαίσιο ενός συμβιβασμού για χάρη της ειρήνης.

Από το τι συμβαίνει στην Ουκρανία οφείλουμε να αντλήσουμε εδώ στην Κύπρο κάποια διδάγματα. Πολύ περισσότερο εκείνοι που πιστεύουν ότι περίπου η Κύπρος είναι μια υπερδύναμη, ικανή να επιβάλει τη θέλησή της σε ότι αφορά το Κυπριακό επικαλούμενη το διεθνές δίκαιο, που είναι με το μέρος της, αλλά αγνοώντας ταυτόχρονα προτροπές και ευρύτερους σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή, που περιλαμβάνουν οπωσδήποτε λύση του Κυπριακού.

Πού πήγε το διεθνές δίκαιο στην περίπτωση της Ουκρανίας; Η Ρωσία το ερμήνευσε όπως η ίδια το αντιλαμβάνεται.  Επενέβη για να προτατεύσει τους Ρώσους και Ρωσόφωνους, καταλαμβάνοντας την Κριμαία, καταγγέλλοντας ότι ο Γιανουκόβιτς απομακρύνθηκε από την εξουσία με πραξικόπημα… Πράγματι η Κριμαία κατοικείται κατά πλειοψηφία από ρωσόφωνο και ρωσόφιλο πληθυσμό. Αξίζει όμως τον κόπο να δούμε πώς προέκυψε αυτό ιστορικά. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’30, ο παρανοϊκός δικτάτορας Στάλιν δίωξε τους Τάταρους, που ήταν και η μεγαλύτερη εθνότητα που κατοικούσε την Κριμαία καθώς και τους Έλληνες που επίσης αποτελούσαν μια μεγάλη ομάδα. Μάλιστα ήταν τόσο βάναυσοι οι διωγμοί που σχεδόν οι μισοί Τάταροι πέθαναν από τις κακουχίες.

Κανένας σήμερα, 80 χρόνια μετά, δεν ασχολείται με το πώς έγινε αυτό που έγινε τότε. Ούτε αν η Κριμαία κατοικείται από Ρώσους και ρωσόφωνους επειδή έγιναν τότε οι εγκληματικές εκείνες πράξεις εθνοκάθαρσης. Κανένας δεν λέει ότι οι Ρώσοι, που μετακινήθηκαν εκεί, πρέπει να φύγουν, διότι μεταφέρθηκαν παράνομα. Ούτε θα λεχθεί κάτι τέτοιο, σας το εγγυώμαι. Η Κριμαία θα παραμείνει στο εξής κάτω από τον έλεγχο της Ρωσίας και μάλιστα έπειτα από συμφωνία που θα προκύψει μετά την ένταση.

Τι έγινε στην Κύπρο το 1974 και τι συμβαίνει τα τελευταία 40 χρόνια; Η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο για να προστατεύσει, όπως είπε, τους Τουρκοκύπριους, καταγγέλλοντας ότι με το πραξικόπημα της ελλαδικής χούντας παραβιάστηκε η συνταγματική τάξη.  Μάζεψε τους Τ/Κ στο βόρειο, κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και, καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισε να κουβαλά Τούρκους έποικους, μεταβάλλοντας αργά και σταθερά τον δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού.

Συμφωνώ απόλυτα ότι οι έποικοι βρίσκονται παράνομα στην Κύπρο. Εξάλλου και όσα σχέδια προτάθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια για λύση του Κυπριακού, προέβλεπαν την αποχώρηση των εποίκων εκτός από ένα αριθμό (πολύ λίγο σε σχέση με αυτούς που ήρθαν εδώ) για ανθρωπιστικούς λόγους. Πέρασαν ήδη 40 χρόνια από το 1974. Η διχοτόμηση μέρα με την ημέρα εμπεδώνεται και παγιώνεται. Οι έποικοι παντρεύονται με ΤΚ, γεννούν εδώ και ήδη βρισκόμαστε στην δεύτερη γεννιά, δηλαδή στη γεννιά εποίκων που γεννήθηκαν στην Κύπρο.

Είναι κανείς που πιστεύει πραγματικά πως αν περάσουν άλλα 20 ή 30 χρόνια θα βρεθεί μια καλύτερη λύση, που θα προβλέπει ότι έστω και ένας από αυτούς θα φύγει από την Κύπρο; Ότι θα υπάρχει καν ελληνοκυπριακή ιδιοκτησία στα κατεχόμενα, όταν οι πρόσφυγες ξεκίνησαν ήδη μαζικά να την πουλούν; Μπορεί κανείς να προβλέψει πώς θα είναι η Κύπρος σε 20 ή 30 χρόνια; Μήπως θα έχει 2 εκατομμύρια Τούρκους και 600 χιλιάδες Έλληνες; Μήπως θα είναι το ψευδοκράτος μια χώρα που θα μας ανταγωνίζεται, με ελεύθερο εμπόριο, τουρισμό και με φθηνότερη παραγωγή, διότι θα έχει νερό και ρεύμα από την Τουρκία;  Μήπως παίζει και η πιθανότητα, η Τουρκία να στείλει τους Τουρκοκύπριους στο νότο, αφού δικαιούνται να έρθουν ως πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας για να διεκδικήσουν δικαιώματά που τους παρέχει το Σύνταγμα;

