Αρχείο ετικέτας Τάσσος

Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία … του ψευδοκράτους.

Αυτό που είπε ο Ν. Παπαδόπουλος, ότι θα κάνει την οικονομία ξανά όπως ήταν επί Τάσσου Παπαδοπουλου, ήταν απειλή ή μας το έριξε έτσι για πλάκα; Ας του κάποιος να μην το ξαναπεί, γιατί κινδυνεύουμε να μας έρθει ταμπλάς!

Θυμάστε ότι στο τέλος της διακυβέρνησης Παπαδόπουλου είπαμε το νερό νεράκι επειδή η τότε κυβέρνηση ακύρωσε την εγκατάσταση μονάδων αφαλάτωσης, που θα έλυναν οριστικά το οξύτατο πρόβλημα λειψυδρίας και την αφόρητη ταλαιπωρία από τις συνεχείς διακοπές στην παροχή του νερού; Θυμάστε ότι, μέχρι να ξαναγίνουν από την αρχή οι διαδικασίες για να εγκατασταθούν οι αφαλατώσεις, η επόμενη κυβέρνηση, Χριστόφια, κουβαλούσε νερό με τα δεξαμενόπλοια της «Ocean Tankers» για να μην πεθάνουμε από τη δίψα; Γιατί η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ακύρωσε τις αφαλατώσεις, θυμάστε; Επειδή τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής τους έβρεξε πολύ και γέμισαν τα φράγματα. Μήπως νόμισαν ότι εκεί τελείωσε για πάντα το πρόβλημα με την ανομβρία στην Κύπρο κι ότι η Κύπρος έγινε … τροπική χώρα, όπου βρέχει κάθε μέρα κι έτσι δεν υπήρχε πια η ανάγκη να γίνουν οι αφαλατώσεις; 

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί σταμάτησε τις αφαλατώσεις η κυβέρνηση Παπαδόπουλου είναι πολύ απλή: Ήθελε να κάνει οικονομία. Στα πέντε χρόνια διακυβέρνησης Παπαδόπουλου δεν ξεκίνησε ούτε κι ένα έργο υποδομής, ούτε ένα πεζοδρόμιο, ούτε μια πέτρα πάνω σε πέτρα και στην Εθνική Φρουρά άρματα και οχήματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης ανταλλακτικών ενώ δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια.

Δεν θέλω να αδικήσω τον αείμνηστο τότε πρόεδρο. Ίσως να ήθελε να ενισχύσει ραγδαία την οικονομία, για να μας βάλει στην Ευρωζώνη. Θυμάστε ότι τότε του ήρθε γάντι η φούσκα με τις τιμές των ακινήτων, που έβαλε στα ταμεία του κράτους δεκάδες εκατομμύρια, έκανε και τη φορολογική αμνηστία, χάρισε δηλαδή μεγάλο ποσοστό φόρων σε εκατομμυριούχους για να επαναπατρίσουν αδήλωτα κεφάλαια που είχαν βγάλει στο εξωτερικό κι έτσι ο στόχος επιτεύχθηκε.

Όμως κι εγώ, άμα θέλω να κάνω οικονομία για να χτίσω κανούριο σπίτι, μπορεί να διακόψω τις σπουδές των παιδιών μου, να κόψω τις εξόδους και το χατζιλίκι τους και να αναγκάσω όλη την οικογένεια να τρώει μόνο μια φορά την ημέρα και το φαγητό μας να είναι λουφκιά με τα λάχανα. Μάλιστα, αν τους κόψω τελείως το φαϊ, σίγουρα θα φυλάξω ακόμη πιο πολλά λεφτά.  Αν μου έρθει καπάκι και καμιά κληρονομιά από κάποια θεία στην Αμερική, ε ναι, θα καταφέρω στο τέλος να χτίσω κι ολόκληρη οκέλα με τα λεφτά που θα έχω μαζέψει κι αν είμαστε ακόμα ζωντανοί και δεν έχουμε πεθάνει από την πείνα ή από τη δίψα (όπως κινδυνέψαμε να πεθάνουμε όταν μας τελείωσε το νερό επί Παπαδόπουλου) θα μπορέσουμε να μπούμε μέσα στην οκέλα μας και να ζήσουμε εκεί.

Η διακυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία απλά κόβωντας ή μη πραγματοποιώντας κοινωφελή έργα κι χωρίς πάντως να νοικοκυρέψει το σπάταλο κράτος, με αναγκαίες τομές και μεταρρυθμίσεις. Το αδηφάγο σύστημα παρέμεινε εκεί ζωντανό και άτρωτο και συνέχισε να κατατρώει τα σωθικά αυτού του λαού, όπως επί ΟΛΩΝ των κυβερνήσεων ανεξαιρέτως. 

Το μόνο έργο που σχεδιάστηκε αλλά (ευτυχώς) δεν υλοποιήθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου, ήταν η εγκατάσταση πλωτής μονάδας μεταφοράς στην Κύπρο φυσικού αερίου. Επρόκειτο για ένα πείραμα, που θα στοίχιζε στις τσέπες μας μερικά δισεκατομμύρια ευρώ κι ήταν πείραμα επειδή πουθενά στον κόσμο δεν είχε λειτουργήσει κάτι τέτοιο. Η Κύπρος, δηλαδή εμείς, θα γινόμασταν τα πρώτα πειραματόζωα. Αν το σύστημα λειτουργούσε, καλώς. Αν δεν λειτουργούσε, θα μας έμενε η μούζη που λέμε… Εμάς των φορολογούμενων φυσικά, διότι φαντάζομαι ότι κάποιοι θα βολεύονταν μια χαρά με τις «προμήθειες» που θα πλήρωνε ένα τέτοιο μεγαλεπήβολο πρότζεκτ. Τελικά τη γλυτώσαμε φτηνά διότι πήγε το θέμα στη βουλή όταν το ΑΚΕΛ είχε ήδη αποχωρήσει από την κυβέρνηση και ψήφισε εναντίον αυτού του έργου. 

