Αρχείο ετικέτας Σύνταγμα

Να αλλάξει ο αντισυνταγματικός εκλογικός νόμος, όχι το Σύνταγμα!

Έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το σύστημα της απλής αναλογικής δεν είναι ούτε το πιο δίκαιο ούτε το πιο δημοκρατικό. Εκλέγει βουλευτές με πολύ λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλους που μένουν εκτός, στην ίδια εκλογική περιφέρεια  κι ως εκ των πραγμάτων αποκλείει την εκλογή ανεξάρτητων προσωπικοτήτων.

Δικάζοντας την προσφυγή του Ανδρέα Μιχαηλίδη κατά της απόφασης της βουλής να επικυρώσει την εκλογή του βουλευτή της Αλληλεγγύης Γιώργου Παπαδόπουλου, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της βουλής, κρίνοντας ότι  η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας είναι διάχυτη στο μέρος IV του Συντάγματος και αυτή επιτάσσει την εκλογή των βουλευτών από το λαό, και ότι ο νόμος,  δυνάμει του οποίου έγινε βουλευτής ο κ. Παπαδόπουλος, αντιβαίνει τις πρόνοιες των σχετικών με την εκλογή βουλευτών άρθρων του Συντάγματος.

Στην πραγματικότητα ο υφιστάμενος εκλογικός νόμος  δε δίνει στο λαό την ευχέρεια να εκλέγει τα πρόσωπα που θέλει να είναι βουλευτές του, αλλά να ψηφίζει το κόμμα της προτίμησής του  και με βάση τη δύναμη του κάθε κόμματος  να  γίνεται η όλη διαδικασία κατανομής των βουλευτικών εδρών. Οι σταυροί προτίμησης των υποψηφίων δεν θεωρούνται ψήφοι, εξού και συμβαίνει το προφανέστατα άδικο να εκλέγονται βουλευτές με λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλους στην ίδια περιφέρεια, ακριβώς επειδή η λαϊκή κυριαρχία καθορίζει το σύνολο των εδρών του κάθε κόμματος, ανεξαρτήτως προσώπων.

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει προκαλέσει νομικό και πολιτικό μπάχαλο, καθώς κάποια κόμματα θέτουν ζήτημα αλλαγής του Συντάγματος ενώ άλλα κόμματα θέτουν ευλόγως το ερώτημα γιατί θα πρέπει να αλλάξει το Σύνταγμα, ώστε να πληρώνεται οπωσδήποτε μια κενωθείσα έδρα από τον επόμενο επιλαχόντα του ιδίου κόμματος (χωρίς αναπληρωματική εκλογή) όταν οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί ανά πάσα στιγμή να εγκαταλείψει το κόμμα του, παίρνοντας μαζί του την έδρα του σε άλλο κόμμα.

Είναι προφανές ότι κυοφορείται άλλη μια εμβαλωματική λύση σε μια χώρα στην οποία οι νόμοι έγιναν λάστιχο για να εξυπηρετούν κάθε φορά πολιτικές, οικονομικές και άλλες σκοπιμότητες. Το Σύνταγμα μια χαρά ορίζει την έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας ως προς την εκλογή βουλευτών. Ο αντισυνταγματικός  νόμος πρέπει να αλλάξει για να συμμορφωθεί με το σύνταγμα κι όχι το Σύνταγμα να συμμορφωθεί με τον αντισυνταγματικό νόμο.

Θα πρέπει να εξεταστεί πολύ σοβαρά η υιοθέτηση ενός πλειοψηφικού συστήματος παρόμοιου με εκείνου που ισχύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, με 56 μονοεδρικές περιφέρειες και με τον ίδιο αριθμό εδρών ανά επαρχία, όπως ισχύει σήμερα, ή με λιγότερες έδρες ανά επαρχία και αριθμό εδρών επικρατείας.

Οι έδρες κάθε επαρχίας, π.χ. οι 20 της Λευκωσίας, θα κατανεμηθούν ανά περιοχή, αναλόγως της κατανομής του πληθυσμού, με περίπου ίσο αριθμό ψηφορόρων ανά περιφέρεια. Με το σύστημα αυτό, κάθε περιοχή θα έχει πλέον τον βουλευτή της. π.χ. η Πιτσιλιά, τα Κοκκινοχώρια, συμπλέγματα αγροτικών δήμων και κοινοτήτων, προάστεια των πόλεων και αστικές περιφέρειες ανά πόλη.

Έτσι  διασφαλίζεται απόλυτα η δημοκρατικότητα του συστήματος, καθώς σε κάθε περιφέρεια θα εκλέγεται εκείνος που έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Πέρα από το ότι δεν υπάρχει περίπτωση να εκλεγεί στην ίδια περιφέρεια βουλευτής με λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλον, δεν θα παρατηρείται ούτε κι αυτή η μεγάλη ανομοιομορφία σε αριθμό σταυρών προτίμησης μεταξύ των εκλεγέντων βουλευτών που παρατηρείται σήμερα και δεν θα πρόκειται για σταυρούς αλλά για ψήφους. Δεν θα δούμε δηλαδή το φαινόμενο να έχουμε βουλευτές που έλαβαν 5 χιλιάδες ψήφους και βουλευτές που έλαβαν 900.

Με την υιοθέτηση αυτής της μορφής πλειοψηφικού συστήματος, αποφεύγεται ο κίνδυνος να γίνει ξανά αυτό που έγινε το 1976, με το διαφορετικό τότε πλειοψηφικό, όταν ο ΔΗΣΥ με ποσοστό 27% παγκυπρίως δεν κατάφερε να εκλέξει ούτε ένα βουλευτή. Διότι τότε εκλογικές περιφέρειες ήταν οι 6 επαρχίες κι όποιο κόμμα ή συνδυασμός πλειοψηφούσε σε κάθε επαρχία έπαιρνε όλες τις έδρες της. Τότε λοιπόν συνασπίστηκαν όλοι οι άλλοι εναντίον του ΔΗΣΥ και δεν τον άφησαν να πλειοψηφίσει σε καμία επαρχία. Αλλά με 56 περιφέρειες τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.

Οι ψηφοφόροι θα μπορούν να επιλέξουν τον καλύτερο για την περιοχή τους ίσως και πέραν της κομματικής τους προτίμησης, ενώ θα δοθεί και σε ανεξάρτητες προσωπικότητες η ευκαιρία να διεκδικήσουν εκλογή στη βουλή, κάτι που με το σημερινό σύστημα αποκλείεται. Έτσι αίρονται και οι λόγοι για τους οποίους συζητείται σήμερα η οριζόντια ψηφοφορία. Το πλειοψηφικό με μονοεδρικές περιφέρειες είναι σαφώς πιο δημοκρατικό ακόμη κι από το σύστημα της απλής αναλογικής.

 

 

Φτάνει πια με τα τούρκικα επιχειρήματα!

kypros apo psilaΛοιπόν ακούστε ένα πράγμα! Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν διαλύεται! Σταματήστε πια μερικοί να υιοθετείτε συνέχεια τις τουρκικές θέσεις! Έχουμε ατράντακτη επιχειρηματολογία από έγκριτους συνταγματολόγους, διεθνούς κύρους ότι, με τη λύση, το νέο ομοσπονδιακό κράτος θα αποτελεί συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Να τελειώσει λοιπόν αυτή η εθνικά επιζήμια εμμονή σας να βλέπετε διαρκώς την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! Ούτε στην διεθνή διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Τι έγινε στο Μπούργκεστοκ το 2004, επί Τάσσου Παπαδόπουλου; Διαλύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία μετά την τότε διεθνή διάσκεψη; Τώρα γιατί θα διαλυθεί; Ποια είναι η διαφορά; Επειδή έτσι βολεύεται η απορριπτική καταστροφολογία;

Βαρεθήκαμε την ακατάσχετη κινδυνολογία, τον αρνητισμό και τη μιζέρια σας! Εκατό φορές το χρόνο βλέπετε την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! ΕΥΤΥΧΩΣ δεν διαλύθηκε ποτέ κι ούτε θα διαλυθεί, σταματήστε να βλέπετε φαντάσματα!

