Αρχείο ετικέτας Προεδρικές 2018

Όποτε ακούω τον Κουλία συνειδητοποιώ ότι είμαι θρήσκος.

Όποτε ακούω τον ακροδεξιό βουλευτή Ζαχαρία Κουλία να μιλά σε ραδιόφωνο ή τηλεόραση, συνειδητοποιώ ότι κατά βάθος είμαι θρήσκος. Χωρίς να το καταλάβω βάζω τον σταυρό μου και επαναλαμβάνω αυθόρμητα τις φράσεις: «Κύριε Ελέησον, Κύριε Ελέησον, αν εν κακόν τζι εξόρισ’ το!». Επίσης οφείλω να ομολογήσω ότι κλονίζεται η πίστη μου και λέω στον Θεό: «Μα Πλάστη μου, πόσες αμαρτίες κάναμε επιτέλους εμείς σε τούτο το νησί κι επέτρεψες να εκλεγεί τούτος ο τύπος βουλευτής;»

Αμέσως μετά όμως καταλαβαίνω ότι κακώς τα βάζω με τον Θεό. Η εξήγηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι ζούμε σε δημοκρατία και πρέπει όλα τα στρώματα του λαού να εκπροσωπούνται στη βουλή. Είναι αλήθεια ότι έχουμε ένα ποσοστό Κυπραίων που είναι φτύμμα κόλλημα ο Κουλίας. Κάτι χώρκατοι (δεν εννοώ χωρικοί), φωναλλάες, που τους συναντάς σε ξένα αεροδρόμια ή στο Selfridges κι αρχίζεις να παριστάνεις τον Ισπανό, για να μην καταλάβει ο άλλος κόσμος ότι εσύ και ο χώρκατος είσαστε από την ίδια χώρα.

Είχα λοιπόν καιρό να τον ακούσω και τον άκουσα σήμερα τυχαία στην εκπομπή του Λάζαρου Μαύρου. Έπαθα πολιτισμικό σοκ! Ο Θεός να μην σας το δείξει! Αν τολμούσε να μιλήσει έτσι στον καφενέν της Τρασιυπέδουλας, όσο ευγενικοί και να είναι εκεί οι άνθρωποι, θα τον είχαν πετάξει έξω. Με γλώσσα πεζοδρομίου κατηγορούσε εκείνους που εργάστηκαν λέει εναντίον της υποψηφιότητας του προέδρου του κόμματος. Θυμίζω ότι πριν από μερικά χρόνια ο τότε πρόεδρος του ΔΗΚΟ έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία της βουλής κι ο Κουλίας τον μποϊκόταρε. Αρνήθηκε να ψηφίσει τον πρόεδρο του κόμματός του και ψήφισε άλλον, με αποτέλεσμα να εκλεγεί ο άλλος. Έκανε δηλαδή αυτό που σήμερα καταδικάζει σαν δεσπότης της Ιεράς Εξέτασης. Αλλά έτσι λειτουργεί αυτός ο τύπος ανθρώπων. Οι ίδιοι δικαιούνται να κάνουν ό,τι θέλουν, γούστο τους καουμποϊλίκι τους που λέμε, αλλά την ίδια ώρα δικαιούνται να κατηγορούν, να μειώνουν και να προσβάλλουν τους άλλους, με θράσος χιλίων πιθήκων. 

Προφανώς η έννοια της «τσίπας» είναι άγνωστη στον Ζαχαρία Κουλία κι αυτό είναι γνωστό από τότε που ο μέγας πατριώτης επιχωμάτωσε (μόλωσε) αντιαρματική τάφρο της Εθνικής Φρουράς στην Πύλα, διότι πήρε άδεια λέει από την Πολεοδομία να αξιοποιήσει τη γη του, μέσα στην οποία ήταν η τάφρος. Παρόλο που ο διοικητής του στρατοπέδου, στο οποίο ανήκε η τάφρος, χαρακτήρισε ουσιώδους σημασίας την ύπαρξή της, ο Ζαχαρίας Κουλίας έκρινε στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι τα ριάλια ήταν πιο σημαντικά από την πατρίδα. Η πατρίδα εξάλλου πωλείται φτηνά στη βουλή, στα ράδια, στις τηλεοράσεις και οπουδήποτε αλλού μπορεί κανείς να πουλήσει πατριωτική μούρη. 

5

Αυτός ο τύπος δεν χάνει ποτέ!