Η οικονομία ωστόσο που πραγματικά και θεαματικά ενισχύθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου ήταν η οικονομία του ψευδοκράτους. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 κι ο κανονισμός για το εμπόριο της ούτω καλούμενης «ΤΔΒΚ» (με δικές της σφραγίδες ποιότητος) μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004, ήταν δυο αποφασιστικά βήματα που αναβάθμισαν σημαντικά το ψευδοκράτος κι άλλαξαν εντελώς τη ζωή των Τουρκοκυπρίων.

Θυμάστε τον πρώτο καιρό που άνοιξαν τα οδοφράγματα, οι Τουρκοκύπριοι έρχονταν απ’ εδώ με κάτι σαραβάλες. Τώρα έρχονται με λιμουζίνες που τις βλέπεις και πέφτουν τα ματόφυλλά σου. Τότε πήγαινες στα κατεχόμενα κι έβλεπες φτώχεια και παλιόσπιτα. Πριν το τέλος της πενταετίας Παπαδόπουλου έβλεπες ήδη στα κατεχόμενα έναν οικοδομικό οργασμό, μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη, με τουριστικές και άλλες υποδομές, αμέτρητα νέα κτίρια, την επαρχία Κερύνειας ολοκαίνουρια χτισμένη απ’ άκρη σ’ άκρη. Κι είναι πραγματικά μέγα ιστορικό λάθος και αδικία το γεγονός ότι το ψευδοκράτος δεν έχει ακόμη ανακηρύξει τον αείμνηστο τότε πρόεδρο μέγα ευεργέτη του.

 

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική». Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο «καθαρή» λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η «εθνική ολοκλήρωση» που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα», στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της «δίκαιης λύσης» ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, «αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη».

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των «χρηστών» που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους «χρήστες». Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα «βέτο», την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.

 

Οι «γενναιόδωρες προσφορές» φάντασμα και τα απτά πλούσια δώρα.

Μέσα στο περιορισμένο πολιτικό λεξιλόγιό του κι ανάμεσα στα αμέτρητα άλλα ψέματα που έχει πει μέχρι σήμερα, ο Νικόλας Παπαδόπουλος λέει συχνά και το ψέμα με τις υποτιθέμενες «γενναιόδωρες προσφορές» του Αναστασιάδη προς την τουρκική πλευρά. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που κάνει ο Αναστασιάδης στις συνομιλίες είναι η διαχείριση της θλιβερής κληρονομιάς που μας άφησε το ίδιο το κόμμα του κ. Παπαδόπουλου, το ΔΗΚΟ. Διαχείριση των δεσμεύσεων και των τετελεσμένων που στοιβάχτηκαν πάνω στη καμπούρα μας, σ’ όλες αυτές τις δεκαετίες του λεγόμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα», από τραγικά αδέξιους και ερασιτεχνικούς χειρισμούς ηγετών μας που προέρχονταν ή στηρίζονταν από το ΔΗΚΟ. Χειρισμούς που χάρισαν στους Τούρκους όχι υποτιθέμενες «γενναιόδωρες προσφορές» αλλά πραγματικά και απτά πλούσια δώρα:

Πρώτο δώρο: Η Διζωνική (ή αλλιώς διπεριφερειακή) Δικοινοτική Ομοσπονδία. Ο μέγιστος αυτός συμβιβασμός, ήταν απόφαση του προέδρου Μακαρίου και τη συμφώνησε στην πρώτη «συμφωνία υψηλού επιπέδου» με τον Ντενκτάς, το 1977. 

Δεύτερο δώρο: Η Αμμόχωστος παραμένει υπό τουρκική κατοχή μέχρι σήμερα, ενώ θα μπορούσαμε να την είχαμε πάρει πίσω το 1978. Τότε προτάθηκε το λεγόμενο «Δυτικό Πλαίσιο» για λύση του Κυπριακού και είχε ως πρόταξη την επιστροφή της Αμμοχώστου, ως ένδειξη καλής θέλησης της τουρκικής πλευράς, απλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Ήταν μόλις τέσσερα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και η πόλη δεν είχε υποστεί τη φθορά του χρόνου. Ο τότε πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), απέρριψε εντελώς την ιδέα. Δεν ήθελε ούτε καν να συνομιλήσει. Ένα χρόνο μετά έσπευδε να διορθώσει το λάθος, προτάσσοντας το θέμα της Αμμοχώστου στη συμφωνία του με τον Ντενκτάς, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά.

Τρίτο δώρο: Επαναβεβαιώνεται η Διζωνική (ή αλλιώς διπεριφερειακή) Δικοινοτική Ομοσπονδία από τον Σπύρο Κυπριανού. Το 1979, ένα χρόνο μετά που απέρριψε χωρίς συζήτηση το «Δυτικό Πλαίσιο» και ουσιαστικά εγκατέλειψε την Αμμόχωστο στη διάθεση της Τουρκίας, έσπευσε να συνομολογήσει με τον Ραούφ Ντενκτάς την δεύτερη «συμφωνία υψηλού επιπέδου», ότι αναζητούμε δηλαδή τη λύση που είχε απορρίψει ένα χρόνο πριν…

Τέταρτο δώρο: Δημιουργία συνθηκών για να μπορέσει ο Ντενκτάς να ανακηρύξει την ούτω καλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Το 1983 ο πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού κάνει ξανά ερασιτεχνικούς χειρισμούς όταν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Χαβιέ Πέρες Ντε Κουεγιάρ προτείνει τους λεγόμενους «Δείχτες» για λύση του Κυπριακού. Οι κάκιστοι χειρισμοί του Σπύρου Κυπριανού φορτώνουν στην δική μας πλευρά την ευθύνη για την απόρριψη των δεικτών και δίνουν στον Ντενκτάς την ευκαιρία να ανακηρύξει το ψευδοκράτος.

