Αρχείο ετικέτας πρόσφυγες

Ψυχές στα σαγόνια της θάλασσας…

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΕ ΣΑΠΙΟΚΑΡΑΒΟΈνας απέραντος υγρός τάφος η Μεσόγειος. Ανθρώπων που φεύγουν με την ψυχή στο στόμα, στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες στα σαπιοκάραβα απατεώνων, που τους υπόσχονται μια καλύτερη μοίρα. Διωγμένοι από πολέμους, ανέχεια, πείνα. Αθύρματα της ματαιοδοξίας, της απληστίας, της ανοησίας των ηγετών τους. Τρεισήμισι χιλιάδες πνίγηκαν πέρσι. Αυτή μόνο την εβδομάδα, πνίγηκαν πάνω από χίλιοι.

Από την άλλη, η «Ευρώπη των Λαών» χύνει κροκοδείλια δάκρυα, Στην πραγματικότητα φαίνεται να βλέπει αυτό το ασταμάτητο θανατικό σαν μια λύση… Σαν ένα φόβητρο που μπορεί να αναχαιτίσει την παράνομη μετανάστευση. Μέσα στην καλοπέραση, μας διαφεύγει ότι οι άνθρωποι αυτοί φεύγουν γιατί έχουν ανάγκη να ζήσουν, οι ίδιοι και τα μωρά τους, όχι μια καλύτερη ζωή, απλά να ζήσουν. Πράγμα που σημαίνει πώς ο κίνδυνος να πνιγούν μεσοπέλαγα δεν είναι τίποτε παραπάνω από αυτό που ζούσαν έτσι κι αλλιώς στο ρημαγμένο τους τόπο.

«Ο άδρωπος εν ο τόπος» κι ένα ποίημα του Μόντη…

Salamina-FA«Χρόνια σκλαβκιές ατελείωτες
Τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους
Εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους*

Το συγκλονιστικό αυτό ποίημα του μεγάλου μας ποιητή Κώστα Μόντη, έτυχε ευρείας κοινοχρησίας και προώθησης από εκείνους που βλέπουν με (μονίμως) καχύποπτο μάτι τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού.  Διερμηνεύοντας το αντιστασιακό μήνυμα του ποιητή αντιτάσσουν, ως απάντηση στη ρεαλπολιτίκ, τον ανυποχώρητο αγώνα μέχρι την απελευθέρωση και την εθνική δικαίωση.

Είναι αλήθεια πως ετούτο το νησί γνώρισε πολλούς κατακτητές. Αλλά εμείς πάντα εδώ, με το εθνικό μας γινάτι ατσάκιστο,  σαν ελιές και τερατσιές  αιωνόβιες, χώσαμε βαθιά τις ρίζες μας στο χώμα της πατρίδας και κάρπισαν οι παραδόσεις μας και των προπάππων οι καταβολές, πάνω στην άγονη πέτρα της σκλαβιάς.  Γιαυτό κρατήσαμε τούτη τη γη πάντα δική μας.

Όμως το ΄74 έγινε για πρώτη φορά ξεριζωμός σ’ αυτό τον τόπο. Άνθρωποι μαζικά εκτοπιστηκαν κι οι ρίζες μας με τα χώματα των προγόνων μας κόπηκαν με τη βία. Το ξαναλέω: για ΠΡΩΤΗ φορά έγινε αυτό στη  μακραίωνη ιστορία μας σε τούτο το νησί. Όλες τις προηγούμενες φορές οι κατακτητές έρχονταν εδώ αλλά δεν μας έδιωξαν ποτέ από τα σπίτια και τη γη μας.

Μια πολύ σοφή λαϊκή παροιμία της Κύπρου λέει «ο άδρωπος εν ο τόπος – ο τόπος εν γέρημος», που σημαίνει ότι τον τόπο, τη χώρα, την πατρίδα την κάνουν οι άνθρωποί της. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει ο τόπος.

Εδώ και 40 χρόνια είμαστε μακριά από τον τόπο μας, που τον κατοικούν σήμερα άλλοι.  Όσοι ήταν τότε στη μέση ηλικία έφυγαν σχεδόν όλοι από τη ζωή. Οι τότε νέοι είναι σήμερα γέροι και τα τότε παιδιά ετοιμάζονται να υποδεχτούν στη ζωή τους τα εγγόνια τους. Δυο ολόκληρες γενιές δεν γνώρισαν καθόλου την Κερύνεια, την Αμμόχωστο, τη Μόρφου την Καρπασία…

Οι άνθρωποι αποκαταστάθηκαν αλλού, συνδέθηκαν με άλλους τόπους. Η ζωή δεν είναι μια όμορφη ιστορία γραμμένη από τα χέρια ενός ρομαντικού συγγραφέα. Ο άνθρωπος υπηρετεί τις βιολογικές του ανάγκες και το θυμικό του προσαρμόζεται σ’ αυτές. Όσο και να λέμε ότι ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τη γη που μας γέννησε, η μνήμη αδυνατίζει, ο δεσμός με τη γη υποκύπτει στη φθορά του χρόνου, οι αντιστάσεις αμβλύνονται…

Την αγάπη μας για τούτη την πατρίδα θα τη δείξουμε όχι μόνο με τα όμορφα λόγια και τα συνθήματα (που έχουν κι αυτά την αξία τους) αλλά κυρίως με την αποτροπή της διχοτόμησης. Αυτής της κατάρας, της καταστροφής  που θα μας αποξενώσει για πάντα πολιτικά και ψυχολογικά από την κατεχόμενη μας πατρίδα και θα θέσει σε κίνδυνο το μέλλον μας σε τούτο το νησί.

