Αρχείο ετικέτας Ομοσπονδία

Οι ελαφρολαϊκές πενιές του Νικόλα στην πιο κρίσιμη ώρα…

ΝΙΚΟΛΑΣΠαραείναι πλέον ελαφρολαϊκές οι πενιές του Νικόλα Παπαδόπουλου κάθε φορά που κάνει δηλώσεις. Χτες το βράδυ, στο Σίγμα, αναρωτήθηκε πώς θα υπάρξει συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας από τη στιγμή που θα αλλάξει το Σύνταγμα της χώρας.

Μα όταν αλλάζει το Σύνταγμα δεν καταργείται η χώρα και στην ιστορία υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα (Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία κλπ). Η συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη μετεξέλιξή της σε Ομοσπονδιακή Κυπριακή Δημοκρατία, διασφαλίζεται με τη νομική της συνέχεια ως μέλος σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς (π.χ. ΟΗΕ και Ευρωπαϊκή Ένωση) στους οποίους συμμετέχει. Δεν θα υποβάλει εκ νέου αίτημα ένταξης, θα συνεχίσει ως ίδια χώρα. 

Ο Νικόλας άφησε επίσης να νοηθεί ότι ο ίδιος δεν θέλει να αλλάξει το Σύνταγμα της Κύπρου! Αυτό το περίεργο τώρα άρχισε να το να το προφέρει κι αναρωτιέμαι αν είναι και επίσημη θέση του ΔΗΚΟ.  Δηλαδή τόσα χρόνια νόμιζε ότι συνομιλούμε για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία με βάση το Σύνταγμα του 1960; Δεν του αποκάλυψε ποτέ ο πατέρας του, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, ότι στις 8 Ιουλίου 2006 ο ίδιος συνυπέγραψε μαζί με τον Ταλάτ συμφωνία για αλλαγή του Συντάγματος και μετατροπή της χώρας σε Ομοσπονδία;

Αλλά αν θέλει το Σύνταγμα του 1960, αυτό σημαίνει επίσης ότι θέλει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με βέτο, που να μπορεί δηλαδή με το «όχι» του να μπλοκάρει ολόκληρη τη λειτουργία του κράτους, ότι θέλει χωριστούς δήμους σε όλες τις πόλεις της Κύπρου και φυσικά ότι θέλει την Τουρκία εγγυήτρια δύναμη. Εφόσον λοιπόν τα θέλει όλα αυτά, γιατί δεν μας το λέει ξεκάθαρα και το λέει με μισόλογα κι υπονοούμενα;

Προσπάθησε ακόμη στις δηλώσεις του να τρομοκρατήσει το λαό ότι με τη λύση θα κινδυνεύουμε από την Τουρκία. Καλά, φίλε μου Νικόλα, εξήγησέ μας το καλύτερα αυτό, να το καταλάβουμε: Με το που θα λυθεί το Κυπριακό και θα αποχωρήσει ο τουρκικός στρατός θα κινδυνεύουμε από την Τουρκία, αλλά αν μείνουν εδώ, μέσα στο σπίτι μας, 40 χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες, με τα τανκς και τα πυροβόλα τους να μας σημαδεύουν νύχτα και μέρα, αν επ’ αόριστον συνεχίζονται η διχοτόμηση, ο εποικισμός κι ο εκτουρκισμός της Κύπρου, δεν θα κινδυνεύουμε;

Σε τούτη ακριβώς την κρίσιμη ώρα που η διεθνής κοινότητα – για σοβαρότατους γεωπολιτικούς λόγους, που εξάλλου μας ευνοούν- θέλει οπωσδήποτε να βοηθήσει στη διευθέτηση του Κυπριακού, αντί ολόκληρη η πολιτική ηγεσία να δουλεύει συλλογικά και με ύψιστο αίσθημα ευθύνης για την καλύτερη δυνατή λύση, τη λύση που θα ελευθερώσει την Κύπρο από την Τουρκία και θα διανοίξει για όλους μας νέους ορίζοντες, σε συνθήκες ειρήνης, κάποιοι – για τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και το βόλεμα- δουλεύουν για τη μη λύση. Άσχετα αν αυτό θα μας οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη διχοτόμηση και θα χάσουμε οι Έλληνες για πάντα τη μισή Κύπρο με κίνδυνο σε βάθος χρόνου να τη χάσουμε κι ολόκληρη. 

