Αρχείο ετικέτας πατρίδα

Ο 19χρονος που συγκλόνισε την ανθρωπότητα.

Όταν ήμουν δάσκαλος, το 1990, έγραψα για τους μαθητές μου αυτό το κείμενο – αφιέρωμα στον παγκόσμιο ήρωα της Ελευθερίας Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣΔυο μοίρες μοίραναν τον Βαγορή τη μέρα που γεννήθηκε.  Η μια, η κακή, που του ‘ταξε να πεθάνει μόλις στα δεκαεννιά του και η  άλλη, η καλή, που, μη μπορώντας να αλλάξει εντελώς την κατάρα ετούτη, του ‘ταξε να πεθάνει όπως ταιριάζει σε ένα σωστό παλληκάρι.

Κάπως έτσι πρέπει να ‘γινε και ξύπνησε ο Βαγορής τα μικρά του τα βλέφαρα, στον ίσκιο μιας σημαίας ξενικής, αλλόκοτης, που καθόλου δεν ταίριαζε με το τοπίο που αντικρίζανε τα ονειροπόλα του μάτια.  Και αν οι ξενόφερτοι στρατιώτες στεκόντανε εμπρός της με σεβασμό και σε στάση προσοχής χαιρετώντας την, η σημαία ετούτη καθόλου δεν μιλούσε στην καρδιά του. Βάραινε κάθε στιγμή σαν μουντή πινελιά στα χαμόγελα των παιδιών, σαν αόρατη αυσίδα στις ψυχές των μεγάλων. Ετούτη η σημαία του βάραινε την καρδιά.

Μονάχα η άλλη ξεσήκωνε θύελλες μέσα του. Εκείνη που καθρεφτίζει την ξάστερη απεραντοσύνη του ουρανού ένα ανοιξιάτικο πρωινό, ανήμερα Ανάστασης και τους λευκούς αφρούς που γέννησαν σε ένα ακρογυάλι μυστικό την Αφροδίτη. Ήταν η δικιά του σημαία, η ελληνική.

Γόνος μιας ανύποπτης μούσας, απ’ τις αμέτρητες που γέννησε τούτη η μικρή πατρίδα, τραγούδησε τη ζωή, το φως, την αγάπη, μα πάνω απ’ όλα τη λευτεριά και την Ελλάδα.

Ο άνεμος που φύσηξε εκείνο τον Απρίλη του 55 έβαλε φωτιά στο νου και στην καρδιά του. Μια σιωπηλή βραδιά έβαλε κι αυτός το χέρι στο Ευαγγέλιο και είπε τον όρκο της φυλής, τον ιερό: «Απ’ τον πατέρα κι απ’ τη μάνα κι απ’ τους προγόνους όλους πιο ιερή η πατρίδα». Ήταν μαθητής της πέμπτης τάξης του γυμνασίου, όταν ξεχύθηκε με άλλους στους δρόμους με την καρδιά πλημμυρισμένη, ανεμίζοντας τη δικιά μας σημαία, φωνάζοντας συνθήματα, πετροβολώντας τη ξένη αυτοκρατορία.  Σκύλιαζαν οι Εγγλέζοι. Χτυπούσαν με τα ηλεκτροφόρα τους ρόπαλα, λες και μπορούσανε μ’ αυτά να γονατίσουν τις αδάμαστες ψυχές, να τις κάνουν να απαρνηθούν τη λευτεριά. Μα γελαστήκαν.

Όταν σε κάποια διαδήλωση τον πιάσανε και ήτανε έτοιμοι να τον δικάσουν, ο Βαγορής πέταξε σε μια γωνιά τη σάκα του, τους έρωτες, τα όνειρά του κι ανέβηκε αντάρτης στα βουνά. Άφησε πίσω του μονάχα ένα γράμμα, ένα σημείωμα, ποίημα κι αυτό, για τους συμμαθητές του. «Θα πάρω μιαν ανηφοριά…»

Έφυγε ο Βαγορής, για να μη γυρίσει ποτέ στο άδειο θρανίο. Κάπου, σε μια ενέδρα, θα τον πιάσουν. Το δικαστήριο τους θα τον καταδικάσει σε θάνατο. Θα είναι μόλις δεκαεννιά χρονών.