Όσο για την απαίτησή σας να αναγράφεται ρητώς η συνέχεια μέσα στο νέο σύνταγμα, εντάξει είναι λογικότατη και μακάρι να μπορέσουμε να το πετύχουμε. Αλλά οι όμοιοι σας στα κατεχόμενα, που γυρεύουν αφορμές να τα τινάξουν όλα στον αέρα και να συνεχίσουμε την πορεία προς τη διχοτόμηση, παίζουν όπως κι εσείς το παιχνίδι των λέξεων, προκειμένου να κολλάμε και να μην προχωρούμε παραπέρα. Μήπως για τον ίδιο άραγε λόγο επιμένετε κι εσείς;

Είτε είναι γραμμένο είτε όχι η ουσία είναι αυτή: Εφόσον η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, του 1960, θα συνεχίσει να ισχύει, όπως και οι διεθνείς συμβάσεις της χώρας μας κι εφόσον η ιδιότητές της ως μέλος της Ε.Ε. και του ΟΗΕ θα παραμείνουν αμετάβλητες, το νέο κράτος, που θα δημιουργηθεί ΑΝ λυθεί το Κυπριακό, θα ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ και ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Τελεία και παύλα! Σταματήστε επιτέλους να δίνετε διαρκώς επιχειρήματα στους Τούρκους!

 

Το άρθρο για τον Νικόλα και μια απάντηση στον Ντίνο Ηλιάδη…

DIXOTOMISI SIMAIESΑγαπητέ κ. Ηλιάδη,

Ευχαριστώ που κάνατε τον κόπο να διαβάσετε και να απαντήσετε στο άρθρο μου με τίτλο «Ο Νικόλας και η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας». Λυπάμαι ωστόσο διότι,  παρόλο που γράφω πολύ απλά ελληνικά, δεν κατάφερα να γίνω κατανοητός, με αποτέλεσμα να έχετε στηρίξει όλη σας την απάντηση πάνω σε μια προφανέστατη παρερμηνεία:

Σε κανένα σημείο του άρθρου μου δεν ισχυρίστηκα ότι οι συμφωνίες υψηλού επιπέδου προνοοούν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αντίθετα έχω γράψει ότι δεν αντιλαμβάνομαι γιατί χρησιμοποιεί αυτό το σύνθημα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος.

Πριν μπω στην ουσία της απάντησης θα ήθελα να μου επιτρέψετε το δικαίωμα να γράφω, ως πολίτης αυτού του τόπου, τις απόψεις μου για το Κυπριακό, χωρίς κατ’ ανάγκη να διαθέτω νομικές περγαμηνές. Εδώ και 40 χρόνια μιλούν οι δικηγόροι κι ακόμα η Τουρκία βρίσκεται, με το στρατό και τους εποίκους της, μέσα στο σπίτι μας.  Ας μιλήσει λοιπόν κι ένας απλός άνθρωπος.

Αρχίζετε την απάντηση σας με το εξής:  «Δεν ξέρω με ποιες νομικές ή άλλες περγαμηνές, ο κ. Κωνσταντίνος Οδυσσέως, ερμηνεύει τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς του 1977 (και Κυπριανού-Ντενκτάς, 1979 και Παπαδόπουλου-Ταλάτ, 2006) για να καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι οι Συμφωνίες αυτές «…διαλύουν την Κυπριακή Δημοκρατία» –όπως επακριβώς γράφει”

Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι εγώ σε κανένα σημείο του άρθρου μου δεν έχω ισχυριστεί αυτό που μου αποδίδετε. Εγώ είπα ότι οι συμφωνίες υψηλού επιπέδου προνοούν ότι «στη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα λειτουργήσει ένα άλλο, ομοσπονδιακό κράτος». Πράγμα το οποίο ωστόσο εσείς αμφισβητείτε. Μάλιστα με ειρωνεύεστε γράφοντας τα εξής: «Μήπως αυτή τη φράση τη συνάγει από το πνεύμα του κειμένου –αφού στο γράμμα των ‘4 Κατευθυντηρίων Γραμμών’ δεν υπάρχει; Ή την επινοεί, για να …επιχειρηματολογήσει; Μήπως, πάλι την οσμίζεται, όπως μόνο αυτός μπορεί, επειδή βολεύει τους σκοπούς του άρθρου του;»

Ρωτώ λοιπόν εσάς κ. Ηλιάδη, που προφανώς διαθέτετε νομικές περγαμηνές που εγώ δεν διαθέτω, να μου ερμηνεύσετε τις κατευθυντήριες γραμμές της Συμφωνίας Μακαρίου – Ντενκτάς και να μου εξηγήσετε γιατί υποστηρίζετε ότι αυτό που έγραψα εγώ, δηλαδή ότι «στη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα λειτουργήσει ένα άλλο, ομοσπονδιακό κράτος» είναι μόνο στη φαντασία μου και δεν υπάρχει στην συμφωνία Μακαρίου Ντενκτάς.

Ορίστε αυτούσιες οι 4 κατευθυντήριες γραμμές της Συμφωνίας Μακαρίου – Ντενκτάς:

1. Επιζητούμε μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη δικοινοτική ομόσπονδη Δημοκρατία.

2. Το έδαφος υπό τη διοίκηση της κάθε κοινότητας πρέπει να συζητηθεί υπό το φως της οικονομικής βιωσιμότητας ή παραγωγικότητας και της ιδιοκτησίας γης.

3. Θέματα αρχών όπως η ελευθερία διακίνησης, ελευθερία εγκατάστασης, το δικαίωμα περιουσίας και άλλα εξειδικευμένα ζητήματα, είναι ανοικτά για συζήτηση, λαμβάνοντας υπόψη τη θεμελιώδη βάση ενός δικοινοτικού ομοσπονδιακού συστήματος και ορισμένες πρακτικές δυσκολίες, οι οποίες μπορεί να προκύψουν για την τουρκοκυπριακή κοινότητα.

4. Οι εξουσίες και αρμοδιότητες της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης θα είναι τέτοιες, ώστε να διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας λαμβανομένου υπόψη και του δικοινοτικού χαρακτήρα του κράτους. 

Θα περιμένω πραγματικά με πολύ ενδιαφέρον να μου εξηγήσετε για τι είδους κράτος μιλά η πιο πάνω συμφωνία, εφόσον εσείς λέτε ότι ΔΕΝ μιλά για ομοσπονδία!  Εγώ βλέπω να αναφέρεται άμεσα ή έμμεσα ότι το πολιτειακό σύστημα της Κύπρου θα μετατραπεί σε ομοσπονδιακό και στις τέσσερις κατευθυντήριες γραμμές.

Μήπως εννοείτε ότι δεν μιλά για αντικατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Μα η ΚΔ δεν είναι ομοσπονδιακό κράτος και προφανώς εξυπακούεται ότι υφιστάμενο Σύνταγμα θα αλλάξει. Στη διατύπωση «επιζητούμε μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη, δικοινοτική, ομόσπονδη Δημοκρατία» το ρήμα «επιζητούμε» τι νόημα έχει; Ασφαλώς δεν μπορεί να σημαίνει ότι επιζητούμε κάτι το οποίο έχουμε, διότι αυτό το οποίο έχουμε …το έχουμε, δεν το επιζητούμε. Επιπλέον βρείτε μου στη συμφωνία πού αναφέρεται  το όνομα της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι εγώ δεν το βρίσκω πουθενά. Επομένως, στο ερώτημα «θα αντικατασταθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, από ένα άλλο ομοσπονδιακό κράτος;” η απάντηση που προκύπτει από τη Συμφωνία Μακαρίου – Ντενκτάς είναι «ναι”. 