Ρωτώ, διότι δυστυχώς πολλοί σ’ αυτό τον τόπο επιμένουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα που περνά ο καιρός και ισχυρίζονται ότι θα έρθει μια μέρα που το κυπριακό θα βρει μια λύση πολύ καλύτερη από όσες ήρθαν μπροστά μας μέχρι σήμερα (κι από αυτή που θα έρθει μπροστά μας σε λίγους μήνες). Μια λύση δίκαιη, που θα διώξει από την Κύπρο όλους τους έποικους ως τον ένα και οι Τουρκοκύπριοι θα φύγουν από το βόρειο τμήμα της Κύπρου, θα επιστρέψουν πίσω στους τόπους τους, που εγκατέλειψαν πριν από 40 χρόνια (τότε θα λέμε πριν από 70 χρόνια) και δεν θα έχουν κανένα προνόμιο, ούτε καν αυτά που είχαν στην Κύπριακή Δημοκρατία, διότι δεν νοείται η μειοψηφία να διαθέτει προνόμια εις βάρος της πλειοψηφίας…

Πείτε μου ειλικρινά… Νομίζετε ότι αυτοί που λένε τα πιο πάνω, τα πιστεύουν ή μήπως άλλα λένε κι άλλα έχουν μέσα στο μυαλό τους; Αν μια Ουκρανία διχοτομηθεί χωρίς η διεθνής κοινότητα να το εμποδίσει, τότε ας μην τρέφουμε την αυταπάτη ότι η Κύπρος θα έχει μια καλύτερη μοίρα από αυτή, αν δεν καταφέρουμε να αξιοποιήσουμε τα θετικά για μας δεδομένα της παρούσας συγκυρίας και τη βούληση της υπερδύναμης που ελέγχει το δικό μας χώρο, δηλαδή των ΗΠΑ, να λύσει το Κυπριακό πρόβλημα με ένα τρόπο που θα ικανοποιεί όλες τις πλευρές. Αν αποτύχουμε να αξιοποιήσουμε τη συγκυρία, θα χάσουμε οπωσδήποτε για πάντα την κατεχόμενη Κύπρο, με κίνδυνο να χάσουμε τελικά κι ολόκληρο τον τόπο μας σε κατοπινό στάδιο. 

Γιατί η Ουκρανία θα διχοτομηθεί και η Κύπρος θα ενωθεί…

ΟΥΚΡΑΝΙΑ - ΚΥΠΡΟΣ - ΣΗΜΑΙΕΣΗ Ουκρανία θα διχοτομηθεί. Διότι η Κριμαία δεν υπήρξε ποτέ οργανικό τμήμα της χώρας, παρά μόνο από το 1954 μέχρι το 1991, όταν η Μόσχα παραχώρησε τη χερσόνησο στην Ουκρανία, που έτσι κι αλλιώς ήταν μια από τις «σοσιαλιστικές δημοκρατίες» της ΕΣΣΔ.  Ωστόσο η ιστορία αυτή δεν μοιάζει καθόλου με την ιστορία της Κύπρου. Διότι αυτό το νησί εδώ και πολλούς αιώνες υπήρξε ενιαία κι αδιαίρετη πατρίδα για όλους τους κατοίκους του, που ζούσαν μαζί ειρηνικά, παρά τις αλλεπάλληλες καταλήψεις από διάφορους κατακτητές.

Το τι θα γίνει στην Ουκρανία είναι προδιαγεγραμμένο. Το έναυσμα δόθηκε από ένα οικονομικό ζήτημα, ωστόσο πίσω από αυτό κρύβεται νέα η μυστική συμφωνία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για επανακαθορισμό των ζωνών επιρροής, που εκκρεμούσε εδώ και 23 χρόνια, από τη διάλυση δηλαδή του κομμουνιστικού μπλοκ. Πίσω από τις δηλώσεις Πούτιν και Ομπάμα, διακρίνει κανείς από τώρα το τελικό όριο της συμφωνίας στο οποίο θα καταλήξουν οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, είτε με πόλεμο είτε όχι: τη διχοτόμηση της Ουκρανίας.

Η Κριμαία, έτσι κι αλλιώς δεν υπήρξε ποτέ οργανικό τμήμα της Ουκρανίας.  Πάνω από αυτή τη χερσόνησο πέρασαν κατακτητές και κατακτητές, στο πέρασμα των αιώνων. Στον 20ο αιώνα, και συγκεκριμένα τη δεκαετία του ’30, ο δολοφόνος δικτάτορας της Σοβιετικής Ένωσης, Ιωσήφ Στάλιν, προχώρησε σε βάναυση εθνοκάθαρση στην Κριμαία,  στη διάρκεια της οποίας διώχθηκαν οι Τάταροι και οι Έλληνες. Μάλιστα ο μισός πληθυσμός των Τατάρων αφανίστηκε από την πείνα και τις κακουχίες. Από τότε πλειοψηφία των κατοίκων της Κριμαίας έγιναν οι Ρώσοι και οι Ρωσόφωνοι, μετά κι από παράλληλες με την εθνοκάθαρση μετακινήσεις πληθυσμών.