Πέμπτο δώρο: Το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος απενοχοποιεί την Τουρκία και φορτώνει την ευθύνη για την απόρριψη του «Σχεδίου Ανάν» στην καμπούρα των θυμάτων της εισβολής και κατοχής, των Ελληνοκυπρίων. Το σχέδιο το είχε απορρίψει ο Ραούφ Ντενκτάς τον Μάρτη του 2003 και, για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, ο ΟΗΕ κατηγόρησε ευθέως και με δριμύτητα την τουρκική πλευρά για το αδιέξοδο. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, με τελείως άστοχη εκτίμηση της κατάστασης και εντελώς ερασιτεχνικούς χειρισμούς, κατάφερε να επανέλθει το «Σχέδιο Ανάν» στο τραπέζι των συνομιλιών και μάλιστα, για να το πετύχει αυτό, συμφώνησε τον Φεβρουάριο του 2004 να μπει η διαδικασία σε ένα ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα και κάτω από επιδιαιτησία, για να βρεθεί λύση μέσα σε ενάμιση μήνα.

Έκτο δώρο: Αναβάθμιση του ψευδοκράτους το 2004. Ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε τον «Κανονισμό της Πράσινης Γραμμής» σύμφωνα με τον οποίο οι Τουρκοκύπριοι μπορούν πλέον να διεξάγουν εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, χωρίς της σφραγίδες της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά μόνο με τις σφραγίδες του Τουρκοκυπριακού Εμπορικού Επιμελητηρίου. 

Έβδομο δώρο: Έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις της κατοχικής δύναμης, χωρίς να θέσει ούτε βέτο ούτε όρο και χωρίς κανένα ουσιαστικό αντάλλαγμα.

Όγδοο δώρο: Επιβεβαιώνεται για τρίτη φορά και μάλιστα μετά την απόρριψη του «Σχεδίου Ανάν» η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, στην τρίτη «συμφωνία υψηλού επιπέδου» που υπέγραψε το 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. 

Τα πιο πάνω πλούσια δώρα αποτελούν ιστορικές πραγματικότητες, σε αντίθεση με τις ούτω καλούμενες «γενναιόδωρες προσφορές» που αναφέρει κάθε λίγο και λιγάκι ο Νικόλας Παπαδόπουλος και δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα φάντασμα της φτωχής πολιτικής του αντίληψης. 

 

 

2

«Εγιώ στραώνω τζαι πουλώ…»

Παραμονές του δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου 2004, ο Σερντάρ Ντενκτάς του Ραούφ, φιλοξενήθηκε για δείπνο στην Στράκκα από τον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο. Λίγες ημέρες πριν ο Τάσσος είχε καλέσει τους Ελληνοκύπριους να πουν ένα βροντερό ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι Ντενκτάσηδες στα κατεχόμενα. Όταν ρωτήθηκε ο Σερντάρ γιατί του παρέθεσε δείπνο ο Τάσσος Παπαδόπουλος, απάντησε με νόημα: «ταιριάζουν τα άστρα μας».  Τι ήθελε όμως να πει ο ποιητής;

Σε συνέντευξή του για τη σημερινή έκδοση της «Καθημερινής» ο πρόεδρος του τουρκοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Σερντάρ Ντενκτάς, δήλωσε ότι προκρίνει λύση δύο κρατών στην Κύπρο. Το ντενκτασικό κατεστημένο δεν έκρυψε ποτέ ότι στόχος του είναι η διχοτόμηση της Κύπρου σε δύο χωριστά κράτη. Το ερώτημα είναι τι θέλει το δικό μας αντίστοιχο κατεστημένο, που καλεί σε δείπνο τους Ντενκτάσηδες και τα …άστρα τους. Οι δικοί μας ισχυρίζονται ότι θέλουν μια λύση καλύτερη από αυτήν που συζητείται στις συνομιλίες και οι περισσότεροι από αυτούς απορρίπτουν – όπως και ο Ντενκτάς – την ομοσπονδία. Με τη διαφορά ότι ο Ντενκτάς λέει ότι δεν θέλει την ομοσπονδία διότι προκρίνει τη διχοτόμηση, ενώ οι δικοί μας δεν θέλουν την ομοσπονδία αλλά δεν λένε ακριβώς τι θέλουν…

Ο πρόεδρος του ελληνοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Νικόλας Παπαδόπουλος, σε πρόσφατη συνέντευξή του, επανέλαβε για πολλοστή φορά τον ισχυρισμό τού ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου χώρου» ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά μια ομοσπονδιακή λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Αυτή η επιμονή του Νικόλα και των όμορων δυνάμεων ΕΛΑΜ, ΕΔΕΚ, Συμμαχίας, Αλληλεγγύης και Οικολόγων να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι τουρκική λύση, τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει;  

