Αρχείο ετικέτας Συρία

Κυνικός και ψυχρός απέναντι στα άψυχα σώματα των παιδιών.

Έπειτα από πολλές αναβολές, λόγω του βέτο της Ρωσίας, χτες το βράδυ το Σ.Α. του ΟΗΕ αποφάσισε επιτέλους εκεχειρία 30 ημερών για να μοιραστούν τρόφιμα και φάρμακα στους αθώους ανθρώπους που βομβαρδίζονται ανελέητα στη Συρία. Μια εκεχειρία που ωστόσο μέχρι στιγμής δεν εφαρμόζεται καθώς το υποστηριζόμενο από τη Ρωσία καθεστώς του Άσαντ συνεχίζει να βομβαρδίζει.

Η Ρωσία, από το 2011 που ξεκίνησε ο πόλεμος, έθεσε βέτο σε 7 περιπτώσεις που η ανάγκη για εκεχειρία ήταν απολύτως επιβεβλημένη για να ανακουφιστούν λίγο οι άνθρωποι που καίγονται μες στη φωτιά.

Ο πόλεμος  ξεκίνησε όταν οι Αμερικάνοι και γενικά η δυτική συμμαχία άπλωσαν το χέρι τους στη Συρία για να κατεβάσουν από την εξουσία τον δικτάτορα Άσαντ, εξοπλίζοντας ένοπλες αντιπολιτευόμενες ομάδες, μεσα από τις οποίες ξεφύτρωσε και η παρανοϊκη τρομοκρατική οργάνωση «Ισλαμικό Κράτος «. Η Συρία όμως είναι μια χώρα που βρίσκεται στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, οπότε οι Δυτικοί με την κίνησή τους αυτή ήταν σαν να έριχναν το γάντι στα μούτρα του Πούτιν.

Ο Πούτιν απάντησε κυριολεκτικά με φωτιά και τσεκούρι. Θέλοντας να κόψει μια και καλή τα χέρια όσων αγγίζουν πάνω στα δικά του «παιχνίδια” (διότι παιχνίδια είναι οι χώρες και οι λαοί για τις μεγάλες δυνάμεις), εξόπλισε τη νόμιμη δικτατορική εξουσία του Άσαντ και του έδωσε το πράσινο φως να χτυπήσει αλύπητα, ακόμη και με χημικά όπλα.

Οι βόμβες πέφτουν πάνω σε σπίτια, πολυκατοικίες, πλατείες, σχολεία, νοσοκομεία. Χωρίς οίκτο, χωρίς έλεος. Μισό εκατομμύριο μέχρι τώρα οι νεκροί. Ανάμεσά τους 100 χιλιάδες άμαχοι και γύρω στα 35 χιλιάδες παιδιά. Πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι έφυγαν πρόσφυγες κι εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι έμειναν εκεί και ζουν σε συνθήκες τρόμου και εξαθλίωσης. Κι όλα αυτά για μια διελκυστίνδα ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις.

Για το τι συμβαίνει εκεί, για την απερίγραπτη καταστροφή, το θανατικό και τον ανείπωτο πόνο,  όλες οι εμπλεκόμενες δυνάμεις είναι συνένοχοι. Οι ψυχοπαθείς τρομοκράτες του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους”, που ηττήθηκαν εδώ και καιρό, υπήρξαν αναμφίβολα οι σκληρότεροι φονιάδες. Οι δεύτεροι χειρότεροι είναι το καθεστώς του Άσαντ και οι Ρώσοι προστάτες του.

Ο Πούτιν, σ ‘αυτόν τον πόλεμο, δεν έδειξε ίχνος ανθρώπινης συμπόνιας. Αντικρίζει καθημερινά τα άψυχα παιδικά σώματα με άδειο από αισθήματα βλέμμα, ψυχρός και κυνικός, με έναν απροκάλυπτο αμοραλισμό, που θυμίζει μονάρχες άλλων εποχών. Τότε που η εξουσία δεν είχε να λογοδοτήσει σε κανένα κι οι απλοί άνθρωποι ήταν ποσότητες αμελητέες.