Το πάμε πάλι φιρί φιρί για πιστόλι στον κρόταφο;

COWBOY WITH PISTOLΤον Δεκέμβριο του 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήγε στην σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλες αποφασισμένος να θέσει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, εκτός αν η Άγκυρα συμφωνούσε να υπογράψει πρωτόκολλο με το οποίο θα άνοιγε τα τουρκικά λιμάνια στα κυπριακά πλοία.

Μικρό το αντάλλαγμα που ζητούσε, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η μισή Κύπρος βρισκόταν υπό τουρκική κατοχή από το 1974. Πήρε προφανώς μαζί του ο Τάσσος μικρό καλάθι ελπίζοντας να το φέρει πίσω γεμάτο, γιαυτό κι επέμενε πεισματικά μέχρι λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από το άνοιγμα των λιμανιών.

Παρά τις πιέσεις των Ευρωπαίων ωστόσο ο Ερντογάν αρνήθηκε μέχρι τέλους να δεχτεί κάτι τέτοιο. Το μόνο που δέχτηκε ήταν να υπογράψει μια αόριστη δήλωση ότι η Άγκυρα είχε την πρόθεση να υπογράψει ένα τέτοιο πρωτόκολλο κάποια στιγμή στο μέλλον…

Λίγο πριν αρχίσει η σύνοδος κορυφής,  ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας κι ο καγκελάριος της Γερμανίας συναντήθηκαν με τον Τάσσο Παπαδόπουλο και, σύμφωνα με μαρτυρία του Ολλανδού διπλωμάτη Pieter de Goijer που αποκάλυψαν τα Wikileaks:

«…O πρόεδρος Σιράκ είπε: «Τάσσο, κοίτα… Ο Τόνυ (Μπλερ), ο Γκέρχαρντ (Σρέντερ) κι εγώ πιστεύουμε ότι (η δήλωση της Τουρκίας) είναι μια πολύ καλή ιδέα. Δεν έχουμε χρόνο. Ξέρω ότι θα συμφωνήσεις». Έπειτα ο Σιράκ σηκώθηκε, πλησίασε τον Παπαδόπουλο και του είπε: «Τώρα ας πάμε μέσα στη συνάντηση».

Έπειτα από αυτό ο Σιράκ οδήγησε τον ελαφρώς σαστισμένο Παπαδόπουλο στη σύνοδο του Συμβουλίου. Έτσι λειτουργεί εν τέλει η Ευρώπη: οι μεγάλες χώρες συνασπίζονται όταν πρέπει να «καθαρίσουν» με ενοχλητικά ζητήματα που θέτουν οι μικροί…»

Τελικά ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναγκάστηκε να πει το μεγάλο ΝΑΙ στο να ξεκινήσουν οι ενταξιακές της Τουρκίας, παίρνοντας ως αντάλλαγμα το απόλυτο τίποτα. Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, παρά τις προγενέστερες βαρύγδουπες δηλώσεις του ιδίου και των συνεργατών του στην τότε κυβέρνηση. 

Σήμερα ακούμε πάλι τα ίδια παχιά λόγια, παριστάνουμε τους βαρύμαγκες, ότι περίπου εμείς αποφασίζουμε στην ΕΕ κι οι άλλες 27 χώρες μέλη στέκονται σούζα. Παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε από τα παθήματά μας. Η αλήθεια είναι πως, ενόσω η Γερμανία κι η Γαλλία έχουν λόγους να μην προχωρεί η ενταξιακή διαδικασία για την Τουρκία, θα μπορούμε κι εμείς να παριστάνουμε τον Βεληγκέκα. Να φωνάζουμε πως αν η Τουρκία δεν ανοίξει την Αμμόχωστο ή έστω τα λιμάνια (ναι, έντεκα χρόνια μετά, περιμένουμε ακόμη να τα ανοίξει), εμείς θα θέτουμε βέτο. 

