Αρχείο ετικέτας Τουρκία

Ας αρχίσουμε να σκεπτώμεθα ότι η διχοτόμησις δεν είναι κακή…

«Ας αρχίσωμεν να σκεπτώμεθα ότι η μη λύσις δεν είναι κακό, διότι είναι προτιμότερη η μη λύσις από μία κακήν λύσιν» επανάλαβε χθες,  για δεύτερη φορά μέσα σε 24 ώρες, ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’, μιλώνας μάλιστα μπροστά στους προέδρους της Κύπρου και της Ελλάδας. 

Ας αρχίσωμεν λοιπόν να σκεπτώμεθα…

Να χαρίσουμε στην Τουρκία την Κερύνεια, τη Λάπηθο, την Αμμόχωστο, τη Μόρφου, τη Γιαλούσα, την Ακανθού, τον Απόστολο Ανδρέα κι όλη την Καρπασία, τη Λύση (ναι, το χωριό σου Γρηγόρη Αυξεντίου, σόρι), το Δίκωμο (ναι, τον τόπο όπου είναι το κρησφύγετό σου Κυριάκο Μάτση, σόρι), τη Λάπηθο του Πράξανδρου, τη Σαλαμίνα του Τεύκρου, όλη την κατεχόμενη μας πατρίδα, που για δύομισι χιλιάδες χρόνια οι Έλληνες πρόγονοί μας πότιζαν με τον ιδρώτα και το αίμα τους και σόρι ήρωες που δώσατε τη ζωή σας για την ελευθερία ολόκληρου του νησιού μας και όχι του μισού. 

Να αφήσουμε 40 χιλιάδες πάνοπλους Τούρκους στρατιώτες να σημαδεύουν εμάς και τα παιδιά μας, για όλα τα χρόνια που θα ‘ρθουν, λίγα μέτρα πίσω από το οδόφραγμα της οδού Λήδρας. 

Να επιτρέψουμε στην Τουρκία να εποικίζει ανεξέλεγκτα την πατρίδα μας, αλλάζοντας την ταυτότητα και το δημογραφικό της χάρτη από κατά βάση ελληνικό σε κατά βάση τουρκικό, απορροφώντας πλήρως τους Τουρκοκύπριους και μετατρέποντας σε μειοψηφία τους Ελληνοκύπριους…

Να επιτρέψουμε στο ψευδοκράτος να αναγνωριστεί σαν ανεξάρτητη χώρα ή έστω να αναβαθμιστεί σε οικονονική οντότητα αναγνωρισμένη από την διεθνή κοινότητα, ώστε να μπορεί πλέον ελεύθερα να μας ανταγωνίζεται με φθηνότερες τιμές σε όλους τους τομείς της οικονομίας, με τη στήριξη και τις επενδύσεις της τεράστιας τουρκικής αγοράς, μετατρέποντάς εμάς από αφέντες στον τόπο μας σε τσιράκια… 

Ότι δεν είναι κακό που χάσαμε το μέτρο, την αξιοπρέπεια, την τσίπα μας. Δεν είναι κακό να μας λέει αυτές τις ανήκουστες κουβέντες, χωρίς ίχνος ντροπής, ο αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και Πάσης Κύπρου και κάποιοι από κάτω να χειροκτοτούν τον «πατριωτικό» του λόγο.

Θα μου πείτε: «μα ο αρχιεπίσκοπος είπε ότι προτιμά τη μη λύση από μια κακή λύση». Όχι, λυπάμαι! Η αλήθεια είναι άλλη: Ο αρχιεπίσκοπος και όσοι άλλοι κουβαλάνε την ίδια με αυτόν νοοτροπία, στην πραγματικότητα θεωρούν καλή λύση μόνο ένα καθαρά ελληνικό κράτος στην Κύπρο και τίποτα λιγότερο. Ό,τι και να λένε κατ’ επίφασιν, το συμπέρασμα της εν γένει πολιτικής τους εκεί κατατείνει. Αλλά ένα καθαρά ελληνικό κράτος μόνο με διχοτόμηση της Κύπρου μπορεί να υπάρξει κι αυτό το γνωρίζουν και οι ίδιοι. Ελληνικό κράτος στη μισή Κύπρο. Η άλλη μισή αναγκαστικά θα αφεθεί στην Τουρκία. 

Το 1968 ο Μακάριος δήλωνε: «από μίαν κακήν λύσιν, προτιμώ την σημερινήν κατάστασιν» (Σημ.: την προσωρινή κατάσταση λειτουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς τους Τουρκοκύπριους, με βάση το «δίκαιο της ανάγκης»). Βλέπετε λοιπόν ότι ο όρος «κακή λύση» δεν είναι σημερινός. Χρονολογείται. Ο Μακάριος πολιτευόταν με την αυταπάτη ότι μπορούσε να καταστρατηγεί εσαεί τις συμφωνίες για την ανεξαρτησία της Κύπρου και την σύσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφαιρώντας όλες τις εξουσίες που ο ίδιος, με την υπογραφή του, έδωσε στους Τουρκοκύπριους. Αλλά το 1964, μετά την τουρκοκυπριακή ανταρσία, ο ΟΗΕ αναγνώρισε την (χωρίς τους Τουρκοκύπριους) κυβέρνηση Μακαρίου ως τη νόμιμη κυβέρνηση της Κύπρου,  ουσιαστικά με τον όρο να φέρει κοντά τις δύο κοινότητες για λύση του Κυπριακού το συντομότερο δυνατόν (τότε, πριν από 53 χρόνια). Ο Μακάριος αγνόησε αυτή τη σύσταση και πίστεψε ότι μπορούσε είτε να μονιμοποιήσει το προσωρινό στάτους της Κυπριακής Δημοκρατίας καθιστώντας την ελληνικό κράτος, είτε ακόμη και σε κατοπινό στάδιο να προχωρήσει στην Ένωση. Σ’ αυτό το στόχο είχε μάλιστα και την πλήρη στήριξη ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, καθώς η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας (χωρίς τους Τουρκοκύπριους), διακήρυξε ομόφωνα το 1965 ότι σκοπός μας είναι η Ένωσις της Κύπρου μετά της Ελλάδος. Διακήρυξε με άλλα λόγια ότι σκοπός μας ήταν η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Για τον Μακάριο, η επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία ήταν «κακή λύσις» και συνέχισε να είναι κακή, ακόμη και όταν τον Νοέμβριο του 1973, οι διαπραγματευτές Γλαύκος Κληρίδης και Ραούφ Ντενκτάς, συμφώνησαν ότι οι Τουρκοκύπριοι θα επέστρεφαν στην Κυπριακή Δημοκρατία, αποδεχόμενοι τα 12 από τα 13 σημεία που ήθελε να αλλάξει ο Μακάριος στο Σύνταγμα. Προφανώς κι αυτή η συμφωνία ήταν για τον Μακάριο μια «κακή λύσις», γιαυτό και την επόμενη μέρα, μιλώντας στην Γιαλούσα, διακήρυξε ότι ο εθνικός μας στόχος παραμένει η Ένωσις της Κύπρου με μετά της Ελλάδος.