Οι αρχαίοι Έλληνες ήθελαν τους ήρωές τους ημίθεους. Μα ο Βαγορής, ένας κοινός θνητός, ένας μαθητάκος του σκολειού, ένα παιδί θα υψωθεί κι από ημίθεος ακόμα πιο ψηλά καθώς, σέρνοντας τα ματωμένα βήματα ενός κορμιού τσακισμένου πια απ’ τα βασανιστήρια, θα ανέβει σταθερά κι αγέρωχα την αγχόνη.

Εκεί μπροστά στους δήμιούς του, θα τραγουδήσει τον «Ύμνο στην Ελευθερία», τον εθνικό μας ύμνο. Όταν θα ανοίξει η καταπακτή, η εγγλέζικη αυτοκρατορία, θα μπορέσει βέβαια να πάρει το άψυχο κορμί του για να το θάψει μέσα στην αυλή των φυλακών, αφού ακόμα και νεκρό τον ήθελε φυλακισμένο. Η ψυχή του όμως θα κυμματίζει λεύτερη, όπως λεύτερος είναι πάντα ο Βαγορής, μες στις καρδιές των Ελλήνων για να μας θυμίζει πως: «…Τώρα κι αν είναι χειμωνιά θα ‘ρθει το καλοκαίρι, τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά…»

Σου το χρωστάμε, η Κύπρος να γίνει ξανά ελεύθερη πατρίδα…

ΑΥΞΕΝΤΙΟΥΕσύ έδωσες τη ζωή σου για την ελευθερία κι όμως το χωριό σου είναι, η Λύση, είναι 40 τόσα χρόνια σκλαβωμένο ακόμη, όπως και η μισή μας πατρίδα. Θα κάνουμε, Γρηγόρη, αυτό που πρέπει για να ελευθερωθεί η αγαπημένη σου Λύση. Να ξαναγίνει ολόκληρη η Κύπρος, μια πατρίδα για όλους τους Κύπριους, ελεύθερη και ενωμένη. 

Σ’ ευχαριστούμε, Γρηγόρη, που μας έμαθες ότι αξίζει κανείς να πεθαίνει για τον τόπο του. Έχουμε χρέος αυτό να το θυμόμαστε, για να συγκρίνουμε τη δική σου θυσία, με τα εύκολα συνθήματα, τα κούφια λόγια και τις απατηλές διακηρύξεις, που δεν είχαν αντίκρυσμα σε πράξεις ανδρείας ή πολιτικής τόλμης και κράτησαν την πατρίδα μας για 40 χρόνια διχοτομημένη και τουρκοπατημένη. 

Θα βάλουμε ένα τεράστιο Χ στους πολιτικούς εκείνους, που αποδείχτηκαν ανάξιοι της θυσίας σου, που επένδυσαν στο εθνικό μας ζήτημα για ίδιον όφελος, που αντί να υπηρετήσουν την αρετή, όπως εσύ, υπηρέτησαν τα συμφέροντα του κατεστημένου, επιτρέποντας τη συντήρηση της τουρκικής κατοχής για σχεδόν μισό αιώνα. 

Τώρα, Γρηγόρη, τα ψέματα τελείωσαν. Δεν μας παίρνει άλλο. Πρέπει ότι είναι να κάνουμε για την πατρίδα μας, να το κάνουμε τώρα. Αλλιώς θα τη χάσουμε για πάντα. Με γνώμονα τη σύνεση και τη λογική θα προχωρήσουμε με θάρρος κι αποφασιστικότητα μπροστά, να διεκδικήσουμε ξανά την ελευθερία αυτού του τόπου. Αιωνία σου η μνήμη!

Γεννήθηκε για να γίνει ήρωας…

ΑΥΞΕΝΤΙΟΥΌταν οι Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του, ο Γρηγόρης ήξερε ότι έπρεπε να πεθάνει. Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια βαθιά επίγνωση της αποστολής που γεννήθηκαν για να υπηρετήσουν. Η Κύπρος χρειαζόταν αληθινούς ήρωες. Η ελευθερία ήθελε όραμα και το χρέος μνήμη. «Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» είχε πει κάποτε ο ποιητής. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου είχε και τα δύο.  