Μόλις οι ισχυρές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφασίσουν ότι η Τουρκία θα προχωρήσει, τότε ο Ολάντ θα πλησιάσει τον πρόεδρο Αναστασιάδη και θα του πει «Νίκο, ο Ντέιβιντ, η Άνγκελα κι εγώ αποφασίσαμε ότι είναι καλή ιδέα να ανοίξουν τα κεφάλαια 23 και 24. Νομίζω ότι συμφωνείς κι εσύ. Πάμε τώρα μέσα να ξεκινήσουμε τη Σύνοδο». Έπειτα θα πιάσουν μπράτσο τον ελαφρώς σαστισμένο Αναστασιάδη και θα προχωρήσουν στην αίθουσα. 

Η Μέρκελ πήγε προχτές στην Τουρκία κι υποσχέθηκε στην τουρκική ηγεσία μερικά δισεκατομμύρια ευρώ και το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων, με αντάλλαγμα η Άγκυρα να συγκρατεί πρόσφυγες από τη Συρία από του να καταφεύγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για όσους δεν κατάλαβαν καλά η πρώτη χώρα που θα ωφεληθεί από μια τέτοια κίνηση της Τουρκίας είναι η Ελλάδα, διότι προφανώς από την Τουρκία οι πρόσφυγες πρώτα φεύγουν προς την Ελλάδα κι από εκεί προς οπουδήποτε αλλού. Η Αθήνα ευλόγως έθεσε μόνο ένα θέμα και το πέτυχε: να μην δοθεί στην Τουρκία το ελεύθερο για κοινές περιπολίες με την Ελλάδα στο Αιγαίο.

Βεβαίως οι υποσχέσεις της Μέρκελ δεν επηρεάζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τα κυπριακά συμφέροντα.  Υποσχέθηκε στην Τουρκία να ανοίξει το κεφάλαιο 17, για το οποίο δεν είχε ένσταση η Κύπρος αλλά η Γαλλία, η οποία έδωσε προφανώς το πράσινο φως στην Γερμανίδα Καγεκλάριο. Αν όμως οι ισχυροί αποφασίσουν αργότερα να ανοίξουν και τα κεφάλαια 23 και 24, για τα οποία ενίσταται η Κύπρος, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτό θα γίνει ό,τι και να λέμε τώρα μεταξύ μας εμείς για να χαιρόμαστε μόνοι μας.

Οι ξένουν θεωρούν ότι το Κυπριακό θα λυθεί τους επόμενους μήνες κι αυτό εννοούσε η Μέρκελ όταν είπε προχτές στην Άγκυρα ότι, παράλληλα με τη βοήθεια προς την Τουρκία, είναι έτοιμη να παράσχει βοήθεια και προς στην Κύπρο.  Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στην περιοχή μας -σχεδιασμοί που δεν αφορούν μόνο τους υδρογονάνθρακες αλλά και τα συμφέροντα όλων των χωρών της ανατολικής Μεσογείου- επιβάλλουν λύση του Κυπριακού σύντομα. Ο διεθνής παράγοντας δεν θα περιμένει να ξεμπερδέψουμε εμείς με τις βουλευτικές μας, τις δημοτικές μας, τις προεδρικές μας και πάει λέγοντας…

Εξ αιτίας των υδρογονανθράκων λοιπόν το Κυπριακό φτάνει στο τέλος της μακράς του διαδρομής. Αν η πολιτική μας ηγεσία (και πάνω από όλους ο πρόεδρος) συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών και διεκδικήσουν στις συνομιλίες την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών καθώς και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στη νέα ομοσπονδιακή δομή του κυπριακού κράτους (όπως έχουμε ενυπογράφως συμφωνήσει), τότε ναι, μπορούμε και πρέπει να πετύχουμε μια λύση που να είναι προς όφελος όλων των Κυπρίων. 