Έχοντας λοιπόν αυτή τη συμφωνία ως προηγούμενο, όπως επίσης και τη Συμφωνία Κυπριανού – Ντενκτάς, που επικαλείται τις 4 κατευθυντήριες γραμμές της συμφωνίας Μακαρίου – Ντενκτάς, αλλά και τη συμφωνία Παπαδόπουλου – Ταλάτ, που καθορίζει ρητώς τη «δέσμευση (των δύο κοινοτήτων) για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας» επιμένουμε ως ελληνική πλευρά στην πιο κάτω θέση, την οποία κι εγώ προσωπικά υποστηρίζω πλήρως (όπως έγραψα και στο άρθρο μου):

Ότι αυτό το νέο κράτος θα είναι η ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι θα διαλυθεί η ΚΔ για να ιδρυθεί νέο κράτος!

Επομένως θεωρώ εξίσου άστοχο κι αυτό που γράφετε πιο κάτω: «Αν όμως, οι Συμφωνίες του 1977, 1979 και 2006, διέλυσαν την Κ.Δ., τότε πώς το νέο κράτος, το οποίο θα προκύψει θα αποτελεί συνέχεια της Κ.Δ. (που διαλύθηκε!!!);»

Καταλήγετε με την εξής παράγραφο: «Επιπλέον, ο κ. Οδυσσέως συνάγει, ότι «Αν επρόκειτο για ίδρυση ενός εντελώς νέου κράτους θα έπρεπε να γίνουν ξανά ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ κλπ. κλπ…». Υποβαθμίζει, δηλ., τη χρησιμότητα και αναγκαιότητα για λεπτομερή και σαφή διατύπωση των όρων και προνοιών της βάσης των συνομιλιών και υιοθετεί τη μέθοδο της (διαβόητης) εποικοδομητικής ασάφειας και συμπερασματικής ερμηνείας της. Αλλά, στο ‘Κοινό Ανακοινωθέν’, υπάρχει η διατύπωση, ότι «…το νέο κράτος που θα προκύψει, μετά από τα δημοψηφίσματα των δύο κοινοτήτων… κλπ. κλπ…». Πώς ερμηνεύει, ο κ. Οδυσσέως, αυτή τη φράση («το κράτος που θα π ρ ο κ ύ ψ ε ι»); Πώς μπορεί να προκύψει κάτι, που ήδη υπάρχει; Αυτό που υπάρχει (μετ-)εξελίσσεται ή διαφοροποιείται• δεν προκύπτει! Ακόμα και η ίδια η λέξη «π ρ ο κ ύ π τ ω», που είναι ταυτόσημη με τη λέξη «α π ο ρ ρ έ ω», αποκαλύπτει τις προθέσεις των συντακτών”.

Σας απαντώ:  Έπειτα από 40 χρόνια κατοχής και με την φάκτο διχοτόμηση να έχει πλέον δημιουργήσει μη αναστρέψιμα τετελεσμένα, ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου να περιμένουμε δεν ξέρω κι εγώ για πόσα άλλα χρόνια ακόμη, επιτρέποντας στην Τουρκία να παραμένει εδώ. Είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι η Τουρκία πρέπει να φύγει από την Κύπρο αύριο το πρωί. Επομένως δεν βρίσκω κανένα λόγο γιατί πρέπει να γυρεύουμε από την πέτρα αφορμές για να μην συνομιλήσουμε. Διότι δυστυχώς περί αυτού πρόκειται κι αυτό συμβαίνει (τουλάχιστον από συγκεκριμένες πολιτικές παρατάξεις) εδώ και 40 χρόνια.

Λαμβάνοντας υπόψη την κρισιμότητα της κατάστασης, θεωρώ ότι δεν μας συμφέρει να χάνουμε τον καιρό μας απορρίπτοντας με νομικισμούς και υπερβολές πρωτοβουλίες που θα ανοίξουν το δρόμο των συνομιλιών. 

Η διατύπωση στο Κοινό Ανακοινωθέν σίγουρα θα μπορούσε να ήταν πιο ξεκάθαρη. Αλλά κατανοώ ότι έπρεπε να διασκεδαστούν και οι ανησυχίες των απλών ανθρώπων στην άλλη πλευρά. Επιμένω όμως με έμφαση ότι με αυτή τη διατύπωση διασφαλίζεται ότι το νέο κράτος θα είναι μετεξέλιξη της ΚΔ, εφόσον όλες οι συμφωνίες, συμμαχίες και λοιπές νομικές πράξεις αυτού του νομικού προσώπου που λέγεται ΚΔ θα ισχύουν και για το διάδοχο κράτος.  Αυτό – όπως γνωρίζετε – δεν αποτελεί δική μου άποψη (εξάλλου εγώ δεν διαθέτω νομικές περγαμηνές) αλλά  άποψη συνταγματολόγων ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΥΡΟΥΣ, που συμβουλεύουν την Κυπριακή Δημοκρατία επί του Κυπριακού Ζητήματος.  

Η πιο πάνω παραδοχή είναι πολύ πιο ισχυρή, από την διατύπωση που εσείς επικαλείστε ως προβληματική, δηλαδή ότι το νέο κράτος «θα προκύψει από δημοψηφίσματα»… Στην πραγματικότητα η διατύπωση αυτή καθορίζει με ποια διαδικασία θα εγκριθεί η λύση. Δεν σημαίνει ίδρυση νέου κράτους, έπειτα από τη διάλυση της ΚΔ, αλλά δημιουργία νέου κράτους ως συνέχεια της ΚΔ, εφόσον το νέο κράτος κληρονομεί όλες τις νομικές πράξεις της ΚΔ.

Εξάλλου, θα πρέπει να θυμίσω ότι αναλογη διατύπωση με το «θα προκύψει» υπάρχει και στις κατευθυντήριες γραμμές Μακαρίου – Ντενκτάς: «Επιζητούμε μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη δικοινοτική ομόσπονδη Δημοκρατία»… Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται ειδικός γλωσσολόγος να εξηγήσει ότι οι δύο αυτές διατυπώσεις βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος.     

Γνωρίζω και σέβομαι τη σχέση σας με την οικογένεια Παπαδόπουλου, αλλά ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος είναι εις εκ των πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής του τόπου και είναι επόμενο να τυγχάνει κριτικής. Αυτό επιβάλλει εξάλλου και η υγιής λειτουργία της δημοκρατίας, τα δημόσια πρόσωπα να βρίσκονται διαρκώς υπό κρίσιν.  Επομένως θα ήταν καλά να διαβάζετε με μεγαλύτερη ψυχραιμία αυτά που γράφονται, για να μην παρερμηνεύετε το νόημα τους.  