Τρία χρόνια ύστερα από τη θυσία του, η Κύπρος ήταν για πρώτη φορά, έπειτα από αιώνες σκλαβιάς, μια ελεύθερη πατρίδα. Μπορεί το όνειρο της Ένωσης να μην είχε πραγματωθεί, όμως είχαμε μπροστά μας το όραμα. Κρίμα που η πολιτική ηγεσία αποδείχτηκε κατώτερη της ιστορίας και με πράξεις ανώριμες έδωσε στην Τουρκία τις αφορμές που έψαχνε για να ακρωτηριάσει το σώμα της Κύπρου.

Πενήντα επτά χρόνια μετά, οφείλουμε να θυμηθούμε το χρέος απέναντι στο Γρηγόρη και όλους όσοι πρόσφεραν στην πατρίδα ότι πιο πολύτιμο είχαν: την ίδια τη ζωή τους. Πενήντα επτά χρόνια μετά, οφείλουμε να συνέλθουμε από το λήθαργο, να θυμηθούμε επιτέλους ότι η μισή Κύπρος βρίσκεται στα χέρια της Τουρκίας, ότι στον Πενταδάκτυλο απάνω είναι χαραγμένο ένα σύμβολο ντροπής, ότι έχουμε χρέος να δώσουμε ξανά ελπίδα και όραμα στον τόπο μας, σ’ εμάς και στις γενιές που έρχονται.

Μέσα από μια έντιμη, δίκαιη και λειτουργική συμφωνία ιστορικού συμβιβασμού με την Τ/κ κοινότητα. Διότι μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας.  Να ελευθερώσουμε και τη Λύση, την κωμόπολη που γέννησε αυτό τον μεγάλο ήρωα, στη μνήμη του οποίου σκύβουμε σήμερα ευλαβικά το κεφάλι.  

Θέλετε να πάμε μπροστά ή να κολλήσουμε στη μιζέρια μας;

DIXOTOMISI SIMAIESΚύριοι της ΚΕ του ΔΗΚΟ,

Σήμερα είναι τέτοια η μέρα, που ο Πενταδάκτυλος φαίνεται πεντακάθαρα. Κοιτάξτε τον καλά πριν μπείτε στην αίθουσα της συνεδρίασης. Κοιτάξτε τη σημαία του ψευδοκράτους κι αφού συζητήσετε με τη συνείδησή σας για το…

  • Πού βρισκόμαστε, έπειτα από 40 ολόκληρα χρόνια τουρκικής κατοχής,
  • Πόσο κοντά είμαστε στην οριστική διχοτόμηση και τι θα σημαίνει για τα παιδιά μας μια τέτοια εξέλιξη…

Κι αφού προβληματιστείτε:

  • Για τις συνέπειες που θα έχει για την ακρωτηριασμένη Κυπριακή Δημοκρατία τυχόν αποχώρησή μας αυτή τη στιγμή από τις συνομιλίες,
  • Για το αν θέλουμε τους Αμερικανούς, το Ισραήλ και την ΕΕ υπέρ μας (με θετικό πνεύμα) ή εναντίον μας  (με την ξεροκεφαλιά μας) στους επόμενους δύσκολους μήνες,
  • Για το αν θα μπορέσουμε να εκμεταλλευθούμε ή όχι τους υδρογονάνθρακές μας, σε περίπτωση που κοντρατιστούμε άνευ λόγου και αιτίας με όλους τους πιο πάνω…

Κι αφού ζυγίσετε κατά πόσο η λύση του Κυπριακού θα βοηθήσει ή όχι ετούτο τον τόπο να βγει από την ανυπόφορη οικονομική κρίση σχεδόν άμεσα…

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ αν συμφωνείτε με τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο, που θέλει την ελληνοκυπριακή πλευρά να αποχωρήσει από τις συνομιλίες, με τις ατεκμηρίωτες δικαιολογίες που έχει προβάλει και οι οποίες δεν αντέχουν σε καμία σοβαρή ανάλυση, ούτε μπορούν να πείσουν οποιονδήποτε τρίτο για το δίκιο μας, εφόσον αποτελούν εξόφθαλμα διαστρέβλωση του κοινού ανακοινωθέντος.