 Αντίθετα, θα βρεθούμε προ εκλήξεων αν συνεχίσουμε τη μικροπολιτική υστερία, με την αντιπολίτευση να δαιμονοποιεί τα πάντα χωρίς καμία παραγωγική κι εποικοδομητική συνδρομή σε σχέση με την ουσία του Κυπριακού και τον πρόεδρο Αναστασιάδη να πιστεύει ότι έχει άπλετο χρόνο στη διάθεσή του μέχρι να εξαντλήσει την τρέχουσα θητεία του ή ακόμη χειρότερα αν αρχίσει να κάνει σκέψεις για το πώς θα διασφαλίσει δεύτερη πενταετία.

Αν πάμε έτσι, θα καταληφθούμε πάλι την κρίσιμη στιγμή εξ απίνης, απροετοίμαστοι για την τελική διαπραγμάτευση, για την τελική δηλαδή μάχη των μαχών στην οποία θα κριθεί το μέλλον μας σε τούτο το νησί κι αντί να πάμε για μαλλί θα βγούμε χειρότερα κουρεμένοι από ότι τον Μάρτιο του 2013, οπότε το να μιλάμε μετά για πιστόλια στον κρόταφο κι άλλες τέτοιες ιστορίες για αγρίους, θα είναι απλά φτηνιάρικες δικαιολογίες.

Η πολιτική του καλού παιδιού που λέει ΟΧΙ…

ΤΑΣΣΟΣ-ΤΑΛΑΤ-2Αν ακούσει κανείς ομιλίες του Μακαρίου στα χρόνια μετά την εισβολή, θα διαπιστώσει κάτι που θα τον κάνει να ανατριχιάσει… Ότι ακριβώς τα ίδια που έλεγε ο Μακάριος πριν από σχεδόν 40 χρόνια, λέει σήμερα ο Νικόλας, ο Λιλλήκας, ο Ομήρου και άλλοι πολιτικοί. Λες και δεν πέρασε μια μέρα. Λες και η πολιτική του Μακροχρόνιου αγώνα έφερε αποτελέσματα κι έχουν να λένε «Ορίστε τι πετύχαμε με τον Μακροχρόνιο»! Σαν να έφυγε έστω και ένας από τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες που μας σημαδεύουν νύχτα μέρα, λες κι απελευθερώθηκε έστω και μια παθκιά σκλαβωμένης ελληνικής γης. Τόσο πολύ τους ενδιαφέρει το Κυπριακό που δεν ασχολήθηκαν καν με την … ανανέωση κάπως των επιχειρημάτων. Λες κι η φαντασία τους στέρεψε στην ευφάνταστη ιδέα του Μακροχρόνιου.

Βρεθήκαμε μπροστά σε 4 (τέσσερις) πρωτοβουλίες για λύση από το 1974 μέχρι σήμερα. Το 1978 και το 1983 που τις απέρριψε ο Σπύρος Κυπριανού, το 1993, που την απέρριψε ο Κληρίδης (με πίεση του συγκυβερνώντος ΔΗΚΟ) και το 2004 που την απέρριψε η Ελληνική Κοινότητα έπειτα από προτροπή του Τάσσου. Είχαμε λοιπόν 4 πρωτοβουλίες και 4 ΟΧΙ… Αλλά, σύμφωνα με τον Νικόλα και άλλους, το Κυπριακό βρίσκεται εδώ που βρίσκεται λόγω της πολιτικής του καλού παιδιού. Σε ποια περίπτωση ήμασταν τα «καλά παιδιά» δεν κατάλαβα ακόμη εκτός αν εννοεί ότι τα καλά παιδιά λένε ΟΧΙ… Εν πάση περιπτώσει πρέπει να θυμίσω ότι τα καλύτερα παιδιά, δηλαδή εκείνα που υπέγραψαν τις 3 συμφωνίες κορυφής για λύση Ομοσπονδίας ήταν οι Μακάριος, Σπύρος Κυπριανού και Τάσσος Παπαδόπουλος