Έχει έναν απολαυστικό ευρωβουλευτή που λέγεται Κώστας Μαυρίδης. Αν δεν ασχολιόταν με την πολιτική θα μπορούσε να ήταν υπέροχος μυθιστοριογράφος, διότι πραγματικά ζει σε μια δική του εικονική πραγματικότητα την οποία, όχι μόνο δεν εγκαταλείπει ποτέ, αλλά αξιώνει να την ζει μαζί του κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος. 

Τον έστειλε το ΔΗΚΟ στην Ευρώπη για να αποτελεί εκεί ζωντανό τεκμήριο για ποιο λόγο τούτος ο λαός έπαθε τόσες συμφορές μέχρι σήμερα και γιατί ακόμη η πατρίδα του παραμένει υπό κατοχήν εδώ και μισό αιώνα…

Αυτός λοιπόν ήταν σε ένα τηλεοπτικό πάνελ λίγο πριν ανακοινωθούν τα exit poll του β’ γύρου. Ήταν απόλυτα σίγουρος ότι οι ψηφοφόροι που ψήφισαν Παπαδόπουλο στον α’ γύρο θα έριχναν όλοι, συλλόβροτοι που λέμε, λευκό, υπακούοντας στην οδηγία να μην ψηφίσουν κανένα. Πρόβλεψε μάλιστα ότι αυτά τα αποτελέσματα που θα άρχιζαν να βγαίνουν σε λίγο, θα τα συζητούσαμε στην Κύπρο για πολλά χρόνια μετά, θα αποτελούσαν δηλαδή ιστορικό γεγονός.

Λίγα λεπτά μετά άρχισαν να ανακοινώνονται τα exit poll, άρχισε η ροή των αποτελεσμάτων κι όλοι καταλάβαμε ότι οι ψηφοφόροι έγραψαν τις οδηγίες του ΔΗΚΟ της ΕΔΕΚ και της Θεοχάρους στα παλιά τους τα παπούτσια. Τους γύρισαν την πλάτη και ψήφισαν εκείνον που ήθελαν κι όχι τον «κανένα».

Τι έκανε ο Μαυρίδης; Τίποτε! Συνέχισε να λέει ότι ο κόσμος έκανε αυτό που του ζήτησαν. Πραγματικά τούτος ο τύπος δεν χάνει ποτέ!

 

Ο μεγαλύτερος εχθρός του Ν. Παπαδόπουλου

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος διεξήγαγε μια προεκλογική εκστρατεία διαρκείας τεσσάρων ετών. Στην πραγματικότητα την ξεκίνησε από τις αρχές του 2014, όταν απέσυρε το ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση. Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει τους πολίτες για την ορθότητα των θέσεων του και να προβάλει τον εαυτό του σαν τον ικανότερο για να κυβερνήσει τον τόπο.  Δεν απέτυχε απλώς. Απέτυχε παταγωδώς. Τερμάτισε τρίτος με διαφορά, καθώς δεν κατάφερε να πείσει ουτε καν τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον υποστήριξαν. 

Μόλις ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, ο ίδιος και το επιτελείο του επιδόθηκαν σε «κυνήγι μαγισσών». Μέσα σε χρόνο ρεκόρ εντόπισαν τις «μάγισες» κι αφού τις πέρασαν από συνοπτικές διαδικασίες τις έκαψαν στην πυρά. Μάλιστα για την έξαλλη, εκδικητική τους αυτή συμπεριφορά επικαλέστηκαν την «οργή του δηκοϊκού κόσμου». Στην πραγματικότητα οργή έχει μόνο ο Ν. Παπαδόπουλος και το επιτελείο του, που ονειρεύονταν την εξουσία κι έμειναν στα κρύα του λουτρού.

Ο δηκοϊκός κόσμος όχι μόνο δεν οργίστηκε αλλά τους έγραψε κυριολεκτικά στα παλιά του τα παπούτσια, όταν τον κάλεσαν να μην ψηφίσει κανέναν στον β’ γύρο. Οι μισοί δηκοϊκοί ψήφισαν τον Αναστασιάδη και το ένα τρίτο τον Μαλά. Εκείνοι που «οργίστηκαν» μαζί με τον κ. Παπαδόπουλο κι ακολούθησαν την οδηγία του να μην ψηφίσουν κανένα ήταν μόνο ένας στους έξι δηκοϊκούς, ή αν προτιμάτε μόνο το 15% των ψηφοφόρων του ΔΗΚΟ. 