Η Κριμαία δόθηκε στην Ουκρανία το 1954, από τον διάδοχο του Στάλιν σοβιετικό ηγέτη Νικήτα Χρουστσόφ, ένα χρόνο μετά που ανέλαβε την εξουσία. Έπειτα από την πτώση του κομμουνισμού, η Κριμαία προσπάθησε να αυτονομηθεί, αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό από την Ουκρανία. Προκειμένου να αποφευχθεί η κρίση, η χερσόνησος παρέμενε ημιαυτόνομη επαρχία, με δικό της κοινοβούλιο. Ωστόσο η ρήξη ανάμεσα στην Ρωσική Ομοσπονδία και την Ουκρανία, για το θέμα της Κριμαίας, σοβούσε πάντα.  

Η διελκυστίνδα ανάμεσα στην ρωσική Κριμαία και την δυτική Ουκρανία, που είχε πάντα φιλοδυτικούς προσανατολισμούς, έφτασε τον κόμπο στο χτένι πρόσφατα, επί προεδρίας του ρωσόφιλου προέδρου Γιανουκόβιτς. Επισημαίνω τα εξής σημεία, που μαρτυρούν ότι αυτά που συμβαίνουν, δεν οφείλονται σε λαϊκή παρόρμηση, αλλά γίνονται βάσει σχεδίου:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει μια απροσχημάτιστη παρέμβαση στα εσωτερικά της Ουκρανίας, με αφορμή την οικονομική βοήθεια που θα έδινε η ΕΕ ως πρώτο βήμα για τη σύνδεση της Ουκρανίας με την Ένωση. Η Μόσχα προτείνει παράλληλα τη δική της οικονομική βοήθεια κι ο πρόεδρος Γιανουκόβιτς  προτιμά αυτή τη λύση. Ωστόσο ο ρωσόφιλος πρόεδρος τυγχάνει μιας χλιαρής μόνο και λεκτικής υποστήριξης από πλευράς της Μόσχας.

Αρχίζει η εξέγερση. Η Δύση με τη στάση της την ενθαρρύνει, ενώ η Μόσχα συνεχίζει να αντιδρά χλιαρά υπέρ του Γιανουκόβιτς.

Η αντιπολίτευση καθαιρεί τον Γιαννουκόβιτς. Η Δύση αναγνωρίζει αμέσως την νέα κυβέρνηση. Η Μόσχα δεν την αναγνωρίζει, αλλά συνεχίζει τη χλιαρή της αντίδραση.

Η Κριμαία αντιδρά και δηλώνει την αντίθεσή της προς τη νέα τάξη πραγμάτων στο Κίεβο. Η Μόσχα παρεμβαίνει δυναμικά, στέλοντας στρατό και παράλληλα το μήνυμα ότι η Κριμαία θα παραμείνει υπό την προστασία της. Η Δύση αντιδρά μόνο λεκτικά και απειλεί με κυρώσεις.

 Ο Ομπάμα, στις δημόσιες αναφορές του στην ουκρανική κρίση, τονίζει ότι η Μόσχα δεν νομιμοποιείται να παρέμβει στρατιωτικά, αλλά την ίδια στιγμή αναγνωρίζει στη Ρωσία ότι έχει νόμιμο συμφέρον να προστατεύσει τον ρωσικό πληθυσμό της Κριμαίας…

Η μοίρα της Ουκρανίας έχει οριστεί από τις μεγάλες δυνάμεις, όπως και η μοίρα της Κύπρου. Η διαφορά της Ουκρανίας με την Κύπρο είναι η εξής:

Η Ουκρανία έχει διχοτομηθεί στο χάρτη, από τις μεγάλες δυνάμεις, που διεκδικούν, η μεν Δύση την δυτική Ουκρανία, η δε Ρωσία την ανατολική Ουκρανία και κυρίως την Κριμαία.

Η Κύπρος ανήκει ολόκληρη στην Δύση και το συμφέρον της Δύσης είναι η Κύπρος να παραμείνει μία χώρα, στην οποία να οικοδομηθεί ξανά η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους Έλληνες και τους Τούρκους, ώστε να εμπεδωθεί η ειρήνη κι η ομαλότητα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για συνεργασίες με σκοπό την ομαλή κι απρόσκοπτη εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Ισραήλ και της Κύπρου.