Πάντως οφείλω να πω ότι τις 3 πρώτες πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού τις απέρριψε και ο Ντενκτάς ο οποίος πάντοτε ήθελε τη διχοτόμηση και ήξερε πολύ καλά ότι με το να απορρίπτει θα οδηγηθούμε κάποια στιγμή εκεί. Πράγματι όλα αυτά τα 40 χρόνια η Κύπρος παρέμεινε διχοτομημένη και το κατεχόμενό της μέρος εκτουρκίζεται συστηματικά. Άρα ο Ντενκτάς είχε δίκιο από την πλευρά του. Οι δικοί μας πατριώτες δεν ξέρω σε τι δικαιώθηκαν μέχρι σήμερα…

Τι σημαίνει «επιστροφή» της Μόρφου, κ. πρόεδρε;

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣΟ πρόεδρος Αναστασιάδης και η κυβέρνηση πρώτοι απ’ όλους πρέπει να εγκαταλείψουν αδόκιμα και κλισέ συνθήματα -που πιπιλά προχειρόλογα η πολιτική μας ελίτ εδώ και δεκαετίες- όπως αυτό με την «επιστροφή» της Μόρφου ή της Αμμοχώστου κτλ. Ας μη δίνουμε την εντύπωση ότι θέλουμε επιστροφή π.χ. της Μόρφου αλλά όχι της Κερύνειας!

Να είμαστε ακριβείς στις ορολογίες. Ο πρόεδρος έπρεπε να πει ότι «δεν θα δεχθούμε λύση αν η Μόρφου δεν θα βρίσκεται μέσα στα όρια της Ελληνοκυπριακής πολιτείας».

Η Κερύνεια, η Μόρφου, η Αμμόχωστος κι ολόκληρη η κατεχόμενη γη μας θα επιστραφούν στην νόμιμη κυβέρνηση της Κύπρου με τη λύση του Κυπριακού. Αντίθετα δεν θα επιστραφούν ΠΟΤΕ αν συνεχιστεί το σημερινό στάτους κβο ή αν επέλθει η οριστική και μόνιμη διχοτόμηση που ονειρεύονται πολλοί, όχι μόνο στην τουρκική πλευρά αλλά και στη δική μας.

Η είδηση όπως τη διάβασα σε κυπριακό site:

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιθυμεί να διαβεβαιώσει ότι δεν θα αποδεχθεί, ούτε και θα συμφωνήσει σε οποιαδήποτε λύση εάν δεν επιστραφεί η πόλη της Μόρφου, χωρίς τη Μόρφου δεν υπάρχει λύση του Κυπριακού, δήλωσε ο Αναπληρωτής ΚΕ Βίκτωρας Παπαδόπουλος, παραλαμβάνοντας την Τετάρτη ψήφισμα από αντιπροσωπεία των Μορφιτών στον Προεδρικό Μέγαρο. 

Η διχοτόμηση της Ουκρανίας, το διεθνές δίκαιο και η Κύπρος…

ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣΤο ερώτημα δεν είναι αν η Κριμαία θα αποσχιστεί από την Ουκρανία αλλά αν θα κάνει το ίδιο ολόκληρη η ανατολική ζώνη της χώρας, με αποτέλεσμα η Ουκρανία να μείνει χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα. Είναι επίσης βέβαιο ότι η διχοτόμηση της Ουκρανίας αποτελεί προειλημμένη απόφαση των μεγάλων δυνάμεων, που πρόσφατα επαναπροσδιόρισαν μυστικά τις ζώνες επιρροής τους. Δεν είναι ωστόσο ακόμη ξεκάθαρο ποιες περιοχές θα αποσχιστούν για να τεθούν κάτω από τον έλεγχο της Ρωσίας.

Οι αντιδράσεις της Δύσης γίνονται για το θεαθήναι, για να εντείνεται η κρίση και να καταστεί αδήριτη ανάγκη η διχοτόμηση, στο πλαίσιο ενός συμβιβασμού για χάρη της ειρήνης.