Στην πραγματικότητα οι φταίχτες για την ήττα του κ. Παπαδόπουλου ήταν κατά πρώτο λόγο ο ίδιος και κατά δεύτερο το επιτελείο του. Ο ίδιος διότι, στα τέσσερα χρόνια της προεκλογικής του εκστρατείας,  επικοινωνιακά ήταν μονίμως αλαζονικός, εριστικός, ισοπεδωτικός, ανακριβής, διαστρεβλωτικός, μηδενιστής και δεν έλεγε σχεδόν ποτέ την αλήθεια.  Προσέγγιζε τους πολίτες με έναν παλαιοκομματικού τύπου λαϊκισμό που απροκάλυπτα υποτιμούσε τη νοημοσύνη τους και τους έκανε να νιώθουν σαν ιθαγενείς που προσπαθεί ο εξυπνότερος από αυτούς πλανοδιοπώλης να τους πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. 

Από πλευράς ουσίας, ήταν ολοφάνερα αδιάβαστος, ιδίως στα του Κυπριακού και σε καμία περίπτωση δεν έπεισε ότι διαθέτει τις ικανότητες να διαχειριστεί τα δύσκολα και πολύπλοκα προβλήματα αυτής της χώρας. Η εκδικητική μετεκλογική συμπεριφορά του, έφερε στο φως τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τα εσωτερικά ζητήματα του κόμματός του. Σε όλη του την πολιτική παρουσία ως στέλεχος του ΔΗΚΟ, αρχικά ως αναπληρωτής πρόεδρος και στη συνέχεια ως πρόεδρος, ουδέποτε λειτούργησε συναινετικά. Λειτούργησε πάντοτε συγκρουσιακά και διαιρετικά. Αρχικά υπέσκαπτε τον Κάρογιαν και τις αποφάσεις του κι όταν έγινε ο ίδιος πρόεδρος του κόμματος, παραγγώνισε και παραμέρισε ιστορικά στελέχη, στήνοντας γύρω του μια ομάδα η οποία ανέλαβε να διαχειρίζεται το κόμμα, λες κι ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος που έγινε εταιρία. Με παρόμοιο τρόπο λειτούργησε και εκτός κόμματος. Συγκρουσιακός κι επιθετικός εναντίον όλων, δεν κατάφερε να χτίσει γέφυρες με κανέναν, εκτός από κάποια μικρότερα κόμματα του ακραίου «ενδιάμεσου» χώρου, που απλά υποκλίθηκαν στην υποψηφιότητά του.

Το επιτελείο του ευθύνεται για το ότι σχεδίασε και στήριξε αυτή την εντελώς λανθασμένη επικοινωνιακή τακτική, την οποία ακολουθούσαν κι οι ίδιοι πιστά, λες κι ήταν τα «οργισμένα νιάτα» που θα ξήλωναν το κατεστημένο, την ίδια στιγμή που η τακτική τους μύριζε από μακριά ναφθαλίνη του κατεστημένου και του παλαιοκομματισμού.

Η δική μου προσωπική εκτίμηση, με την εικοσιπεντάχρονη εμπειρία μου στον τομέα της μαζικής επικοινωνίας, είναι πως ο κ. Παπαδόπουλος στην πραγματικότητα δεν εκφράζει ούτε τους μισούς από εκείνους που τον ψήφισαν.  Οι περισσότεροι τον ψήφισαν εξ ανάγκης διότι δεν είχαν άλλη επιλογή, καθώς δεν εμπιστεύονται τον Αναστασιάδη και το ΑΚΕΛ, ενώ η επιλογή Λιλλήκα ήταν χαμένη ψήφος. Όσους κι αν διώξει από το ΔΗΚΟ, όσο κι αν επιβάλει διά πυρός και σιδήρου την εξουσία του μέσα στο κόμμα, ο μεγαλύτερός του εχθρός θα είναι πάντα εκεί, να τον υπονομεύει και να του χαλά τα ευγενή (ή όπως αλλιώς θέλετε χαρακτηρίστε τα) σχέδια. Κι ο μεγαλύτερός του εχθρός είναι αυτός που βλέπετε στη φωτογραφία. 

 

 

2

Δικάζει άλλους για τις δικές του αποτυχίες.

Ο Ν. Παπαδόπουλος έμεινε έξω από τον β’ γύρο των προεδρικών, αφού απέτυχε να πείσει το εκλογικό σώμα και πρωτίστως τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον υποστήριξαν, ότι μπορεί να κυβερνήσει την Κύπρο. 

Την επομένη της αποτυχίας του, είχε την έντιμη, αξιοπρεπή και δημοκρατική επιλογή να αποστραφεί τις γνωστές αλλοτινές αριβίστικες συμμαχίες μεταξύ α’ και β’ γύρου, για ανταλλαγή υποστήριξης με υπουργεία και άλλα πόστα, να διατυπώσει τη διαφωνία του και με τους δύο προκριθέντες υποψήφιους και να καλέσει τους ψηφοφόρους να κάνουν αυτό που τους υποβάλλει η συνείδησή τους. 