Γιατί ο Νικόλας Παπαδόπουλος κάλεσε ως ομιλητή στο τελευταίο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον Άγγελο Συρίγο, ο οποίος σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2014, συμφώνησε ουσιαστικά με τον Ντενκτάς ότι η καλύτερη λύση για το Κυπριακό είναι η λύση δύο κρατών; Γιατί έπειτα ο Νικόλας ένιωσε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον Άγγελο Συρίγο, χαρακτηρίζοντας τις θέσεις του εξαιρετικές, όταν αυτός επικρίθηκε για τις διχοτομικές του θέσεις;

Οι Ντενκτάσηδες των κατεχομένων δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών για λύση, σε καθημερινή βάση, αφού βεβαίως στόχος τους (και το λένε με το στόμα τους) είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, διότι ξέρουν ότι, ενόσω παραμένει το Κυπριακό άλυτο, η διχοτόμηση παγιώνεται. Οι αντίστοιχοι δικοί μας, που επίσης δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών, σε καθημερινή βάση, διακηρύττουν ότι στόχος τους είναι μια λύση καλύτερη από την ομοσπονδία που συζητούμε στις συνομιλίες, μια λύση που βεβαίως (όπως ισχυρίζονται δημοσίως) δεν θα είναι η διχοτόμηση…

Την ίδια ώρα ωστόσο προσπαθούν αγωνιωδώς να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλει η Τουρκία και καλούν στα μνημόσυνα τον Συρίγο, που συμφωνεί με τον Ντενκτάς για δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο, να μας αναλύσει τις απόψεις του.

Ο διχοτομικός Ραούφ Ντενκτάς διαχειρίστηκε το Κυπριακό εκ μέρους της Τουρκίας για σχεδόν 40 χρόνια. Αν η Τουρκία δεν ήθελε τη διχοτόμηση δεν θα τον είχε εκεί τόσα χρόνια να κουμαντάρει τους Τουρκοκύπριους. Ούτε θα προσπαθούσε να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε θα μάζευε τους Τουρκοκύπριους στο βορρά. Αν η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά μια λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, αυτή η λύση είναι πολύ απλή:  η επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία και στα σπίτια που διέμεναν πριν από την τουρκική εισβολή του 1974. Διότι το Σύνταγμα και η Συνθήκη Εγγυήσεως αυτής της χώρας επιτρέπει μια χαρά στην Τουρκία να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, πολύ περισσότερο αν οι Τουρκοκύπριοι βρίσκονται διασκορπισμένοι σ’ ολόκληρο το νησί κι όχι μαζεμένοι στο βόρειο τμήμα. 

Το συντηρούμενο από το βαθύ κράτος της Τουρκίας ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα επαναλαμβάνει εδώ και δεκαετίες και με διάφορους τρόπους την προσήλωσή του στη διχοτόμηση. Η Τουρκία μοίρασε την Κύπρο στα δύο κι είναι εδώ και 40 χρόνια απρόθυμη να λύσει το Κυπριακό στη βάση της ομοσπονδίας, συντηρώντας και εμπεδώνοντας την ντε φάκτο διχοτόμηση με στόχο να την μονιμοποιήσει. Αλλά ο Νικόλας και οι λοιποί του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου» προσπαθούν να μας πείσουν ότι όχι, η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλουν οι Τούρκοι…

Στη δημοκρατία είναι θεμιτό και συμβαίνει συχνά ο πολιτικός άλλα να λέει στο λαό κι άλλα να έχει στο μυαλό του. Δικαιούται να πουλά την πολιτική του πραμάτεια ντελαλίζοντας όσα ψέματα θέλει, δουλεύοντας έτσι κανονικά τα εκ φύσεως κορόιδα. Υπάρχει εξάλλου και μια εύστοχη κυπριακή παροιμία που λέει: «εγιώ στραώνω τζαι πουλώ τζι εσύ άμπλεπε τζαι γόραζε»…

 

Επιμένουν να βγάλουν τον Ερντογάν από τη δύσκολη θέση;

Ακούγοντας τις λυσαλέες δηλώσεις (των κομμάτων, που εκφράζουν τη σχολή της μιζέριας, του φόβου και της ηττοπάθειας) ότι δεν θα εκπροσωπηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία στην Διάσκεψη του Ιανουαρίου στη Γενεύη, κόντρα στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, που επιμένει ότι θα εκπροσωπηθεί, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σκοπός τους είναι -για άλλη μια φορά- να βγάλουν την Τουρκία από τη δύσκολη θέση.

Ναι και, συγνώμη που είμαι τόσο απόλυτος αλλά την πατήσαμε και την πληρώσαμε πολλές φορές μέχρι σήμερα μαζί τους. Συνεπώς δεν έχω καμία διάθεση να γράψω τα πράγματα «με το γάντι».  Πιστεύω λοιπόν ακράδαντα ότι θέλουν να βγάλουν τον Ερντογάν από τη δύσκολη θέση, στην οποία θα βρεθεί στις 12 Ιανουαρίου, όταν θα πρέπει να κάνει υποχωρήσεις στο θέμα των εγγυήσεων και της παρουσίας τουρκικού στρατού στην Κύπρο, αλλιώς θα κατηγορηθεί για παράλογες αξιώσεις πάνω σε μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Βασικά ζητούν από τον Αναστασιάδη να κάνει χοντροκομμένους κι άτσαλους χειρισμούς, ανάλογους με εκείνους που έκανε η δική τους σχολή σκέψης όταν κυβερνούσε την Κύπρο και μας φόρτωσε τη ρετσινιά της αδιαλλαξίας, με αποτέλεσμα να βγουν σε όλες τις περιπτώσεις κερδισμένοι οι Τούρκοι.