Η πλάνη του Μακαρίου και όλων όσοι ασπάζονταν τις ίδιες απόψεις, ότι το προσωρινό στάτους κβο ήταν καλύτερο από μία «κακήν λύσιν», συνετρίβη άδοξα μόλις 8 μήνες αργότερα, όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, έπειτα από το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας και της ΕΟΚΑ Β’. Δυστυχώς όμως τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα. Κάποιοι συνεχίζουν ακόμη να θεωρούν ότι η προσωρινή κατάσταση αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας, με το μισό της Σύνταγμα ανενεργό για 53 τόσα χρόνια, είναι μια χαρά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα κι » ας αρχίσωμεν να σκεπτώμεθα ότι η μη λύσις δεν είναι κακό». Δεν έχω καμία αμφιβολία πως, αν αυτή η αποκοτιά επικρατήσει, η διχοτόμηση θα επισημοποιηθεί και σε μερικά χρόνια δεν θα κλαίμε μόνο τη μισή Κύπρο αλλά και πολύ περισσότερα που θα έχουμε χάσει οριστικά και αμετάκλητα.

Η κριτική μου για την πολιτική που υποστηρίζουν σήμερα ο αρχιεπίσκοπος και οι του «ενδιάμεσου χώρου» ή για την πολιτική που ακολούθησε παλαιότερα ο Μακάριος, ουδόλως αφαιρεί ή απαλύνει τις ευθύνες της Τουρκίας και του τουρκοκυπριακού ντενκτασικού κατεστημένου για την δημιουργία του Κυπριακού ζητήματος και τη μη επίλησή του μέχρι σήμερα. Αντίθετα, έχω γράψει πολλές φορές ότι πρωτίστως η Τουρκία ήθελε και εξακολουθεί να θέλει τη διχοτόμηση της Κύπρου, ώστε να δημιουργήσει πάνω στο έδαφος αυτού του νησιού ένα δεύτερο κράτος, ισχυρότερο από την Κυπριακή Δημοκρατία σε βάθος χρόνου. Καραδοκούσε και περίμενε να της δώσουμε τις αφορμές και τα προσχήματα. Της τα δώσαμε.

Σήμερα, 43 χρόνια μετά την εισβολή, εκείνοι που διακήρυξαν ή στήριξαν την πολιτική απάτη του λεγόμενου «μακροχρόνιου αγώνα» λένε στο λαό, άλλοι ευθέως και άλλοι με τρόπο, ότι η μη λύση, δηλαδή η διχοτόμηση, «μπορεί να μην είναι κακό»…

Όταν ένας διχοτομικός μιλά στο μνημόσυνο του Τάσσου

Γιατί άραγε ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Κωστής Ευσταθίου και άλλοι …ανένδοτοι χειροκροτούν και προωθούν τις απόψεις εισηγητών της διχοτόμησης; 

Ένας από τους πλέον επιφανείς εισηγητές της Διχοτόμησης, ο πανεπιστημιακός Άγγελος Συρίγος, ήταν ο ομιλητής στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου, την περασμένη Κυριακή στην Κάτω Δευτερά. Δεν ξέρω ποιος τον κάλεσε εκεί, αλλά ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ και γιος του αείμνηστου πρώην προέδρου, Νικόλας Παπαδόπουλος, προφανώς ικανοποιημένος από την εμπνευσμένη εκείνη ομιλία, ένιωσε την ανάγκη να τη μοιραστεί στα κοινωνικά δίκτυα. Μάλιστα έσπευσε να υπερασπιστεί τον διχοτομικό καθηγητή, όταν ξεσηκώθηκε σάλος από την κυνική του δήλωσή πως «αν η Τουρκία προσαρτήσει τα κατεχόμενα, θα μπορέσουμε κι εμείς να δούμε την πραγματικότητα κατάματα». 

Όμως ο κ. Παπαδόπουλος, για μια ακόμη φορά διαστρέβλωσε την αλήθεια. Διότι οι απόψεις του κ. Συρίγου είναι γνωστές και είναι στην πραγματικότητα χειρότερες από τα όσα αρκέστηκε να πει στο Μνημόσυνο. Ο Άγγελος Συρίγος έχει εδώ και χρόνια ταχθεί υπέρ της λύσης δύο κρατών στην Κύπρο. Ενδεικτική είναι η εκτενής συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2014, στην οποία ανέλυσε λεπτομερώς το γιατί, κατά τη γνώμη του, θα πρέπει να παραχωρήσουμε την κατεχόμενή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε να μην έχουμε τους Τούρκους μέσα στα πόδια μας. Αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την επιχειρηματολογία του κ. Συρίγου πατώντας ΕΔΩ

Η ανάλυση του κ. Συρίγου εδράζεται στη γνωστή αναμασημένη από πολλούς διχοτομικούς θεωρία ότι δεν μπορούμε να φτιάξουμε κοινό κράτος με τους Τουρκοκύπριους, διότι η Τουρκία δεν είναι για να την εμπιστευόμαστε. Κι αφού δεν είναι για να την εμπιστευόμαστε, καλύτερα θα ήταν (σύμφωνα με τη λογική του κ. Συρίγου και των άλλων) να της δώσουμε τη μισή μας πατρίδα αμαχητί, να της δώσουμε δηλαδή «Γην και Ύδωρ», για να μας αφήσει ήσυχους στην άλλη μισή.