 

Εισπνέουμε ανύποπτοι μπαρούτι και καμένη σάρκα…

Η απόσταση από την Κύπρο στη Συρία σε ευθεία γραμμή είναι 100 χιλιόμετρα. Ακριβώς όση κι η αντίστοιχη απόσταση από τη Λευκωσία στην Πάφο. Στη Συρία εδώ κι εφτά χρόνια μαίνεται ένας φριχτός πόλεμος, τον οποίο προκάλεσε μια απάνθρωπη, ιμπεριαλιστική διελκυστίνδα μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, για έλεγχο της περιοχής.

Σε εκατό χιλιόμετρα από εμάς σκοτώθηκαν μέχρι σήμερα πάνω 350 χιλιάδες άνθρωποι, αριθμός ίσος με τον μισό πληθυσμό της Κύπρου. Ανάμεσα σ’ αυτούς 35 χιλιάδες παιδιά κι άλλοι 75 χιλιάδες άμαχοι.  Οι πρόσφυγες ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια, είναι δηλαδή ίσαμε δυόμισι φορές τον πληθυσμό της Κύπρου. Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ χαρακτήρισε τη Συρία Κόλαση επί της Γης. 

Εκατό χιλιόμετρα δυτικά της Κόλασης βρισκόμαστε εμείς. Αν καθίσουμε βουβοί μια νύχτα σ’ ένα βράχο στις ακτές της Αμμοχώστου κοιτάζοντας τον ορίζοντα, μπορεί να φτάσουν στα αυτιά μας οι εκρήξεις των οβίδων, τα κλάματα των παιδιών, τα μοιρολόγια των μανάδων, τα βογγητά των τραυματιών, ο επιθανάτιος ρόγχος καθενός ανθρώπου που σκοτώνεται. Κάποιες φορές μας πλακώνει σκόνη απ’ τη Συρία, ανάμικτη με μπαρούτι και καμένη ανθρώπινη σάρκα, καθώς ανύποπτοι εμείς την εισπνέουμε, συνεχίζοντας την καθημερινή μας ρουτίνα. 

Ανύποπτοι εμείς και …στον κόσμο μας. Λες κι όλα αυτά δεν συμβαίνουν εκατό χιλιόμετρα πιο κάτω αλλά εκατό εκατομμύρια έτη φωτός, σε κάποιο μακρινό γαλαξία που δεν τον βλέπεις με γυμνό μάτι. Νομίζουμε πώς είμαστε ένας ξεχωριστός λαός, ο αγαπημένος του Θεού, που ζει προνομιακά στον ομφαλό της Γης. Δεν συνειδητοποιούμε ότι στην πραγματικότητα ζούμε στον ομφαλό μιας φλεγόμενης από συρράξεις περιοχής που προσδιορίζεται γεωγραφικά ως Μέση Ανατολή. 

Καθώς είμαστε δεν είμαστε σε πληθυσμό ίσαμε μια πόλη της Συρίας, κάποιοι από εμάς διαθέτουν την …υπερκόσμια αυτοσυναίσθηση ότι είμαστε οι Power Rangers του πλανήτη. Ότι έχουμε τη δύναμη να επιβάλουμε το δίκαιο (όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε), έχοντας στη διάθεσή μας κάθε φορά ένα μπουφέ από επιλογές δράσεων, καθώς είμαστε η Κυπριακή Δημοκρατία, μια διεθνώς αναγνωρισμένη χώρα, μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία μάλιστα διαθέτει και μια εξαιρετικά πλούσια ΑΟΖ. Δεν έχει σημασία ποια είναι κάθε φορά η γεωπολιτική συγκυρία, ούτε πώς έχουν διαμορφωθεί τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και σίγουρα δεν μας απασχολεί πόσο βάσιμη ηχεί η επιχειρηματολογία μας στην κρίση της διεθνούς κοινότητας. Τίποτε απολύτως δεν περιορίζει στην επιστημονική μας φαντασία το σενάριο ότι μπορούμε να επιτύχουμε τα πάντα. 