 

Αντιγράφω αυτούσια την απάντηση του κ. Ηλιάδη, στην οποία ανταπάντησα πιο πάνω: 

«Ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ Κ.Δ.» –
Δεν ξέρω με ποιες νομικές ή άλλες περγαμηνές, ο κ. Κωνσταντίνος Οδυσσέως, ερμηνεύει τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς του 1977 (και Κυπριανού-Ντενκτάς, 1979 και Παπαδόπουλου-Ταλάτ, 2006) για να καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι οι Συμφωνίες αυτές «…διαλύουν την Κυπριακή Δημοκρατία» –όπως επακριβώς γράφει.
Δεν ξέρω πού είδε τη φράση, ότι «με τη λύση του Κυπριακού- στη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα λειτουργήσει ένα άλλο, ομοσπονδιακό κράτος», φράση την οποία τοποθετεί στην αρχή του άρθρου του και πάνω στην οποία βασίζει όλη την …επιχειρηματολογία του, ανακηρύσσοντάς την… «βάση των συνομιλιών»!
Μήπως αυτή τη φράση τη συνάγει από το πνεύμα του κειμένου –αφού στο γράμμα των ‘4 Κατευθυντηρίων Γραμμών’ δεν υπάρχει; Ή την επινοεί, για να …επιχειρηματολογήσει; Μήπως, πάλι την οσμίζεται, όπως μόνο αυτός μπορεί, επειδή βολεύει τους σκοπούς του άρθρου του;
Αλλά, το άρθρο του κ. Οδυσσέως, εκτός από αυθαίρετα δομημένο, είναι και αντιφατικό.
Εξηγούμαι: Γράφει: «…το νέο κράτος θα αποτελεί συνέχεια της Κ.Δ. Αυτό εξυπακούεται κι από το Κοινό Ανακοινωθέν, που ρητώς αναφέρει ότι το νέο κράτος θα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κλπ. κλπ…». Αν όμως, οι Συμφωνίες του 1977, 1979 και 2006, διέλυσαν την Κ.Δ., τότε πώς το νέο κράτος, το οποίο θα προκύψει θα αποτελεί συνέχεια της Κ.Δ. (που διαλύθηκε!!!); Εκτός κι αν υπαινίσσεται, ότι με το Κοινό Ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης …διόρθωσε τα λάθη των Μακαρίου, Κυπριανού και Παπαδόπουλου!!!
Επιπλέον, ο κ. Οδυσσέως συνάγει, ότι «Αν επρόκειτο για ίδρυση ενός εντελώς νέου κράτους θα έπρεπε να γίνουν ξανά ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ κλπ. κλπ…». Υποβαθμίζει, δηλ., τη χρησιμότητα και αναγκαιότητα για λεπτομερή και σαφή διατύπωση των όρων και προνοιών της βάσης των συνομιλιών και υιοθετεί τη μέθοδο της (διαβόητης) εποικοδομητικής ασάφειας και συμπερασματικής ερμηνείας της. Αλλά, στο ‘Κοινό Ανακοινωθέν’, υπάρχει η διατύπωση, ότι «…το νέο κράτος που θα προκύψει, μετά από τα δημοψηφίσματα των δύο κοινοτήτων… κλπ. κλπ…». Πώς ερμηνεύει, ο κ. Οδυσσέως, αυτή τη φράση («το κράτος που θα π ρ ο κ ύ ψ ε ι»); Πώς μπορεί να προκύψει κάτι, που ήδη υπάρχει; Αυτό που υπάρχει (μετ-)εξελίσσεται ή διαφοροποιείται• δεν προκύπτει! Ακόμα και η ίδια η λέξη «π ρ ο κ ύ π τ ω», που είναι ταυτόσημη με τη λέξη «α π ο ρ ρ έ ω», αποκαλύπτει τις προθέσεις των συντακτών.

ΣΗΜ.: Αντιπαρέρχομαι τις ειρωνείες του, για τον Νικόλα Παπαδόπουλο, όπως και την υπόλοιπη …αναλυτική του επιχειρηματολογία.

 

3

Ο Νικόλας και η «διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας”…

Turkish Republic of Northern Cyprus Flag on mountain.
Είναι περίεργο που κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα προκαλέσει η διχοτόμηση και όχι η λύση.

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, από την ημέρα που νευρίασε με το Κοινό Ανακοινωθέν και με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε κάθε του δήλωση επαναλαμβάνει ένα «φλου» σύνθημα: «Δεν θα επιτρέψουμε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας». 

Προσπαθώ λοιπόν να συλλάβω το νόημα, να καταλάβω τι θέλει να πει ο ποιητής. Διότι με τον πιο επίσημο τρόπο, από τις 12 Φεβρουαρίου 1977,  με τις υπογραφές του τότε ΠτΔ αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του ηγέτη των Τ/κ Ραούφ Ντενκτάς, συμφωνήθηκε ότι – με τη λύση του Κυπριακού- στη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα λειτουργήσει ένα άλλο, ομοσπονδιακό κράτος. Η βάση αυτή των συνομιλιών επιβεβαιώθηκε ξανά το 1979 με τη συμφωνία Κυπριανού – Ντενκτάς και το 2006 με τη συμφωνία Παπαδόπουλου – Ταλάτ.

Επομένως το ερώτημα είναι εύλογο. Τι εννοεί ο Νικόλας και οι λοιποί της απορριπτικής χορωδίας, όταν μιλούν για διάλυση της ΚΔ;

1. Ότι η ΚΔ θα διαλυθεί και στη θέση της θα ιδρυθεί ένα νέο κράτος; Μα είναι απόλυτα γνωστή η θέση μας ότι το νέο κράτος θα αποτελεί συνέχεια της ΚΔ. Αυτό εξυπακούεται κι από το Κοινό Ανακοινωθέν, που ρητώς αναφέρει ότι το νέο κράτος θα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και άλλων διεθνών οργανισμών στους οποίους μετέχει η ΚΔ), επομένως θα αποτελεί συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν επρόκειτο για ίδρυση ενός εντελώς νέου κράτους θα έπρεπε να γίνουν ξανά ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ.

 Μου προκαλεί πάντως εντύπωση το γεγονός ότι ο Νικόλας δεν θέλει να διεκδικήσει υπέρ μας τη σαφήνεια αυτής της θέσης, αλλά επιμένει να δίνει επιχειρήματα στον Έρογλου, διαστρεβλώνοντας κι ο ίδιος μια διπλωματική μεν αλλά σαφέστατη διατύπωση.

 2. Ότι ο ίδιος δεν θέλει να μετατραπεί το κράτος σε ομοσπονδία αλλά να επιστρέψουν οι ΤΚ στην Κυπριακή Δημοκρατία ως έχει σήμερα; Θέλει δηλαδή να έχουμε Τ/κ Αντιπρόεδρο της Δημοκρατίας με δικαίωμα βέτο; Θέλει να συνεχίσει η Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη της ΚΔ με δικαίωμα μονομερούς επέμβασης; Θέλει να έχουμε δύο χωριστούς δήμους σε κάθε πόλη, έναν Ε/κ και ένα Τ/κ; Θέλει να επαναλειτουργήσουν οι χωριστές Κοινοτικές Συνελεύσεις (κάτι σαν ξεχωριστή βουλή για την κάθε κοινότητα); Θέλει να μην έχουμε δικαίωμα να ψηφίσουμε τον Αντιπρόεδρο αυτής της χώρας, ούτε ένα μεγάλο αριθμό από τους βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων;

Είναι δικαίωμά του να υπερασπίζεται τα πιο πάνω ο Νικόλας – ΑΝ αυτά θέλει βεβαίως- αλλά σίγουρα πρόκειται για μιαν εντελώς καινούργια θέση κι ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή από την άλλη πλευρά. Η Τ/κ θα μας καταγγείλουν ότι υπαναχωρήσαμε από τις συμφωνίες που υπέγραψαν οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος, επειδή δεν θέλουμε λύση. Με άλλα λόγια, αυτή η θέση θα διευκολύνει την Τουρκία, που γυρεύει αφορμές για να μονιμοποιήσει και νομιμοποιήσει την διχοτόμηση της Κύπρου.

3. Ότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος προτιμά να μείνουμε έτσι όπως είμαστε τώρα;  Με την ακρωτηριασμένη Κυπριακή Δημοκρατία στο νότο καταγγέλλοντας ως τον αιώνα τον άπαντα την Τουρκία ότι κατέχει παράνομα τη μισή Κύπρο; Άσχετα αν αυτό το κάνουμε εδώ και 40 χρόνια, χωρίς κανένα αποτέλεσμα;

Οι κύριοι Νικόλας, Λιλλήκας, Ομήρου κ.ά. μιλούν για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς να εξηγούν τι εννοούν ή τι λύση θέλουν και πώς αυτή η αγνώστου ταυτότητος λύση, που έχουν μόνο μέσα στο μυαλό τους και δεν την αποκαλύπτουν, θα επιτευχθεί. Αυτή η «φλου» προσέγγιση του εθνικού μας ζητήματος διαρκεί εδώ και 40 χρόνια και τα αποτελέσματά της τα έχουμε δει: η ντε φάκτο διχοτόμηση του 1974 συνεχίζεται, εμπεδώνεται και παγιώνεται χρόνο με το χρόνο κι η κατεχόμενη μας πατρίδα έχει σχεδόν εκτουρκιστεί πλήρως, με την κάθοδο εκατοντάδων χιλιάδων εποίκων.  

Βεβαίως όσοι νομίζουν ότι δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου να αφήσουμε τη μισή Κύπρο στα χέρια της Τουρκίας, φτάνει να μπορέσουμε να … προστατεύσουμε την ακρωτηριασμένη Κυπριακή Δημοκρατία στην άλλη μισή, δεν έχουν ιδέα τι θα συμβεί όταν πια θα έχει μονιμοποιηθεί η διχοτόμηση και το ψευδοκράτος – με την στήριξη, τη χειραγώγηση και τον εποικισμό της Τουρκίας – θα αρχίσει να αναπτύσσεται εμπορικά και οικονομικά. Δεν έχουν ιδέα σε τι θανάσιμους κινδύνους βάζουν εμάς, τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές των Ελλήνων αυτού του τόπου. 

15

Μήπως ο Τάσσος υπέγραψε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νικόλα;

ΤΑΣΣΟΣ-ΤΑΛΑΤ-2Ο Νικόλας Παπαδόπουλος θέλει ή δεν θέλει λύση του Κυπριακού κι αν ναι, τι λύση θέλει; Ρωτώ επειδή τις τελευταίες εβδομάδες, κάθε φορά που μιλά για τον πρόεδρο Αναστασιάδη, τον καταγγέλλει ότι προσπαθεί να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αλλά είναι γνωστό ότι εδώ και 37 χρόνια έχουμε συμφωνήσει με τους Τ/κ ότι θα φτιάξουμε ένα ομοσπονδιακό κράτος στην Κύπρο, το οποίο θα αντικαταστήσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα πάψει δηλαδή να ισχύει το Σύνταγμα που έχουμε σήμερα, αυτό που προβλέπει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με βέτο, Τ/κ υπουργούς και βουλευτές, χωριστούς δήμους κτλ κτλ…

Οι τρεις συμφωνίες κορυφής, που συνυπέγραψαν με τους Ραούφ Ντενκτάς και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ οι Μακάριος, Σπύρος Κυπριανού και Τάσσος Παπαδόπουλος, προβλέπουν ότι θα πρέπει να συμφωνήσουμε ένα νέο Σύνταγμα, που θα καθορίζει τη λειτουργία ενός νέου κράτους και που θα αποτελεί μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά δεν θα ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία. Το πιο πιθανό είναι να ονομάζεται Κύπρος ή Ενωμένη Κύπρος.

Αυτό λοιπόν εννοεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος όταν μιλά για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Εκφράζει την αντίθεσή του στη λύση του Κυπριακού; Ή μήπως εννοεί ότι δεν συμφωνεί με τη βάση της λύσης που υπέγραψε ο ίδιος ο πατέρας του στις 8 Ιουλίου 2006 και είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία; Μήπως κι ο πατέρας του, με την υπογραφή του αυτή, συμφώνησε στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας;

1

Ο «πατριωτισμός” της ήττας…

«Και τι περιμένεις από ανθρώπους
που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους
και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους.
Απαθώς
τότε
κι…..
απαθώς
σήμερα
ζητάνε απλώς
διαζύγιο.
Τέτοιοι ρουφιάνοι
δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε».

(Παντελής Μηχανικός, Ίτε, Κατάθεση, 1975)

pendtadaktylos1Μέρες σαν κι αυτή, που είναι τόσο καθαρή η ατμόσφαιρα, νομίζεις πως αν απλώσεις τα χέρια θα αγγίξεις τον Πενταδάκτυλο. Τα δάχτυλά σου θα ασπρίσουν απ’ τον ασβέστη, του ζωγραφισμένου εδώ και δεκαετίες πάνω στο δικό μας βουνό το εμβλήματος της μεγάλης μας ήττας…

Μα λέω ότι Ελληνοκύπριος που αποδέχεται ή το χειρότερο βολεύεται μ’ αυτή την ήττα, 40 χρόνια τώρα και κάθε φορά που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα πρωτοβουλία για λύση κι απελευθέρωση της πατρίδας του από την Τουρκία, αρχίζει να «ανησυχεί” και να γυρεύει αφορμές  και προφάσεις να αναβληθεί, να ματαιωθεί η προσπάθεια, ας μη μιλά ούτε για τον Αυξεντίου, ούτε για τον Παλληκαρίδη, ούτε για άλλον τίμιο πατριώτη, που έδωσε τη ίδια τη ζωή του για να ελευθερωθεί τούτος ο τόπος.  Ούτε ο Αυξεντίου, ούτε ο Παλληκαρίδης θυσιάστηκαν για αυτή την ντροπή!

Εκείνος που νομίζει ότι η Κύπρος δεν έχει πρόβλημα αν η Κερύνεια, το Βαρώσι, η Μόρφου, η Καρπασία, η Γιαλούσα… είναι 40 τόσα χρόνια κάτω από την μπότα του Τούρκου κι αν η Τουρκία μαγαρίζει τα σπίτια μας με δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και εκατοντάδες χιλιάδες έποικους…

Εκείνος που  δεν τον χαλά η σκέψη ότι πουλάμε τη γη μας στον κατακτητή, με κίνδυνο να μην έχουμε να ορίσουμε τίποτα πια εκεί μετά από λίγα χρόνια…

Εκείνος που λέει πως κι αν ακόμα η μισή μας πατρίδα γίνει μια επαρχία της Τουρκίας, θα ‘ναι η συνείδησή μας ήσυχη γιατί εμείς δεν βάλαμε από κάτω την υπογραφή μας σε κάτι τέτοιο (λες κι έχει σημασία αν θα έχουμε βάλει ή όχι υπογραφή σε ένα κακό που αφήσαμε να συμβεί)…

Εκείνος λοιπόν μπορεί, αν θέλει, να ονομάσει τον εαυτό του βολεμένο, αδιάφορο, καιροσκόπο, φοβικό… Πάντως πατριώτης δεν δικαιούται να αυτοαποκαλείται. Δεν έχει πατριώτη που αποδέχεται ή το χειρότερο βολεύεται με τούτη την κηλίδα πάνω στο βουνό μας.