Σχετικά άρθρα: 

Νικητές ή νικημένοι;

Απάντηση στο Λάζαρο Μαύρο…

Η συμφωνία για τα πυρηνικά και η επερχόμενη λύση του Κυπριακού…

Οι εξελίξεις στο φυσικό αέριο, με απλά λόγια… 

Νικητές ή νικημένοι;

ÊÕÐÑÏÓ - ÅÐÉÓÊÅØÇ ÔÏÕ ÊÕÐÑÉÏÕ ÐÑÏÅÄÑÏÕ ÄÇÌÇÔÑÇ ×ÑÉÓÔÏÖÉÁ ÓÔÇÍ ÐËÁÔÖÏÑÌÁ "ÏÌÇÑÏÓ" (EUROKINISSI // ÃÑÁÖÅÉÏ ÔÕÐÏÕ ÊÁÉ ÐËÇÑÏÖÏÑÉÙÍ ÊÕÐÑÏÕ / ×ÑÉÓÔÏÓ ÁÂÑÁÁÌÉÄÇÓ)Για τις μεγάλες δυνάμεις η λύση του Κυπριακού είναι επείγουσα προτεραιότητα, προκειμένου να υλοποιηθούν οι υψίστης γεωπολιτικής σημασίας διεθνείς ενεργειακοί σχεδιασμοί σε σχέση με την περιοχή μας. Η λύση που επιθυμούν οι ΗΠΑ δεν είναι ένα «όπως όπως κλείσιμο» όπως ισχυρίζονται κάποιοι αφελείς. Θα επιδιώξουν μια επωφελή για όλες τις πλευρές (win-win) συμφωνία, με διασφαλισμένα τα λειτουργικά της χαρακτηριστικά, ώστε να μην προκληθεί νέα ανάφλεξη που θα τινάξει στον αέρα συμφέροντα δισεκατομμυρίων.

Σ’ αυτή τη διαδικασία έχουμε δύο επιλογές: είτε να συνεργαστούμε έξυπνα. διορατικά και σαφώς διεκδικητικά, με στόχο να κερδίσουμε το μάξιμουμ στο Κυπριακό από την ευνοϊκότατη για εμάς συγκυρία, είτε να μείνουμε απέξω και να χάσουμε για πάντα, όχι μόνο τη μισή Κύπρο αλλά και κάθε πιθανότητα να βγούμε γρήγορα από τη δίνη της οικονομικής κρίσης. Διότι δεν έχω καμία αμφιβολία ότι, αν θέσουμε σε κίνδυνο τα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων, από μια ανεξήγητη (γι’ αυτούς) ξεροκεφαλιά μας, οι συνέπειες θα έχουν για εμάς βαρύτατο κόστος.

H Noble ανακοίνωσε ποσότητα φυσικού αερίου στο οικόπεδο 12 μικρότερη από τη μίνιμουμ που χρειαζόμαστε, για να φτιάξουμε το χερσαίο μας τερματικό. Την ίδια ώρα και για πολύ καιρό τώρα, το Ισραήλ παρουσιάζεται απρόθυμο να προσθέσει δικό του φυσικό αέριο, ώστε επιτέλους να συμφέρει η κατασκευή του. Είναι προφανές λοιπόν ότι οι όποιες εξελίξεις στο κρίσιμο αυτό θέμα αναβάλλονται  -για ευνόητους λόγους- μέχρι να λυθεί το Κυπριακό.

Τονίζω ότι η πλευρά μας βρίσκεται, ίσως για πρώτη φορά, μπροστά σε μια τόσο ευνοϊκή συγκυρία, για να επιτύχει την καλύτερη δυνατή λύση. Η Τουρκία, μετά την παταγώδη αποτυχία της εξωτερικής της πολιτικής να το παίξει «αφεντικό» στις ταραγμένες αραβικές χώρες, προσπαθεί τώρα να συνέλθει από τα ηχηρά χαστούκια που εισέπραξε από το αόρατο χέρι των ΗΠΑ, που υποκίνησαν την τελευταία κρίση στη χώρα. Στην παρούσα συγκυρία η Κύπρος κατέχει μια ευνοϊκή θέση στους σχεδιασμούς των Αμερικανών και των Ισραηλινών, ενώ αντίθετα η Τουρκία κάθεται στο σκαμνί του κακού μαθητή. Θα ήταν τεράστια πολιτική ανοησία να βρεθούμε εμείς σ’ αυτή τη θέση αντί της Τουρκίας.

Δεν επιχειρώ να κινδυνολογήσω, αλλά οφείλω να κάνω μια εκτίμηση: Αν η διαδικασία των συνομιλιών εκτροχιαστεί εξ αιτίας της δικής μας πλευράς, το πιο πιθανό σενάριο που θα προκύψει είναι η διχοτόμηση, με αναβάθμιση (με ή χωρίς αναγνώριση) του ψευδοκράτους, και η μεταφορά Ισραηλινού φυσικού αερίου στην Τουρκία μέσω των κατεχομένων. Στην περίπτωση αυτή, τα κυπριακά κοιτάσματα θα παραμείνουν αναξιοποίητα, με την πρόφαση ότι δεν επείγει η ανόρυξή τους και η Κυπριακή Δημοκρατία θα εξαναγκαστεί σε μεταγενέστερο στάδιο να προσυπογράψει τη διχοτόμηση, προκειμένου να ανορυχθούν οι υδρογονάνθρακες.