Ανήμερα της επετείου του απελευθερωτικού μας αγώνα ο κ. Συρίγος δεν ντράπηκε να μας πει ότι δεν θα χαλάσει δα κι ο κόσμος αν η Τουρκία προσαρτήσει την κατεχόμενη μας πατρίδα. Ίσως διαφεύγει του αξιότιμου καθηγητού η λεπτομέρεια ότι το κράτος που εισηγείται να παραχωρήσουμε στην Τουρκία, δεν θα υπερίπταται βέβαια στην στρατόσφαιρα αλλά θα βρίσκεται πάνω στην Λύση του Αυξεντίου, πάνω στο κρυσφήγετο του Μάτση στο Δίκωμο, πάνω στην Κερύνεια μας, στην Αμμόχωστό μας, στην Μόρφου μας, στην Καρπασία μας, στην Μεσαρκά μας. Δεν ντράπηκε αυτός ο κύριος να πει κατάμουτρα στους εκτοπισμένους μας που περιμένουν 43 χρόνια να πάρουν πίσω τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αλλά και σε όλους εμάς που αγαπούμε τον τόπο μας και  νιώθουμε τεράστια ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας αλλά και στην υπερχιλιετή ιστορία μας, ότι πρέπει να τα δώσουμε την μισή μας πατρίδα στην Τουρκία για να μας αφήσει ήσυχους. 

Η θεωρία αυτή αποτελεί την επιτομή της υποταγής. Είναι θεμελιωμένη στο φόβο και την ηττοπάθεια. Ότι με τη λύση του Κυπριακού θα είμαστε χαμένοι από χέρι κι η Τουρκία θα κάνει ό,τι θέλει. Υπό το κράτος αυτού του φόβου, μηδενίζει την προοπτική και την ελπίδα μιας λύσης που θα ενώσει ξανά την Κύπρο σε μία χώρα, στην οποία η σύνθεση πληθυσμού διασφαλισμένα θα είναι 80% Ελληνοκύπριοι και 20% Τουρκοκύπριοι. Μιας λύσης που θα επιτρέπει σε όλους τους κατοίκους αυτού του νησιού να διακινούνται, να ζουν, να εργάζονται και να αποκτούν περιουσία σε οποιοδήποτε σημείο του νησιού. Που θα επιτρέψει στη συντριπτική πλειοψηφία των εκτοπισμένων να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους και στους υπόλοιπους να αποζημιωθούν. Όχι όλα αυτά είναι λίγα, είναι ανεπαρκή, δεν θα δουλέψουν, καλύτερα είναι να τα δώσουμε όλα της Τουρκίας να τελειώνουμε. 

Την ίδια στιγμή όμως δεν ανησυχεί καθόλου ότι θα έχουμε σύνορα με την Τουρκία στην οδό Λήδρας, στον Άη Δεμέτη, στην Δερύνεια, στον Αστρομερίτη. Ότι στην κατεχόμενη γη μας η Τουρκία θα κάνει ανεγέλεγκτα ότι θέλει. Ότι, θα έχει ένα στρατό από 42 χιλιάδες πάνοπλους στρατιώτες δίπλα μας. Ότι θα μπορεί ανεξέλεγκτα να κουβαλήσει πολύ περισσότερους έποικους από εμάς. Ότι στο αναγνωρισμένο (κι από εμάς τους ίδιους, όπως εισηγείται ο Συρίγος) τουρκικό κυπριακό κράτος, θα μπορεί η Τουρκία να ρίξει επενδύσεις δισεκατομμυρίων, προκειμένου να πλήξει τη δική μας οικονομία. Δεν τον απασχολεί ότι, με την ένταξή του τουρκικού αυτού κράτους στην Ε.Ε. (όπως ο ίδιος ο κ. Συρίγος υποστηρίζει), θα έχουν δικαίωμα διακίνησης και εγκατάστασης και στη δική μας (νότια) χώρα οι εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι που ανεξέλεγκτα θα πολιτογραφούνται στην ανεξάρτητη τουρκική χώρα. Τα ολοφάνερα, που συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας τόσα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, δεν τα βλέπουν και βλέπουν μόνο τους χάρτινους δράκους της φαντασίας και της ηττοπάθειάς τους. 

Όμως το θέμα δεν είναι με τον Συρίγο. Στο κάτω κάτω ποιος είναι αυτός και τι ρόλο μπορεί να παίξει στο Κυπριακό; Τίποτα! Το θέμα είναι με τους πολιτικούς μας ταγούς, που προμοτάρουν τους Συρίγους και τις ιδέες τους. Διότι όχι, δεν προμοτάρει μόνο ο Νικόλας Παπαδόπουλος τις διχοτομικές εισηγήσεις. Γενικώς οι πολιτικοί και τα κόμματα της γνωστής «ανένδοτης» γραμμής διατηρούν στενή φιλία με τους γνωστούς ακαδημαϊκούς της διχοτόμησης.  Πρόκειται για σχολή σκέψης, την οποία αναλύουν, εκτός από τον Συρίγο κι άλλοι πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι, περήφανοι συνεχιστές της «επικαιροποιημένης» πλέον πολιτικής της διχοτόμησης, που προϋπήρχε του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Πριν από τρία χρόνια, ο αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, ένιωσε την ανάγκη να αναρτήσει στο Facebook τις ίδιες ακριβώς διχοτομικές απόψεις, του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη. Διαβάστε περισσότερα για εκείνη την ανάρτηση ΕΔΩ