Αλλά τι μου ήρθε τώρα κι έγραψα αυτές τις σκέψεις; Μα επειδή έχουμε μπροστά μας μια νέα προσπάθεια που ξεκίνησε ήδη για λύση του Κυπριακού προβλήματος -ενός προβλήματος που απασχολεί τα Ηνωμένα Έθνη εδώ και 63 χρόνια- και κάποιοι άρχισαν πάλι να βαράνε τις σάλπιγγες της αυτοκαταστροφής. Με διαστρεβλώσεις και μαξιμαλιστικές, εθνικιστικές θέσεις, δαιμονοποιούν οτιδήποτε σχετίζεται με την διαδικασία των συνομιλιών. Μια τακτική που ακολουθούν και επαναλαμβάνουν κάθε φορά που εξελίσσεται πρωτοβουλία για το Κυπριακό.  Χαρακτηρίζω «αυτοκαταστροφή” αυτό που κάνουν, διότι η μη λύση είναι ολοφάνερο ότι οδηγεί την πατρίδα μας στη μονιμοποίηση της διχοτόμησης, δηλαδή στη μεγαλύτερη ήττα και καταστροφή του Ελληνισμού στην Κύπρο από καταβολής της χιλιόχρονης ιστορίας του σε τούτο το νησί. 

Το ξαναγράφω λοιπόν και το υπογραμμίζω: Κανένας πραγματικός πατριώτης δεν μπορεί να ανέχεται άλλο την de facto και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να επιτρέψει την οριστική (de jure) διχοτόμηση.  Κανένας πραγματικός πατριώτης δεν θα ζητούσε ποτέ διαζύγιο από την κατεχόμενή μας πατρίδα.

14

Θέλετε να πάμε μπροστά ή να κολλήσουμε στη μιζέρια μας;

DIXOTOMISI SIMAIESΚύριοι της ΚΕ του ΔΗΚΟ,

Σήμερα είναι τέτοια η μέρα, που ο Πενταδάκτυλος φαίνεται πεντακάθαρα. Κοιτάξτε τον καλά πριν μπείτε στην αίθουσα της συνεδρίασης. Κοιτάξτε τη σημαία του ψευδοκράτους κι αφού συζητήσετε με τη συνείδησή σας για το…

  • Πού βρισκόμαστε, έπειτα από 40 ολόκληρα χρόνια τουρκικής κατοχής,
  • Πόσο κοντά είμαστε στην οριστική διχοτόμηση και τι θα σημαίνει για τα παιδιά μας μια τέτοια εξέλιξη…

Κι αφού προβληματιστείτε:

  • Για τις συνέπειες που θα έχει για την ακρωτηριασμένη Κυπριακή Δημοκρατία τυχόν αποχώρησή μας αυτή τη στιγμή από τις συνομιλίες,
  • Για το αν θέλουμε τους Αμερικανούς, το Ισραήλ και την ΕΕ υπέρ μας (με θετικό πνεύμα) ή εναντίον μας  (με την ξεροκεφαλιά μας) στους επόμενους δύσκολους μήνες,
  • Για το αν θα μπορέσουμε να εκμεταλλευθούμε ή όχι τους υδρογονάνθρακές μας, σε περίπτωση που κοντρατιστούμε άνευ λόγου και αιτίας με όλους τους πιο πάνω…

Κι αφού ζυγίσετε κατά πόσο η λύση του Κυπριακού θα βοηθήσει ή όχι ετούτο τον τόπο να βγει από την ανυπόφορη οικονομική κρίση σχεδόν άμεσα…

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ αν συμφωνείτε με τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο, που θέλει την ελληνοκυπριακή πλευρά να αποχωρήσει από τις συνομιλίες, με τις ατεκμηρίωτες δικαιολογίες που έχει προβάλει και οι οποίες δεν αντέχουν σε καμία σοβαρή ανάλυση, ούτε μπορούν να πείσουν οποιονδήποτε τρίτο για το δίκιο μας, εφόσον αποτελούν εξόφθαλμα διαστρέβλωση του κοινού ανακοινωθέντος.

Με άλλα λόγια αν θέλετε να ταυτιστείτε ουσιαστικά με εκείνους τους λίγους, που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σε τούτο τον τόπο και βρίσκουν από την πέτρα αφορμές για να τερματιστεί η πρωτοβουλία και να μείνουμε όπως είμαστε, μέσα στο τρένο της οριστικής διχοτόμησης να πλησιάζει επικίνδυνα στο τέρμα.

Πάντως να ξέρετε κάτι. Ο κόσμος έχει πάρει τη δική του απόφασή: Θέλει συνομιλίες, απαιτεί από τους ηγέτες του να επιτύχουν μέσα από αυτές τις συνομιλίες μια έντιμη, λειτουργική και βιώσιμη λύση στο πλαίσιο του ιστορικού συμβιβασμού της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και είναι έτοιμος να πει ναι, σε μια τέτοια λύση.

Δεν θα συγχωρέσει εύκολα εκείνους που θα μείνουν έξω από αυτό τον αγώνα, πολύ περισσότερο εκείνους που θα έχουν παρεμβάλει εμπόδια.  Διότι τούτος ο κόσμος έχει ξυπνήσει. Έχει καταλάβει πόσο εξαπατήθηκε όλα αυτά τα χρόνια από εκείνους που του υπόσχονταν μια καλύτερη λύση του Κυπριακού, συντηρώντας από την άλλη ένα σύστημα διαφθοράς, που διέλυσε τελικά το κράτος και την οικονομία κι έριξε στην μιζέρια και στην ανέχεια ετούτο τον κόσμο.

Ετούτος ο κόσμος έχει την απαίτηση από τους ηγέτες του να επανορθώσουν και  να τον βγάλουν όσο πιο γρήγορα γίνεται από την μιζέρια, με μια λύση του Κυπριακού, που θα ανταποκρίνεται στο όραμα για μια καλύτερη Κύπρο του αύριο.

Αποφασίστε λοιπόν αν θα αγωνιστείτε γι’ αυτό το όραμα, ή αν θα μπείτε οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ως ξεπερασμένοι. 

5

Απάντηση στο Λάζαρο Μαύρο…

ÊÕÐÑÏÓ - ÅÐÉÓÊÅØÇ ÔÏÕ ÊÕÐÑÉÏÕ ÐÑÏÅÄÑÏÕ ÄÇÌÇÔÑÇ ×ÑÉÓÔÏÖÉÁ ÓÔÇÍ ÐËÁÔÖÏÑÌÁ "ÏÌÇÑÏÓ" (EUROKINISSI // ÃÑÁÖÅÉÏ ÔÕÐÏÕ ÊÁÉ ÐËÇÑÏÖÏÑÉÙÍ ÊÕÐÑÏÕ / ×ÑÉÓÔÏÓ ÁÂÑÁÁÌÉÄÇÓ)Ο φίλος δημοσιογράφος Λάζαρος Μαύρος απεύθυνε πρόσκληση προς εμένα και άλλους, να απαντήσουμε σε ένα άρθρο που δημοσίευσε και ευχαρίστως ανταποκρίνομαι στην πρόσκλησή του.

Παραθέτω ολόκληρο το άρθρο του Λάζαρου σε αποσπάσματα και τις απαντήσεις μου από κάτω.

Λάζαρος Μαύρος:      

Π Ρ Ο Σ Κ Α Λ Ο Υ Ν ΤΑ Ι 

Οι ενθάδε πληκτρολογούντες τη διαφορετική Γνώμη τους,
φίλτατοι κ.κ. Κων/νος Οδυσσέως, Χρ. Λαζαρίδης, Γιάννος Ιωάννου Στροβολιώτης, Κυριάκος Χριστοφίδης κι όποιος άλλος διαδικτυακός συνδαιτημών επιθυμεί, να κρίνουν και να σχολιάσουν με τα δικά τους επιχειρήματα – για να ξαναμελετήσουμε τη δική μας Γνώμη – το ακόλουθο σημείωμα που εκπονήσαμε:

Από το «Α» στο «Σ» κι απ’ την Ευλογία στην Κατάρα.

