Αρχείο ετικέτας Τουρκία

Ποιο από τα 3 είναι το πιο πιθανό;

ANAN OXIΑς υποθέσουμε ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης ξαφνικά δέχεται τη συμβουλή των Νικόλα, Λιλλήκα και άλλων και παρατά τις συνομιλίες… Οι Τουρκοκύπριοι είναι βέβαιο ότι θα καταγγείλουν την Ελληνοκυπριακή πλευρά ότι ΔΕΝ θέλει λύση, εφόσον αρνείται ακόμα και να συνομιλήσει και ζητούν από τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος, διότι (έτσι θα πουν) «δεν αντέχουν άλλο να τιμωρούνται με απομόνωση, ενώ οι ΕΚ να επιβραβεύονται για την άρνησή τους»…

Μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα γίνει μετά; Δίνω ένα τριπλό «multible choise»:

1. Αμερικάνοι, Ευρωπαίοι, Ρώσοι, ΟΗΕ κτλ μας συγχαίρουν για την θαρραλέα απόφασή μας – που μας «ανάδοξεν» – και λένε στους ΤΚ  «εσείς να κάτσετε στα βραστά σας μέχρι να αποφασίσουν οι Ελληνοκύπριοι ότι θέλουν λύση». Μάλιστα μας ενθαρρύνουν και μας υποστηρίζουν να εκμεταλλευτούμε τους υδρογονάνθρακές μας, χωρίς να δώσουμε ούτε ένα λίτρο στους ΤΚ.

2. Αμερικάνοι, Ευρωπαίοι, Ρώσοι κτλ μας συγχαίρουν για την θαρραλέα απόφασή μας, ζητούν άμεση αποχώρηση της Τουρκίας από την Κύπρο και επειδή η Τουρκία αρνείται να συμμορφωθεί και συστήνεται μια διεθνής στρατιωτική δύναμη, που έρχεται να διώξει την Τουρκία από την Κύπρο, με στρατιωτική επιχείρηση. Μετά τον πόλεμο οι ΤΚ υποχρεώνονται να επιστρέψουν στην Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά χωρίς τα προνόμια που είχαν. Ούτε αντιπρόεδρο, ούτε βέτο, ούτε αριθμό υπουργών και βουλευτών ούτε τίποτε. Διότι εμείς δεν θέλουμε να έχουν βέτο και η Τουρκία να είναι εγγυήτρια δύναμη.

3. Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι νευριάζουν που τα παρατήσαμε ξαφνικά με τέτοια αρνητικότητα, και προχωρούν στην επόμενη αναβάθμιση του ψευδοκράτους (μετά το απευθείας εμπόριο με την ΕΕ και την αναγνώριση της επιτροπής αποζημιώσεων). Λογικά η επόμενη αναβάθμιση θα είναι το ελεύθερο εμπόριο του ψευδοκράτους, με παράλληλη αναγνώριση των λιμανιών και του αεροδρομίου της Τύμπου. Το ψευδοκράτος ανταγωνίζεται πλέον την Κυπριακή Δημοκρατία, σαν μια άλλη χώρα πάνω στην κατεχόμενη γη μας και εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι συνεχίζουν να μετοικούν ώσπου να γίνουν διπλάσιοι από εμάς. Η ανόρυξη των υδρογονανθράκων παγώνει τιμωρητικά και υποχρεωνόμαστε να συμφωνήσουμε το μερίδιο των ΤΚ πριν προχωρήσουμε σε εκμετάλλευση. Ισραηλινές εταιρείες περνούν αέριο από τα κατεχόμενα προς την Τουρκία, που χρειάζεται για τις δικές της ανάγκες αρκετό φυσικό αέριο για τις επόμενες δεκαετίες κι αυτό προσδίδει στο ψευδοκράτος στρατηγική σημασία για το Ισραήλ και τους Αμερικάνους…

Εσείς θα κρίνετε ποιο από τα πιο πάνω είναι το πιο πιθανό σενάριο. Οπότε κατ’ επέκταση θα κρίνετε και τι θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε, αν ο πρόεδρος δεχτεί τις απαιτήσεις Νικόλα, Λιλλήκα κλπ.

