Αρχείο ετικέτας Σχέδιο ΑΝΑΝ

«Εγιώ στραώνω τζαι πουλώ…»

Παραμονές του δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου 2004, ο Σερντάρ Ντενκτάς του Ραούφ, φιλοξενήθηκε για δείπνο στην Στράκκα από τον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο. Λίγες ημέρες πριν ο Τάσσος είχε καλέσει τους Ελληνοκύπριους να πουν ένα βροντερό ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι Ντενκτάσηδες στα κατεχόμενα. Όταν ρωτήθηκε ο Σερντάρ γιατί του παρέθεσε δείπνο ο Τάσσος Παπαδόπουλος, απάντησε με νόημα: «ταιριάζουν τα άστρα μας».  Τι ήθελε όμως να πει ο ποιητής;

Σε συνέντευξή του για τη σημερινή έκδοση της «Καθημερινής» ο πρόεδρος του τουρκοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Σερντάρ Ντενκτάς, δήλωσε ότι προκρίνει λύση δύο κρατών στην Κύπρο. Το ντενκτασικό κατεστημένο δεν έκρυψε ποτέ ότι στόχος του είναι η διχοτόμηση της Κύπρου σε δύο χωριστά κράτη. Το ερώτημα είναι τι θέλει το δικό μας αντίστοιχο κατεστημένο, που καλεί σε δείπνο τους Ντενκτάσηδες και τα …άστρα τους. Οι δικοί μας ισχυρίζονται ότι θέλουν μια λύση καλύτερη από αυτήν που συζητείται στις συνομιλίες και οι περισσότεροι από αυτούς απορρίπτουν – όπως και ο Ντενκτάς – την ομοσπονδία. Με τη διαφορά ότι ο Ντενκτάς λέει ότι δεν θέλει την ομοσπονδία διότι προκρίνει τη διχοτόμηση, ενώ οι δικοί μας δεν θέλουν την ομοσπονδία αλλά δεν λένε ακριβώς τι θέλουν…

Ο πρόεδρος του ελληνοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Νικόλας Παπαδόπουλος, σε πρόσφατη συνέντευξή του, επανέλαβε για πολλοστή φορά τον ισχυρισμό τού ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου χώρου» ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά μια ομοσπονδιακή λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Αυτή η επιμονή του Νικόλα και των όμορων δυνάμεων ΕΛΑΜ, ΕΔΕΚ, Συμμαχίας, Αλληλεγγύης και Οικολόγων να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι τουρκική λύση, τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει;  

Γιατί ο Νικόλας Παπαδόπουλος κάλεσε ως ομιλητή στο τελευταίο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον Άγγελο Συρίγο, ο οποίος σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2014, συμφώνησε ουσιαστικά με τον Ντενκτάς ότι η καλύτερη λύση για το Κυπριακό είναι η λύση δύο κρατών; Γιατί έπειτα ο Νικόλας ένιωσε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον Άγγελο Συρίγο, χαρακτηρίζοντας τις θέσεις του εξαιρετικές, όταν αυτός επικρίθηκε για τις διχοτομικές του θέσεις;

Οι Ντενκτάσηδες των κατεχομένων δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών για λύση, σε καθημερινή βάση, αφού βεβαίως στόχος τους (και το λένε με το στόμα τους) είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, διότι ξέρουν ότι, ενόσω παραμένει το Κυπριακό άλυτο, η διχοτόμηση παγιώνεται. Οι αντίστοιχοι δικοί μας, που επίσης δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών, σε καθημερινή βάση, διακηρύττουν ότι στόχος τους είναι μια λύση καλύτερη από την ομοσπονδία που συζητούμε στις συνομιλίες, μια λύση που βεβαίως (όπως ισχυρίζονται δημοσίως) δεν θα είναι η διχοτόμηση…

Την ίδια ώρα ωστόσο προσπαθούν αγωνιωδώς να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλει η Τουρκία και καλούν στα μνημόσυνα τον Συρίγο, που συμφωνεί με τον Ντενκτάς για δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο, να μας αναλύσει τις απόψεις του.

Ο διχοτομικός Ραούφ Ντενκτάς διαχειρίστηκε το Κυπριακό εκ μέρους της Τουρκίας για σχεδόν 40 χρόνια. Αν η Τουρκία δεν ήθελε τη διχοτόμηση δεν θα τον είχε εκεί τόσα χρόνια να κουμαντάρει τους Τουρκοκύπριους. Ούτε θα προσπαθούσε να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε θα μάζευε τους Τουρκοκύπριους στο βορρά. Αν η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά μια λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, αυτή η λύση είναι πολύ απλή:  η επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία και στα σπίτια που διέμεναν πριν από την τουρκική εισβολή του 1974. Διότι το Σύνταγμα και η Συνθήκη Εγγυήσεως αυτής της χώρας επιτρέπει μια χαρά στην Τουρκία να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, πολύ περισσότερο αν οι Τουρκοκύπριοι βρίσκονται διασκορπισμένοι σ’ ολόκληρο το νησί κι όχι μαζεμένοι στο βόρειο τμήμα. 

Το συντηρούμενο από το βαθύ κράτος της Τουρκίας ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα επαναλαμβάνει εδώ και δεκαετίες και με διάφορους τρόπους την προσήλωσή του στη διχοτόμηση. Η Τουρκία μοίρασε την Κύπρο στα δύο κι είναι εδώ και 40 χρόνια απρόθυμη να λύσει το Κυπριακό στη βάση της ομοσπονδίας, συντηρώντας και εμπεδώνοντας την ντε φάκτο διχοτόμηση με στόχο να την μονιμοποιήσει. Αλλά ο Νικόλας και οι λοιποί του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου» προσπαθούν να μας πείσουν ότι όχι, η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλουν οι Τούρκοι…

Στη δημοκρατία είναι θεμιτό και συμβαίνει συχνά ο πολιτικός άλλα να λέει στο λαό κι άλλα να έχει στο μυαλό του. Δικαιούται να πουλά την πολιτική του πραμάτεια ντελαλίζοντας όσα ψέματα θέλει, δουλεύοντας έτσι κανονικά τα εκ φύσεως κορόιδα. Υπάρχει εξάλλου και μια εύστοχη κυπριακή παροιμία που λέει: «εγιώ στραώνω τζαι πουλώ τζι εσύ άμπλεπε τζαι γόραζε»…

Επιμένουν να βγάλουν τον Ερντογάν από τη δύσκολη θέση;

Ακούγοντας τις λυσαλέες δηλώσεις (των κομμάτων, που εκφράζουν τη σχολή της μιζέριας, του φόβου και της ηττοπάθειας) ότι δεν θα εκπροσωπηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία στην Διάσκεψη του Ιανουαρίου στη Γενεύη, κόντρα στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, που επιμένει ότι θα εκπροσωπηθεί, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σκοπός τους είναι -για άλλη μια φορά- να βγάλουν την Τουρκία από τη δύσκολη θέση.