Με άλλα λόγια αν θέλετε να ταυτιστείτε ουσιαστικά με εκείνους τους λίγους, που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σε τούτο τον τόπο και βρίσκουν από την πέτρα αφορμές για να τερματιστεί η πρωτοβουλία και να μείνουμε όπως είμαστε, μέσα στο τρένο της οριστικής διχοτόμησης να πλησιάζει επικίνδυνα στο τέρμα.

Πάντως να ξέρετε κάτι. Ο κόσμος έχει πάρει τη δική του απόφασή: Θέλει συνομιλίες, απαιτεί από τους ηγέτες του να επιτύχουν μέσα από αυτές τις συνομιλίες μια έντιμη, λειτουργική και βιώσιμη λύση στο πλαίσιο του ιστορικού συμβιβασμού της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και είναι έτοιμος να πει ναι, σε μια τέτοια λύση.

Δεν θα συγχωρέσει εύκολα εκείνους που θα μείνουν έξω από αυτό τον αγώνα, πολύ περισσότερο εκείνους που θα έχουν παρεμβάλει εμπόδια.  Διότι τούτος ο κόσμος έχει ξυπνήσει. Έχει καταλάβει πόσο εξαπατήθηκε όλα αυτά τα χρόνια από εκείνους που του υπόσχονταν μια καλύτερη λύση του Κυπριακού, συντηρώντας από την άλλη ένα σύστημα διαφθοράς, που διέλυσε τελικά το κράτος και την οικονομία κι έριξε στην μιζέρια και στην ανέχεια ετούτο τον κόσμο.

Ετούτος ο κόσμος έχει την απαίτηση από τους ηγέτες του να επανορθώσουν και  να τον βγάλουν όσο πιο γρήγορα γίνεται από την μιζέρια, με μια λύση του Κυπριακού, που θα ανταποκρίνεται στο όραμα για μια καλύτερη Κύπρο του αύριο.

Αποφασίστε λοιπόν αν θα αγωνιστείτε γι’ αυτό το όραμα, ή αν θα μπείτε οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ως ξεπερασμένοι. 

Απάντηση στο Λάζαρο Μαύρο…

ÊÕÐÑÏÓ - ÅÐÉÓÊÅØÇ ÔÏÕ ÊÕÐÑÉÏÕ ÐÑÏÅÄÑÏÕ ÄÇÌÇÔÑÇ ×ÑÉÓÔÏÖÉÁ ÓÔÇÍ ÐËÁÔÖÏÑÌÁ "ÏÌÇÑÏÓ" (EUROKINISSI // ÃÑÁÖÅÉÏ ÔÕÐÏÕ ÊÁÉ ÐËÇÑÏÖÏÑÉÙÍ ÊÕÐÑÏÕ / ×ÑÉÓÔÏÓ ÁÂÑÁÁÌÉÄÇÓ)Ο φίλος δημοσιογράφος Λάζαρος Μαύρος απεύθυνε πρόσκληση προς εμένα και άλλους, να απαντήσουμε σε ένα άρθρο που δημοσίευσε και ευχαρίστως ανταποκρίνομαι στην πρόσκλησή του.

Παραθέτω ολόκληρο το άρθρο του Λάζαρου σε αποσπάσματα και τις απαντήσεις μου από κάτω.

Λάζαρος Μαύρος:      

Π Ρ Ο Σ Κ Α Λ Ο Υ Ν ΤΑ Ι 

Οι ενθάδε πληκτρολογούντες τη διαφορετική Γνώμη τους,
φίλτατοι κ.κ. Κων/νος Οδυσσέως, Χρ. Λαζαρίδης, Γιάννος Ιωάννου Στροβολιώτης, Κυριάκος Χριστοφίδης κι όποιος άλλος διαδικτυακός συνδαιτημών επιθυμεί, να κρίνουν και να σχολιάσουν με τα δικά τους επιχειρήματα – για να ξαναμελετήσουμε τη δική μας Γνώμη – το ακόλουθο σημείωμα που εκπονήσαμε:

Από το «Α» στο «Σ» κι απ’ την Ευλογία στην Κατάρα.