Αντί γι’ αυτό όμως, ο Ν. Παπαδόπουλος επέλεξε να μποϊκοτάρει τη δημοκρατία και με μια πρωτοφανή για τα δημοκρατικά θέσμια απόφαση κάλεσε το εκλογικό σώμα να μην ψηφίσει κανένα, κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως προτροπή προς τους ψηφοφόρους είτε να μην πάνε καθόλου στις κάλπες είτε να πάνε αλλά να ρίξουν οπωσδήποτε λευκό. Για δεύτερη φορά μέσα σε επτά ημέρες ωστόσο απέτυχε να πείσει τον λαό. Ακόμη κι οι ψηφοφόροι του δικού του κόμματος τού γύρισαν την πλάτη, ψηφίζοντας κατά 50% Αναστασιάδη και κατά 35% Μαλά.

Αν ζούσαμε σε μια χώρα με γνήσιο δημοκρατικό ήθος, ο Ν. Παπαδόπουλος θα είχε ήδη ανακοινώσει για λόγους πολιτικής ευθιξίας την παραίτησή του και στη συνέχεια θα καλούσε τους συνεργάτες του για ανάλυση της αποτυχίας, με διάθεση αυτοκριτικής. Αντίθετα και καθώς ζούμε στην Κύπρο, ο Ν. Παπαδόπουλος παραπέμπει σήμερα το απόγευμα στο πειθαρχικό του ΔΗΚΟ εκείνα τα στελέχη του κόμματος που διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την πολιτική του αυθεντία.

1

Ακροδεξιοί όχι κατ’ επιλογήν αλλά εκ φύσεως…

Το γεγονός ότι η σημερινή ηγεσία του ΔΗΚΟ δεν αντιλαμβάνεται τον ακροδεξιό προσανατολισμό της, μαρτυρεί ότι αυτό δεν συμβαίνει κατ’ επιλογήν αλλά εκ φύσεως.

Η απόφασή τους να μποϊκοτάρουν το β’ γύρο των εκλογών, καλώντας τους ψηφοφόρους τους να μην ψηφίσουν κανέναν από τους δύο υποψήφιους, δεν αποτελεί απλά μια ανώριμη ή τριτοκοσμική αντίληψη της δημοκρατίας, αποτελεί ακροδεξιού τύπου υπονόμευση της δημοκρατίας.

Σέβομαι και επικροτώ την απόφασή τους να σταθούν αταλάντευτοι στις δικές τους αρχές και μην μπουν στη διαδικασία της συνδιαλλαγής με τους δύο μονομάχους του β’ γύρου με τους οποίους διαφωνούν κάθετα στα σοβαρότερα ζητήματα. Όμως αυτό δεν αναιρεί την αλγεινή εντύπωση που μου προκάλεσε η προτροπή τους προς τους ψηφοφόρους να μην ψηφίσουν.

Μια έντιμη και δημοκρατική τοποθέτηση θα ήταν η εξής:

Συμπατριώτες και συμπατριώτισες, όπως γνωρίζετε, διαφωνούμε ριζικά και με τους δύο υποψήφιους σε κεφαλαιώδη ζητήματα αρχών. Δεν τους θεωρούμε κατάλληλους να μας κυβερνήσουν, ο μόνος κατάλληλος θα ήταν ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Συνεπώς δεν πρόκειται να θυσιάσουμε τις αρχές μας απλά για να πετύχουμε ένα συμβιβασμό για χάρη των υπουργικών θώκων και της νομής της εξουσίας. Έχοντας λοιπόν υπόψη σας αυτή μας τη θέση, σας καλούμε να πράξετε ό,τι σας υποβάλλει η συνειδησή σας.

Αυτή η πολιτικά ώριμη και έντιμη προτροπή, θέτει τον ψηφοφόρο μπροστά στις ευθύνες του, να πάρει ο ίδιος την απόφασή για το τι θα πράξει: είτε να ψηφίσει ένα από τους δύο υποψηφίους είτε να ρίξει στην κάλπη λευκό.

Αντίθετα, η προτροπή της ηγεσίας του ΔΗΚΟ μεταφράζεται πολιτικά σε μια παλαιοκομματικού τύπου προσπάθεια πατροναρίσματος των ψηφοφόρων, σαν να πρόκειται για πρόβατα στο μαντρί και σίγουρα η επιλογή αυτή θα μετρηθεί την Κυριακή το βράδυ στις κάλπες. Μέσα από την αποχή ή τα λευκά, θα διαπιστώσουμε πόσοι πείσθηκαν από αυτή την αναιδέστατη για τα δημοκρατικά ήθη απόφαση.