Ε Κ Ε Ι Ν Ο ΤΟ πρώτο άλφα της ΑΟΖ είναι το θήραμα. Η αποκλειστικότητα της θαλάσσιας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Με τον αμύθητο πλούτο των υποθαλασσίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Είν’ ο κύριος στόχος: Πώς θα φαγωθεί απ’ τους καραδοκούντες. Και πώς θα πάψει να ‘ναι αποκλειστική των αχαΐρευτων και άσωτων ιδιοκτητών της. Τόσο πολύ βουτηγμένων στην ασωτία και στην αναξιότητα διαφύλαξης της κληρονομιάς τους, ώστε σέρνονται κιόλας πρόθυμοι να την ξεπουλήσουν. Εξευτελιστικότερα απ’ ό,τι ξεπουλάνε στους Τούρκους κατακτητές τις σκλαβωμένες απ’ τον Αττίλα περιουσίες στα κατεχόμενα.

Κωνσταντίνος Οδυσσέως:

Δεν υπάρχει κανένας Κύπριος που θα ξεπουλούσε το φυσικό πλούτο της πατρίδας του στους ξένους. Θεωρώ απαράδεκτη αυτή τη θέση που υπονοοεί προδοσία. Ξέρω ότι αποφεύγετε να χρησιμοποιείτε τον όρο «προδότης”, συνεπώς μην εξουδετερώνετε αυτή σας την αρχή υπονοώντας τον. Λέτε ότι προσπαθούν να μας φάνε την ΑΟΖ. Μα αν ήθελαν να μας την φάνε, φίλε Λάζαρε, δεν θα μας επέτρεπαν να καν να την ανακαλύψουμε, να την επιβεβαιώσουμε με τις γεωτρήσεις που επιβάλλεται να γίνουν κατά τη διεθνή πρακτική, να την διεκδικήσουμε και να την νομιμοποιήσουμε μέσω των διακρατικών συμφωνιών με τους γείτονές μας, με τις οποίες καθορίσαμε την ΑΟΖ μας.  Είμαστε στο στάδιο των συμφωνιών με ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΚΟΛΟΣΣΟΥΣ. Θα επέλεγαν σε αυτό το στάδιο να σφετεριστούν την περιουσία μας;

Εν πάση περιπτώσει αν επιμένετε ότι έχουν τέτοιο θράσος, να καταστρατηγήσουν νόμιμες διαδικασίες και συμφωνίες διεθνούς εγκυρότητας για να σφετεριστούν την περιουσία μας σ’ αυτό το στάδιο, τότε δεν θα υπήρχε καμία δύναμη να τους εμποδίσει, όποια στάση κι αν τηρούσαμε, όποια πολιτική κι αν επιλέγαμε Ούτε αν ήμασταν πειθήνια όργανα, ούτε αν ήμασταν ανένδοτοι και ασυμβίβαστοι όπως εσείς θα θέλατε. 

Λάζαρος Μαύρος:

 Π Ρ Ω Τ Ο ΒΗΜΑ: Το άλφα να γίνει… σίγμα: Συνεταιρική η Αποκλειστικότητα. Ισοτίμως, μάλιστα. Φίφτι-φίφτι. Win-win situation: Όσην ακριβώς… ισοτιμία δύναται να απολαμβάνει ένα ε/κ συνιστών κρατίδιο απ’ τη μια, με ολόκληρη την Τουρκία απ’ την άλλη: Τον πραγματικό ιδιοκτήτη, ανέκαθεν και στο διηνεκές, του «τ/κ» συνιστώντος στέιτ.

Αυτό το 1ο βήμα πέτυχαν προκαταρκτικά οι κυνηγοί του θηράματος, με τη Συμφωνία Αναστασιάδη – Έρογλου 11.2.14:

Ο Αποκλειστικός ιδιοκτήτης της κυπριακής ΑΟΖ, ονόματι Κυπριακή Δημοκρατία (τελούσα από το 1964 με το Ψήφισμα 186/64 του ΣΑ/ΟΗΕ, μέχρι το 2014, υπό τη διεθνώς αναγνωρισμένη ως μόνη νόμιμη κυριαρχία της ελληνικής πλειονότητας του νησιού) παύει πλέον να υπάρχει. Την διαδέχεται, εν «μετεξελίξει», ο Συνεταιρισμός Δύο Συνιστώντων Κρατών που απαιτούν οι Τούρκοι. Κι έπονται τα υπόλοιπα…

Κωνσταντίνος Οδυσσέως: 

Μιλάτε για win win situation αλλά το αναιρείτε με αυθαίρετο συλλογισμό και θα εξηγήσω γιατί. Κατ’ αρχήν, ναι, πιστεύω ότι οι Αμερικανοί θέλουν win win situation, διότι διακυβεύονται συμφέροντα δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων και δεν θα έθεταν σε κίνδυνο αυτά τα συμφέροντα από μια ενδεχόμενη ανάφλεξη. Θεωρώ πως, όταν μιλούν για win win situation το εννούν, διότι δεν τους συμφέρει αλλιώς. Αλλά το win win δεν διασφαλίζεται με τη μειοψηφία του 18% να παίρνει ΙΣΕΣ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ με το 80%. Αυτή η εξόφθαλμα άδικη διευθέτηση, θα αποτελεί  μονίμως μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του όλου οικοδομήματος της ειρήνης στην περιοχή.  Αλλά ούτε και ποτέ κανείς υποστήριξε κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον ΟΧΙ οι Αμερικανοί. Μίλησαν για ΔΙΚΑΙΗ ΜΟΙΡΑΣΙΑ. Δίκαιη δεν σημαίνει «ένα σου ένα μου»! Δίκαιη σημαίνει ΔΙΚΑΙΗ. Κατ’ αναλογίαν.

Λέτε επίσης ότι η Τουρκία θα είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης του τ/κ συνιστώντος στέιτ. Απορώ γιατί το λέτε στέιτ. Στο κοινό ανακοινωθέν ονομάζεται ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Όπως ονομάζονται (ελληνιστί) και οι πολιτείες των ΗΠΑ, που δεν νομίζω ότι είναι ανεξάρτητα στέιτς, όπως αφήνετε να αιωρείται με την αγγλική ορολογία…

Γιατί όμως η Τουρκία θα είναι ο ιδιοκτήτης; Έχετε δει την τελική συμφωνία και το ισχυρίζεστε αυτό; Πιστεύετε ότι υπάρχει κανείς από εκείνους που θα στηρίξουν αυτή τη συμφωνία που θα ήθελε την Τουρκία συνιδιοκτήτη και χειραγωγό της Κύπρου; Θα το ήθελε η Γερμανία ή η Γαλλία; Θα το ήθελε ο Ισραήλ και κατ’ επέκτασιν οι ΗΠΑ; Για ποιο λόγο; Σας έδωσαν αυτές οι χώρες την εντύπωση ότι εμπιστεύονται περισσότερο την Τουρκία παρά εμάς; Θα ήθελε η Γερμανία, η Γαλλία, ο Ισραήλ και οι ΗΠΑ μια Τουρκία δερβέναγα, που θα ΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ και θα περνά τις θέσεις της στην ΕΕ μέσω ενός πειθήνιου οργάνου μέλους της Ένωσης; Αν εσείς το πιστεύετε αυτό, εγώ δηλώνω απόλυτη διαφωνία. 