Το πιο πάνω σενάριο είναι σαφώς πολύ πιο ρεαλιστικό από τις νοσηρές θεωρίες συνομωσίας που διασπείρονται στο λαό, για να του δημιουργήσουν φοβία έναντι της λύσης. Διότι αποτελεί τη συνέχεια των όσων έχουμε δει μέχρι σήμερα να συμβαίνουν και όσοι έχουν την ικανότητα να το εικονοποιήσουν στο μυαλό τους, θα δουν μπροστά τους να ξετυλίγεται ένας εφιάλτης, με τον λαό αυτό να παραμένει στη μιζέρια της οικονομικής κρίσης για πολλά χρόνια ακόμη, με την κατεχόμενη Κύπρο οριστικά χαμένη και με ένα ψευδοκράτος δίπλα μας πολύ πιο ανεπτυγμένο σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή εδώ και αρκετούς μήνες έχουν άρωμα υδρογονανθράκων. Τα κοιτάσματα που βρέθηκαν στη λεκάνη της Λεβαντίνης και στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας διέγειραν το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες έσπευσαν πρώτα να καθορίσουν τις ζώνες επιρροής τους και στη συνέχεια να προωθήσουν μετ’ επιτάσεως τη διευθέτηση των διενέξεων.  

Είδαμε ξαφνικά τη Δύση να υποχωρεί από την συριακή κρίση και τη Ρωσία να αναλαμβάνει πλέον πρωτοβουλίες τερματισμού του πολέμου, ενώ και πάλι με παρέμβαση της Ρωσίας επιτεύχθηκε η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, που επέτρεψε στη χώρα αυτή να βελτιώσει στη συνέχεια θεαματικά τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και τη Δύση γενικότερα.

Το Ισραήλ άρχισε ήδη να πουλά αέριο στους (αντίπαλούς του) Παλαιστίνιους, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνει τις σχέσεις του με την Τουρκία και οι πληροφορίες που ψιθυρίζονται φέρουν τον εμπορικό μας εταίρο να ετοιμάζεται για πώληση αερίου στη χώρα αυτή ή μεταφορά του με αγωγό μέσω αυτής. Θα πρέπει συνεπώς να θεωρούμε δεδομένο ότι οι σχεδιασμοί των δυτικών περιλαμβάνουν και την Τουρκία και θα προχωρήσουν είτε με είτε χωρίς τη δική μας συναίνεση.

Είναι λοιπόν η ώρα των ώριμων και συνετών αποφάσεων, στην πορεία της διαπραγμάτευσης για μια λύση δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη, που θα αποβεί προς το συμφέρον όχι μόνο του συνόλου του κυπριακού λαού αλλά και της περιοχής ολόκληρης.

Οι εξελίξεις στο φυσικό αέριο, με απλά λόγια…

ΦΛΟΓΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣΕπειδή δεν είμαι πολιτiκός θα μιλήσω ελεύθερα και χωρίς σκέφτομαι το … «πολιτικό κόστος», σχετικά με το θέμα που ανέκυψε με τις ποσόστητες του οικοπέδου Αφροδίτη, για να εξηγήσω τι συμβαίνει και να κάνω μια ανάλυση του τι μπορεί να γίνει από εδώ και μπρος.

1. Οι ποσότητα που έχει ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ επιβεβαιωθεί στο οικόπεδο Αφροδίτη είναι μικρότερη από αυτή που δικαιολογεί την κατασκευή τερματικού σταθμού στην Κύπρο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το αέριο της Κύπρου είναι λίγο. Είναι πάρα πολύ και σίγουρα ξεπερνά σε αξία τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ. Απλώς οι διαδικασίες, επιβεβαίωσης και πολύ περισσότερο της εξόρυξης παίρνουν χρόνια. Στην καλύτερη περίπτωση θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε για εξαγωγή αυτά τα ΠΡΩΤΑ ευρήματα του οικοπέδου Αφροδίτη μεταξύ του 2020 και του 2022.

2. Τα πρώτα όμως αυτά ευρήματα είναι – όπως είπαμε – λίγα για να συμφέρει η κατασκευή ενός τερματικού που θα στοιχίσει γύρω στα 10 δισεκατομμύρια για να κατασκευαστεί και πολλά άλλα επιπλέον εκατομμύρια για να λειτουργεί. Για να συμφέρει το τερματικό θα πρέπει να τροφοδοτείται αδιάλειπτα με φυσικό αέριο. Δεν γίνεται να σταματήσει να λειτουργεί μέχρι να εξορυχθούν οι επόμενες δόσεις αερίου από άλλα σημεία του Αφροδίτη καθώς και από τα άλλα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ.

3. Επομένως για να συμφέρει η κατασκευή του τερματικού πρέπει να συμφωνήσει το Ισραήλ να μας στέλνει εδώ και το δικό του αέριο, από την αρχή της λειτουργίας του τερματικού.