Νικητές ή νικημένοι;

ÊÕÐÑÏÓ - ÅÐÉÓÊÅØÇ ÔÏÕ ÊÕÐÑÉÏÕ ÐÑÏÅÄÑÏÕ ÄÇÌÇÔÑÇ ×ÑÉÓÔÏÖÉÁ ÓÔÇÍ ÐËÁÔÖÏÑÌÁ "ÏÌÇÑÏÓ" (EUROKINISSI // ÃÑÁÖÅÉÏ ÔÕÐÏÕ ÊÁÉ ÐËÇÑÏÖÏÑÉÙÍ ÊÕÐÑÏÕ / ×ÑÉÓÔÏÓ ÁÂÑÁÁÌÉÄÇÓ)Για τις μεγάλες δυνάμεις η λύση του Κυπριακού είναι επείγουσα προτεραιότητα, προκειμένου να υλοποιηθούν οι υψίστης γεωπολιτικής σημασίας διεθνείς ενεργειακοί σχεδιασμοί σε σχέση με την περιοχή μας. Η λύση που επιθυμούν οι ΗΠΑ δεν είναι ένα «όπως όπως κλείσιμο» όπως ισχυρίζονται κάποιοι αφελείς. Θα επιδιώξουν μια επωφελή για όλες τις πλευρές (win-win) συμφωνία, με διασφαλισμένα τα λειτουργικά της χαρακτηριστικά, ώστε να μην προκληθεί νέα ανάφλεξη που θα τινάξει στον αέρα συμφέροντα δισεκατομμυρίων.

Σ’ αυτή τη διαδικασία έχουμε δύο επιλογές: είτε να συνεργαστούμε έξυπνα. διορατικά και σαφώς διεκδικητικά, με στόχο να κερδίσουμε το μάξιμουμ στο Κυπριακό από την ευνοϊκότατη για εμάς συγκυρία, είτε να μείνουμε απέξω και να χάσουμε για πάντα, όχι μόνο τη μισή Κύπρο αλλά και κάθε πιθανότητα να βγούμε γρήγορα από τη δίνη της οικονομικής κρίσης. Διότι δεν έχω καμία αμφιβολία ότι, αν θέσουμε σε κίνδυνο τα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων, από μια ανεξήγητη (γι’ αυτούς) ξεροκεφαλιά μας, οι συνέπειες θα έχουν για εμάς βαρύτατο κόστος.

H Noble ανακοίνωσε ποσότητα φυσικού αερίου στο οικόπεδο 12 μικρότερη από τη μίνιμουμ που χρειαζόμαστε, για να φτιάξουμε το χερσαίο μας τερματικό. Την ίδια ώρα και για πολύ καιρό τώρα, το Ισραήλ παρουσιάζεται απρόθυμο να προσθέσει δικό του φυσικό αέριο, ώστε επιτέλους να συμφέρει η κατασκευή του. Είναι προφανές λοιπόν ότι οι όποιες εξελίξεις στο κρίσιμο αυτό θέμα αναβάλλονται  -για ευνόητους λόγους- μέχρι να λυθεί το Κυπριακό.

Τονίζω ότι η πλευρά μας βρίσκεται, ίσως για πρώτη φορά, μπροστά σε μια τόσο ευνοϊκή συγκυρία, για να επιτύχει την καλύτερη δυνατή λύση. Η Τουρκία, μετά την παταγώδη αποτυχία της εξωτερικής της πολιτικής να το παίξει «αφεντικό» στις ταραγμένες αραβικές χώρες, προσπαθεί τώρα να συνέλθει από τα ηχηρά χαστούκια που εισέπραξε από το αόρατο χέρι των ΗΠΑ, που υποκίνησαν την τελευταία κρίση στη χώρα. Στην παρούσα συγκυρία η Κύπρος κατέχει μια ευνοϊκή θέση στους σχεδιασμούς των Αμερικανών και των Ισραηλινών, ενώ αντίθετα η Τουρκία κάθεται στο σκαμνί του κακού μαθητή. Θα ήταν τεράστια πολιτική ανοησία να βρεθούμε εμείς σ’ αυτή τη θέση αντί της Τουρκίας.