Ο χρόνος του μακροχρόνιου έληξε. Με συνέπειες καταστροφικές για την ουσία του αγώνα. Διότι δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας ψευδεπίγραφος αγώνας, που έδωσε χώρο και χρόνο στην Τουρκία να πολλαπλασιάσει και να εδραιώσει τα διχοτομικά δεδομένα. Τώρα είναι η ώρα της λύσης του Κυπριακού και πρέπει να την διεκδικήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Μέσω της πολιτικής και όχι των συνθημάτων. Διότι τα συνθήματα δεν έλυσαν ποτέ κανένα πολιτικό πρόβλημα. 

Μια ιστορική διαφήμιση…

ΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟΣΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟΣ

Αυτή τη διαφήμιση άλλοι μπορεί να τη βρείτε εξαιρετικά καλαίσθητη, άλλοι εξαιρετικά κιτς. Σίγουρα όμως αποτελεί ιστορία! Είναι μια διαφήμιση του Ιδρύματος «Αλτρουισμός», από το 2005.

Ήταν τότε που ο εξυπνότερος Έλληνας στον κόσμο, καθηγητής δρ. Νίκος Λυγερός, ίδρυσε τον «Αλτρουισμό» προτρέποντας όλους τους Κύπριους εκτοπισμένους να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εναντίον της Τουρκίας,  προφέροντας μάλιστα στον καθένα 250 λίρες, που ήταν περίπου το μισό κόστος της προσφυγής. 

Είχε προηγηθεί η επιτυχία της πρσφυγής της Τιτίνας Λοϊζίδου κι ο εξυπνότερος Έλληνας στον κόσμο σκέφτηκε ότι με τις μαζικές προσφυγές θα τρόμαζε η Τουρκία από τις αποζημιώσεις που θα καλείτο από το δικαστήριο να πληρώσει και θα έφευγε από την Κύπρο για να μην καταστραφεί οικονομικά!  Με τη θέση αυτή συμφώνησαν και πολλοί άλλοι έξυπνοι ειδικοί και κυρίως πολλοί έξυπνοι νομικοί, από τους πιο επιφανείς δικηγόρους στο νησί.

Κάποιοι λιγότερο έξυπνοι νομικοί, ανάμεσα στους οποίους και ο δικηγόρος που κέρδισε την υπόθεση της Τιτίνας Λοϊζίδου, Αχιλλέας Δημητριάδης, ικέτευαν τον κόσμο να μην κάνει κάτι τέτοιο, διότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν επρόκειτο να μπει στη διαδικασία να εκδικάσει χιλιάδες παρόμοιες υποθέσεις Κυπρίων εις βάρος της Τουρκίας και υπήρχε κίνδυνος η όλη προσπάθεια να μετατραπεί σε μπούμεραγκ εις βάρος της εθνικής μας υπόθεσης. 

Όμως, όπως συμβαίνει πάντα στην Κύπρο, επικράτησε η θέση των πιο έξυπνων που ήταν ταυτόχρονα και η πιο … πατριωτική! Είχαμε εξάλλου και μια κυβέρνηση τότε (Τάσσου Παπαδόπουλου) που ενεθέρρυνε έξυπνες πατριωτικές πράξεις όπως αυτή, διότι βρίσκονταν μέσα στο πνεύμα της δικής της φιλοσοφίας ως προς την διαχείριση του Κυπριακού. 

Πέντε χρόνια αργότερα το όχι και τόσο έξυπνο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διέγραψε όλες τις έξυπνες προσφυγές κι έστειλε τους Κύπριους πρόσφυγες στην «Επιτροπή Αποζημιώσεων» των Τουρκοκυπρίων, αναγνωρίζοντας έτσι με τον πιο επίσημο τρόπο ένα θεσμό που ιδρύθηκε και λειτουργεί στην κατεχόμενη πατρίδα μας από την κατοχική δύναμη.

Όχι μόνο κανένας δεν δικάστηκε ή καταδικάστηκε ή καν απολογήθηκε γι αυτή την συντριπτική μας ήττα αλλά, αντίθετα και ως συνήθως δηλαδή, εκείνοι που προέτρεπαν τους πρόσφυγες να κάνουν αυτή την ανοησία, τα έριξαν πάνω στην … αδράνεια του κράτους! Ότι και καλά το κράτος δεν έκανε ότι έπρεπε για να κερδίσουμε τις προσφυγές! Η συνηθισμένη δηλαδή κενή μπούρδα, που δεν έχει κανένα νόημα, διότι το κράτος δεν μπορούσε να κάνει απολύτως τίποτα για να αποφασίσουν διαφορετικά οι δικαστές.

Έτσι, από τις μαζικές προσφυγές στο ΕΔΑΔ το 2005 φτάσαμε στις μαζικές προσφυγές στην «επιτροπή αποζημιώσεων», στην οποία οι εκτοπισμένοι πουλάνε μαζικά τις περιουσίες τους στα κατεχόμενα.

Δεν ξέρω (παρόλο που μπορώ να υποθέσω) αν ο πανέξυπνος κ. Λυγερός και οι λοιποί έξυπνοι που προέτρεπαν τότε τους πρόσφυγες σ’ αυτή την αποκοτιά είναι ευχαριστημένοι, που σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει πια ελληνική γη στα κατεχόμενα, διότι θα έχει πουληθεί στον Τούρκο…