Ως εδώ βέβαια η αξιολύπητή μας αυταπάτη κινείται, αν μη τι άλλο, μέσα στα όρια διεθνών αρχών και διακηρύξεων. Μπορεί δηλαδή ο ξένος να κατανοήσει γιατί σκεφτόμαστε έτσι και  να χαμογελάσει πικρά κουνώντας το κεφάλι, καθώς την ίδια στιγμή θα λέει από μέσα του την παροιμία «κούνια που σας κούναγε κι εσάς, καημένοι μου”, για να μας αφήσει έπειτα να ανακαλύψουμε φτου κι απ’ την αρχή τη σκληρή πραγματικότητα που ξεχάσαμε. Διότι παρόλο που φάγαμε κι άλλες φορές το κεφάλι μας, ένας ακατάληπτος τσαμπουκάς διαγράφει κάθε φορά απ’ τη μνήμη μας τα όσα τραβήξαμε πριν και μας σπρώχνει ξανά στα ίδια και τα ίδια. 

Κάποιοι μάλιστα πιστεύουν ότι θα τρομάξει η Τουρκία αν ενισχύσουμε περαιτέρω την Εθνική Φρουρά. Νομίζουν πως, αν ξοδέψουμε αρκετά δισεκατομμύρια παραπάνω, στερώντας τα από την υγεία, την παιδεία, το κοινωνικό κράτος και τα έργα κοινής ωφελείας, θα μπορούμε να αντιπαραταχθούμε απέναντι σε ένα στρατό που διαθέτει 510 χιλιάδες στρατιώτες ξηράς, 4,563 τανκς, 426 πολεμικά αεροκάφη, 48 χιλιάδες άνδρες στο ναυτικό, 14 υποβρύχια, 17 φρεγάτες, 6 κορβέτες, 46 περιπολικά σκάφη, 5 αποβατικά πλοία και 46 αποβατικά σκάφη.  Φέρνουν σαν παράδειγμα προς μίμηση τον Ισραήλ, ξεχνώντας ότι η χώρα αυτή αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση, ότι βρίσκεται υπό την προστασία των ΗΠΑ κι ότι γι’ αυτό το λόγο κατάφερε από τη δεκαετία του 1960 να αναπτύξει πυρηνικό οπλοστάσιο, κι είναι σύμφωνα με δημοσιεύματα η 5η μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο, με 80 πυρηνικές κεφαλές σύμφωνα με την Guardian ή μέχρι και 350 σύμφωνα με άλλα δημοσιεύματα. Ναι, κάποιοι φαντασιώνονται ότι έχει η Κύπρος τη δυνατότητα να γίνει Ισραήλ. 

Υπάρχουν ακόμη κι οι εντελώς «κούκου” που γράφουν στα κοινωνικά δίκτυα ότι μόνο με πόλεμο θα μπορέσουμε να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας. Καλά αυτοί χρειάζονται επειγόντως ζουρλομανδύα, διότι δεν είναι απλά τρελοί. Τρελοί μπορεί να είμαστε όλοι μας σε κάποιο βαθμό. Αυτοί είναι τρελοί για δέσιμο. Ας περιοριστούν λοιπόν στον εθνικιστικό τους αυνανισμό, τραγουδώντας εμβατήρια τη στιγμή της εκσπερμάτωσης κι ας μην αποκαλύπτονται δημοσίως.

Ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι. Είναι πόνος, είναι καταστροφή, είναι θάνατος. Ούτε ο λαϊκισμός έχει θέση αυτή την κρίσιμη ώρα. Οι σαλτιμπάγκοι κι οι παλιάτσοι ας βγουν να κάνουν το σόου τους στο ψυχαγωγικό μέρος του τσίρκου. Όχι την ώρα που βγήκαν απ’ το κλουβί τους τα λιοντάρια. Καιρός να μαζέψουμε επιτέλους όση σοβαρότητα μας απέμεινε, σε μια στιγμή που η πατρίδα μας, δηλαδή εμείς και τα παιδιά μας, βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Αυτή τη στιγμή απαιτείται λογική, σύνεση κι υπευθυνότητα, για λεπτούς πολιτικούς χειρισμούς. Για να μην τα χάσουμε όλα στο τέλος: και τον φυσικό μας πλούτο και την ίδια την πατρίδα μας και την τελευταία μας ελπίδα σε τούτο τον τόπο. 

2

Χίλιες και μια ήττες…

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βεζύρης που απέκτησε τόση δύναμη ώστε κατάφερε τελικά να γίνει σουλτάνος μέγας και τρανός εκεί στην ανατολή, όπου βρισκόταν η χώρα του…” Κάπως έτσι θα ξεκινούσε η Χαλιμά το παραμύθι του «σουλτάνου” Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που πήραν τα μυαλά του αέρα, όταν συνειδητοποίησε ότι κατάφερε τα ακατόρθωτα: να γίνει ένας ισχυρός πρωθυπουργός, έπειτα από δεκαετίες πολιτικής αστάθειας στην Τουρκία, να αποδυναμώσει τους πανίσχυρους, συστημικούς κεμαλιστές πολιτικούς, να ξηλώσει το βαθύ κράτος του στρατιωτικού κατεστημένου και να καταλάβει τελικά τη θέση του προέδρου ένα βήμα πριν από την μετατροπή του πολιτεύματος της χώρας σε προεδρική δημοκρατία, με το θεσμό του προέδρου να αποκτά ευρείες εξουσίες.

Κάπου εκεί ο Ερντογάν πίστεψε πως έγινε παντοδύναμος θεία χάριτι. Αυτό συμβαίνει συνήθως, όταν ένας ηγέτης δεν διαθέτει το κερί του ομηρικού Οδυσσέα για να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες της  εξουσίας που τις λένε έπαρση, ματαιοδοξία κι αυταπάτη. Έχοντας κυριολεκτικά ξεφύγει, παραβίασε τη θύρα ασφαλείας της σύνεσης και μπήκε σαν διαρρήκτης στο ρετιρέ της αλαζονείας και της ύβρεως, στο μπαλκόνι του οποίου ένιωσε την υπερκόσμια αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να πετάξει.

Πίστεψε ότι, όπως τα κατάφερε στην Τουρκία, θα μπορούσε με την ίδια ευκολία να γίνει και ηγέτης του ισλαμικού κόσμου. Είναι γεγονός ότι του ήρθε καπάκι κι η «αραβική άνοιξη”, την οποία εξέλαβε προφανώς σαν συμπαντικό σημείο, σαν θείο κάλεσμα. Επιχείρησε λοιπόν να πουλήσει στους Άραβες τον ίδιο τσαμπουκά που εύκολα είχαν αγοράσει από αυτόν πριν οι Τούρκοι ψηφοφόροι. Σύντομα όμως έφαγε τα μούτρα του, με αλλεπάλληλες ήττες σε όλα τα επίπεδα κι άρχισε ευλόγως να υποψιάζεται πως ίσως δεν ήταν στραβός ο γυαλός αλλά μάλλον πως στραβά αρμένιζε ο ίδιος. Τότε, χωρίς κανένα δισταγμό, φόρτωσε την παταγώδη αποτυχία της τουρκικής στρατηγικής στον Νταβούτογλου, που ήταν αρχικά υπουργός εξωτερικών και στη συνέχεια πρωθυπουργός και τον έστειλε πακέτο στο πουθενά.