Να σας θυμίσω…

1978 – Η Τουρκία από το 1974 δεν μπορούσε να πάρει όπλα από τις ΗΠΑ, λόγω του εμπάργκο που της είχε επιβάλει το αμερικανικό κογκρέσο, ως τιμωρητικό μέτρο για τη συνεχιζόμενη κατοχή μέρους της Κύπρου. Τότε μας δόθηκε ένα πλαίσιο λύσης του Κυπριακού, το λεγόμενο «Δυτικό Πλαίσιο» και μας ζήτησαν να το διαπραγματευούμε οι δύο πλευρές σε συνομιλίες. Μάλιστα η Τουρκία έπρεπε να δώσει από την αρχή την Αμμόχωστο, ως χειρονομία καλής θέλησης. Ο Σπύρος Κυπριανού (πρόεδρος της Δημοκρατίας και του ΔΗΚΟ) απέρριψε το σχέδιο, ακόμη και ως βάση για συζήτηση. Αποτέλεσμα; Απάλλαξε την Τουρκία από την ευθύνη, χάσαμε την ευκαιρία να πάρουμε την Αμμόχωστο και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν και πάλι να δίνουν όπλα στην Τουρκία.

1983 – Νέα πρωτοβουλία για λύση του Κυπριακού, από τον τότε Γ.Γ. Χαβιέρ Πέρες ντε Κουεγιάρ (οι λεγόμενοι «Δείκτες Κουεγιάρ»). Τους απέρριψε και πάλι χωρίς συζήτηση ο Σπύρος Κυπριανού, φροτώνοντας σ’ εμάς την ευθύνη. Αμέσως μετά ανακηρύχθηκε το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος. 

2004 – Μετά από επίμονες δηλώσεις του Τάσσου Παπαδόπουλου (πρόεδρου της Δημοκρατίας και του ΔΗΚΟ) ότι το σχέδιο Ανάν είναι μια πολύ καλή βάση για λύση του Κυπριακού και μετά από δύο επιστολές του ιδίου προς τον τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ, τον Φεβρουάριο του 2004 ο Τάσσος αποδέχτηκε χρονοδιάγραμμα ενάμιση μήνα για διαπραγμάτευση και επιδιαιτησία για τελική συμφωνία. Η τελείως άστοχη διαχείριση επί ένα χρόνο (από τον Μάρτιο του 2003 ως τον Απρίλιο του 2004) του σχεδίου Ανάν από την πλευρά μας, φόρτωσε και πάλι σ’ εμάς την ευθύνη κι έβγαλε την κατοχική Τουρκία «κούπα άπανη». Αμέσως μετά το ψευδοκράτος αναβαθμίστηκε, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση τού αναγνώρισε δικαίωμα εμπορίου, με σφραγίδες του Τ/κ Επιμελητηρίου, μέσω της πράσινης γραμμής. Η Τουρκία ξεκίνησε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. χωρίς καμία δική μας αντίρρηση. Συνεπεία της ίδιας πολιτικής, το ΕΔΑΔ αναγνώρισε μερικά χρόνια αργότερα την επιτροπή αποζημιώσεων του ψευδοκράτους…

Σημειώνω πάντως ότι το 1993 ο Γλαύκος Κληρίδης είχε απορρίψει τις «Ιδέες Γκάλι», ως πλαίσιο λύσης του Κυπριακού, αλλά τότε (σε αντίθεση με όλες τις άλλες περιπτώσεις που μας κυβερνούσε το ΔΗΚΟ) δεν φορτωθήκαμε εμείς την ευθύνη. Μάλιστα αμέσως μετά ξεκίνησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Κύπρου με την Ε.Ε.

Είναι λοιπόν ολοφάνερο πως όλοι αυτοί στην ουσία ζητούν από τον Αναστασιάδη να ακολουθήσει τη δική τους ευφάνταστη πολιτική και να δώσει στην Τουρκία πανηγυρικά άλλη μια επιτυχία, όπως εκείνες που περήφανα της πρόσφεραν οι ίδιοι. Γιατί; Όχι δεν υπονοώ ότι εκουσίως εξυπηρετούν τα τουρκικά συμφέροντα. Απλώς υπάρχει νομίζω ένα κοινό σημείο στις επιδιώξεις αυτών και της Τουρκίας κι αυτό ολοφάνερα πια είναι η συντήρηση της σημερινής κατάστασης για αόριστο χρονικό διάστημα στο μέλλον.

Η Τουρκία θέλει συντήρηση τους σημερινού στάτους κβο διότι ξέρει πολύ καλά ότι ο χρόνος θα μονιμοποιήσει και θα νομιμοποιήσει κάποια στιγμή την διχοτόμηση της Κύπρου, σε δύο ανεξάρτητες χώρες. Οι δικοί μας δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένουν να γίνει. Πάντως ο καθηγητής που μίλησε πρόσφατα στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλο, ο Άγγελος Συρίγος, είναι δεδηλωμένος υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων χωρών πάνω στην Κύπρο: μιας τουρκικής χώρας στο βορρά και της Κυπριακής Δημοκρατίας (χωρίς τους Τουρκοκύπριους προφανώς) στο νότο. Δεν θα ήθελα να αναλύσω τη σημειολογία πίσω από την πρόσκληση σε έναν διχοτομικό να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου, πάντως ο Νικόλας Παπαδόπουλος έχει δηλώσει θαυμαστής του… 