Ναι και, συγνώμη που είμαι τόσο απόλυτος αλλά την πατήσαμε και την πληρώσαμε πολλές φορές μέχρι σήμερα μαζί τους. Συνεπώς δεν έχω καμία διάθεση να γράψω τα πράγματα «με το γάντι».  Πιστεύω λοιπόν ακράδαντα ότι θέλουν να βγάλουν τον Ερντογάν από τη δύσκολη θέση, στην οποία θα βρεθεί στις 12 Ιανουαρίου, όταν θα πρέπει να κάνει υποχωρήσεις στο θέμα των εγγυήσεων και της παρουσίας τουρκικού στρατού στην Κύπρο, αλλιώς θα κατηγορηθεί για παράλογες αξιώσεις πάνω σε μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Βασικά ζητούν από τον Αναστασιάδη να κάνει χοντροκομμένους κι άτσαλους χειρισμούς, ανάλογους με εκείνους που έκανε η δική τους σχολή σκέψης όταν κυβερνούσε την Κύπρο και μας φόρτωσε τη ρετσινιά της αδιαλλαξίας, με αποτέλεσμα να βγουν σε όλες τις περιπτώσεις κερδισμένοι οι Τούρκοι.

Να σας θυμίσω…

1978 – Η Τουρκία από το 1974 δεν μπορούσε να πάρει όπλα από τις ΗΠΑ, λόγω του εμπάργκο που της είχε επιβάλει το αμερικανικό κογκρέσο, ως τιμωρητικό μέτρο για τη συνεχιζόμενη κατοχή μέρους της Κύπρου. Τότε μας δόθηκε ένα πλαίσιο λύσης του Κυπριακού, το λεγόμενο «Δυτικό Πλαίσιο» και μας ζήτησαν να το διαπραγματευούμε οι δύο πλευρές σε συνομιλίες. Μάλιστα η Τουρκία έπρεπε να δώσει από την αρχή την Αμμόχωστο, ως χειρονομία καλής θέλησης. Ο Σπύρος Κυπριανού (πρόεδρος της Δημοκρατίας και του ΔΗΚΟ) απέρριψε το σχέδιο, ακόμη και ως βάση για συζήτηση. Αποτέλεσμα; Απάλλαξε την Τουρκία από την ευθύνη, χάσαμε την ευκαιρία να πάρουμε την Αμμόχωστο και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν και πάλι να δίνουν όπλα στην Τουρκία.

1983 – Νέα πρωτοβουλία για λύση του Κυπριακού, από τον τότε Γ.Γ. Χαβιέρ Πέρες ντε Κουεγιάρ (οι λεγόμενοι «Δείκτες Κουεγιάρ»). Τους απέρριψε και πάλι χωρίς συζήτηση ο Σπύρος Κυπριανού, φροτώνοντας σ’ εμάς την ευθύνη. Αμέσως μετά ανακηρύχθηκε το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος. 

2004 – Μετά από επίμονες δηλώσεις του Τάσσου Παπαδόπουλου (πρόεδρου της Δημοκρατίας και του ΔΗΚΟ) ότι το σχέδιο Ανάν είναι μια πολύ καλή βάση για λύση του Κυπριακού και μετά από δύο επιστολές του ιδίου προς τον τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ, τον Φεβρουάριο του 2004 ο Τάσσος αποδέχτηκε χρονοδιάγραμμα ενάμιση μήνα για διαπραγμάτευση και επιδιαιτησία για τελική συμφωνία. Η τελείως άστοχη διαχείριση επί ένα χρόνο (από τον Μάρτιο του 2003 ως τον Απρίλιο του 2004) του σχεδίου Ανάν από την πλευρά μας, φόρτωσε και πάλι σ’ εμάς την ευθύνη κι έβγαλε την κατοχική Τουρκία «κούπα άπανη». Αμέσως μετά το ψευδοκράτος αναβαθμίστηκε, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση τού αναγνώρισε δικαίωμα εμπορίου, με σφραγίδες του Τ/κ Επιμελητηρίου, μέσω της πράσινης γραμμής. Η Τουρκία ξεκίνησε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. χωρίς καμία δική μας αντίρρηση. Συνεπεία της ίδιας πολιτικής, το ΕΔΑΔ αναγνώρισε μερικά χρόνια αργότερα την επιτροπή αποζημιώσεων του ψευδοκράτους…

Σημειώνω πάντως ότι το 1993 ο Γλαύκος Κληρίδης είχε απορρίψει τις «Ιδέες Γκάλι», ως πλαίσιο λύσης του Κυπριακού, αλλά τότε (σε αντίθεση με όλες τις άλλες περιπτώσεις που μας κυβερνούσε το ΔΗΚΟ) δεν φορτωθήκαμε εμείς την ευθύνη. Μάλιστα αμέσως μετά ξεκίνησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Κύπρου με την Ε.Ε.

Είναι λοιπόν ολοφάνερο πως όλοι αυτοί στην ουσία ζητούν από τον Αναστασιάδη να ακολουθήσει τη δική τους ευφάνταστη πολιτική και να δώσει στην Τουρκία πανηγυρικά άλλη μια επιτυχία, όπως εκείνες που περήφανα της πρόσφεραν οι ίδιοι. Γιατί; Όχι δεν υπονοώ ότι εκουσίως εξυπηρετούν τα τουρκικά συμφέροντα. Απλώς υπάρχει νομίζω ένα κοινό σημείο στις επιδιώξεις αυτών και της Τουρκίας κι αυτό ολοφάνερα πια είναι η συντήρηση της σημερινής κατάστασης για αόριστο χρονικό διάστημα στο μέλλον.

Η Τουρκία θέλει συντήρηση τους σημερινού στάτους κβο διότι ξέρει πολύ καλά ότι ο χρόνος θα μονιμοποιήσει και θα νομιμοποιήσει κάποια στιγμή την διχοτόμηση της Κύπρου, σε δύο ανεξάρτητες χώρες. Οι δικοί μας δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένουν να γίνει. Πάντως ο καθηγητής που μίλησε πρόσφατα στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλο, ο Άγγελος Συρίγος, είναι δεδηλωμένος υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων χωρών πάνω στην Κύπρο: μιας τουρκικής χώρας στο βορρά και της Κυπριακής Δημοκρατίας (χωρίς τους Τουρκοκύπριους προφανώς) στο νότο. Δεν θα ήθελα να αναλύσω τη σημειολογία πίσω από την πρόσκληση σε έναν διχοτομικό να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου, πάντως ο Νικόλας Παπαδόπουλος έχει δηλώσει θαυμαστής του… 

ΔΔΟ με το σωστό περιεχόμενο ή διχοτόμηση;

TASSOS TALATΟ Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ένας άνθρωπος ζυμωμένος μια ολόκληρη ζωή με το Κυπριακό. Από τη πολύ νεαρή του ηλικία έλαβε μέρος στον αντιαποικιακό αγώνα κι εντάχθηκε ενεργότατα στην πολιτική ζωή του τόπου με το που ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία. Από τότε κι ως το τέλος της ζωής του ήταν στο μετερίζι.