Αποφάσισε να το πάρει επάνω του, να αναδιπλωθεί διπλωματικά και άλλως πως και να διεκδικήσει ξανά τον ρόλο του περιφερειάρχη, δείχνοντας εμπράκτως τη δυσαρέσκειά τους προς τους Αμερικάνους, τον προστατευόμενό τους Ισραήλ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους οποίους προφανώς θεωρεί υπαίτιους για την κακοδαιμονία του. Άρχισε άμεσα να φλερτάρει τη Ρωσία, αφού πρώτα ζήτησε δουλικά συγνώμη για την κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους στη Συρία. Ο Πούτιν ανταποκρίθηκε στο φλερτ, ξέροντας ότι αυτό θα προκαλέσει εκνευρισμό κι ανησυχία στους δυτικούς αλλά και ότι θα επιβαρύνει ακόμη πιο πολύ τη θέση του κατά φαντασίαν σουλτάνου, ο οποίος στα μάτια των Δυτικών μοιάζει με ταύρο εν υαλοπωλείω, ιδιαίτερα μετά την θρασύτατη εισβολή του στο ΙΡΑΚ ενάντια στους συνεργαζόμενους με τους Αμερικάνους, Κούρδους.

Πιστεύοντας ότι έχει δέσει το γάϊδαρό του με τους Ρώσους, ο Ερντογάν εισέβαλε στη συνέχεια στο Αφρίν της Συρίας για να κυνηγήσει τους Κούρδους, ισχυριζόμενος μάλιστα ότι του έδωσε πράσινο φως ο Πούτιν. Αν είναι δυνατόν ο προστάτης του Άσαντ, Πούτιν, να έδωσε με ειλικρινείς προθέσεις πράσινο φως σε έναν ορκισμένο εχθρό του Άσαντ να εισβάλει στη χώρα του προστατευόμενού του. Την ίδια στιγμή μάλιστα που ο Άσαντ καταδικάζει την τουρκική εισβολή και στέλνει τον εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο από τους Ρώσους στρατό του να την αναχαιτίσει. Πάντως ο Ρώσος ΥΠΕΞ, Σεργκέι Λαβρόφ, αμέσως μετά τον ισχυρισμό του Ερντογάν,  δήλωσε ότι η Τουρκία έπρεπε να συνεννοηθεί πρώτα με την κυβέρνηση του Άσαντ και ότι κατανοεί παράλληλα τα δίκαια των Κούρδων. 

Ο Ερντογάν παίζει εδώ και χρόνια με τη φωτιά κι ενόσω δεν καίγεται όλο και πιο πολύ αποθρασύνεται. Έχει παρεξηγήσει την έννοια του διπλωματικού τακτικισμού κι εκλαμβάνει τους ελιγμούς συμμάχων και εχθρών του σαν αδυναμία μπροστά στη δική του αποφασιστικότητα και ισχύ. Δεν αντιλαμβάνεται ή δεν θέλει να αντιληφθεί ότι, τόσο οι Δυτικοί όσο και οι Ρώσοι, τον θεωρούν αναξιόπιστο κι επικίνδυνο κι ότι στην πραγματικότητα του την έχουν στημένη. Εν ευθέτω χρόνω θα το ανακαλύψει «the hard way” που λένε οι Αμερικάνοι. Τότε όμως θα είναι ίσως πολύ αργά για τον ίδιο, αν όχι και για την Τουρκία. 

1

Έχουμε πρόβλημα με τον τρελό του πανηγυριού.

Εξώφυλλο του γερμανικού Der Spiegel, από το 2016, με γελοιογραφία του Ερντογάν, σε σχέση με τη μανία του εναντίον του αντιπολιτευόμενου τύπου.

Με ένα μικρόφωνο μόνιμα στο χέρι, ο τρελός του πανηγυριού, που άλλοι τον λένε και σουλτάνο, δίνει τις καθημερινές του παραστάσεις πουλώντας μούρη στους πρόθυμους κλακέρ του.