Δεν επιχειρώ να κινδυνολογήσω, αλλά οφείλω να κάνω μια εκτίμηση: Αν η διαδικασία των συνομιλιών εκτροχιαστεί εξ αιτίας της δικής μας πλευράς, το πιο πιθανό σενάριο που θα προκύψει είναι η διχοτόμηση, με αναβάθμιση (με ή χωρίς αναγνώριση) του ψευδοκράτους, και η μεταφορά Ισραηλινού φυσικού αερίου στην Τουρκία μέσω των κατεχομένων. Στην περίπτωση αυτή, τα κυπριακά κοιτάσματα θα παραμείνουν αναξιοποίητα, με την πρόφαση ότι δεν επείγει η ανόρυξή τους και η Κυπριακή Δημοκρατία θα εξαναγκαστεί σε μεταγενέστερο στάδιο να προσυπογράψει τη διχοτόμηση, προκειμένου να ανορυχθούν οι υδρογονάνθρακες.

Το πιο πάνω σενάριο είναι σαφώς πολύ πιο ρεαλιστικό από τις νοσηρές θεωρίες συνομωσίας που διασπείρονται στο λαό, για να του δημιουργήσουν φοβία έναντι της λύσης. Διότι αποτελεί τη συνέχεια των όσων έχουμε δει μέχρι σήμερα να συμβαίνουν και όσοι έχουν την ικανότητα να το εικονοποιήσουν στο μυαλό τους, θα δουν μπροστά τους να ξετυλίγεται ένας εφιάλτης, με τον λαό αυτό να παραμένει στη μιζέρια της οικονομικής κρίσης για πολλά χρόνια ακόμη, με την κατεχόμενη Κύπρο οριστικά χαμένη και με ένα ψευδοκράτος δίπλα μας πολύ πιο ανεπτυγμένο σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή εδώ και αρκετούς μήνες έχουν άρωμα υδρογονανθράκων. Τα κοιτάσματα που βρέθηκαν στη λεκάνη της Λεβαντίνης και στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας διέγειραν το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες έσπευσαν πρώτα να καθορίσουν τις ζώνες επιρροής τους και στη συνέχεια να προωθήσουν μετ’ επιτάσεως τη διευθέτηση των διενέξεων.  

Είδαμε ξαφνικά τη Δύση να υποχωρεί από την συριακή κρίση και τη Ρωσία να αναλαμβάνει πλέον πρωτοβουλίες τερματισμού του πολέμου, ενώ και πάλι με παρέμβαση της Ρωσίας επιτεύχθηκε η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, που επέτρεψε στη χώρα αυτή να βελτιώσει στη συνέχεια θεαματικά τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και τη Δύση γενικότερα.

Το Ισραήλ άρχισε ήδη να πουλά αέριο στους (αντίπαλούς του) Παλαιστίνιους, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνει τις σχέσεις του με την Τουρκία και οι πληροφορίες που ψιθυρίζονται φέρουν τον εμπορικό μας εταίρο να ετοιμάζεται για πώληση αερίου στη χώρα αυτή ή μεταφορά του με αγωγό μέσω αυτής. Θα πρέπει συνεπώς να θεωρούμε δεδομένο ότι οι σχεδιασμοί των δυτικών περιλαμβάνουν και την Τουρκία και θα προχωρήσουν είτε με είτε χωρίς τη δική μας συναίνεση.

Είναι λοιπόν η ώρα των ώριμων και συνετών αποφάσεων, στην πορεία της διαπραγμάτευσης για μια λύση δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη, που θα αποβεί προς το συμφέρον όχι μόνο του συνόλου του κυπριακού λαού αλλά και της περιοχής ολόκληρης.

Η απενοχοποίηση της διχοτόμησης…

DIXOTOMISI LOGO BLAKEIAS«Η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, μέσω της λύσης του Κυπριακού». Με αυτή την απλοϊκή και ιστορικά ατεκμηρίωτη θέση κάποιοι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί και αναλυτές απενοχοποιούν την διχοτόμηση κι ενοχοποιούν τις προσπάθειες για λύση. Επικαλούνται μάλιστα και το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου (εν ενεργεία ΥΠΕΞ της Τουρκίας) καθώς και άλλα συγγράμματα, δίνοντας περισσότερη έμφαση στο τι γράφει ένας πολιτικός (που μπορεί να εξυπηρετεί δικές του προσωπικές σκοπιμότητες) παρά στο τι τεκμηριώνεται από τα ίδια τα γεγονότα.