Ήταν πολιτικός της σκληρής γραμμής, αλλά ουδέποτε παρεξέκλινε από την λογική του εφικτού στην ατραπό επικίνδυνων φαντασιώσεων που καταλήγουν σε πολιτικό αριβισμό. Από τα πρώτα μετά την εισβολή χρόνια, αποδέχτηκε το γεγονός ότι η Διζωνική Ομοσπονδία είναι η μόνη ρεαλιστική λύση για το Κυπριακό κι ως διαπραγματευτής, από τον καιρό του Μακαρίου, αυτή τη λύση συζητούσε με τον Ντενκτάς. Πρότεινε μάλιστα και χάρτη στον οποίο – σύμφωνα με δική του εξομολόγηση – περιέλαβε στα όρια της ελληνοκυπριακής πολιτείας και το κατεχόμενο χωριό του, την Άσσια (Κώστα Χρ. Τζωρτζή: «Τάσσος Παπαδόπουλος – Αναμνήσεις από την Άσσια»).

Σε αρκετές δηλώσεις και συνεντεύξεις του επέμενε πως, αν εγκαταλείψουμε τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, θα οδηγηθούμε στη διχοτόμηση. Τόνιζε ωστόσο πάντα ο Τάσσος ότι η λύση της ΔΔΟ έπρεπε οπωσδήποτε να διασφαλίζει την πλήρη εφαρμογή των αρχών του διεθνούς δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών και φυσικά -εφόσον ενταχθήκαμε στην ΕΕ- του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου. Αυτά εννοούσε όταν δήλωνε συχνά ότι θέλει «Διζωνική Ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο». Το είπε αυτό ακόμη και στο ιστορικό διάγγελμα με το οποίο κάλεσε το λαό να πει όχι στο σχέδιο Ανάν, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 2006, συνυπέγραψε με τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ την συμφωνία της 8ης Ιουλίου για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία στην Κύπρο. 

Ο εκτελεστικός διευθυντής του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος, Χρύσης Παντελίδης, σε άρθρο του στην ιστοσελίδα του Κέντρου (δείτε το αυτούσιο πατώντας εδώ) καταγράφει τις απόψεις του Τάσσου, όπως ο ίδιος τις είχε περιλάβει σε αρθρογραφία του από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80.

Όπως επισημαίνει ο κ. Παντελίδης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος από τότε έγραφε:

«Προσωπικά θεωρώ ότι η μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μια διεθνής προσωπικότητα, όπως και η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι απαιτητές προϋποθέσεις για οποιαδήποτε λύση. Διαφορετικά, απλώς νομιμοποιούμε και μονιμοποιούμε τη διχοτόμηση, έστω κι αν την ονομάζουν κάποιοι επανένωση. Το «σωστό περιεχόμενο» μιας Ομοσπονδίας στην οποία θα μπορεί να μετεξελιχθεί η Κυπριακή Δημοκρατία είναι επτά (ή οκτώ) απαραίτητες ιδιότητες, που σύμφωνα με τους διεθνούς φήμης συνταγματολόγους, διακρίνουν την Ομοσπονδία από τη Συνομοσπονδία»

Τα επτά ή οκτώ σημεία που ο Τάσσος θεωρούσε απαραίτητο να εφαρμοστούν σε μια ΔΔΟ με το σωστό περιεχόμενο ήταν τα εξής:

“1. Το αποκλειστικό δικαίωμα μόνο της Κεντρικής Κυβέρνησης (όχι των περιφερειών) να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες με άλλα κράτη. 2. Η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών σε όλους τους πολίτες του, έστω και σε αντιπαράθεση ή κατ’ επιβολή στις περιφερειακές διοικήσεις. 3. Η ευθύνη για την άμυνα του κράτους. 4. Η χορήγηση της υπηκοότητας του Κράτους. 5. Η επιβολή αυτόνομης και δικής του φορολογίας, πέραν και υπεράνω των φορολογιών που επιβάλλουν οι περιφέρειες. 6. Η έκδοση ενός και μοναδικού νομίσματος του Κράτους και η διατήρηση συναλλαγματικών αποθεμάτων. 7. Η διατήρηση Ομοσπονδιακών Οργάνων (Ανώτατο Δικαστήριο, στρατό, ομοσπονδιακή αστυνομία κλπ) για επιβολή του σεβασμού στο Ομοσπονδιακό Σύνταγμα. Μερικοί συνταγματολόγοι προσθέτουν, ως όγδοη απαραίτητη ιδιότητα και την «αξιοποίηση εθνικών φυσικών πόρων και το σχεδιασμό της εθνικής οικονομίας, με τον οποίο σχεδιασμό, οι περιφέρειες οφείλουν να συμμορφώνονται”.

Όλα τα πιο πάνω αποτελούν και σήμερα ανυποχώρητες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς. Εμείς, που ευχόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας να προκύψει -από τις συνομιλίες που διεξάγονται τώρα- λύση του Κυπριακού μέσα στους επόμενους μήνες, θεωρούμε απαραίτητη προϋποθεση να διασφαλιστεί πλήρως η εφαρμογή των αρχών που καθόρισε ο Τάσσος Παπαδόπουλος.

Συνεπώς δεν τίθεται θέμα να δεχτούμε την “όποια λύση” αλλά μόνο μια λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με το σωστό περιεχόμενο. Εφόσον όλες οι πιο πάνω αρχές έχουν διασφαλιστεί, καμία ένσταση δεν θα δικαιούται (και δεν θα έχει λόγο) να προβάλει η δική μας πλευρά ως προς την πολιτειακή μορφή της λύσης που έχουμε αποδεχθεί, με τις υπογραφές των Μακαρίου, Κυπριανού και Παπαδόπουλου.

Γιαυτό θεωρώ άτοπη και εθνικά επιζήμια την όποια συζήτηση συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε σχέση με το αν πρέπει η λύση να είναι ΔΔΟ ή κάτι άλλο. Το “κάτι άλλο” αποτελεί επιπόλαια και τυχοδιωκτική αοριστία, απαράδεκτη από κάθε άποψη, μετά από 41 χρόνια συνομιλιών για λύση του Κυπριακού σε μια κοινά αποδεκτή βάση. Διότι πέρα από την ΔΔΟ, η μόνη συγκεκριμένη εισήγηση που έχουμε ακούσει είναι η “αιρετική λύση” που έχει καταγράψει στο ομώνυμο βιβλίο του ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός και δεν είναι άλλη από την λύση δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, δηλαδή τη διχοτόμηση.

Αυτό μας φέρνει ξανά στα λόγια του Τάσσου Παπαδόπουλου ότι, τυχόν υπαναχώρησή μας από την λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση. Ας το θυμούνται αυτό πρώτοι και καλύτεροι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι συνεχίζουν τη δική του πολιτική και κυρίως όσοι από αυτούς εγκατέλειψαν τη ΔΔΟ χωρίς να αντιπροτείνουν απολύτως τίποτε το εφικτό.