Έχοντας φτύσει κανονικά τη Δύση, στη σφαίρα επιρροής της οποίας ανήκει θέλοντας και μη η Τουρκία, παίζει ριψοκίνδυνα παιχνίδια με τη φωτιά, χωρίς να συναισθάνεται ότι αυτά τα κόλπα δεν είναι για σαλτιμπάγκους σαν του λόγου του.

Δένοντας σε ψιλό μαντήλι την πονηρή λυκοφιλία του Πούτιν, την είδε περίπου Θεός. Σαρκάζει και κατσαδιάζει Κύπρο, Ελλάδα, Ισραήλ, Ευρώπη, Αμερική. Αποθρασύνεται και στέλνει στους γείτονές του επιδρομικούς στρατούς και πολεμικά πλοία. Κάνει του κεφαλιού του, χωρίς καν να υποψιάζεται ότι στο φινάλε θα το χάσει το κεφάλι του.

Η γειτονική του Συρία ρημάχτηκε από τον πόλεμο εφτά χρόνια τώρα. Γιατί; Διότι οι δυτικοί άπλωσαν το χέρι τους στα ταράφια του Πούτιν κι αυτός τους το έκοψε. Έδειξε ότι έχει τα κότσια να κρατήσει τη Συρία στη σφαίρα της δικής του επιρροής διά πυρός και σιδήρου. Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί κι εκατομμύρια πρόσφυγες, θύματα μιας παρανοϊκής πολιτικής διελκυστίνδας. Κι ο Ερντογάν νομίζει ότι μπορεί να παίξει παιχνίδια με τους δυτικούς, φλερτάροντας τον Πούτιν.

Ο Ρώσος δεν έχει κανένα θέμα να ανταποκρίνεται στο φλερτ του Ερντογάν, ξέροντας ότι αυτό προκαλεί εκνευρισμό, αμηχανία και γενικώς πρόβλημα στη Δύση. Ξέρει βέβαια ο Πούτιν ότι στο τέλος ο Ερντογάν θα φάει το κεφάλι του. Ο Ερντογάν είναι εκείνος που δεν το κατάλαβε ακόμη.

Το σίγουρο είναι ότι εμείς οι Κύπριοι έχουμε θέμα μ’ αυτόν τον εξυπνόβλακα. Κι όταν λέω «οι Κύπριοι” δεν εννοώ μόνο οι Ελληνοκύπριοι αλλά και οι Τουρκοκύπριοι. Αυτοί μάλιστα έχουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα, διότι εξαρτώνται κι οικονομικά απ’ αυτόν. Χώρια που διατηρεί και στρατό από 40 χιλιάδες άντρες στην Κύπρο. Η αγκαλιά του Ερντογάν δεν είναι πατρική, είναι θανάσιμη. Είναι ολοφάνερες οι προθέσεις του να τους αλλοτριώσει και να τους αφομιώσει, καταπίνοντας τους στο κροκοδείλιο στόμα του. 

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε και οι δύο κοινότητες των Κυπρίων, τόσο το καλύτερο. Ίσως καταφέρουμε επιτέλους να στήσουμε μια κοινή ασπίδα για να σώσουμε απ’ αυτόν τον παρανοϊκό την πατρίδα μας, εμάς και τα παιδιά μας.

1

Αν μπορούσαν να φωνάξουν όλα μαζί τα παιδιά που πεθαίνουν…

Τα σπίτια τους ερείπια, οι ζωές τους ερείπια, τα όνειρά τους ερείπια. 

Συρία, μια χώρα απέραντο νεκροταφείο. Διαμελισμένο κορμί στον κρατήρα της διεθνούς ρεαλπολιτίκ, κάτω απ’ τα παγερά βλέμματα των πολιτών της παγκοσμιοποίησης με τη μεταλλαγμένη συνείδηση. Αν τα παιδιά στο Χαλέπι φωνάξουν όλα μαζί, την ίδια στιγμή «βοήθεια!” η φωνή τους θα φτάσει ως εδώ. Θα μας χαλάσει ίσως για μια στιγμή την ηρεμία κι ευθύς καταπίνοντας το ηρεμιστικό του αμέτοχου και συνεπώς ακριμάτιστου, θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλύτερα τα Χριστούγεννα.