Όσοι σε τούτο τον τόπο διαθέτουν κρίση, ας βάλουν το νου τους να δουλέψει και να δώσει την απάντηση σ’ αυτό το κρίσιμο για το μέλλον μας ερώτημα. Αυτοί που απορρίπτουν τα πάντα σε σχέση με τη λύση κι έχουν αμέτρητα «επιχειρήματα» για να μας πείσουν γιατί δεν πρέπει να λυθεί το Κυπριακό, αυτοί που δεν έχουν καμία συγκεκριμένη, εφικτή πρόταση να διατυπώσουν για το πώς θα λυθεί το Κυπριακό, παρά μόνο μιλάνε αόριστα για «νέα στρατηγική», αναρωτηθήκατε καμιά φορά ποια μπορεί να είναι αυτή η «αγνώστου ταυτότητας» νέα στρατηγική και πού θα μας οδηγήσει; Μήπως το γεγονός ότι προμοτάρουν τις απόψεις των διχοτομιστών σας βοηθά καθόλου να απαντήσετε το ερώτημα; 

 

Η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεχίσει το δρόμο της

anastasiadis-akinzi-eideΗ πεισματική άρνηση της τουρκικής πλευράς να δεχτεί τις εδαφικές αναπροσαρμογές που είχε δεχτεί το 2004, με το «ναι» της στο σχέδιο Ανάν, οδήγησε σε ναυάγιο τις συνομιλίες. Χρειάζεται πραγματικά μεγάλο θράσος να λένε οι Τούρκοι ότι είναι μαξιμαλιστική η θέση μας, να ζητάμε 12 χρόνια μετά τα ίδια εδάφη! Δηλαδή τι θέλουν; Να τους «κοτσιανιάζουμε» περίπου ένα χωριό κάθε χρόνο που περνά; Από το έδαφος που κατέλαβε δια της βίας και της παρανομίας η Τουρκία το 1974;

Αν ήθελαν ειλικρινά λύση του Κυπριακού, γιατί ανέπτυξαν τη Μόρφου, αφού είχαν δεχτεί το 2004 ότι αυτή θα βρίσκεται στην ΕΚ πολιτεία; Για να μας λένε μετά ότι είναι μαξιμαλισμός να τη ζητάμε; Δηλαδή, αν περάσουν άλλα 10 χρόνια, θα θεωρούν λογικό στις συνομιλίες να τους δώσουμε και τη Λεμεσό, διότι ανέπτυξαν πλήρως το βορρά και δεν έχουν τόπο για άλλες αναπτύξεις;

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έκανε τα πάντα για να τελεσφορήσουν οι συνομιλίες και να φτάσουμε σε συμφωνία πριν από το τέλος του 2016. Αντίθετα, η Τουρκία σκότωσε μια μοναδική ευκαιρία για λύση του Κυπριακού κι ο Μουσταφά Ακιντζί -σε αντίθεση με την προτέρα ιστορία του- υπήρξε ο τραγικός συναυτουργός του εγκλήματος. Η στερνή τους συμπεριφορά μάλιστα μαρτυρεί ότι το μυαλό τους ήταν στο blame game κι όχι στην ειλικρινή διαπραγμάτευση.

Αν πρέπει από δω και πέρα να τραβήξουμε ο καθένας το δρόμο του, εμείς θα συνεχίσουμε με αξιοπρέπεια να διεκδικούμε πίσω την κατεχόμενη πατρίδα μας. Αν οι Τουρκοκύπριοι θέλουν να την δώσουν της Τουρκίας και να συνεχίσουν να είναι δουλικά εξαρτημένοι από αυτήν, να μην έχουν από εμάς την ίδια απαίτηση.

Η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει πολύ σύντομα να λάβει αποφάσεις και για τα κριτήρια με βάση τα οποία δικαιούται κάποιος να κατέχει την υπηκοοτητά της και να είναι Ευρωπαίος πολίτης. Αν δηλαδή θα δικαιούται να έχει κυπριακό διαβατήριο κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του πολίτη ενός παράνομου μορφώματος, που στηρίζει την ύπαρξή του στην παράνομη κατάληψη και κατοχή της μισής Κύπρου, κατά παράβαση της ηθικής και του διεθνούς δικαίου.

Η Σαλαμίνα κι οι Γκρίζοι Λύκοι…

ΣΑΛΑΜΙΝΑΕίδα πρωί πρωί στο ίντερνετ φωτογραφίες των Νικόλα Παπαδόπουλου και Μαρίνου Σιζόπουλου, σε μια (οικτρά αποτυχημένη) εκδήλωση διαμαρτυρίας που συνδιοργάνωσαν μαζί με το ΕΛΑΜ εναντίον της παράστασης της «Αντιγόνης» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας. Ξανά βέβαια (κι όπως πάντα δηλαδή) στην ίδια ακριβώς συχνότητα με το ντενκτασικό κατεστημένο και τους Γκρίζους Λύκους στα κατεχόμενα, που ήταν επίσης σφόδρα εναντίον της παράστασης.

Αναλογίστηκα πόσα χρόνια τώρα ακούω και βλέπω όλους εκείνους, τους μονίμως ανησυχούντες, να εξεγείρονται, να ολοφύρονται, να «νεκαλιούνται» κάθε φορά που υπάρχει μια υποψία, μια απειροελάχιστη πιθανότητα να φτάσουμε επιτέλους σε λύση. Πόσες αιτιάσεις έχουμε ακούσει, πόσες τερατολογίες, πόσα ψέματα και διαστρεβλώσεις για οτιδήποτε αφορά τη διαδικασία των συνομιλιών και πόσες εντέλει φορές δικαιώθηκε η ρήση του Σάμουελ Τζόνσον περί «πατριωτισμού» και μασκαράδων.  

Έπειτα θυμήθηκα τι πέτυχαν οι ίδιοι με τούτη ακριβώς την πολιτική τους όταν κυβέρνησαν αυτό τον τόπο:  Ότι, με αυτά τα μυαλά, μας οδήγησαν ακριβώς στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ευαγγελίζονται. Αντί δηλαδή να κινήσουν γη και ουρανό για την απελευθέρωση της Κύπρου και για να επιτευχθεί εκείνη η (πάντα αόριστη) καλύτερη λύση, που υποτίθεται ότι θέλουν, άφησαν την Τουρκία να παγιώνει ανενόχλητη τη διχοτόμηση.Δεν έπεισαν ποτέ και κανένα στη διεθνή κοινότητα ότι επεδίωκαν με ειλικρίνεια τη λύση του Κυπριακού. Αλλά το χειρότερο είναι ότι (σε αντίθεση με τα όσα διακηρύσσουν) απέτυχαν να εκθέσουν την κατοχική Τουρκία και πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο: να απενοχοποιήσουν την Τουρκία, να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος της στην Κύπρο και να εκθέσουν εμάς (τα θύματα δηλαδή) σαν τους φταίχτες της όλης υπόθεσης.