Λάζαρος Μαύρος:

Α Π ‘ ΟΤΑΝ εντοπίστηκαν τα «θεόσταλτα» Κοιτάσματα και συνειδητοποιήσαμε ότι 1η φορά στην πολυαίωνη τραγική του ιστορία, ο κυπριακός Ελληνισμός αποκτούσε την πρωτοφανή ευλογία της γεωπολιτικής και ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ του ενδυνάμωσης, αρθρογραφούσαμε, με φόβο και με τρόμο, ότι:

– Αλίμονο, αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού,
πολιτειακά συγκροτημένο στο κάστρο της Κυπριακής Δημοκρατίας,
δεν διέθετε ούτε διαθέτει ηγέτες αντάξιους των περιστάσεων, ηγέτες, άξιους, πρόθυμους και ικανούς να αξιοποιήσουν την ευλογία.
Παρά μόνο δημαγωγούς ηγετίσκους,
με Ηττημένα Μυαλά.
Και με τέτοια «προσόντα» ώστε
η ευλογία να καταλήξει σε κατάρα…

Ρ Ω Τ Η Σ Α Μ Ε τον άρτι παραιτηθέντα
απ’ την «Ομάδα Κυπριακού» του νυν ΠτΔ,
κ. Χρ. Κληρίδη, αν αυτή η Ομάδα συζήτησε ποτέ,
ή σχεδίασε, οτιδήποτε για την αξιοποίηση της ευλογίας της ΑΟΖ.
Η απάντηση ήταν: Ουδέποτε!
Και τι, άραγε, να σχεδιάσουν όταν οι προύχοντες
κ.κ. Αβέρ-off του ΔηΣυ και Άντρος του ΑΚΕΛ,
ωσάν τσιράκια των καραδοκούντων,
διαλαλούν πως ονειρεύονται
λύση για υποθαλάσσια σύνδεση με την Τουρκία ο ένας
κι εμπλοκή της Τουρκίας στην αξιοποίηση των Κοιτασμάτων ο άλλος;

Εσύ τους εκλέγεις λαέ.
Μην παραπονιέσαι για τη καταραμένη σου μοίρα…

Κωνσταντίνος Οδυσσέως:

Οι μεγάλοι ηγέτες των μικρών λαών δεν είναι εκείνοι που συγκρούονται μετωπικά με τις μεγάλες δυνάμεις αλλά εκείνοι που καταφέρνουν να συντονίσουν τα συμφέροντα της μικρής τους πατρίδας με τα συμφέροντα των μεγάλων και να κερδίσουν από αυτό. Μπαίνω στον πειρασμό να σας υπομνήσω ότι η μεγάλη Ελληνική Επανάσταση είχε ευτυχές τέλος, όταν συντονίστηκε με τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και καθώς ο πρίγκιπας Ιμπραήμ σάρωνε στο πέρασμά του τα πάντα, οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής αποφάσισαν ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπρεπε να συρρικνωθεί και ότι οι Έλληνες θα αποκτούσαν ανεξαρτησία. Παρομοίως και ο Βενιζέλος, στις αρχές του 20ου αιώνα έπαιξε επιδέξια με τα συμφέροντα των μεγάλων, για να οριοθετήσει την Ελλάδα των τρών ηπείρων και των πέντε θαλασσών.

Στην παρούσα συγκυρία, η ευλογία των υδρογονανθράκων μπορεί ατυχώς να εξελιχθεί σε κατάρα, αν νομίζουμε ότι μπορούμε ως Κυπριακή Δημοκρατία, να επιβάλουμε το δικό μας παιχνίδι στην περιοχή, αδιαφορώντας για τους σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων.  Εξηγώ γιατί:

Διότι το παιγνίδι έχει μοιραστεί για χάρη του βασιλικού, που είναι το Ισραήλ. Μαζί με το βασιλικό θα ποτιστεί κι η γλάστρα, δηλαδή εμείς: που είμαστε δίπλα από το Λεβιάθαν, είμαστε η μόνη χώρα μέλος της ΕΕ και επίσης είμαστε η χώρα που βρίσκεται πιο κοντά στην Τουρκία…  Ο Ισραήλ πρέπει να εκμεταλλευτεί τους υδρογονάνθρακές του, χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο το όλο εγχείρημα. Επομένως οι διενέξεις πρέπει να διευθετηθούν με ένα win win situation, που να διασφαλίζει σταθερότητα και ειρήνη. Στο πλαίσιο αυτό θα λυθεί το Κυπριακό και το παλαιστινιακό…

Σας θυμίζω ότι ήδη οι Παλαιστίνιοι αγοράζουν αέριο από τον μεγαλύτερό τους εχθρό, το Ισραήλ. Ο επόμενος μεγάλος πελάτης του Ισραήλ θα είναι η Τουρκία. Πελάτης, όχι διακομιστής, διότι δεν είμαι βέβαιος αν το Ισραήλ θα ήθελε να περνά το αέριό του μέσω Τουρκίας προς την Ευρώπη (τονίζω: δεν είμαι βέβαιος αλλά ούτε και το αποκλείω).  Το Ισραήλ θα περάσει το αέριό του στην Τουρκία μέσω Κύπρου. Εδώ βρίσκεται το κομβικό σημείο:

Αν λυθεί το Κυπριακό, ο Ισραήλ θα περάσει το αέριό του μέσω της ομοσπονδιακής Κύπρου. Αν ΔΕΝ ΛΥΘΕΙ, θα το περάσει μέσω του ψευδοκράτους, που θα έχει αναβαθμιστεί περαιτέρω, με αναγνώριση του δικαιώματός του για ελεύθερο εμπόριο. Σε μια τέτοια περίπτωση το ψευδοκράτος θα αποκτήσει το γεωστρατηγικό πλεονέκτημα που θα χάσουμε εμείς. Οι οποίοι θα χάσουμε επίσης και την ευκαιρία εκμετάλλευσης του φυσικού μας πλούτου. Διότι έχοντας αντιταχθεί στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ, θα έχουμε τεθεί εκτός παιγνιδιού. Οι εταιρείες θα καθυστερήσουν την ανόρυξη και θα προχωρήσουν μόνο εφόσον αποδεκτούμε μοιρασιά (δίκαιη ή μη) των υδρογονανθράκων με τους Τ/κ και εφόσον αναγνωρίσουμε το αναβαθμισμένο στάτους του ψευδοκράτους.

Το πιο πάνω σενάριο δεν είναι επιστημονικής φαντασίας αλλά προφανές, σχεδόν απτό. Στη φάση που είμαστε σήμερα και επειδή είμαστε μια μικρή χώρα και ως εκ τούτου εύκολη στις σχέσεις της με τους ισχυρούς (τουλάχιστον πολύ πιο εύκολη από ότι η Τουρκία, που συμπεριφέρεται σαν δερβέναγας) έχουμε ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΥΜΕ ΕΠ’ ΩΦΕΛΕΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ που λέγεται ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ, σε σχέση με την παράλληλη αξιοποίησή των αντιστοίχων ισραηλινών κοιτασμάτων. Επαναλαβάνω: Διότι οι ισχυροί προτιμούν να ευνοήσουν μια μικρή χώρα που εύκολα μπορούν να την ελέγχουν, παρά μια χώρα όπως η Τουρκία, που ανα πάσα στιγμή μπορεί να τους προκύψει Ιράν…

Αν ΔΕΝ συντονίσουμε ΤΩΡΑ τα συμφέροντά μας με αυτά του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της ΕΕ και αν δεν κοιτάξουμε ΕΞΥΠΝΑ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΑ να κερδίσουμε ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥΜ σε μια διαπραγμάτευση λύσης του Κυπριακού, θα χάσουμε για πάντα το παιχνίδι. Η κατεχόμενη Κύπρος θα παραμείνει εσαεί ΤΟΥΡΚΙΚΗ, οι ορδές των εποίκων θα αυξηθούν και σε λιγότερο από 20 χρόνια θα είμαστε οι Έλληνες σ’ αυτό το νησί η μειοψηφία, δίπλα από μια πανίσχυρη χώρα, υποχείριο της Τουρκίας, με πολύ περισσότερο πληθυσμό από εμάς… Κι ενώ εμείς θα είμαστε η ακρωτηριασμένη Κυπριακή Δημοκρατία, το ψευδοκράτος θα είναι η ευημερούσα Ταϊβάν της Μέσης Ανατολής.

3