Από το τι συμβαίνει στην Ουκρανία οφείλουμε να αντλήσουμε εδώ στην Κύπρο κάποια διδάγματα. Πολύ περισσότερο εκείνοι που πιστεύουν ότι περίπου η Κύπρος είναι μια υπερδύναμη, ικανή να επιβάλει τη θέλησή της σε ότι αφορά το Κυπριακό επικαλούμενη το διεθνές δίκαιο, που είναι με το μέρος της, αλλά αγνοώντας ταυτόχρονα προτροπές και ευρύτερους σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή, που περιλαμβάνουν οπωσδήποτε λύση του Κυπριακού.

Πού πήγε το διεθνές δίκαιο στην περίπτωση της Ουκρανίας; Η Ρωσία το ερμήνευσε όπως η ίδια το αντιλαμβάνεται.  Επενέβη για να προτατεύσει τους Ρώσους και Ρωσόφωνους, καταλαμβάνοντας την Κριμαία, καταγγέλλοντας ότι ο Γιανουκόβιτς απομακρύνθηκε από την εξουσία με πραξικόπημα… Πράγματι η Κριμαία κατοικείται κατά πλειοψηφία από ρωσόφωνο και ρωσόφιλο πληθυσμό. Αξίζει όμως τον κόπο να δούμε πώς προέκυψε αυτό ιστορικά. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’30, ο παρανοϊκός δικτάτορας Στάλιν δίωξε τους Τάταρους, που ήταν και η μεγαλύτερη εθνότητα που κατοικούσε την Κριμαία καθώς και τους Έλληνες που επίσης αποτελούσαν μια μεγάλη ομάδα. Μάλιστα ήταν τόσο βάναυσοι οι διωγμοί που σχεδόν οι μισοί Τάταροι πέθαναν από τις κακουχίες.

Κανένας σήμερα, 80 χρόνια μετά, δεν ασχολείται με το πώς έγινε αυτό που έγινε τότε. Ούτε αν η Κριμαία κατοικείται από Ρώσους και ρωσόφωνους επειδή έγιναν τότε οι εγκληματικές εκείνες πράξεις εθνοκάθαρσης. Κανένας δεν λέει ότι οι Ρώσοι, που μετακινήθηκαν εκεί, πρέπει να φύγουν, διότι μεταφέρθηκαν παράνομα. Ούτε θα λεχθεί κάτι τέτοιο, σας το εγγυώμαι. Η Κριμαία θα παραμείνει στο εξής κάτω από τον έλεγχο της Ρωσίας και μάλιστα έπειτα από συμφωνία που θα προκύψει μετά την ένταση.

Τι έγινε στην Κύπρο το 1974 και τι συμβαίνει τα τελευταία 40 χρόνια; Η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο για να προστατεύσει, όπως είπε, τους Τουρκοκύπριους, καταγγέλλοντας ότι με το πραξικόπημα της ελλαδικής χούντας παραβιάστηκε η συνταγματική τάξη.  Μάζεψε τους Τ/Κ στο βόρειο, κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και, καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισε να κουβαλά Τούρκους έποικους, μεταβάλλοντας αργά και σταθερά τον δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού.

Συμφωνώ απόλυτα ότι οι έποικοι βρίσκονται παράνομα στην Κύπρο. Εξάλλου και όσα σχέδια προτάθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια για λύση του Κυπριακού, προέβλεπαν την αποχώρηση των εποίκων εκτός από ένα αριθμό (πολύ λίγο σε σχέση με αυτούς που ήρθαν εδώ) για ανθρωπιστικούς λόγους. Πέρασαν ήδη 40 χρόνια από το 1974. Η διχοτόμηση μέρα με την ημέρα εμπεδώνεται και παγιώνεται. Οι έποικοι παντρεύονται με ΤΚ, γεννούν εδώ και ήδη βρισκόμαστε στην δεύτερη γεννιά, δηλαδή στη γεννιά εποίκων που γεννήθηκαν στην Κύπρο.