Αν η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά έλεγχο «ολόκληρης της Κύπρου μέσω της λύσης του Κυπριακού»:

  • Δεν θα αποχωρούσαν οι ΤΚ από την Κυπριακή Δημοκρατία το 1964, διότι το Σύνταγμά μας ως έχει παρέχει στην Τουρκία τη δυνατότητα να ελέγχει τη λειτουργία του κυπριακού κράτους.
  • Δεν θα προχωρούσε στο γεωγραφικό διαχωρισμό, πρώτα το 1963 όταν οι ΤΚ κλείστηκαν στους θύλακες τους και έπειτα το 1974 με τις μαζικές ανταλλαγές πληθυσμών.

Πολύ πιο εύκολα θα έλεγχε η Τουρκία την Κύπρο σαν ενιαίο κράτος, χωρίς γεωγραφικό διαχωρισμό των 2 κοινοτήτων κι αν την εξυπηρετούσε η λύση δεν θα μιλούσαμε σήμερα για τουρκική αδιαλλαξία που παρεμποδίζει τη λύση του Κυπριακού.

Η Τουρκία ήθελε και εξακολουθεί να προτιμά τη διχοτόμηση, ως την καλύτερη γι’ αυτήν λύση και με την πάροδο 40 ετών την έχει σχεδόν επιτύχει, δυστυχώς με τη βοήθεια της δικής μας πλευράς.

Όσα συνέβησαν στο Κυπριακό από το 1963 μέχρι σήμερα, τεκμηριώνουν επαρκώς την άποψη ότι η διχοτόμηση δεν ήταν μόνο επιλογή της Τουρκίας αλλά και μεγάλης μερίδας του ελληνοκυπριακού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου. Στο μυαλό όσων την υποστηρίζουν φαντάζει σαν μια «καθαρή λύση»: γεωγραφικό και πολιτικό διαζύγιο με τους Τουρκοκύπριους και η Τουρκία να μην έχει τρόπο παρέμβασης στα εσωτερικά του δικού μας κράτους.

Πρόκειται βέβαια για μια αφελέστατη αντίληψη. Από τη στιγμή που η Τουρκία θα κάνει δικό της το βόρειο τμήμα της Κύπρου, ο κυπριακός Ελληνισμός θα υποστεί τη χειρότερη ήττα της ιστορίας του σ’ αυτό το νησί. Όχι μόνο θα χάσει για πάντα τη μισή Κύπρο αλλά θα τεθεί πραγματικά υπό ομηρία και στο υπόλοιπο μισό, καθώς θα παραμείνει κάτω από την απειλή του τουρκικού στρατού, την ίδια ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι έποικοι θα μεταφέρονται στην Κύπρο, για να την μετατρέψουν σε νησί με τουρκική πλειοψηφία.

Αυτό τον εφιάλτη θεωρούν κάποιοι δικοί μας σαν τη καλύτερη λύση για όλους. Πλην όμως δεν μπορούσαν και δεν μπορούν ακόμη ούτε και σήμερα να το πουν ξεκάθαρα στο λαό. Πώς να πεις στον Κερυνιώτη ότι η Κερύνεια πρέπει να δοθεί στην Τουρκία, για να μας αφήσει ήσυχους στο νότο; Πώς να πεις το αντίστοιχο στον Μορφίτη, στον Γιαλουσίτη και πάει λέγοντας;

Γι’ αυτό το λόγο εφαρμόζουν την πολιτική της διχοτόμησης χωρίς την υπογραφή μας. Από το 1963 μέχρι το 1974 στήριζαν πράξεις που θα προκαλούσαν την Τουρκία να δημιουργήσει στην Κύπρο διχοτομικά δεδομένα διά της βίας, ώστε να μπορούν την ίδια στιγμή που εξυπηρετείται ο στόχος της διχοτόμησης, να καταγγέλλουν την Τουρκία ότι εκείνη ευθύνεται, αποσείοντας ταυτόχρονα από πάνω τους κάθε ευθύνη.

Το πραξικόπημα του 1974 υπήρξε η κορύφωση της ανόητης αυτής πολιτικής, διότι το πραξικόπημα δεν έγινε για την Ένωση με την Ελλάδα, όπως είπαν στους ενωτικούς πατριώτες. Έγινε για να δοθεί η αφορμή στην Τουρκία να κάνει εισβολή στην Κύπρο και να καταλάβει την επαρχία Κερύνειας, με στόχο τη διχοτόμηση.