Ε Κ Ε Ι Ν Ο ΤΟ πρώτο άλφα της ΑΟΖ είναι το θήραμα. Η αποκλειστικότητα της θαλάσσιας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Με τον αμύθητο πλούτο των υποθαλασσίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Είν’ ο κύριος στόχος: Πώς θα φαγωθεί απ’ τους καραδοκούντες. Και πώς θα πάψει να ‘ναι αποκλειστική των αχαΐρευτων και άσωτων ιδιοκτητών της. Τόσο πολύ βουτηγμένων στην ασωτία και στην αναξιότητα διαφύλαξης της κληρονομιάς τους, ώστε σέρνονται κιόλας πρόθυμοι να την ξεπουλήσουν. Εξευτελιστικότερα απ’ ό,τι ξεπουλάνε στους Τούρκους κατακτητές τις σκλαβωμένες απ’ τον Αττίλα περιουσίες στα κατεχόμενα.

Κωνσταντίνος Οδυσσέως:

Δεν υπάρχει κανένας Κύπριος που θα ξεπουλούσε το φυσικό πλούτο της πατρίδας του στους ξένους. Θεωρώ απαράδεκτη αυτή τη θέση που υπονοοεί προδοσία. Ξέρω ότι αποφεύγετε να χρησιμοποιείτε τον όρο «προδότης», συνεπώς μην εξουδετερώνετε αυτή σας την αρχή υπονοώντας τον. Λέτε ότι προσπαθούν να μας φάνε την ΑΟΖ. Μα αν ήθελαν να μας την φάνε, φίλε Λάζαρε, δεν θα μας επέτρεπαν να καν να την ανακαλύψουμε, να την επιβεβαιώσουμε με τις γεωτρήσεις που επιβάλλεται να γίνουν κατά τη διεθνή πρακτική, να την διεκδικήσουμε και να την νομιμοποιήσουμε μέσω των διακρατικών συμφωνιών με τους γείτονές μας, με τις οποίες καθορίσαμε την ΑΟΖ μας.  Είμαστε στο στάδιο των συμφωνιών με ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΚΟΛΟΣΣΟΥΣ. Θα επέλεγαν σε αυτό το στάδιο να σφετεριστούν την περιουσία μας;

Εν πάση περιπτώσει αν επιμένετε ότι έχουν τέτοιο θράσος, να καταστρατηγήσουν νόμιμες διαδικασίες και συμφωνίες διεθνούς εγκυρότητας για να σφετεριστούν την περιουσία μας σ’ αυτό το στάδιο, τότε δεν θα υπήρχε καμία δύναμη να τους εμποδίσει, όποια στάση κι αν τηρούσαμε, όποια πολιτική κι αν επιλέγαμε Ούτε αν ήμασταν πειθήνια όργανα, ούτε αν ήμασταν ανένδοτοι και ασυμβίβαστοι όπως εσείς θα θέλατε. 

Λάζαρος Μαύρος:

 Π Ρ Ω Τ Ο ΒΗΜΑ: Το άλφα να γίνει… σίγμα: Συνεταιρική η Αποκλειστικότητα. Ισοτίμως, μάλιστα. Φίφτι-φίφτι. Win-win situation: Όσην ακριβώς… ισοτιμία δύναται να απολαμβάνει ένα ε/κ συνιστών κρατίδιο απ’ τη μια, με ολόκληρη την Τουρκία απ’ την άλλη: Τον πραγματικό ιδιοκτήτη, ανέκαθεν και στο διηνεκές, του «τ/κ» συνιστώντος στέιτ.