Έχοντας υπόψη λοιπόν τα πιο πάνω, περιμένω να δω την αντίδραση του Ισραήλ, μετά τις επαφές Λακκοτρύπη τον Οκτώβριο στο Τελ Αβίβ. Αν η φίλη αυτή χώρα ΔΕΝ επιδείξει προθυμία να συνεργαστεί προς την κατεύθυνση ενός κυπριακού τερματικού υγροποίησης φυσικού αερίου, τότε θα πρόκεται για σφέστατη ένδειξη ότι η διεθνής κοινότητα θα πιέσει για μεταφορά του κυπριακού αερίου μέσω Τουρκίας.

Η σημερινή δήλωση του κ. Κασίνη ότι όσοι υποστηρίζουν αυτή τη λύση διαπράττουν προδοσία, είναι από πολιτικής άποψης αδόκιμη και μη σοβαρή. Πολύ απλά διότι η άποψη του κ. Κασίνη, η δική μου και των Κυπρίων γενικά, δεν ενδιαφέρει και πολύ τα κέντρα διεθνών αποφάσεων, ιδιαίτερα όταν οι απόψεις των μεγάλων δυνάμεων συγκλίνουν σε συναινετικές λύσεις.

Δεν διαφωνώ με την εκτίμηση του κ. Κασίνη ότι, με την κατασκευή τερματικού, η Κύπρος θα αποκτήσει την τεράστια σημασία ενός ενεργειακού κέντρου, αλλά από την άλλη δεν μπορεί η Κύπρος να αγνοεί τη βούληση της διεθνούς κοινότητας, αν αυτή είναι διαφορετική. Διότι αν την αγνοήσει, απλά οι μεγάλες δυνάμεις θα την επιβάλουν είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, όσο άδικο και κυνικό ακούγεται αυτό που γράφω.

Δεν θέλω να είμαι απόλυτος ακόμη και θα παρακολουθήσω τις εξελίξεις των επομένων μηνών για να εξάγω τα τελικά μου συμπεράσματα, αλλά αν οι μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ, Ε.Ε. και Ρωσία έχουν συναινέσει σε ένα πλάνο ρύθμισης των σχέσεων ανάμεσα στις χώρες της περιοχής μας, η Κύπρος δεν είναι σε θέση να ανατρέψει αυτό το πλάνο.

Μέχρι στιγμής οι ενδείξεις είναι ότι θα γίνει συμβιβασμός σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα της Μόσχας στην περιοχή, πάνω στο Συριακό ζήτημα και ότι το Ισραήλ θα διευκολυνθεί, μαζί με την Κύπρο, να αξιοποιήσουν το φυσικό τους αέριο, περνώντας μέρος ή ολόκληρη τη ροή του μέσω Τουρκίας. ..

Τη θέση αυτή έχουν υποστηρίξει εμπειγνώμονες σε διεθνή συνέδρια ενώ και η ίδια η Τρόικα διακριτικά υποδεικνύει τη λύση Τουρκίας ως την πιο συμφέρουσα, παρόλο που αντιλαμβάνεται τις ευαισθησίες μας σχετικά με το θέμα αυτό.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, που χαρακτηρίζεται από τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνειά του όταν κάνει δηλώσεις, είχε δηλώσει πριν από μερικούς μήνες πως, αν τεθεί θέμα να περάσει το φυσικό μας αέριο από την Τουρκία, θα εξετάσουμε αν αυτό μας συμφέρει από οικονομικής αλλά και από ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ απόψεως…

Το σίγουρο για μένα – και δεν διστάζω να το πω – είναι ότι δεν πρόκειται να ξεκινήσει η εξόρυξη του φυσικού αερίου αν δεν συμφωνηθεί πρώτα το λαβείν των Τουρκοκυπρίων. Η διεθνής κοινότητα, με έντονες πιέσεις από πλευράς Ε.Ε., ΗΠΑ και Ρωσίας, θα προσπαθήσει να λύσει το Κυπριακό. Αν παρόλα αυτά ΔΕΝ λυθεί το Κυπριακό η Τουρκία θα αξιοποιήσει το μερίδιο των Τουρκοκυπρίων, έχοντας επιτύχει και τη διχοτόμηση της Κύπρου, που είναι στόχος της από το 1955.

Αν λυθεί το Κυπριακό, τότε δεν πρέπει να αποκλείεται η συνεργασία της Τουρκίας στους ευρύτερους ενεργειακούς σχεδιασμούς Κύπρου-Ισραήλ, στο πλαίσιο μιας συνεργασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στην οποία ανήκει η Κύπρος) και Τουρκίας στο ενεργιακό επίπεδο… Το οικονομικό κίνητρο είναι ίσως ο ισχυρότερος παράγοντας για να διασφαλιστεί μια καλή συνεργασία, που θα αφήσει πίσω το παρελθόν και θα οικοδομήσει το μέλλον.

Με αυτά που έχω γράψει, δεν τοποθετούμαι υπέρ της διεύλευσης του κυπριακού αερίου μέσω Τουρκίας, αλλά λέω ότι αν στο μεταξύ έχει λυθεί το Κυπριακό, αυτή η εξέλιξη δεν πρέπει να απορρίπτεται a priori, ΑΝ το δικό μας τερματικό είναι ασύμφορο και ΑΝ η λύση Τουρκίας θα διασφαλίσει τη σταθερότητα στην Κύπρο και στην περιοχή και θα διανοίξει για όλους μας νέες προοπτικές για ένα καλύτερο αύριο. Είναι όμως κάτι που πρέπει να εξεταστεί με πολύ μεγάλη προσοχή, σοβαρότητα και ευθύνη.