Είχε προηγηθεί το 1967 η επίθεση της Εθνικής Φρουράς στην Κοφίνου, η οποία οδήγησε στην αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας, ούτως ώστε σε περίπτωση τουρκικής εισβολής να μην υπάρχει επαρκής άμυνα και να μην εξελιχθεί ουσιαστικά η εισβολή σε πόλεμο Ελλάδας – Τουρκίας στην Κύπρο.

Ακόμα πιο πριν, το 1963, ο Μακάριος αποφάσισε μονομερώς να αλλάξει το Σύνταγμα, που ο ίδιος υπέγραψε στις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, δίδοντας αφορμή στην τουρκική πλευρά να κάνει την ανταρσία που οδήγησε στην πρώτη διχοτόμηση και στην «πράσινη γραμμή», την οποία ο Μακάριος έσπευσε να υπογράψει … για να επιτευχθεί η κατάπαυση του πυρός…  Πάντα η πλευρά μας έδιδε την αφορμή, που η Τουρκία περίμενε πλήρως προετοιμασμένη για τη διχοτόμηση, ώστε μετά να λέμε πως ότι έγινε έγινε χωρίς τη θέλησή μας…

Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η τακτική διαφοροποιήθηκε κάπως. Μετατράπηκε σε «μακροχρόνιο αντικατοχικό αγώνα» και «δεν ξεχνώ». Κι ενώ οι θεωρητικοί αυτής της πολιτικής λένεμεταξύ τους «τζείνοι ποτζεί, εμείς ποδά τζι ένας τοίχος ψηλός μες στην μέσην που να μεν περνούν ούτε τα πουλιά» στους δημόσιους λόγους τους είναι οι πιο μεγάλοι πατριώτες: «Οι Έλληνες της Κύπρου λένε ΟΧΙ σε ξενόφερτες φιλοτουρκικές λύσεις!». Την ίδια στιγμή καταδικάζουν a priori σαν «ατιμωτική» και «φιλοτουρκική» κάθε πρωτοβουλία που ξεκινά στο Κυπριακό και αρχίζουν να την πυροβολούν από μακριά, με στόχο να την εξουδετερώσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα. Με στόχο φυσικά η διχοτόμηση (χωρίς την υπογραφή μας) να έρθει με την πάροδο του χρόνου, ήσυχα και απλά.

Ήδη μέχρι στιγμής έχει προχωρήσει αρκετά το θέμα. Ιδιαίτερα μετά την απόφαση της Ε.Ε. για απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα και την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για αναγνώριση της τουρκικής Επιτροπής Αποζημιώσεων, ο δρόμος για έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους και νομιμοποίηση της διχοτόμησης έχει ανοίξει για τα καλά.

Η πολιτική μπαμπεσιά δεν έγκειται στο ότι αυτοί θέλουν τη διχοτόμηση. Είναι δικαίωμα τους να την πιστεύουν και να την προωθούν. Η μπαμπεσιά έγκειται στο ότι δεν το λένε ξεκάθαρα στους πολίτες. Αντίθετα,  καπηλεύονται τα ιερά και τα όσια αυτού του λαού και διεγείρουν τα γνήσια πατριωτικά του αισθήματα με συνθήματα ακριβώς αντίθετα από αυτό που έχουν στο μυαλό τους και που αποτελεί ουσιαστικά την πιο ατιμωτική για εμάς λύση στην οποία θα μπορούσε να καταλήξει το Κυπριακό.  Μάλιστα, ενώ παραμυθιάζουν το λαό με συνθήματα που δεν τα πιστεύουν, έχουν το θράσος να κατηγορούν εκείνους που θέλουν τη λύση περίπου ως … προδότες!

Με τον ίδιο τρόπο θα τους κατηγορούν και σε λίγα χρόνια όταν η διχοτόμηση θα οριστικοποιηθεί. Θα λένε ότι «χάσαμε τον καιρό μας να συνομιλούμε»… Χωρίς να λένε φυσικά πώς αλλιώς θα λύναμε το πρόβλημα, αν δεν συνομιλούσαμε. Σημασία θα έχει τότε να πείσουν τον κόσμο ότι η διχοτόμηση προήλθε από την … «πολιτική του καλού παιδιού» κι όχι από την άγονη δική τους πολιτική της διχοτόμησης.  Και φυσικά δεν θα μπουν στον κόπο να εξηγήσουν γιατί έγινε τελικά η διχοτόμηση αφού ούτε εμείς τη θέλαμε αλλά (σύμφωνα με αυτούς) ούτε και η Τουρκία!