Αυτό το 1ο βήμα πέτυχαν προκαταρκτικά οι κυνηγοί του θηράματος, με τη Συμφωνία Αναστασιάδη – Έρογλου 11.2.14:

Ο Αποκλειστικός ιδιοκτήτης της κυπριακής ΑΟΖ, ονόματι Κυπριακή Δημοκρατία (τελούσα από το 1964 με το Ψήφισμα 186/64 του ΣΑ/ΟΗΕ, μέχρι το 2014, υπό τη διεθνώς αναγνωρισμένη ως μόνη νόμιμη κυριαρχία της ελληνικής πλειονότητας του νησιού) παύει πλέον να υπάρχει. Την διαδέχεται, εν «μετεξελίξει», ο Συνεταιρισμός Δύο Συνιστώντων Κρατών που απαιτούν οι Τούρκοι. Κι έπονται τα υπόλοιπα…

Κωνσταντίνος Οδυσσέως: 

Μιλάτε για win win situation αλλά το αναιρείτε με αυθαίρετο συλλογισμό και θα εξηγήσω γιατί. Κατ’ αρχήν, ναι, πιστεύω ότι οι Αμερικανοί θέλουν win win situation, διότι διακυβεύονται συμφέροντα δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων και δεν θα έθεταν σε κίνδυνο αυτά τα συμφέροντα από μια ενδεχόμενη ανάφλεξη. Θεωρώ πως, όταν μιλούν για win win situation το εννούν, διότι δεν τους συμφέρει αλλιώς. Αλλά το win win δεν διασφαλίζεται με τη μειοψηφία του 18% να παίρνει ΙΣΕΣ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ με το 80%. Αυτή η εξόφθαλμα άδικη διευθέτηση, θα αποτελεί  μονίμως μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του όλου οικοδομήματος της ειρήνης στην περιοχή.  Αλλά ούτε και ποτέ κανείς υποστήριξε κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον ΟΧΙ οι Αμερικανοί. Μίλησαν για ΔΙΚΑΙΗ ΜΟΙΡΑΣΙΑ. Δίκαιη δεν σημαίνει «ένα σου ένα μου»! Δίκαιη σημαίνει ΔΙΚΑΙΗ. Κατ’ αναλογίαν.

Λέτε επίσης ότι η Τουρκία θα είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης του τ/κ συνιστώντος στέιτ. Απορώ γιατί το λέτε στέιτ. Στο κοινό ανακοινωθέν ονομάζεται ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Όπως ονομάζονται (ελληνιστί) και οι πολιτείες των ΗΠΑ, που δεν νομίζω ότι είναι ανεξάρτητα στέιτς, όπως αφήνετε να αιωρείται με την αγγλική ορολογία…

Γιατί όμως η Τουρκία θα είναι ο ιδιοκτήτης; Έχετε δει την τελική συμφωνία και το ισχυρίζεστε αυτό; Πιστεύετε ότι υπάρχει κανείς από εκείνους που θα στηρίξουν αυτή τη συμφωνία που θα ήθελε την Τουρκία συνιδιοκτήτη και χειραγωγό της Κύπρου; Θα το ήθελε η Γερμανία ή η Γαλλία; Θα το ήθελε ο Ισραήλ και κατ’ επέκτασιν οι ΗΠΑ; Για ποιο λόγο; Σας έδωσαν αυτές οι χώρες την εντύπωση ότι εμπιστεύονται περισσότερο την Τουρκία παρά εμάς; Θα ήθελε η Γερμανία, η Γαλλία, ο Ισραήλ και οι ΗΠΑ μια Τουρκία δερβέναγα, που θα ΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ και θα περνά τις θέσεις της στην ΕΕ μέσω ενός πειθήνιου οργάνου μέλους της Ένωσης; Αν εσείς το πιστεύετε αυτό, εγώ δηλώνω απόλυτη διαφωνία. 