Το φυσικό μας αέριο κι ο αέρας ο «κουπανιστός»…

αφροδιτηΔιαβάζοντας τα δημοσιεύματα ότι οι πρώτες αξιοποιήσιμες ποσότητες φυσικούμας  αερίου από το οικόπεδο Αφροδίτη δεν είναι αρκετές για να μας συμφέρει η κατασκευή τερματικού στην Κύπρο, έφεραν στο μυαλό μου σκέψεις που θα αναλύσω αργότερα σήμερα.

Μπαίνω όμως στον πειρασμό να πω το εξής: αφού έχουμε δει στην πράξη ποιες είναι οι διαδικασίες για επιβεβαίωση των ποσοτήτων και της ποιότητας των κοιτασμάτων και πόσο χρονοβόρες είναι αυτές οι διαδικασίες κατάλαβα 3 πράγματα:

1. Γιατί ο πρωθυπουργός της Ρωσίας, όταν τον ρώτησαν αν ενδιαφέρεται η χώρα του για τους κυπριακούς υδρογονάνθρακες, απάντησε ότι δεν υπάρχει τίποτα επιβεβαιωμένο αν δεν γίνουν οι κανονικές διαδικασίες…

2. Γιατί η Τρόικα δεν ήθελε να λάβει υπόψη το αέριο στην αξιολόγηση της κυπριακής οικονομίας (έβλεπε την προοπτική αυτή ασαφή και μακροπρόθεσμη)

3. Ότι ο υποψήφιος εκείνος που επέμενε σε προπώληση φυσικού αερίου, απλώς προπωλούσε -στους ψηφοφόρους και μόνο- αέρα κουπανιστό…

Οι υδρογονάνθρακες θέτουν το Κυπριακό σε διαδικασία προσγείωσης…

sum_aerio1Η ανακάλυψη των υδρογονανθράκων έχει χοντρύνει πολύ το παιγνίδι στην περιοχή μας και στο ίδιο το Κυπριακό ζήτημα. Τα συμφέροντα είναι τεράστια κι οι μεγάλες δυνάμεις,  που ελέγχουν την περιοχή, ξέρουν ότι πρέπει να επιτευχθεί σύντομα μια συμφωνία, που θα καλύπτει τα συμφέροντα και το λαβείν όλων των εμπλεκομένων, ώστε να αποφευχθούν ανεπιθύμητες παρεξηγήσεις ή και συγκρούσεις, μεταξύ «φίλων και συμμάχων».

Οι Αμερικάνοι κι οι Ευρωπαίοι θα πιέσουν έντονα και μέχρι τέλους για μια συμφωνία στο Κυπριακό. που να είναι αποδεκτή από Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία, ενώ στο γενικότερο πλαίσιο θα επιδιώξουν βελτίωση των συσχετισμών και συνθηκών υπέρ του Ισραήλ, ώστε να μπορέσει απρόσκοπτα, σε συνεργασία με τις πιο πάνω χώρες και με άλλες της περιοχής (Αίγυπτο και Λίβανο κατά κύριο λόγο), να αξιοποιήσει τα δικά του αποθέματα. 

Η συνεργασία της Ρωσίας είναι αναγκαία κι ένας συμβιβασμός φαίνεται σαν η πιο πιθανή εξέλιξη στο Συριακό πρόβλημα. Ταυτόχρονα η Ευρώπη θα ασκήσει τις δικές της πιέσεις προς τη ρωσική πλευρά, η οποία δεν θα δυσκολευθεί να συνεργαστεί, εφόσον διασφαλίζει τα συμφέροντά της μέσω των ευρύτατων εμπορικών συναλλαγών της με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Συνεπώς θα πρέπει λαός και ηγεσία σ’ αυτό τον τόπο να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι το Κυπριακό βρίσκεται σε … διαδικασία προσγείωσης. Να προσγειωθούμε κι εμείς στην πραγματικότητα και  να δούμε πώς, μέσα από την όποια διαδικασία, θα φτάσουμε σε μια δίκαιη και λειτουργική λύση στο Κυπριακό πρόβλημα, για το καλό το δικό μας και των παιδιών μας.

Ο χθεσινός καταιγισμός ανακοινώσεων των κομμάτων, σε σχέση με τη νέα διαδικασία συνομιλιών, που ξεκινά με απευθείας επαφές των διαπραγματευτών με Ελλάδα και Τουρκία,  μου προκάλεσε για μια ακόμη φορά απογοήτευση, καθώς μαρτυρεί την αδυναμία της πολιτικής μας ηγεσίας να σοβαρευτεί και να αρθεί στο ύψος των κρίσιμων περιστάσεων. Αποκαλύπτει προχειρότητα κι απουσία αναλυτικής σκέψης, έλλειψη προνοητικότητας και στοιχειώδους ικανότητας για πρόβλεψη των επόμενων κινήσεων στη σκακιέρα του Κυπριακού.