Κι ύστερα αναρωτήθηκα ποια επιτέλους είναι η σοβαρή πρότασή τους για απελευθέρωση της Κύπρου. Απάντηση; ΚΑΜΙΑ! Αοριστολογίες και πολιτικάντικες αρλούμπες. «Νέα στρατηγική», «να καταγγείλουμε την Τουρκία για εισβολή και κατοχή», «να περιμένουμε την καλύτερη συγκυρία στο (ακαθόριστο) μέλλον». Ό,τι έλεγαν δηλαδή και τον καιρό που κυβερνούσαν και τα έκαναν μαντάρα. Διότι την Τουρκία έχει 42 ολόκληρα χρόνια που την καταγγέλλουμε. Την κατείγγειλαν όλοι οι πρόεδροι που μας κυβέρνησαν κι ανάμεσά τους οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος, οι οποίοι στο τέλος ήταν αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία…

Όχι λοιπόν, η χτεσινή τους (αποτυχημένη) διαμαρτυρία δεν ήταν μια ειλικρινής αντικατοχική εκδήλωση. Ήταν άλλη μια πολιτική παγαποντιά. Διότι, όσο κι αν προσβάλλονται όταν τους λες ότι δεν θέλουν λύση, όσο κι αν ωρύονται όταν τους λες ότι θέλουν τη διχοτόμηση (όπως και οι αντίστοιχοί τους στα κατεχόμενα και στην Τουρκία), η αλήθεια είναι μία: ότι εδώ και 42 χρόνια πολεμούν με λύσα κάθε πρωτοβουλία για λύση ενώ δεν έχουν (και δεν εφάρμοσαν όταν κυβερνούσαν) καμία απολύτως πολιτική για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Κύπρου από την Τουρκία. Απλά εξυπηρετούν (άθελά τους ή όχι) την πολιτική που θέλει την Κύπρο μοιρασμένη και την Τουρκία να συνεχίζει να την τουρκεύει.

Είναι λίγα τα αγγλικά τους ή φοβούνται ότι πάμε για λύση; Παρακαλώ διαβάστε τι λέει η συμφωνία.

ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΕ - ΤΟΥΡΚΙΑΣΠρώτος βρήκε ο Νικόλας Παπαδόπουλος για να μας πει ότι εξευτελιστήκαμε διότι αφήσαμε τη Γαλλία να ξεμπλοκάρει ένα από τα κεφάλαια που έχει εκείνη μπλοκαρισμένα. Δεν εξευτελίστηκε η Τουρκία που επέμενε να ξεμπλοκάρουμε εμείς τα κεφάλαια και τελικά δέχτηκε τη συμφωνία χωρίς να τα ξεμπλοκάρουμε, αλλά -σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο- εξευτελιστήκαμε εμείς που δεν υποχωρήσαμε ούτε εκατοστό προς τα πίσω.

Δεν κατάλαβα βέβαια τι ήθελε ακριβώς ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ. Να ξεμπλοκάρει η Γαλλία το κεφάλαιο 33 και να το μπλοκάρουμε ξαφνικά εμείς από το πουθενά,  τορπιλίζοντας τη συμφωνία; Φανταστείτε την αντίδραση των λοιπών Ευρωπαίων που σεβάστηκαν τη δική μας θέση και μας στήριξαν πλήρως, ώστε να μην ξεμπλοκάρουμε τα κεφάλαια που ευλόγως κρατάμε μπλοκαρισμένα. Φανταστείτε την αντίδραση του ελληνικού λαού που περίμενε τη συμφωνία για να ανασάνει λίγο από το βάρος του προσφυγικού προβλήματος.

Ύστερα βγήκε ο Μάρκος Κυπριανού για να μας πει ότι κακώς ο Αναστασιάδης δέχτηκε την παράγραφο 8 της συμφωνίας  διότι, λέει, έτσι πήρε η Τουρκία αυτό που ζητούσε. Ότι δηλαδή θα ανοίξουν κι άλλα μπλοκαρισμένα κεφάλαιά της τους επόμενους μήνες. Είμαι σίγουρος ότι πάνω κάτω τα ίδια θα μας πουν όλα τα κόμματα που εδώ και 42 χρόνια ανησυχούν μήπως και λυθεί το Κυπριακό.

Πάμε όμως να διαβάσουμε τι λέει η παράγραφος 8 και να προσπαθήσουμε με το δικό μας φτωχό μας μυαλό να καταλάβουμε από μόνοι μας τι λέει διότι, με τις δικές τους αναλύσεις, κινδυνεύουμε να υποστούμε νοητικές βλάβες.

(8) The EU and Turkey reconfirmed their commitment to re-energise the accession process as set out in their joint statement of 29 November 2015. They welcomed the opening of Chapter 17 on 14 December 2015 and decided, as a next step, to open Chapter 33 during the Netherlands presidency. They welcomed that the Commission will put forward a proposal to this effect in April. Preparatory work for the opening of other Chapters will continue at an accelerated pace without prejudice to Member States’ positions in accordance with the existing rules.

Μεταφράζω:

Η ΕΕ και η Τουρκία επαναβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους να αναζωογονήσουν την ενταξιακή διαδικασία, όπως ορίζεται στην κοινή τους δήλωση της 29ης Νοεμβρίου 2015. Εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το άνοιγμα του κεφαλαίου 17 στις 14 Δεκεμβρίου 2015 και αποφάσισαν, ως επόμενο βήμα, να ανοίξει το κεφάλαιο 33 κατά τη διάρκεια της  ολλανδικής προεδρίας. Χαιρέτισαν το γεγονός ότι η Κομισιόν θα υποβάλει πρόταση προς το σκοπό αυτό, τον Απρίλιο. Οι προπαρασκευαστικές εργασίες για το άνοιγμα άλλων κεφαλαίων θα συνεχιστούν με επιταχυνόμενο ρυθμό με επιφύλαξη (άνευ βλάβης) σε σχέση με τις θέσεις των κρατών μελών και σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες..