Λάζαρος Μαύρος:

Α Π ‘ ΟΤΑΝ εντοπίστηκαν τα «θεόσταλτα» Κοιτάσματα και συνειδητοποιήσαμε ότι 1η φορά στην πολυαίωνη τραγική του ιστορία, ο κυπριακός Ελληνισμός αποκτούσε την πρωτοφανή ευλογία της γεωπολιτικής και ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ του ενδυνάμωσης, αρθρογραφούσαμε, με φόβο και με τρόμο, ότι:

– Αλίμονο, αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού,
πολιτειακά συγκροτημένο στο κάστρο της Κυπριακής Δημοκρατίας,
δεν διέθετε ούτε διαθέτει ηγέτες αντάξιους των περιστάσεων, ηγέτες, άξιους, πρόθυμους και ικανούς να αξιοποιήσουν την ευλογία.
Παρά μόνο δημαγωγούς ηγετίσκους,
με Ηττημένα Μυαλά.
Και με τέτοια «προσόντα» ώστε
η ευλογία να καταλήξει σε κατάρα…

Ρ Ω Τ Η Σ Α Μ Ε τον άρτι παραιτηθέντα
απ’ την «Ομάδα Κυπριακού» του νυν ΠτΔ,
κ. Χρ. Κληρίδη, αν αυτή η Ομάδα συζήτησε ποτέ,
ή σχεδίασε, οτιδήποτε για την αξιοποίηση της ευλογίας της ΑΟΖ.
Η απάντηση ήταν: Ουδέποτε!
Και τι, άραγε, να σχεδιάσουν όταν οι προύχοντες
κ.κ. Αβέρ-off του ΔηΣυ και Άντρος του ΑΚΕΛ,
ωσάν τσιράκια των καραδοκούντων,
διαλαλούν πως ονειρεύονται
λύση για υποθαλάσσια σύνδεση με την Τουρκία ο ένας
κι εμπλοκή της Τουρκίας στην αξιοποίηση των Κοιτασμάτων ο άλλος;

Εσύ τους εκλέγεις λαέ.
Μην παραπονιέσαι για τη καταραμένη σου μοίρα…

Κωνσταντίνος Οδυσσέως:

Οι μεγάλοι ηγέτες των μικρών λαών δεν είναι εκείνοι που συγκρούονται μετωπικά με τις μεγάλες δυνάμεις αλλά εκείνοι που καταφέρνουν να συντονίσουν τα συμφέροντα της μικρής τους πατρίδας με τα συμφέροντα των μεγάλων και να κερδίσουν από αυτό. Μπαίνω στον πειρασμό να σας υπομνήσω ότι η μεγάλη Ελληνική Επανάσταση είχε ευτυχές τέλος, όταν συντονίστηκε με τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και καθώς ο πρίγκιπας Ιμπραήμ σάρωνε στο πέρασμά του τα πάντα, οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής αποφάσισαν ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπρεπε να συρρικνωθεί και ότι οι Έλληνες θα αποκτούσαν ανεξαρτησία. Παρομοίως και ο Βενιζέλος, στις αρχές του 20ου αιώνα έπαιξε επιδέξια με τα συμφέροντα των μεγάλων, για να οριοθετήσει την Ελλάδα των τρών ηπείρων και των πέντε θαλασσών.

Στην παρούσα συγκυρία, η ευλογία των υδρογονανθράκων μπορεί ατυχώς να εξελιχθεί σε κατάρα, αν νομίζουμε ότι μπορούμε ως Κυπριακή Δημοκρατία, να επιβάλουμε το δικό μας παιχνίδι στην περιοχή, αδιαφορώντας για τους σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων.  Εξηγώ γιατί:

Διότι το παιγνίδι έχει μοιραστεί για χάρη του βασιλικού, που είναι το Ισραήλ. Μαζί με το βασιλικό θα ποτιστεί κι η γλάστρα, δηλαδή εμείς: που είμαστε δίπλα από το Λεβιάθαν, είμαστε η μόνη χώρα μέλος της ΕΕ και επίσης είμαστε η χώρα που βρίσκεται πιο κοντά στην Τουρκία…  Ο Ισραήλ πρέπει να εκμεταλλευτεί τους υδρογονάνθρακές του, χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο το όλο εγχείρημα. Επομένως οι διενέξεις πρέπει να διευθετηθούν με ένα win win situation, που να διασφαλίζει σταθερότητα και ειρήνη. Στο πλαίσιο αυτό θα λυθεί το Κυπριακό και το παλαιστινιακό…