Η πολιτική του καλού παιδιού που λέει ΟΧΙ…

ΤΑΣΣΟΣ-ΤΑΛΑΤ-2Αν ακούσει κανείς ομιλίες του Μακαρίου στα χρόνια μετά την εισβολή, θα διαπιστώσει κάτι που θα τον κάνει να ανατριχιάσει… Ότι ακριβώς τα ίδια που έλεγε ο Μακάριος πριν από σχεδόν 40 χρόνια, λέει σήμερα ο Νικόλας, ο Λιλλήκας, ο Ομήρου και άλλοι πολιτικοί. Λες και δεν πέρασε μια μέρα. Λες και η πολιτική του Μακροχρόνιου αγώνα έφερε αποτελέσματα κι έχουν να λένε «Ορίστε τι πετύχαμε με τον Μακροχρόνιο»! Σαν να έφυγε έστω και ένας από τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες που μας σημαδεύουν νύχτα μέρα, λες κι απελευθερώθηκε έστω και μια παθκιά σκλαβωμένης ελληνικής γης. Τόσο πολύ τους ενδιαφέρει το Κυπριακό που δεν ασχολήθηκαν καν με την … ανανέωση κάπως των επιχειρημάτων. Λες κι η φαντασία τους στέρεψε στην ευφάνταστη ιδέα του Μακροχρόνιου.

Βρεθήκαμε μπροστά σε 4 (τέσσερις) πρωτοβουλίες για λύση από το 1974 μέχρι σήμερα. Το 1978 και το 1983 που τις απέρριψε ο Σπύρος Κυπριανού, το 1993, που την απέρριψε ο Κληρίδης (με πίεση του συγκυβερνώντος ΔΗΚΟ) και το 2004 που την απέρριψε η Ελληνική Κοινότητα έπειτα από προτροπή του Τάσσου. Είχαμε λοιπόν 4 πρωτοβουλίες και 4 ΟΧΙ… Αλλά, σύμφωνα με τον Νικόλα και άλλους, το Κυπριακό βρίσκεται εδώ που βρίσκεται λόγω της πολιτικής του καλού παιδιού. Σε ποια περίπτωση ήμασταν τα «καλά παιδιά» δεν κατάλαβα ακόμη εκτός αν εννοεί ότι τα καλά παιδιά λένε ΟΧΙ… Εν πάση περιπτώσει πρέπει να θυμίσω ότι τα καλύτερα παιδιά, δηλαδή εκείνα που υπέγραψαν τις 3 συμφωνίες κορυφής για λύση Ομοσπονδίας ήταν οι Μακάριος, Σπύρος Κυπριανού και Τάσσος Παπαδόπουλος

Πάντως οφείλω να πω ότι τις 3 πρώτες πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού τις απέρριψε και ο Ντενκτάς ο οποίος πάντοτε ήθελε τη διχοτόμηση και ήξερε πολύ καλά ότι με το να απορρίπτει θα οδηγηθούμε κάποια στιγμή εκεί. Πράγματι όλα αυτά τα 40 χρόνια η Κύπρος παρέμεινε διχοτομημένη και το κατεχόμενό της μέρος εκτουρκίζεται συστηματικά. Άρα ο Ντενκτάς είχε δίκιο από την πλευρά του. Οι δικοί μας πατριώτες δεν ξέρω σε τι δικαιώθηκαν μέχρι σήμερα…

Η διαχείριση του ΟΧΙ πρόσφερε στους Τούρκους δώρα που λαχταρούσαν για 40 χρόνια…

OXI 2004Οι Νικόλας Παπαδόπουλος και Γιώργος Λιλλήκας, με αφορμή την 10η επέτειο από το δημοψήφισμα του 2004,  δεν … απέφυγαν τον πειρασμό να εκθειάσουν όχι μόνο την «ηρωϊκή αντίσταση» του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Σχέδιο Ανάν, αλλά και την «εξαιρετική διαχείριση του ΟΧΙ» στη διάρκεια της εκείνης της πενταετίας.

Ως εκ τούτου δεν μπόρεσα ούτε κι εγώ να αποφύγω τον πειρασμό να επισημάνω δύο σκληρές πραγματικότητες:

  • Ότι το σχέδιο Ανάν είχε πεθάνει τον Μάρτιο του 2003, με τα Ηνωμένα Έθνη να καταλογίζουν ξεκάθαρα την ευθύνη στον Ραούφ Ντενκτάς, ενώ ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν εκείνος που με επίμονες και διαδοχικές ενέργειες κατάφερε να επαναφέρει το σχέδιο στο τραπέζι των συνομιλιών, τελος Φεβρουαρίου του 2004. Ενάμισι μόλις μήνα αργότερα, τον Απρίλιο, σήκωσε το βάρος της ευθύνης από τους ώμους των Τούρκων και το φόρτωσε στην ελληνική πλευρά. Άλλους δύο μήνες αργότερα, δηλαδή τον Ιούνιο του 2004, παραδέχθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο, στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, ότι ο παράνομος κατακτητής, δηλαδή η Τουρκία, έπαιξε ΘΕΤΙΚΟ ΡΟΛΟ στις προσπάθειες για επίλυση του Κυπριακού!  

Με άλλα λόγια η πολιτική που ακολούθησε ήταν τόσο ατυχής, που «ξελάσπωσε» την τουρκική πλευρά από τις ευθύνες της και τις φόρτωσε στο θύμα της εισβολής και της κατοχής, δηλαδή στην Κυπριακή Δημοκρατία και την ελληνοκυπριακή κοινότητα.

Το χρονικό της νεκρανάστασης και του επανενταφιασμού του σχεδίου το περιγράφω σε προηγούμενα άρθρα μου με τίτλο: «Σχέδιο Ανάν: Το σκότωσε ο Ντενκτάς και το νεκραναστήσαμε για να το σκοτώσουμε εμείς» και «Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και το θανατηφόρο παιχνίδι της μετωπικής σύγκρουσης».

  • Ότι η διαχείριση του συντριπτικού ΟΧΙ στα χρόνια μετά το δημοψήφισμα υπήρξε τόσο ατυχής, που οι Τούρκοι αποκόμισαν οφέλη που ονειρεύονταν για 40 ολόκληρα χρόνια (από το 1964)!  

Στη συνέχεια του άρθρου καταγράφω τα πιο σημαντικά στοιχεία που τεκμηριώνουν αυτή μου τη θέση:

29 Απριλίου 2004Οι ΤΚ αποκτούν το δικαίωμα εμπορίου με δικές τους βούλες. Εγκρίνεται από τους Υπουργούς Εσωτερικών και Δικαιοσύνης των χωρών της ΕΕ ο Κανονισμός για το εμπόριο των Τουρκοκυπρίων μέσω της πράσινης γραμμής.  Για πρώτη φορά από την Τ/κ ανταρσία του 1964 οι ΤΚ αποκτούν δικαίωμα να εμπορεύονται τα προϊόντα τους και μάλιστα από το ψευδοκράτος προς τις ελεύθερες περιοχές, με πιστοποιητικά του τουρκοκυπριακού εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου.

5 Μαΐου 2005Ο Ταλάτ συναντάται με τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ. Μετά τη συνάντηση, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοινώνει ότι πρέπει να βρεθούν τρόποι «να αρθεί η απομόνωση των Τουρκοκυπρίων». Είναι η πρώτη φορά που ένας ανώτατος αξιωματούχος των ΗΠΑ συναντάται με ηγέτη των Τουρκοκυπρίων. Είναι η πρώτη φορά επίσης που οι Αμερικανοί μιλούν επίσημα για «απομόνωση των Τουρκοκυπρίων».