Προσέξτε παρακαλώ τι γράφει:  «Οι προπαρασκευαστικές εργασίες για το άνοιγμα άλλων κεφαλαίων θα συνεχιστούν με επιταχυνόμενο ρυθμό με την επιφύλαξη των θέσεων των κρατών μελών και σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες.»

Θυμίζω -σε όσους τυχόν το έχουν ξεχάσει- ότι η Κύπρος είναι κράτος μέλος. Θυμίζω επίσης ότι οι επιφυλάξεις της Κύπρου αφορούν τους «ισχύοντες κανόνες» για τους οποίους μιλά η συγκεκριμένη παράγραφος. Αφορούν την  υποχρέωση της Τουρκίας να υπογράψει το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, το οποίο περιλαμβάνει και τις υποχρεώσεις της χώρας αυτής απέναντι στην Κύπρο. Υποχρεώσεις που ουσιαστικά συνεπάγονται αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Συνεπώς, παρόλο που πρόθεση της Ε.Ε. είναι να επιταχύνει τις διαδικασίες ένταξης της Τουρκίας, δεν παύει να τονίζει ότι αυτό θα γίνει λαμβάνοντας υπόψη τις επιφυλάξεις των κρατών μελών, δηλαδή και τις επιφυλάξεις της Κύπρου ότι η Τουρκία δεν τήρησε τους κανόνες, δεν υπέγραψε δηλαδή το πρωτόκολλο της Άγκυρας.

Στην ουσία η παράγραφος 8 ασκεί πίεση στην Τουρκία να προχωρήσει σε αποφασιστικά βήματα για λύση του Κυπριακού. Διότι μόνο έτσι θα αρθούν οι επιφυλάξεις της Κύπρου. Αν η Τουρκία προβεί στις απαιτούμενες υποχωρήσεις, στα σημεία που μπλοκάρουν αυτή τη στιγμή τη διαδικασία των συνομιλιών, τότε μπορεί να έχουμε λύση πολύ σύντομα και η ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας θα επιταχυνθεί θεαματικά.

Συνεπώς η παράγραφος αυτή κάθε άλλο παρά σαν νίκη της Τουρκίας μπορεί να μεταφραστεί. Πρόκειται αντιθέτως για σημαντική επιτυχία της Κύπρου, αφού η Ε.Ε. επισημαίνει στην Τουρκία ότι η Κύπρος συναποφασίζει για το κατά πόσο θα προχωρήσει ή όχι η ενταξιακή της πορεία.

Μήπως όμως εδώ κρύβεται στην πραγματικότητα η ανησυχία των κομμάτων που για 42 τόσα χρόνια ανησυχούν μήπως λυθεί το Κυπριακό; Φοβούνται μήπως ότι πλησιάζει η ώρα που θα βρεθούμε μπροστά σε καταληκτικές εξελίξεις σε σχέση με τη λύση του Κυπριακού;

Μα αν δεν λυθεί το Κυπριακό τώρα, που η Τουρκία βρίσκεται στη δυσμένεια όλων των μεγάλων δυνάμεων και στη χειρότερη απομόνωση που βρέθηκε ποτέ, αν δεν αξιοποιήσουμε τώρα την ευνοϊκότατη για εμάς συγκυρία, πότε θα λύσουμε το Κυπριακό; Θα περιμένουμε να επαληθευτούν οι προφητείες που λένε ότι η Τουρκία θα διαλυθεί; Ή μήπως τελικά κάποιοι θεωρούν ότι λύση είναι αυτό που έχουμε σήμερα και με ατέλειωτες προφάσεις κι από την πέτρα αφορμές θέλουν τον χρόνο να περνά, ώσπου τελικά και χωρίς διαμαρτυρίες να φτάσουμε στη μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης; Αυτή όμως θα είναι η μεγαλύτερη νίκη της Τουρκίας κι η χειρότερη ήττα των Ελλήνων στην Κύπρο.

Αν ήταν πρόεδρος ο Νικόλας…

ΝΙΚΟΛΑΣ - ΒΕΤΟ ΕΕΑν ήταν πρόεδρος ο Νικόλας θα έβαζε βέτο στη Γαλλία να ξεπλοκάρει ένα κεφάλαιο που εκείνη είχε μπλοκαρισμένο. Άσχετα αν δεκάδες άλλα κεφάλαια είναι ανοικτά από τον Δεκέμβριο του 2004, όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα και χωρίς φυσικά η Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Συνέρχονται, που λέτε, οι ηγέτες των 28 χωρών της Ε.Ε. για να βρουν πρακτικούς τρόπους να βοηθήσουν την Ελλάδα, που βουλιάζει κάτω από το βάρος του προσφυγικού. Ο πρόεδρος της Κύπρου Νικόλας Παπαδόπουλος καθιστά σαφές ότι η Κύπρος θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει εις βάρος της Κύπρου. Ότι η Κύπρος δεν θα ξεμπλοκάρει κανένα από τα τουρκικά κεφάλαια ένταξης που κρατά μπλοκαρισμένα, αν δεν εφαρμόσει η Τουρκία τις τουρκογενείς υποχρεώσεις της, αναγνωρίζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία. 

Οι 27 ηγέτες αποφασίζουν ότι θα στηρίξουν και την Κύπρο. Ότι δεν θα ανοίξει κανένα τουρκικό κεφάλαιο που κρατά η χώρα μας μπλοκαρισμένο. Για να βρεθεί όμως λύση και να βοηθηθεί η Ελλάδα, η Γαλλία αποφασίζει να ξεμπλοκάρει το κεφάλαιο 33, που κρατούσε η ίδια μπλοκαρισμένο. Η Τουρκία, που τα ήθελε όλα, υποχρεώνεται να συμβιβαστεί με το ένα αυτό κεφάλαιο, αφού ξέρει ότι μέσα στη σημερινή γεωπολιτική συγκυρία, δεν την παίρνει να κάνει νταηλίκια, διότι βρίσκεται ήδη σε πρωτόγνωρη γι’ αυτήν απομόνωση. 