Σας θυμίζω ότι ήδη οι Παλαιστίνιοι αγοράζουν αέριο από τον μεγαλύτερό τους εχθρό, το Ισραήλ. Ο επόμενος μεγάλος πελάτης του Ισραήλ θα είναι η Τουρκία. Πελάτης, όχι διακομιστής, διότι δεν είμαι βέβαιος αν το Ισραήλ θα ήθελε να περνά το αέριό του μέσω Τουρκίας προς την Ευρώπη (τονίζω: δεν είμαι βέβαιος αλλά ούτε και το αποκλείω).  Το Ισραήλ θα περάσει το αέριό του στην Τουρκία μέσω Κύπρου. Εδώ βρίσκεται το κομβικό σημείο:

Αν λυθεί το Κυπριακό, ο Ισραήλ θα περάσει το αέριό του μέσω της ομοσπονδιακής Κύπρου. Αν ΔΕΝ ΛΥΘΕΙ, θα το περάσει μέσω του ψευδοκράτους, που θα έχει αναβαθμιστεί περαιτέρω, με αναγνώριση του δικαιώματός του για ελεύθερο εμπόριο. Σε μια τέτοια περίπτωση το ψευδοκράτος θα αποκτήσει το γεωστρατηγικό πλεονέκτημα που θα χάσουμε εμείς. Οι οποίοι θα χάσουμε επίσης και την ευκαιρία εκμετάλλευσης του φυσικού μας πλούτου. Διότι έχοντας αντιταχθεί στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ, θα έχουμε τεθεί εκτός παιγνιδιού. Οι εταιρείες θα καθυστερήσουν την ανόρυξη και θα προχωρήσουν μόνο εφόσον αποδεκτούμε μοιρασιά (δίκαιη ή μη) των υδρογονανθράκων με τους Τ/κ και εφόσον αναγνωρίσουμε το αναβαθμισμένο στάτους του ψευδοκράτους.

Το πιο πάνω σενάριο δεν είναι επιστημονικής φαντασίας αλλά προφανές, σχεδόν απτό. Στη φάση που είμαστε σήμερα και επειδή είμαστε μια μικρή χώρα και ως εκ τούτου εύκολη στις σχέσεις της με τους ισχυρούς (τουλάχιστον πολύ πιο εύκολη από ότι η Τουρκία, που συμπεριφέρεται σαν δερβέναγας) έχουμε ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΥΜΕ ΕΠ’ ΩΦΕΛΕΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ που λέγεται ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ, σε σχέση με την παράλληλη αξιοποίησή των αντιστοίχων ισραηλινών κοιτασμάτων. Επαναλαβάνω: Διότι οι ισχυροί προτιμούν να ευνοήσουν μια μικρή χώρα που εύκολα μπορούν να την ελέγχουν, παρά μια χώρα όπως η Τουρκία, που ανα πάσα στιγμή μπορεί να τους προκύψει Ιράν…

Αν ΔΕΝ συντονίσουμε ΤΩΡΑ τα συμφέροντά μας με αυτά του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της ΕΕ και αν δεν κοιτάξουμε ΕΞΥΠΝΑ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΑ να κερδίσουμε ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥΜ σε μια διαπραγμάτευση λύσης του Κυπριακού, θα χάσουμε για πάντα το παιχνίδι. Η κατεχόμενη Κύπρος θα παραμείνει εσαεί ΤΟΥΡΚΙΚΗ, οι ορδές των εποίκων θα αυξηθούν και σε λιγότερο από 20 χρόνια θα είμαστε οι Έλληνες σ’ αυτό το νησί η μειοψηφία, δίπλα από μια πανίσχυρη χώρα, υποχείριο της Τουρκίας, με πολύ περισσότερο πληθυσμό από εμάς… Κι ενώ εμείς θα είμαστε η ακρωτηριασμένη Κυπριακή Δημοκρατία, το ψευδοκράτος θα είναι η ευημερούσα Ταϊβάν της Μέσης Ανατολής.