Πιο πέρα, στην Υεμένη, άλλος πόλεμος. Ξεχασμένος. Δεν παίζει πουθενά, ούτε σε ράδια ούτε σε τηλεοράσεις, ούτε καν στα YouTube της βαριεστημάρας μας. Ένα παιδί πεθαίνει εκεί κάθε δέκα λεπτά από την πείνα. Το χειρότερο λένε θανατικό στην ιστορία του ανθρώπου. Ποιος το ξέρει; Ποιος νοιάζεται; Αν τα καταδικασμένα εκεί σε θάνατο παιδιά φωνάξουν όλα μαζί «μάνα δεν θέλω να πεθάνω!”, θα καταπιεί τη φωνή τους η βουή της ιλιγγιώδους ηλεκτρονικής μας αναλγησίας.  

Ο πόλεμος… Αδηφάγο τέρας συνομήλικο της ιστορίας. Γεννημένος μέσα απ’ τη μήτρα του πιο απαίσιου ένστικτου.  Όχι, δε θα τελειώσει ποτέ η τρέλα κι αυτοκαταστροφή των ανθρώπων. 

 

Νομίζουν ότι είμαστε η υπερδύναμη της περιοχής…

Syrian-Civil-WarΌποιος διαθέτει στοιχειώδη ικανότητα πολιτικής σκέψης, αντιλαμβάνεται ότι το δράμα του συριακού λαού, ο αιματηρός πόλεμος που σκορπά εδώ και πέντε χρόνια ατέλειωτο θανατικό ανάμεσα σε αθώους ανθρώπους, οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αντιπαράθεση των δυτικών με τη Ρωσία για τον έλεγχο της γειτονικής μας χώρας.

 Από τη μια οι Ρώσοι διεκδικούν το μερίδιό τους στην περιοχή με τον έλεγχο της Συρίας. Ο Άσαντ υπήρξε πιστός εταίρος γι’ αυτούς, παραχωρώντας τους μάλιστα και στρατιωτικές διευκολύνσεις. Από την άλλη οι Δυτικοί, βλέποντας το ρόλο και συνάμα τη στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή να αναβαθμίζονται, υποδαύλισαν κι εξόπλισαν αντικαθεστωτικές δράσεις. Μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό παρασκήνιο, πέρα από τον συριακό επαναστατικό στρατό, γεννήθηκε κι ανδρώθηκε το τέρας του λεγόμενου «Ισλαμικού Χαλιφάτου”.

 Παρ’ όλα αυτά, η ΕΔΕΚ κι οι λεγόμενοι Οικολόγοι (όπως παλαιότερα και η Συμμαχία Πολιτών) επιμένουν να παράσχει η Κύπρος στρατιωτικές διευκολύνσεις στη Ρωσία. Να πάρουμε τώρα εμείς δηλαδή τη σκυτάλη από τον Άσαντ…

 Έχουν έτσι μια περίεργη αυτοπεποίθηση ότι είμαστε περίπου η υπερδύναμη της περιοχής που αποφασίζει και πράττει κατά το δοκούν, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους διεθνείς συσχετισμούς και τις αντιπαραθέσεις των μεγάλων δυνάμεων, χωρίς να την τρομάζουν οι θανάσιμοι κίνδυνοι που ελλοχεύουν πίσω από τέτοια παιχνίδια με τη φωτιά. Προφανώς δεν αντιλαμβάνονται ούτε το γιατί γίνεται ό,τι γίνεται στη Συρία αλλά ούτε και τις φρικτές συνέπειες του πολέμου. Νομίζουν ότι πρόκειται για μια συναρπαστική πολεμική ταινία στην τηλεόραση…

 Μετά αν τους πεις άσχετους, ανεύθυνους κι επικίνδυνους, σε κατηγορούν για εμπάθεια…