Εκεί λοιπόν που βρέθηκε η χρυσή τομή για να βοηθηθεί η Ελλάδα, χωρίς να επηρεαστούν τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της Κύπρου, ο πρόεδρος Νικόλας Παπαδόπουλος θέτει βέτο για το άνοιγμα του κεφαλαίου 33. Όλοι μένουν με το στόμα ανοικτό.

-Μα κύριε Παπαδόπουλε, αυτό το κεφάλαιο δεν το είχατε μπλοκαρισμένο. 

-Δεν με κόφτει. Το μπλοκάρω τώρα. 

-Μα όλοι οι υπόλοιποι σας στηρίξαμε, δεν σας αναγκάσαμε να ανοίξετε δικά σας κεφάλαια. Γιατί θέτετε νέο ζήτημα ξαφνικά; Δεν καταλαβαίνετε ότι θα ναυαγήσουν όλα; 

-Δεν με κόφτει, βρείτε εσείς μια λύση που θα μου αρέσει.

-Δεν σκέφτεστε ότι αυτό που κάνετε είναι πρώτιστα εις βάρος της Ελλάδας;

-Όχι δεν με κόφτει.

Παίρνει λοιπόν το αεροπλάνο και επιστρέφει στην Κύπρο, αφήνοντας τους Ευρωπαίους να … ψάχνονται τι θα κάνουν με τους Κύπριους και τον Ελληνικό λαό να τον … «ευγνωμονεί», αφού θα συνεχίσει να περιθάλπει χιλιάδες πρόσφυγες που ατάκτως θα φτάνουν με σαπιοκάραβα στα ελληνικά νησιά. 

Διότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος δεν δέχεται να ανοίξει η Γαλλία το κεφάλαιο που εκείνη έχει μπλοκαρισμένο. Άσχετα αν δεκάδες άλλα τουρκικά κεφάλαια είναι ανοικτά και προχωρούν, από τον Δεκέμβριο του 2004, που ο τότε πρόεδρος της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος, συνυπέγραψε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα και χωρίς φυσικά η Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία (μάλιστα λίγο καιρό πριν είχε δεχτεί την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, συνυπογράφοντας τον κανονισμό για εμπόριο τουρκοκυπριακών προϊόντων μέσω της πράσινης γραμμής, με σφραγίδες του τουρκοκυπριακού εμπορικού επιμελητηρίου και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας, με άλλα λόγια αποδέχθηκε εμμέσως την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας).

(Σημ.: Ο κάθε πολιτικός αυτοπροσδιορίζει το προφίλ του ανάλογα με το πού τοποθετεί τον πήχη της σοβαρότητας του.)

Αυτή τη φορά να βγούμε κερδισμένοι…

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ - ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΕ ΤΟΥΡΚΙΑΘα πιεστεί αφόρητα ο πρόεδρος Αναστασιάδης να ξεμπλοκάρει ενταξιακά κεφάλαια της Τουρκίας στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λένε οι ειδήσεις.  Οι συνθήκες θυμίζουν πολύ το αντίστοιχο συμβούλιο του Δεκεμβρίου του 2004. Τότε πρόεδρος ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος κι επρόκειτο να αποφασιστεί αν θα ξεκινούσαν ενταξιακές διαπραγματεύσεις Ε.Ε. – Τουρκίας.

Ο Παπαδόπουλος είχε θέσει ενστάσεις και ζητούσε ανταλλάγματα. Το βράδυ της παραμονής της συνόδου οι πληροφορίες από τις Βρυξέλες μιλούσαν για σημαντικές υποχωρήσεις της Τουρκίας. Ωστόσο λίγο πριν από τη σύνοδο συνέβη το πατατράκ. Η Τουρκία δεν είχε κάνει καμία απολύτως παραχώρηση. Δεν αναγνώρισε την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν άνοιξε λιμάνια και αεροδρόμια, δεν έκανε καμία απολύτως χειρονομία καλής θέλησης, πέρα από μία πολύ αόριστη δήλωση ότι θα υπέγραφε αργότερα το πρωτόκολλο της Άγκυρας (που περιλάμβανε τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της).

Όπως αποκάλυψε ο ιστότοπος Wikileaks, ο Τάσσος αιφνιδιάστηκε από το απόλυτο τίποτα που του πρόσφερε η Τουρκία και εξέφρασε σοβαρές επιφυλάξεις. Τότε τον πλησίασε ο τότε Γάλλος πρόεδρος Σιράκ και του είπε:  »Τάσσο, κοίτα. Ο Τόνυ (Μπλερ), ο Γκέρχαρντ (Σρέντερ) κι εγώ πιστεύουμε πως αυτή θα ήταν μια καλή λύση. Δεν έχουμε πολύ χρόνο. Ξέρω πως συμφωνείς.» Ο Σιράκ φέρεται τότε να σηκώθηκε και να έτεινε το χέρι του στον Παπαδόπουλο λεγοντας »πάμε τώρα στη συνάντηση». Με αυτά τα λόγια, ο Σιράκ οδήγησε τον ελαφρώς σαστισμένο Παπαδόπουλο πίσω στη συνάντηση». Έπειτα από αυτό η Κύπρος συναίνεσε στην έναρξη των διαπραγματεύσεων και στην πορεία μπλόκαρε κάποια κεφάλαια (όπως έπραξαν και άλλες χώρες) επικαλούμενη το γεγονός ότι (μέχρι σήμερα) η Τουρκία δεν έχει ακόμη υπογράψει το πρωτόκολλο της Άγκυρας.

