Αρχείο ετικέτας Σπύρος Κυπριανού

Η πεπονόφουσκα κι ο επικίνδυνος βρετανικός μεσαίος δάκτυλος

«Έγγραφο με παγίδες» χαρακτηρίζει σήμερα στο πρωτοσέλιδό του ο Φιλελεύθερος το κοινό έγγραφο που ετοιμάζει ο Άιντα ενόψει της διάσκεψης της Γενεύης. Μάλιστα ανιχνεύει μέσα σ’ αυτό και «βρετανικό δάχτυλο».

Θυμάστε ότι η ίδια εφημερίδα αποκάλυψε προχτές σε παγκόσμια αποκλειστικότητα ότι το έγγραφο Άιντα θα προβλέπει και κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έπειτα όμως από τις οργισμένες διαψεύσεις από πλευράς κυβέρνησης και ΟΗΕ, έπαψε να βλέπει κατάργηση και ανακάλυψε τις παγίδες και τον βρετανικό δάκτυλο.

Όσοι μελετούν το Κυπριακό από την εποχή της ΕΟΚΑ και πιο πριν ακόμη, έχουν χάσει το λογαριασμό από τις αναρίθμητες παγίδες που βρήκαμε στο δρόμο μας και τους δάχτυλους που μας απείλησαν, άλλοτε των Εγγλέζων, άλλοτε των Αμερικάνων, άλλοτε και των δύο μαζί (αγγλοαμερικανικός δάχτυλος). Στην πραγματικότητα, εδώ και 60 χρόνια, ο Φιλελεύθερος κι οι άλλες πατριωτικές κυπριακές εφημερίδες, σε συντονισμό με τις πατριωτικές δυνάμεις αυτού του τόπου, μας προειδοποιούν πάντοτε και σε όλες τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού για τις παγίδες και δάκτυλους που κρύβονται μέσα σ’ αυτές.

Μάλιστα επί προεδρίας του, ο αείμνηστος Σπύρος Κυπριανού είχε επινοήσει και μια νέα ορολογία, αντί της πεζής «παγίδας», την «πεπονόφουσκα». Εκφράζοντας με παρρησία την πατριωτική γραμμή του «ενδιάμεσου χώρου», ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέρριψε όλες τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού δηλώνοντας ότι «δεν πρόκειται να πατήσουμε αυτή την πεπονόφουσκα». Σαν εικόνα μπορείτε να σκεφτείτε μια φούσκα από πεπόνι. Είναι όμως οπωσδήποτε κάτι διαφορετικό από την «σαπουνόφλουδα» που είναι φλούδα από σαπούνι.

Έτσι λοιπόν, όλες αυτές τις δεκαετίες που οι πατριωτικές δυνάμεις κι εφημερίδες μας προειδοποιούν κάθε φορά έγκαιρα για τις πεπονόφουσκες, τις παγίδες και τους δάκτυλους, είμαστε ασφαλείς. Δεν πάθαμε απολύτως τίποτα, το εθνικό μας ζήτημα βαίνει καλώς, πάμε από επιτυχία σε επιτυχία, ούτε πολέμους είχαμε, ούτε νεκρούς, ούτε αγνοούμενους, ζούμε σε μια ελεύθερη χώρα, απαλλαγμένη από ξένους στρατούς και κατοχή, διότι περπατάμε προσεκτικά, μην τυχόν και πατήσουμε τις πεπονόφουσκες ή πέσουμε στις παγίδες των ξένων κι οπωσδήποτε πάντοτε με τον πισινό μας τοίχο τοίχο, προ του κινδύνου να διεισδύσει αιφνιδίως κανένας επικίνδυνος αγγλοαμερικανικός δάχτυλος.

Η πολιτική του καλού παιδιού που λέει ΟΧΙ…

ΤΑΣΣΟΣ-ΤΑΛΑΤ-2Αν ακούσει κανείς ομιλίες του Μακαρίου στα χρόνια μετά την εισβολή, θα διαπιστώσει κάτι που θα τον κάνει να ανατριχιάσει… Ότι ακριβώς τα ίδια που έλεγε ο Μακάριος πριν από σχεδόν 40 χρόνια, λέει σήμερα ο Νικόλας, ο Λιλλήκας, ο Ομήρου και άλλοι πολιτικοί. Λες και δεν πέρασε μια μέρα. Λες και η πολιτική του Μακροχρόνιου αγώνα έφερε αποτελέσματα κι έχουν να λένε «Ορίστε τι πετύχαμε με τον Μακροχρόνιο»! Σαν να έφυγε έστω και ένας από τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες που μας σημαδεύουν νύχτα μέρα, λες κι απελευθερώθηκε έστω και μια παθκιά σκλαβωμένης ελληνικής γης. Τόσο πολύ τους ενδιαφέρει το Κυπριακό που δεν ασχολήθηκαν καν με την … ανανέωση κάπως των επιχειρημάτων. Λες κι η φαντασία τους στέρεψε στην ευφάνταστη ιδέα του Μακροχρόνιου.

Βρεθήκαμε μπροστά σε 4 (τέσσερις) πρωτοβουλίες για λύση από το 1974 μέχρι σήμερα. Το 1978 και το 1983 που τις απέρριψε ο Σπύρος Κυπριανού, το 1993, που την απέρριψε ο Κληρίδης (με πίεση του συγκυβερνώντος ΔΗΚΟ) και το 2004 που την απέρριψε η Ελληνική Κοινότητα έπειτα από προτροπή του Τάσσου. Είχαμε λοιπόν 4 πρωτοβουλίες και 4 ΟΧΙ… Αλλά, σύμφωνα με τον Νικόλα και άλλους, το Κυπριακό βρίσκεται εδώ που βρίσκεται λόγω της πολιτικής του καλού παιδιού. Σε ποια περίπτωση ήμασταν τα «καλά παιδιά» δεν κατάλαβα ακόμη εκτός αν εννοεί ότι τα καλά παιδιά λένε ΟΧΙ… Εν πάση περιπτώσει πρέπει να θυμίσω ότι τα καλύτερα παιδιά, δηλαδή εκείνα που υπέγραψαν τις 3 συμφωνίες κορυφής για λύση Ομοσπονδίας ήταν οι Μακάριος, Σπύρος Κυπριανού και Τάσσος Παπαδόπουλος

Πάντως οφείλω να πω ότι τις 3 πρώτες πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού τις απέρριψε και ο Ντενκτάς ο οποίος πάντοτε ήθελε τη διχοτόμηση και ήξερε πολύ καλά ότι με το να απορρίπτει θα οδηγηθούμε κάποια στιγμή εκεί. Πράγματι όλα αυτά τα 40 χρόνια η Κύπρος παρέμεινε διχοτομημένη και το κατεχόμενό της μέρος εκτουρκίζεται συστηματικά. Άρα ο Ντενκτάς είχε δίκιο από την πλευρά του. Οι δικοί μας πατριώτες δεν ξέρω σε τι δικαιώθηκαν μέχρι σήμερα…