6 Ιουνίου 2004Η κατοχική δύναμη απαλλάσσεται από την ευθύνη του Κυπριακού! Ο πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος βάζει την υπογραφή του  κάτω από το κείμενο συμπερασμάτων των αρχηγών κρατών της ΕΕ στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται και το εξής:  «Το Ευρωπαϊκό Συµβούλιο χαιρετίζει τη θετική συµβολή της τουρκικής κυβέρνησης στις  προσπάθειες του Γενικού Γραµµατέα των Ηνωµένων Εθνών για την επίτευξη συνολικής  διευθέτησης του Κυπριακού». Ενάμισι μήνα μετά το ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων στο δημοψήφισμα ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας συμφωνεί ότι η Τουρκία έχει «θετική συμβολή» στην επίλυση του Κυπριακού.  Είναι η πρώτη φορά που ένα διεθνές σώμα, αποτελούμενο από αρχηγούς κρατών θεωρεί ότι η κατοχική δύναμη στην Κύπρο,  βοηθά με θετικό τρόπο στην επίλυση του Κυπριακού.

16 Δεκεμβρίου 2004 Η Τουρκία παίρνει από την ΕΕ την πολυπόθητή της ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχει και ο πρόεδρος Παπαδόπουλος αποφασίζει  να δοθεί στην Τουρκία ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων, χωρίς κανένα όρο ή συσχετισμό με την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος.  Η μόνη χώρα που ενίσταται είναι η …Αυστρία, η οποία διαφωνεί με την προοπτική μελλοντικής ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως πλήρες μέλος.  Ο Κύπριος πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δεν θέτει κανένα όρο ούτε φέρει ένσταση. Είναι η πρώτη μεγάλη νίκη της Τουρκίας στην προσπάθειά της για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

28 Οκτωβρίου 2005Ο Μεχμέτ Αλή Ταλάτ συναντάται στην Ουάσιγκτων με την ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις και τρεις ημέρες αργότερα δίνει διάλεξη στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

Έτος 2005Η οικονομία του ψευδοκράτους αναπτύσσεται ραγδαία.  Το κατά κεφαλήν εισόδημα των ΤΚ διπλασιάζεται σε σχέση με το 2002, καθώς από  τα 4.5 χιλιάδες δολλάρια φτάνει τα 9 χιλιάδες. Σημαντικά έργα υποδομής ξεκινούν, όπως ο αγωγός μεταφοράς νερού από την Τουρκία (που ολοκληρώνεται φέτος) αυτοκινητόδρομοι και αμέτρητα έργα τουριστικής υποδομής κι ανάπτυξης. Το τουριστικό ρεύμα προς τα κατεχόμενα τριπλασιάζεται σε σχέση με το 2001 κι από τους 90 χιλιάδες φτάνει στους 270 χιλιάδες επισκέπτες.

Έτος 2006Μαζικές προσφυγές στο ΕΔΑΔ. Μετά την επιτυχία κάποιων προσφυγών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, από Ελληνοκύπριους εκτοπισμένους εναντίον της Τουρκίας για παράνομη στέρηση της περιουσίας τους, αρχίζει μια εκστρατεία από κύκλους φιλικούς προς την κυβέρνηση Παπαδόπουλου, με σκοπό να πεισθούν οι εκτοπισμένοι να καταχωρήσουν μαζικά προσφυγές. Έγκυροι νομικοί κύκλοι προειδοποιούν ότι κάτι τέτοιο θα μετατραπεί σε μπούμεραγκ για την εθνική μας υπόθεση. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου επισήμως σιωπά και δεν ενθαρρύνει αλλά ούτε και αποτρέπει τις προσφυγές. 3 χρόνια αργότερα, επί διακυβέρνησης Χριστόφια, το ΕΔΑΔ υπό το βάρος των μαζικών προσφυγών που υποβλήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, αποφασίζει να αναγνωρίσει την μέχρι τότε παράνομη Επιτροπή Αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, στην οποία σήμερα προσφεύγουν μαζικά οι πρόσφυγες πουλώντας την κατεχόμενη γη τους.

24 Ιανουαρίου 2006 – Ο ΥΠΕΞ του Ηνωμένου Βασιλείου Τζακ Στρο συναντά τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ στο λεγόμενο «προεδρικό μέγαρο» του ψευδοκράτους. Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος αρνείται να συναντήσει τον βρετανό Υπουργό…

8 Ιουλίου 2006Συμφωνία κορυφής επαναβεβαιώνει ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η βάση της λύσης. Οι Τάσσος Παπαδόπουλος και Μεχμέτ Αλή Ταλάτ καταλήγουν στη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου. Μια γενικόλογη και σύντομη συμφωνία, με την οποία ωστόσο ρητώς δεσμεύονται και οι δύο πλευρές για λύση στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ακολουθεί η επίσης συμφωνημένη επιστολή του εκπροσώπου των Ηνωμένων Εθνών Ιμπραχίμ Καμπάρι, στην οποία καθορίζεται το ρόλο των τεχνικών επιτροπών που θα συζητούσαν το Κυπριακό, με βάση το τι συμφωνήθηκε στις 8 Ιουλίου. Σε εκείνη την επιστολή ο Καμπάρι αναφέρεται σε «νέα βάση λύσης», φράση που μέχρι σήμερα ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι, ανάμεσά τους και ο κ. Γιώργος Λιλλήκας, ερμηνεύουν ως άρση της βάσης της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Υποστηρίζουν δηλαδή αυτοί οι κύκλοι ότι υπογράφηκε μια συμφωνία που ρητώς επαναβεβαιώνει τη Διζωνική Ομοσπονδία αλλά τα Ηνωμένα Έθνη, που διαμεσολάβησαν για να υπογραφεί η συμφωνία,  έστειλαν αμέσως μετά μια επιστολή με την οποία αναίρεσαν αυτό που συμφωνήθηκε… 

Με την παιδαριώδη αυτή ερμηνεία, που ουσιαστικά αντικατοπτρίζει και το τραγικά χαμηλό επίπεδο της πολιτικής μας κουλτούρας σ’ αυτό τον τόπο, καταλήγω επισημαίνοντας ότι η αποτυχημένη διαχείριση του «ΟΧΙ» δεν εξυπηρέτησε τον κορυφαίο εθνικό μας στόχο, δηλαδή την απελευθέρωση της Κύπρου από τον Τούρκο κατακτητή, αλλά μόνο τη διαιώνιση του διχοτομικού status quo.

Η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή κοινότητα διευκολύνθηκαν στους άμεσους τότε στόχους τους, ώστε να περιοριστούν και οι απαιτήσεις τους τη συγκεκριμένη περίοδο:

Η Τουρκία πήρε χωρίς καμία ένσταση από εμάς το εισιτήριο για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, χωρίς να της τεθεί κανένας όρος για επίλυση του Κυπριακού ή έστω για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο.

Οι Τ/κ επωφελήθηκαν όχι μόνο από τον Κανονισμό της ΕΕ για το εμπόριο μέσω της Πράσινης Γραμμής αλλά κι από τη θετική γι’ αυτούς αντιμετώπιση της οποίας έτυχαν από Ευρώπη και Αμερική, καθώς επίσης κι από μέρους της ίδιας της κυβέρνησης Παπαδόπουλου.