1

Αν ήταν πρόεδρος ο Νικόλας…

ΝΙΚΟΛΑΣ - ΒΕΤΟ ΕΕΑν ήταν πρόεδρος ο Νικόλας θα έβαζε βέτο στη Γαλλία να ξεπλοκάρει ένα κεφάλαιο που εκείνη είχε μπλοκαρισμένο. Άσχετα αν δεκάδες άλλα κεφάλαια είναι ανοικτά από τον Δεκέμβριο του 2004, όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα και χωρίς φυσικά η Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Συνέρχονται, που λέτε, οι ηγέτες των 28 χωρών της Ε.Ε. για να βρουν πρακτικούς τρόπους να βοηθήσουν την Ελλάδα, που βουλιάζει κάτω από το βάρος του προσφυγικού. Ο πρόεδρος της Κύπρου Νικόλας Παπαδόπουλος καθιστά σαφές ότι η Κύπρος θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει εις βάρος της Κύπρου. Ότι η Κύπρος δεν θα ξεμπλοκάρει κανένα από τα τουρκικά κεφάλαια ένταξης που κρατά μπλοκαρισμένα, αν δεν εφαρμόσει η Τουρκία τις τουρκογενείς υποχρεώσεις της, αναγνωρίζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία. 

Οι 27 ηγέτες αποφασίζουν ότι θα στηρίξουν και την Κύπρο. Ότι δεν θα ανοίξει κανένα τουρκικό κεφάλαιο που κρατά η χώρα μας μπλοκαρισμένο. Για να βρεθεί όμως λύση και να βοηθηθεί η Ελλάδα, η Γαλλία αποφασίζει να ξεμπλοκάρει το κεφάλαιο 33, που κρατούσε η ίδια μπλοκαρισμένο. Η Τουρκία, που τα ήθελε όλα, υποχρεώνεται να συμβιβαστεί με το ένα αυτό κεφάλαιο, αφού ξέρει ότι μέσα στη σημερινή γεωπολιτική συγκυρία, δεν την παίρνει να κάνει νταηλίκια, διότι βρίσκεται ήδη σε πρωτόγνωρη γι’ αυτήν απομόνωση. 

Εκεί λοιπόν που βρέθηκε η χρυσή τομή για να βοηθηθεί η Ελλάδα, χωρίς να επηρεαστούν τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της Κύπρου, ο πρόεδρος Νικόλας Παπαδόπουλος θέτει βέτο για το άνοιγμα του κεφαλαίου 33. Όλοι μένουν με το στόμα ανοικτό.

-Μα κύριε Παπαδόπουλε, αυτό το κεφάλαιο δεν το είχατε μπλοκαρισμένο. 

-Δεν με κόφτει. Το μπλοκάρω τώρα. 

-Μα όλοι οι υπόλοιποι σας στηρίξαμε, δεν σας αναγκάσαμε να ανοίξετε δικά σας κεφάλαια. Γιατί θέτετε νέο ζήτημα ξαφνικά; Δεν καταλαβαίνετε ότι θα ναυαγήσουν όλα; 

-Δεν με κόφτει, βρείτε εσείς μια λύση που θα μου αρέσει.

-Δεν σκέφτεστε ότι αυτό που κάνετε είναι πρώτιστα εις βάρος της Ελλάδας;

-Όχι δεν με κόφτει.

Παίρνει λοιπόν το αεροπλάνο και επιστρέφει στην Κύπρο, αφήνοντας τους Ευρωπαίους να … ψάχνονται τι θα κάνουν με τους Κύπριους και τον Ελληνικό λαό να τον … «ευγνωμονεί», αφού θα συνεχίσει να περιθάλπει χιλιάδες πρόσφυγες που ατάκτως θα φτάνουν με σαπιοκάραβα στα ελληνικά νησιά. 

Διότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος δεν δέχεται να ανοίξει η Γαλλία το κεφάλαιο που εκείνη έχει μπλοκαρισμένο. Άσχετα αν δεκάδες άλλα τουρκικά κεφάλαια είναι ανοικτά και προχωρούν, από τον Δεκέμβριο του 2004, που ο τότε πρόεδρος της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος, συνυπέγραψε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα και χωρίς φυσικά η Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία (μάλιστα λίγο καιρό πριν είχε δεχτεί την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, συνυπογράφοντας τον κανονισμό για εμπόριο τουρκοκυπριακών προϊόντων μέσω της πράσινης γραμμής, με σφραγίδες του τουρκοκυπριακού εμπορικού επιμελητηρίου και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας, με άλλα λόγια αποδέχθηκε εμμέσως την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας).

(Σημ.: Ο κάθε πολιτικός αυτοπροσδιορίζει το προφίλ του ανάλογα με το πού τοποθετεί τον πήχη της σοβαρότητας του.)
2

Το πάμε πάλι φιρί φιρί για πιστόλι στον κρόταφο;

COWBOY WITH PISTOLΤον Δεκέμβριο του 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήγε στην σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλες αποφασισμένος να θέσει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, εκτός αν η Άγκυρα συμφωνούσε να υπογράψει πρωτόκολλο με το οποίο θα άνοιγε τα τουρκικά λιμάνια στα κυπριακά πλοία.

Μικρό το αντάλλαγμα που ζητούσε, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η μισή Κύπρος βρισκόταν υπό τουρκική κατοχή από το 1974. Πήρε προφανώς μαζί του ο Τάσσος μικρό καλάθι ελπίζοντας να το φέρει πίσω γεμάτο, γιαυτό κι επέμενε πεισματικά μέχρι λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από το άνοιγμα των λιμανιών.