Σήμερα ο πρόεδρος Αναστασιάδης θα υποστεί τεράστιες πιέσεις για να ξεμπλοκάρει τα κεφάλαια, όπως εδώ και μήνες υπόσχονται στην Τουρκία κάποιες ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες. Ο όρος που θέτει η δική μας πλευρά είναι εύλογος: να τηρήσει η Τουρκία τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της. Η τουρκική κυβέρνηση ωστόσο θα επιμένει πως μόνο με λύση του Κυπριακού μπορεί να αναγνωρίσει την Κύπρο, επιχείρημα που στη ρεαλπολιτίκ των ισχυρών «πιάνει τόπο». Η δική μας απάντηση θα είναι ότι, εν τοιαύτη περιπτώσει, η Τουρκία θα πρέπει επιτέλους να κάνει αποφασιστικά βήματα για λύση του Κυπριακού το συντομότερο, ώστε να μην υπάρχει λόγος να κρατά η Κύπρος μπλοκαρισμένα τα κεφάλαια.

Αν ισχυρές χώρες, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, επιμένουν (όπως και το 2004) ότι πρέπει να ξεμπλοκάρουμε τα κεφάλαια, τότε ο πρόεδρος Αναστασιάδης θα πρέπει να ζητήσει ανταλλάγματα ως προς το Κυπριακό. Αν επιμείνει μόνο στην υπογραφή του πρωτοκόλλου της Άγκυρας, δεν θα πάρει αυτό που θέλει και πολύ πιθανόν να φύγει από τις Βρυξέλες με βαριά ήττα, παρόμοια με εκείνη του Eurogroup του 2013. Η Τουρκία θα καταφέρει να πάρει αυτό που θέλει κι εμείς θα μείνουμε χωρίς όπλα. Τα ανταλλάγματά μας πρέπει να αφορούν συγκεκριμένες κινήσεις (βλέπε υποχωρήσεις) της Τουρκίας, σε θέσεις της που παραβιάζουν τις δικές μας κόκκινες γραμμές κι έχουν προς το παρόν μπλοκάρει τη διαδικασία των συνομιλιών. Μια τέτοια προσέγγιση της δικής μας πλευράς θα ακουστεί στα αυτιά των Ευρωπαίων πολύ πιο ρεαλιστική και εφικτή από του να επιμένουμε να αναγνωρίσει η Τουρκία την Κυπριακή Δημοκρατία πριν τη λύση.

Έχοντας πίσω μας την τραυματική εμπειρία στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τον Δεκεμέβρη του 2004 αλλά και την φρικτή εμπειρία στο Eurogroup, τον Μάρτη του 2013, εύχομαι ο πρόεδρος Αναστασιάδης να έχει πάει αυτή τη φορά στις Βρυξέλες αρκούντως προετοιμασμένος, αποφασιστικός και με ατράνταχτη επιχειρηματολογία. Μπορεί η παρούσα σύνοδος του Ε.Ε. να αναβάλει το ξεμπλοκάρισμα των τουρκικών κεφαλαίων για πιο εύθετο χρόνο. Μπορεί ωστόσο να αποτελέσει και τον καταλύτη για σημαντικές εξελίξεις στο κυπριακό, στο αμέσως επόμενο διάστημα.

Άλλη μια μονοδιάστατη ανάλυση του Νικόλα…

ΝΙΚΟΛΑΣΟ Νικόλας Παπαδόπουλος, μιλώντας απόψε στον ΑΝΤ1, έκανε μια σύντομη ανάλυση της σημερινής φάσης του Κυπριακού. Είπε ότι η διεθνής κοινότητα δεν επιδεικνύει ούτε κινητικότητα ούτε ενδιαφέρον για λύση του Κυπριακού, παρά μόνο ενδιαφέρον για αναβάθμιση της Τουρκίας και του Μουσταφά Ακιντζί.

Η δική μου θέση είναι ότι σε τούτη τη χρονική συγκυρία και με τον Ερντογάν αναξιόπιστο στα μάτια της Δύσης, του Ισραήλ και της Ρωσίας, κανένας δεν επιθυμεί αναβάθμιση της Τουρκίας. Από την άλλη κανείς δεν επιθυμεί και την απομόνωσή της ή -το χειρότερο- τη διολίσθησή της σε ισλαμικό φανταμενταλισμό διότι τότε ενδεχομένως θα καταστεί ανεξέλεγκτη κι άκρως επικίνδυνη.

Πρόσκαιρα και λόγω της παρούσας συγκυρίας με το συριακό και το συν αυτώ μεταναστευτικό πρόβλημα, η Ευρώπη προσπαθεί να δώσει κίνητρα στην Τουρκία για να συγκρατήσει το μεταναστευτικό ρεύμα.

Ως εκεί όμως. Ο νέος ρόλος της Τουρκίας θα επανακαθοριστεί στο μέλλον κι αυτό θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη συμπεριφορά της. Σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν θα της δοθούν δικαιώματα ελέγχου στην Κύπρο (χώρα μέλος της Ε.Ε.) και στον ενεργειακό της πλούτο. Η επιστροφή εξάλλου του Ιράν ως παίκτη στην διεθνή πολιτική σκηνή και οι συντονισμένες ενέργειες Δύσης και Ρωσίας για δημιουργία κουρδικού κράτους, θα αποτελέσουν περαιτέρω πλήγματα για την Τουρκία.

Η Άγκυρα έχει ανάγκη να λύσει το Κυπριακό, διότι φορτώθηκε την αποτυχία της πολιτικής της στην λεγόμενη «αραβική άνοιξη» και -ανάμεσα σ’ αλλά- χρειάζεται αναθέρμανση των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων με την ΕΕ. Πάνω από όλα όμως έχει απόλυτη ανάγκη τη συμμετοχή της στο ενεργειακό παιχνίδι της περιοχής για πολλούς και ευνόητους λόγους που δεν θα αναλύσω εδώ.

Όσο πιστεύω ότι η Τουρκία έχει ανάγκη τη λύση του Κυπριακού άλλο τόσο θεωρώ παιδαριώδεις και ανεύθυνες τις θέσεις του κ. Νικόλα Παπαδόπουλου, κατώτερες ενός αρχηγού κόμματος κι αναρωτιέμαι τελικά αν θέλει λύση ή διατήρηση επ’ άπειρον του διχοτομικού στάτους κβο.

Εν πάση περιπτώσει όμως αυτές είναι οι δικές μου απόψεις. Εσείς που τις διαβάζετε είστε φυσικά ελεύθεροι να αποφασίσετε…