Αν ο αντικειμενικός κριτής παραμερίσει τις εντυπώσεις που μονίμως κι εντελώς αυθαίρετα κι αόριστα προβάλλει σαν «τεκμήρια» η σύγχρονη πολιτική μυθολογία αυτής της χώρας κι αν αποτιμήσει τα πραγματικά αποτελέσματα της προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, θα διαπιστώσει ότι στη διάρκεια εκείνης της πενταετίας οι Τούρκοι πήραν από εμάς κι από τους ξένους δώρα που λαχταρούσαν για 40 ολόκληρα χρόνια πριν… 

Σχέδιο Ανάν: Το σκότωσε ο Ντενκτάς και το νεκραναστήσαμε για να το σκοτώσουμε εμείς…

ΟΧΙ ΑΝΑΝΜέσα στην ελαφρότητα και την ασυναρτησία που χαρακτηρίζει την πολιτική μας σκέψη και ζωή εδώ και πολλές δεκαετίες, τίποτα δεν είναι παράξενο από τα όσα συνέβησαν κι από τα όσα έχουμε πάθει.  Ούτε η διχοτόμηση ούτε η οικονομική καταστροφή αλλά ούτε και το γεγονός ότι κάποιοι θεωρούν την ασυνάρτητη κι ανερμάτιστη πολιτική επιδέξια διπλωματία.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ούτε και το γεγονός ότι σε όλη αυτή την παρελθοντολογία σε σχέση με το Σχέδιο Ανάν κι ανάμεσα σε ανοίκειους χαρακτηρισμούς περί «ναινέκων» κι «ανανιστών» εκείνοι που θυμούνται με υπερηφάνεια την «ελληνοπρεπή και εθνικά αξιοπρεπή στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου» εκείνες τις …ένδοξες ημέρες του 2004, ξεχνούν ότι το Σχέδιο Ανάν είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν το σκοτώσουμε εμείς: στις συνομιλίες της Χάγης, τον Μάρτιο του 2003, μετά που το απέρριψε χωρίς περιστροφές ο Ραούφ Ντενκτάς. Μάλιστα τότε ήταν η πρώτη φορά που τα Ηνωμένα Έθνη καταλόγισαν απερίφραστα τη ευθύνη στην τουρκοκυπριακή πλευρά.

Ξεχνούν επίσης ότι, μετά το θάνατο του Σχεδίου Ανάν, εκείνος που ζήτησε επανειλημμένα την επαναφορά του, με δημόσιες δηλώσεις του καθώς και με δύο επιστολές του προς τον Κόφι Ανάν, ήταν ο ίδιος ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά για να δούμε το χρονικό των γεγονότων, που μας οδήγησαν στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004:

11 Νοεμβρίου 2002 – υποβάλλεται στις δύο κοινότητες το σχέδιο Ανάν, ως αποκρυστάλλωση των θέσεων των δύο πλευρών, έπειτα από τις πολυετείς διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό Ζήτημα.

10 Δεκεμβρίου 2002 – υποβάλλεται αναθεωρημένο σχέδιο (Ανάν 2).  Είναι μόλις 3 ημέρες πριν από την ιστορική διάσκεψη κορυφής της ΕΕ στην Κοπεγχάγη, όπου αναμένεται να εγκριθεί η ένταξη της Κύπρου στην Ένωση αλλά και να συζητηθεί  κατά πόσο θα οριστεί ημερομηνία έναρξης των διαπραγματεύσεων ένταξης της Τουρκίας. 

Αφήνεται να νοηθεί ότι επίκειται υπογραφή λύσης του Κυπριακού στην Κοπεγχάγη και το Εθνικό Συμβούλιο συνοδεύει εκεί τον πρόεδρο Κληρίδη. Ο Ντενκτάς πλήρως αρνητικός με το Σχέδιο ΑΝΑΝ μπαίνει σε νοσοκομείο και δεν πηγαίνει καν στην Δανία. Ο Κληρίδης φέρεται απρόθυμος να υπογράψει λύση άρον άρον, όμως αυτή που κάνει πίσω τελικά είναι η Τουρκία, όταν βλέπει ότι οι ηγέτες της ΕΕ δεν είναι ακόμη πρόθυμοι να της δώσουν ημερομηνία έναρξης διαπραγματεύσεων για ένταξη. 

Υπό αυτές τις συνθήκες, Κληρίδης και Σημίτης επιτυγχάνουν μια ιστορική νίκη για την Κύπρο:  το Συμβούλιο της ΕΕ αποφασίζει την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς κανένα όρο σε σχέση με το Κυπριακό – «χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις».

Ιανουάριος 2003 – Ο Πρόεδρος Κληρίδης ανακοινώνει ότι θα επαναδιεκδικήσει την προεδρία για διάστημα 16 μηνών, με στόχο να οδηγήσει το Κυπριακό στη λύση, πριν από την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, το Μάιο του 2004.

16 Φεβρουαρίου 2003 – Ο Τάσσος Παπαδόπουλος κερδίζει τις προεδρικές εκλογές.

28 Φεβρουαρίου 2003 – Ο ΓΓ του ΟΗΕ έρχεται στην Κύπρο και υποβάλλει αναθεωρημένο σχέδιο  (Ανάν 3). Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δηλώνει θετικός με το σχέδιο, υποβάλλει όμως επιστολή στην οποία επισημαίνει τρία πράγματα: 1, Να συμπληρωθούν κάποια κενά στις νομοθεσίες, 2. Ελλάδα και Τουρκία να υπογράψουν τη συνθήκη Ασφάλειας πριν από την υπογραφή του Σχεδίου Ανάν και 3. Να του δινόταν χρόνος να εξηγήσει το σχέδιο στο λαό. Από την άλλη πλευρά ο Ντενκτάς έσπευσε να απορρίψει, με δηλώσεις του, πλήρως το σχέδιο Ανάν.

11 Μαρτίου 2003 – Οι συνομιλίες στη Χάγη για λύση του Κυπριακού μεταξύ Παπαδόπουλου και Ντενκτάς καταλήγουν σε αποτυχία. Ο Ειδικός Σύμβουλος του ΓΓ,  Άλβαρο Ντε Σότο, κατηγορεί ευθέως τον Ραούφ Ντενκτάς και εξαίρει τη θετική στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου.

1η Απριλίου 2003 – Στη έκθεσή του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, ο Κόφι Ανάν επιρρίπτει την ευθύνη για την απόρριψη του σχεδίου ΑΝΑΝ στον Ραούφ Ντενκτάς, ενώ εξαίρει κι αυτός τη θετική στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου.

2 Απριλίου 2003 – Με αφορμή δηλώσεις του Ντενκτάς ότι η αποτυχία των συνομιλιών οφείλεται στην «ψυχοκοινωνική διάσταση του Κυπριακού» ο Τάσσος Παπαδόπουλος αποστέλλει επιστολή προς τον κατοχικό ηγέτη στην οποία του τονίζει πως η αποτυχία των συνομιλιών οφείλεται στο γεγονός ότι η Τουρκία και η Τ/κ  πλευρά δεν αποδέχτηκαν το Σχέδιο Ανάν ως βάση για τις συνομιλίες.