Παρά τις πιέσεις των Ευρωπαίων ωστόσο ο Ερντογάν αρνήθηκε μέχρι τέλους να δεχτεί κάτι τέτοιο. Το μόνο που δέχτηκε ήταν να υπογράψει μια αόριστη δήλωση ότι η Άγκυρα είχε την πρόθεση να υπογράψει ένα τέτοιο πρωτόκολλο κάποια στιγμή στο μέλλον…

Λίγο πριν αρχίσει η σύνοδος κορυφής,  ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας κι ο καγκελάριος της Γερμανίας συναντήθηκαν με τον Τάσσο Παπαδόπουλο και, σύμφωνα με μαρτυρία του Ολλανδού διπλωμάτη Pieter de Goijer που αποκάλυψαν τα Wikileaks:

«…O πρόεδρος Σιράκ είπε: «Τάσσο, κοίτα… Ο Τόνυ (Μπλερ), ο Γκέρχαρντ (Σρέντερ) κι εγώ πιστεύουμε ότι (η δήλωση της Τουρκίας) είναι μια πολύ καλή ιδέα. Δεν έχουμε χρόνο. Ξέρω ότι θα συμφωνήσεις». Έπειτα ο Σιράκ σηκώθηκε, πλησίασε τον Παπαδόπουλο και του είπε: «Τώρα ας πάμε μέσα στη συνάντηση».

Έπειτα από αυτό ο Σιράκ οδήγησε τον ελαφρώς σαστισμένο Παπαδόπουλο στη σύνοδο του Συμβουλίου. Έτσι λειτουργεί εν τέλει η Ευρώπη: οι μεγάλες χώρες συνασπίζονται όταν πρέπει να «καθαρίσουν» με ενοχλητικά ζητήματα που θέτουν οι μικροί…»

Τελικά ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναγκάστηκε να πει το μεγάλο ΝΑΙ στο να ξεκινήσουν οι ενταξιακές της Τουρκίας, παίρνοντας ως αντάλλαγμα το απόλυτο τίποτα. Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, παρά τις προγενέστερες βαρύγδουπες δηλώσεις του ιδίου και των συνεργατών του στην τότε κυβέρνηση. 

Σήμερα ακούμε πάλι τα ίδια παχιά λόγια, παριστάνουμε τους βαρύμαγκες, ότι περίπου εμείς αποφασίζουμε στην ΕΕ κι οι άλλες 27 χώρες μέλη στέκονται σούζα. Παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε από τα παθήματά μας. Η αλήθεια είναι πως, ενόσω η Γερμανία κι η Γαλλία έχουν λόγους να μην προχωρεί η ενταξιακή διαδικασία για την Τουρκία, θα μπορούμε κι εμείς να παριστάνουμε τον Βεληγκέκα. Να φωνάζουμε πως αν η Τουρκία δεν ανοίξει την Αμμόχωστο ή έστω τα λιμάνια (ναι, έντεκα χρόνια μετά, περιμένουμε ακόμη να τα ανοίξει), εμείς θα θέτουμε βέτο. 

Μόλις οι ισχυρές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφασίσουν ότι η Τουρκία θα προχωρήσει, τότε ο Ολάντ θα πλησιάσει τον πρόεδρο Αναστασιάδη και θα του πει «Νίκο, ο Ντέιβιντ, η Άνγκελα κι εγώ αποφασίσαμε ότι είναι καλή ιδέα να ανοίξουν τα κεφάλαια 23 και 24. Νομίζω ότι συμφωνείς κι εσύ. Πάμε τώρα μέσα να ξεκινήσουμε τη Σύνοδο». Έπειτα θα πιάσουν μπράτσο τον ελαφρώς σαστισμένο Αναστασιάδη και θα προχωρήσουν στην αίθουσα. 

Η Μέρκελ πήγε προχτές στην Τουρκία κι υποσχέθηκε στην τουρκική ηγεσία μερικά δισεκατομμύρια ευρώ και το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων, με αντάλλαγμα η Άγκυρα να συγκρατεί πρόσφυγες από τη Συρία από του να καταφεύγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για όσους δεν κατάλαβαν καλά η πρώτη χώρα που θα ωφεληθεί από μια τέτοια κίνηση της Τουρκίας είναι η Ελλάδα, διότι προφανώς από την Τουρκία οι πρόσφυγες πρώτα φεύγουν προς την Ελλάδα κι από εκεί προς οπουδήποτε αλλού. Η Αθήνα ευλόγως έθεσε μόνο ένα θέμα και το πέτυχε: να μην δοθεί στην Τουρκία το ελεύθερο για κοινές περιπολίες με την Ελλάδα στο Αιγαίο.

Βεβαίως οι υποσχέσεις της Μέρκελ δεν επηρεάζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τα κυπριακά συμφέροντα.  Υποσχέθηκε στην Τουρκία να ανοίξει το κεφάλαιο 17, για το οποίο δεν είχε ένσταση η Κύπρος αλλά η Γαλλία, η οποία έδωσε προφανώς το πράσινο φως στην Γερμανίδα Καγεκλάριο. Αν όμως οι ισχυροί αποφασίσουν αργότερα να ανοίξουν και τα κεφάλαια 23 και 24, για τα οποία ενίσταται η Κύπρος, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτό θα γίνει ό,τι και να λέμε τώρα μεταξύ μας εμείς για να χαιρόμαστε μόνοι μας.