Στην προκειμένη περίπτωση θα έπρεπε να εθεωρείτο αυτονόητο ότι o Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής θα διεκδικούσε απευθείας επαφές με την Αθήνα, από τη στιγμή που διεκδικεί ο δικός μας απευθείας με την Άγκυρα. Η δικαιολογία ότι η Τουρκία είναι η κατοχική δύναμη, ενώ η Ελλάδα απλά ένα ενδιαφερόμενο μέρος, είναι μεν σωστή ως επιχείρημα, αλλά αυτού του είδους οι ελιγμοί δεν πιάνουν τόπο στη διεθνή διπλωματία, όταν οι ισχυροί έχουν φανερά κουραστεί  αφόρητα με ένα πρόβλημα που εκκρεμεί εδώ και 60 χρόνια και θεωρούν εμπαιγμό τις νομικίστικες και άλλες αιτιάσεις που εκτροχιάζουν την διαδικασία λύσης, σε μια χρονική στιγμή που τα συμφέροντά τους επιβάλλουν συμφωνία στο Κυπριακό εδώ και τώρα. 

Αντί λοιπόν τα κόμματα να επιχειρήσουν μια ρεαλιστική, πραγματιστική ανάλυση των καταστάσεων και να τοποθετηθούν επιτέλους με σοβαρότητα και ευθύνη μπροστά στα νέα δεδομένα και στις διαφαινόμενες, στους επόμενους μήνες, ραγδαίες εξελίξεις, αναλώθηκαν και πάλι στις γνωστές … «ανησυχίες», μεμψιμοιρίες, προειδοποιήσεις, «νεκαλητά»…  Απλά διότι τα κλισέ στην Κύπρο δεν αλλάζουν. Σαράντα χρόνια κατοχής κι αυτοί το χαβά τους… Τα ίδια συνθήματα, τα ίδια κουτοπόνηρα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί μεγάλη μερίδα της πολιτικής μας ηγεσίας όχι από το 1974 αλλά θα έλεγα από το 1963 μέχρι σήμερα.

Από τότε που ξεκίνησαν τα φριχτά μας λάθη, που λες και τα κάναμε σκόπιμα, για να εξυπηρετήσουμε το μεγάλο στόχο της Τουρκίας: τη διχοτόμηση της Κύπρου. Από τότε που ξεκίνησαν τα απατηλά, ουτοπικά συνθήματα της καταστροφής. Εκείνα που εξοστράκισαν το ρεαλισμό από την πολιτική μας κουλτούρα και μας οδήγησαν σε αλλεπάλληλες ήττες. Δίνοντας τα προσχήματα στην εξτρεμιστική κλίκα του Ντενκτάς να επιβάλει την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από την Κυπριακή Δημοκρατία και να ξεκινήσει το τρένο που μας οδήγησε στην τουρκική εισβολή του 1974 και την ντροπιαστική εδώ και 40 χρόνια κατοχή της μισής μας πατρίδας.

Το 1963 ήμουν αγέννητος. Σήμερα πλησιάζω τα 50. Ε λοιπόν ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Η Κύπρος χάνεται κι αυτοί χτενίζονται. Με την ίδια επαρχιώτικη επιχειρηματολογία που καμία σχέση δεν έχει με την ρεαλπολιτίκ, στη βάση της οποίας λειτουργούν οι διεθνείς σχέσεις και η διπλωματία. Μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται ότι αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι όπως πριν.

Αλλά όσοι νομίζουν ότι θα περάσει κι αυτή η πρωτοβουλία χωρίς αποτέλεσμα, πλανώνται πλάνην οικτράν.  Αν δεν επιτύχουμε ούτε αυτή τη φορά τη λύση του Κυπριακού, με μια δίκαιη και τίμια συμφωνία απελευθέρωσης από την Τουρκία και ενοποίησης της Κύπρου, πολύ απλά θα οριστικοποιηθεί η διχοτόμηση του νησιού, είτε με επίσημη είτε με ανεπίσημη (τύπου Ταϊβάν) αναγνώριση του τουρκοκυπριακού μορφώματος στο βορρά σαν ανεξάρτητη κρατική οντότητα. Μια εξέλιξη άκρως καταστροφική, για τους Έλληνες της Κύπρου, που θα δουν την μισή τους πατρίδα να χάνεται για πάντα και οριστικά, αφού θα ανήκει πια σε μια άλλη χώρα, πλήρως ελεγχόμενη από την Τουρκία. Κι αυτό βέβαια δεν θα είναι το τέλος του προβλήματος αλλά η αρχή ενός πολύ χειρότερου: της αλλαγής της δημογραφικής σύνθεσης του νησιού με την ανεξέλεγκτη κάθοδο εποίκων, που θα συνεπάγεται ουσιαστικά τουρκοποίηση της πατρίδας μας και εξαναγκασμό των παιδιών μας να ζήσουν σ’ αυτό τον τόπο σαν μειοψηφία.