13 Μαΐου 2003 – ο Τάσσος Παπαδόπουλος κατηγορεί με δηλώσεις του τον Ραούφ Ντενκτάς ότι  «επιδιώκει να σβήσει το Σχέδιο Ανάν».

14 Ιουλίου 2003 – ο Τάσσος Παπαδόπουλος δηλώνει ξανά την ετοιμότητά του για συνομιλίες  «με βάση το σχέδιο Ανάν, ώστε, αν είναι δυνατό, να συμπληρωθούν οι διαδικασίες μέχρι την 1η Μαΐου 2004, ώστε επανενωμένη η Κύπρος να ενταχθεί στην ΕΕ».

9 Αυγούστου 2003 – ο Τάσσος Παπαδόπουλος στέλνει επιστολή στον ΓΓ του ΟΗΕ και του δηλώνει ότι είναι έτοιμος για διαπραγματεύσεις στη βάση του Σχεδίου Ανάν. Στην ίδια επιστολή κατηγορεί τον Ντενκτάς ότι τορπιλλίζει διαρκώς κάθε προοπτική για επανέναρξη των συνομιλιών στη βάση του Σχεδίου.

16 Δεκεμβρίου 2003 – ο Τάσσος Παπαδόπουλος στέλνει νέα επιστολή στον ΓΓ του ΟΗΕ και του ζητά ξανά να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες στη βάση του Σχεδίου Ανάν, ώστε να υπάρξει λύση του Κυπριακού πριν από την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ τον Μάιο 2004.

10 Φεβρουαρίου 2004 – Ο Κόφι Ανάν συναντά τους Παπαδόπουλο και Ντενκτάς στη Νέα Υόρκη και θέτει τους εξής όρους για επανέναρξη των συνομιλιών: 1. Οι διαπραγματεύσεις να γίνουν στη βάση του Σχεδίου Ανάν, 2. Να γίνουν μόνο λίγες αλλαγές στο Σχέδιο Ανάν κι αυτές να βρίσκονταν στο πλαίσιο και στη φιλοσοφία του σχεδίου και 3. Να τεθεί χρονοδιάγραμμα για κατάληξη πριν από το Μάιο του 2004 και επιδιαιτησία στα σημεία των διαφωνιών. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος αποδέχεται τους όρους. Το ίδιο πράττει και η τουρκική πλευρά.

Φεβρουάριος 2004 – Τάσσος Παπαδόπουλος και Ραούφ Ντενκτάς επιστρέφουν στην Κύπρο από τη Νέα Υόρκη. Ο Ντενκτάς σφόδρα εναντίον του Σχεδίου Ανάν, αποφασίζει ότι ο ίδιος δεν θα συνεχίσει στη διαδικασία. Η Τουρκία τον αντικατέστησε αμέσως με τον τότε ψευδο-πρωθυπουργό Μεχμέτ Αλή Ταλάτ. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, είπε στον κύκλο του ότι θα πήγαινε στις τελικές συνομιλίες στο Μπούργκενστοκ, τον επόμενο μήνα, για να «πουκουππίσει» το Σχέδιο Ανάν…

27 – 31 Μαρτίου 2004 – Ο Τάσσος Παπαδόπουλος μαζί με το Εθνικό Συμβούλιο βρίσκονται στο Μπούργκενστοκ για την τελική διαπραγμάτευση. Εκεί κατατίθεται η προτελευταία αναθεώρηση του Σχεδίου (Ανάν 4). Οι πληροφορίες λένε ότι ο Τάσσος δεν είχε διάθεση να διαπραγματευθεί. Διιστάμενες παραμένουν ακόμη οι απόψεις κατά πόσο η Καρπασία, που είχε αφαιρεθεί από το ΑΝΑΝ 4, προτάθηκε από τους μεσολαβητές να περιληφθεί ξανά, ως καντόνιο, στις υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση περιοχές. Άλλοι λένε ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε κι άλλοι ότι δεν έγινε διότι δεν ήθελε ο Τάσσος να συζητήσει τέτοιο θέμα. Είχε ήδη πάρει την απόφασή του να πει το μεγάλο ΟΧΙ.

7 Απριλίου 2004 – Ο Τάσσος Παπαδόπουλος συγκινημένος και με δάκρυα στα μάτια απευθύνεται με διάγγελμα προς τον κυπριακό λαό και τον καλεί να πει ένα βροντερό ΟΧΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ.

24 Απριλίου 2004 – Το 76% των Ελληνοκυπρίων ψηφίζει ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν, ενώ αντίθετα το 62% των Τουρκοκυπρίων ψηφίζει ΝΑΙ.

Η απόφαση του Τάσσου Παπαδόπουλου να απορρίψει το σχέδιο Ανάν καθώς και το διάγγελμά του της 7ης Απριλίου, τον καταξίωσαν στη συνείδηση μεγάλης μερίδας του λαού ως μεγάλο ηγέτη, ενώ κάποιοι τον εκθειάζουν και σαν εθνάρχη.  Ωστόσο, όπως μαρτυρεί κι ο ειρμός των πιο πάνω γεγονότων, εκείνος ο ίδιος είχε ζητήσει φορτικά την επαναφορά του Σχεδίου Ανάν, μετά την αποτυχία των συνομιλιών στη Χάγη, ένα χρόνο προηγουμένως.  Η αλήθεια είναι ότι ο Τάσσος ήταν πάντοτε αντίθετος με τη φιλοσοφία του Σχεδίου Ανάν και το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί έκανε όλες εκείνες τις ενέργειες που οδήγησαν στην νεκρανάστασή του.

Όσο όμως και να προσπαθούν κάποιοι να προσδώσουν μια διάσταση εθνικής υπερηφάνειας στο ΟΧΙ του 2004, οι όλοι χειρισμοί του τότε προέδρου δεν θα περάσουν απαρατήρητοι από τον κριτικό ιστορικό του μέλλοντος. Διότι αναδεικνύουν μια ανερμάτιστη πολιτική χωρίς πλάνο και χωρίς νόημα, βασισμένη σε κακές εκτιμήσεις της όλης κατάστασης. Το γεγονός ότι ο Τάσσος επέλεξε να … αναστήσει εκ νεκρών το Σχέδιο Ανάν, το 2003, για να φορτώσει ένα χρόνο αργότερα την απόρριψή του στους ώμους του κυπριακού λαού, είχε τελικά βαρύτατο κόστος.