Οι ξένουν θεωρούν ότι το Κυπριακό θα λυθεί τους επόμενους μήνες κι αυτό εννοούσε η Μέρκελ όταν είπε προχτές στην Άγκυρα ότι, παράλληλα με τη βοήθεια προς την Τουρκία, είναι έτοιμη να παράσχει βοήθεια και προς στην Κύπρο.  Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στην περιοχή μας -σχεδιασμοί που δεν αφορούν μόνο τους υδρογονάνθρακες αλλά και τα συμφέροντα όλων των χωρών της ανατολικής Μεσογείου- επιβάλλουν λύση του Κυπριακού σύντομα. Ο διεθνής παράγοντας δεν θα περιμένει να ξεμπερδέψουμε εμείς με τις βουλευτικές μας, τις δημοτικές μας, τις προεδρικές μας και πάει λέγοντας…

Εξ αιτίας των υδρογονανθράκων λοιπόν το Κυπριακό φτάνει στο τέλος της μακράς του διαδρομής. Αν η πολιτική μας ηγεσία (και πάνω από όλους ο πρόεδρος) συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών και διεκδικήσουν στις συνομιλίες την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών καθώς και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στη νέα ομοσπονδιακή δομή του κυπριακού κράτους (όπως έχουμε ενυπογράφως συμφωνήσει), τότε ναι, μπορούμε και πρέπει να πετύχουμε μια λύση που να είναι προς όφελος όλων των Κυπρίων. 

 Αντίθετα, θα βρεθούμε προ εκλήξεων αν συνεχίσουμε τη μικροπολιτική υστερία, με την αντιπολίτευση να δαιμονοποιεί τα πάντα χωρίς καμία παραγωγική κι εποικοδομητική συνδρομή σε σχέση με την ουσία του Κυπριακού και τον πρόεδρο Αναστασιάδη να πιστεύει ότι έχει άπλετο χρόνο στη διάθεσή του μέχρι να εξαντλήσει την τρέχουσα θητεία του ή ακόμη χειρότερα αν αρχίσει να κάνει σκέψεις για το πώς θα διασφαλίσει δεύτερη πενταετία.

Αν πάμε έτσι, θα καταληφθούμε πάλι την κρίσιμη στιγμή εξ απίνης, απροετοίμαστοι για την τελική διαπραγμάτευση, για την τελική δηλαδή μάχη των μαχών στην οποία θα κριθεί το μέλλον μας σε τούτο το νησί κι αντί να πάμε για μαλλί θα βγούμε χειρότερα κουρεμένοι από ότι τον Μάρτιο του 2013, οπότε το να μιλάμε μετά για πιστόλια στον κρόταφο κι άλλες τέτοιες ιστορίες για αγρίους, θα είναι απλά φτηνιάρικες δικαιολογίες.

2

Η πολιτική του καλού παιδιού που λέει ΟΧΙ…

ΤΑΣΣΟΣ-ΤΑΛΑΤ-2Αν ακούσει κανείς ομιλίες του Μακαρίου στα χρόνια μετά την εισβολή, θα διαπιστώσει κάτι που θα τον κάνει να ανατριχιάσει… Ότι ακριβώς τα ίδια που έλεγε ο Μακάριος πριν από σχεδόν 40 χρόνια, λέει σήμερα ο Νικόλας, ο Λιλλήκας, ο Ομήρου και άλλοι πολιτικοί. Λες και δεν πέρασε μια μέρα. Λες και η πολιτική του Μακροχρόνιου αγώνα έφερε αποτελέσματα κι έχουν να λένε «Ορίστε τι πετύχαμε με τον Μακροχρόνιο»! Σαν να έφυγε έστω και ένας από τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες που μας σημαδεύουν νύχτα μέρα, λες κι απελευθερώθηκε έστω και μια παθκιά σκλαβωμένης ελληνικής γης. Τόσο πολύ τους ενδιαφέρει το Κυπριακό που δεν ασχολήθηκαν καν με την … ανανέωση κάπως των επιχειρημάτων. Λες κι η φαντασία τους στέρεψε στην ευφάνταστη ιδέα του Μακροχρόνιου.

Βρεθήκαμε μπροστά σε 4 (τέσσερις) πρωτοβουλίες για λύση από το 1974 μέχρι σήμερα. Το 1978 και το 1983 που τις απέρριψε ο Σπύρος Κυπριανού, το 1993, που την απέρριψε ο Κληρίδης (με πίεση του συγκυβερνώντος ΔΗΚΟ) και το 2004 που την απέρριψε η Ελληνική Κοινότητα έπειτα από προτροπή του Τάσσου. Είχαμε λοιπόν 4 πρωτοβουλίες και 4 ΟΧΙ… Αλλά, σύμφωνα με τον Νικόλα και άλλους, το Κυπριακό βρίσκεται εδώ που βρίσκεται λόγω της πολιτικής του καλού παιδιού. Σε ποια περίπτωση ήμασταν τα «καλά παιδιά» δεν κατάλαβα ακόμη εκτός αν εννοεί ότι τα καλά παιδιά λένε ΟΧΙ… Εν πάση περιπτώσει πρέπει να θυμίσω ότι τα καλύτερα παιδιά, δηλαδή εκείνα που υπέγραψαν τις 3 συμφωνίες κορυφής για λύση Ομοσπονδίας ήταν οι Μακάριος, Σπύρος Κυπριανού και Τάσσος Παπαδόπουλος

Πάντως οφείλω να πω ότι τις 3 πρώτες πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού τις απέρριψε και ο Ντενκτάς ο οποίος πάντοτε ήθελε τη διχοτόμηση και ήξερε πολύ καλά ότι με το να απορρίπτει θα οδηγηθούμε κάποια στιγμή εκεί. Πράγματι όλα αυτά τα 40 χρόνια η Κύπρος παρέμεινε διχοτομημένη και το κατεχόμενό της μέρος εκτουρκίζεται συστηματικά. Άρα ο Ντενκτάς είχε δίκιο από την πλευρά του. Οι δικοί μας πατριώτες δεν ξέρω σε τι δικαιώθηκαν μέχρι σήμερα…