 

«Ψήφος κατά συνείδηση» θα είναι η πιο αξιοπρεπής απόφαση.

Τα κόμματα που στήριξαν τις υποψηφιότητες των χαμένων του α’ γύρου των εκλογών διατηρούν κεφαλαιώδεις διαφωνίες με τους μονομάχους του β’ γύρου. Διαφωνίες που δεν μπορεί να γεφυρωθούν στο διάστημα που απομένει μέχρι την Κυριακή. 

Στη Γερμανία, προκειμένου να συσταθεί νέος κυβερνητικός συνασπισμός υπό την Άνγκελα Μέρκελ, διεξάγονται συζητήσεις εδώ και μήνες για να εκπονηθεί ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης πάνω στο οποίο να συκλίνουν όλα τα κόμματα του συνασπισμού.

Στην Κύπρο εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, σε διάστημα λίγων ημερών και με τις δεδομένες θέσεις τους, που γνωρίζουμε, οποιαδήποτε συμφωνία θα είναι και θα φαίνεται καιροσκοπική.

Στη Γερμανία το σύστημα είναι κοινοβουλευτικό και προκειμένου να συσταθεί κυβέρνηση πρέπει να διασφαλιστεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στην Κύπρο, με το προεδρικό σύστημα, δεν τίθεται τέτοιο ζητημα. Ο πρόεδρος εκλέγεται για να διορίσει κυβέρνηση και να κυβερνήσει. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται η κυβέρνηση για να περνά τα νομοσχέδιά της μπορεί να διασφαλίζεται μέσα από συναίνεση για κάθε νομοσχέδιο ξεχωριστά, όπως εξάλλου έγινε και στη διάρκεια σχεδόν ολόκληρης της προηγούμενης πενταετίας.

Η μόνη ενδεδειγμένη υπό τις συνθήκες απόφαση όλων όσοι έχασαν στις εκλογές είναι να προτρέψουν το λαό να ψηφίσει κατά συνείδηση. Θα είναι, αν μη τι άλλο, ένα ελπιδοφόρο βήμα προς τα εμπρός, για να αρχίσει επιτέλους το βεβαρημένο πολιτικό σύστημα να εγκαταλείπει τις παθογένειες του παρελθόντος και τις ευκαιριακές συμμαχίες που δεν εδράζονται σε αρχές αλλά στην κατανομή του μέλιτος της εξουσίας.

 

Η ήττα του λαϊκισμού και η απόρριψη της «Νέας Στρατηγικής»

Η ήττα του λαϊκισμού, είναι συντριπτική στον α’ γύρο των προεδρικών του 2018. Η αποτυχία του Νικόλα Παπαδόπουλου να πείσει τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον στήριξαν αναδεικνύει την παταγώδη επιτυχία της επικοινωνιακής του πολιτικής.

Ο κ. Παπαδόπουλος σε όλη του την πολιτική παρουσία και κυρίως αφότου ανέλαβε την ηγεσία του ΔΗΚΟ, επέλεξε να απευθύνεται στο λαό με ακραία γλώσσα, με ισοπεδωτική κριτική, με τερατώδεις διαστρεβλώσεις και ψέματα σε κάθε του δημόσια δήλωση.

Εύχομαι να το έχει τώρα αντιληφθεί, όπως θα πρέπει να το αντιληφθούν όλοι οι πολιτικοί ότι, μπορεί μεν να υπάρχει μια θορυβώδης, ακραία μειοψηφία, αλλά η μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία του λαού, χαρακτηρίζεται από μετριοπάθεια και διαθέτει κρίση.

Αλλά το πιο σημαντικό μήνυμα που προκύπτει από τον πρώτο γύρο είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων θέλει λύση του Κυπριακού και θέλει να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από το σημείο που έμεινε στο Κραν Μοντανά. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων έστειλε στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική».

Ο Ν. Παπαδόπουλος δήλωσε επανειλημμένα ότι αυτές οι εκλογές θα αποτελέσουν δημοψήφισμα για το Κυπριακό και για τη «Νέα Στρατηγική». Ο λαός τού έδωσε την απάντηση: ξεκάθαρα και με βροντερή φωνή: ΟΧΙ στη «Νέα Στρατηγική», ΝΑΙ στη λύση.

Στις όποιες αποφάσεις θα λάβει το ΔΗΚΟ για τον β’ γύρο των εκλογών, αυτό το σαφές μήνυμα του λαού θα πρέπει να γίνει σεβαστό.