Στους επόμενους μήνες η Τουρκία έλαβε ημερομηνία έναρξης των διαπραγματεύσεων, χωρίς αντάλλαγμα στο Κυπριακό και χωρίς βέτο από την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Ταλάτ άρχισε τις επισκέψεις διεθνώς, συναντώντας σημαίνοντα στελέχη ξένων κυβερνήσεων, το ψευδοκράτος αναβαθμίστηκε με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, ενώ λίγα χρόνια αργότερα το ΕΔΑΔ αναγνώρισε την Επιτροπή Αποζημιώσεων της κατοχικής δύναμης, στην οποία απευθύνονται πλέον μαζικά οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες για να πωλήσουν την κατεχόμενη γη τους…

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Τάσσος νεκρανάστησε το σχέδιο ΑΝΑΝ διότι δέχτηκε πιέσεις τόσο από το ΑΚΕΛ, που ήταν συγκυβερνών κόμμα, όσο κι από τον ΔΗΣΥ. Αλλά αν ίσχυε κάτι τέτοιο δεν θα τιμούσε καθόλου τη μνήμη του ως πολιτικού ανδρός και δεν θα αποτελούσε καλή έξωθεν μαρτυρία για την φήμη του ως μεγάλου ηγέτη.  Η δική μου προσωπική άποψη, όπως και αρκετών άλλων φυσικά, είναι ότι ο Τάσσος έκανε λάθος πολιτική εκτίμηση ως προς τις προθέσεις της Τουρκίας. Πίστευε ακράδαντα ότι η Τουρκία δεν ήθελε λύση του Κυπριακού και ως εκ τούτου ο Ντενκτάς θα παρέμενε μέχρι τέλους αρνητικός και θα οδηγούσε ξανά τις συνομιλίες σε ναυάγιο. Δυστυχώς όμως έπεσε έξω, όπως σημειώνω και στο χθεσινό μου άρθρο με τίτλο: Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και το θανατηφόρο παιχνίδι  της μετωπικής σύγκρουσης…

Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και το θανατηφόρο παιχνίδι της μετωπικής σύγκρουσης…

OVERTURNED CARΣαν σήμερα πριν από 11 χρόνια άνοιξαν τα οδοφράγματα και η πρόσβαση προς την κατεχόμενη γη μας,  που ο τουρκικός στρατός απαγόρευε για τριάντα (μέχρι τότε) χρόνια.  Η τότε κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας παρέμεινε μουδιασμένη και αμήχανη μπροστά στον τουρκικό αιφνιδιασμό, ενώ χιλιάδες Ελληνοκύπριοι συνωστίζονταν στα «σημεία ελέγχου» για να περάσουν από την άλλη πλευρά. Από εκείνη τη στιγμή η Τουρκία πήρε πάνω της το παιχνίδι των εντυπώσεων και με καίριες κινήσεις  κατάφερε, μέσα σε ένα και μόνο χρόνο, να αντιστρέψει την εικόνα του παράνομου και αδιάλλακτου κατακτητή, που δικαίως έφερε και έπρεπε να φέρει ως κατοχική δύναμη.

Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος προσπάθησε να παίξει με την Τουρκία το … θανατηφόρο παιχνίδι των δύο αυτοκινήτων που κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε πορεία μετωπικής σύγκρουσης μέχρι που ο ένας από τους δύο οδηγούς να δειλιάσει και να βγει από την πορεία.

Ο Τάσσος ήταν βέβαιος ότι εκείνος που θα έστριβε πρώτος το τιμόνι προς τα χωράφια θα ήταν η τουρκική πλευρά. Ο Ντενκτάς είχε αποδείξει στο παρελθόν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι δεν ήθελε λύση και είχε μάλιστα  δείξει εντυπωσιακά την αποστροφή του προς το σχέδιο Ανάν.  Ο Τάσσος ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι το απέναντι αυτοκίνητο το οδηγούσε ο Ντεντκτάς με συνοδηγό τον Ερτογάν. Στην πραγματικότητα οδηγός του απέναντι αυτοκινήτου ήταν ο ίδιος ο Ερτογάν.

Ενισχύοντας λοιπόν την ταχύτητα του δικού μας αυτοκινήτου, ο Τάσσος Παπαδόπουλος έστειλε στον ΓΓ του ΟΗΕ επιστολή, τον Δεκέμβριο του 2003, με την οποία του ζητούσε να ξεκινήσουν επειγόντως οι διαπραγματεύσεις στη βάση του σχεδίου Ανάν, διότι πλησίαζε και η ημερομηνία ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ και έπρεπε το Κυπριακό να λυθεί μέχρι τότε! Δύο μήνες αργότερα, το Φεβρουάριο του 2004, ο Τάσσος πάτησε κι άλλο το γκάζι: Αποδέκτηκε και επίσημα την επιδιαιτησία, ώστε μέχρι το Μάιο του 2004 να έχουμε κατάληξη στις διαπραγματεύσεις και δημοψηφίσματα!

Ο Τάσσος  δεν σκοτίστηκε να βελτιώσει το σχέδιο Ανάν στις διαπραγματεύσεις. Παρέλαβε από τον Κληρίδη, για να διαπραγματευθεί,  το Ανάν 3 -με τα καλά και κακά του-  και κατέληξε σε ένα σχέδιο Ανάν 5 ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ από το 3. Προφανώς ήταν απόλυτα πεπεισμένος  ότι η διαδικασία ΠΟΤΕ δεν θα έφτανε ως το τέλος. Κοιτούσε το τουρκικό αυτοκίνητο να πλησιάζει από απέναντι με ιλιγγιώδη ταχύτητα κι ήταν βέβαιος ότι λίγο πριν από τη σύγκρουση ο Ντενκτάς θα πεταγόταν έξω από το δρόμο. Δυστυχώς ο Ντενκτάς πετάχτηκε απλά έξω από το αυτοκίνητο! Βασικά τον πέταξε ο Ερτογάν, ο οποίος συνέχισε να τρέχει με συνοδηγό από το πίσω κάθισμα τον Ταλάτ!

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Ο Τάσσος αναγκάστηκε τελικά εκείνος ο ίδιος να οδηγήσει το δικό μας αυτοκίνητο στα χωράφια, απορρίπτοντας το σχέδιο Ανάν, μόλις πέντε μήνες μετά που ζητούσε από τον ΟΗΕ να το θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.  Ο Ερτογάν παρουσιάστηκε σαν ο καλός που ήθελε τη λύση και που κράτησε το λόγο και τις δεσμεύσεις του απέναντι στα Ηνωμένα Έθνη ενώ ο Τάσσος άρχισε να λέει στο λαό και στους ξένους ακριβώς τα ΑΝΤΙΘΕΤΑ από εκείνα που έλεγε 5 και 3 μήνες προηγουμένως.

Η απόφαση της ΕΕ για εμπόριο της Τ/κ κοινότητας μέσω της πράσινης γραμμής ήταν το επόμενο βήμα αναβάθμισης του ψευδοκράτους, ενώ μερικά χρόνια αργότερα το ΕΔΑΔ αναγνώρισε την επιτροπή αποζημιώσεων στα κατεχόμενα. Ο Ταλάτ όργωσε τότε Ευρώπη και Αμερική, συναντώντας σημαίνοντα στελέχη ξένων κυβερνήσεων, ενώ στα κατεχόμενα ξεκίνησε ένας οικοδομικός οργασμός κυρίως στον τουριστικό τομέα, με την επαρχία Κερύνειας να χτίζεται απ’ άκρη σ’ άκρη.  

Έκτοτε η Τουρκία μοιράζει τα χαρτιά στο παιγνίδι των εντυπώσεων, ενώ η δική μας πλευρά – το θύμα της παρανομίας και του ετσιθελισμού της Τουρκίας – μάχεται ασθμαίνοντας να πείσει τους ξένους ότι θέλει πραγματικά λύση του Κυπριακού και τερματισμό του σημερινού διχοτομικού status quo.