Είναι κανείς που πιστεύει πραγματικά πως αν περάσουν άλλα 20 ή 30 χρόνια θα βρεθεί μια καλύτερη λύση, που θα προβλέπει ότι έστω και ένας από αυτούς θα φύγει από την Κύπρο; Ότι θα υπάρχει καν ελληνοκυπριακή ιδιοκτησία στα κατεχόμενα, όταν οι πρόσφυγες ξεκίνησαν ήδη μαζικά να την πουλούν; Μπορεί κανείς να προβλέψει πώς θα είναι η Κύπρος σε 20 ή 30 χρόνια; Μήπως θα έχει 2 εκατομμύρια Τούρκους και 600 χιλιάδες Έλληνες; Μήπως θα είναι το ψευδοκράτος μια χώρα που θα μας ανταγωνίζεται, με ελεύθερο εμπόριο, τουρισμό και με φθηνότερη παραγωγή, διότι θα έχει νερό και ρεύμα από την Τουρκία;  Μήπως παίζει και η πιθανότητα, η Τουρκία να στείλει τους Τουρκοκύπριους στο νότο, αφού δικαιούνται να έρθουν ως πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας για να διεκδικήσουν δικαιώματά που τους παρέχει το Σύνταγμα;

Ρωτώ, διότι δυστυχώς πολλοί σ’ αυτό τον τόπο επιμένουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα που περνά ο καιρός και ισχυρίζονται ότι θα έρθει μια μέρα που το κυπριακό θα βρει μια λύση πολύ καλύτερη από όσες ήρθαν μπροστά μας μέχρι σήμερα (κι από αυτή που θα έρθει μπροστά μας σε λίγους μήνες). Μια λύση δίκαιη, που θα διώξει από την Κύπρο όλους τους έποικους ως τον ένα και οι Τουρκοκύπριοι θα φύγουν από το βόρειο τμήμα της Κύπρου, θα επιστρέψουν πίσω στους τόπους τους, που εγκατέλειψαν πριν από 40 χρόνια (τότε θα λέμε πριν από 70 χρόνια) και δεν θα έχουν κανένα προνόμιο, ούτε καν αυτά που είχαν στην Κύπριακή Δημοκρατία, διότι δεν νοείται η μειοψηφία να διαθέτει προνόμια εις βάρος της πλειοψηφίας…

Πείτε μου ειλικρινά… Νομίζετε ότι αυτοί που λένε τα πιο πάνω, τα πιστεύουν ή μήπως άλλα λένε κι άλλα έχουν μέσα στο μυαλό τους; Αν μια Ουκρανία διχοτομηθεί χωρίς η διεθνής κοινότητα να το εμποδίσει, τότε ας μην τρέφουμε την αυταπάτη ότι η Κύπρος θα έχει μια καλύτερη μοίρα από αυτή, αν δεν καταφέρουμε να αξιοποιήσουμε τα θετικά για μας δεδομένα της παρούσας συγκυρίας και τη βούληση της υπερδύναμης που ελέγχει το δικό μας χώρο, δηλαδή των ΗΠΑ, να λύσει το Κυπριακό πρόβλημα με ένα τρόπο που θα ικανοποιεί όλες τις πλευρές. Αν αποτύχουμε να αξιοποιήσουμε τη συγκυρία, θα χάσουμε οπωσδήποτε για πάντα την κατεχόμενη Κύπρο, με κίνδυνο να χάσουμε τελικά κι ολόκληρο τον τόπο μας σε κατοπινό στάδιο. 

Γιατί η Ουκρανία θα διχοτομηθεί και η Κύπρος θα ενωθεί…

ΟΥΚΡΑΝΙΑ - ΚΥΠΡΟΣ - ΣΗΜΑΙΕΣΗ Ουκρανία θα διχοτομηθεί. Διότι η Κριμαία δεν υπήρξε ποτέ οργανικό τμήμα της χώρας, παρά μόνο από το 1954 μέχρι το 1991, όταν η Μόσχα παραχώρησε τη χερσόνησο στην Ουκρανία, που έτσι κι αλλιώς ήταν μια από τις «σοσιαλιστικές δημοκρατίες» της ΕΣΣΔ.  Ωστόσο η ιστορία αυτή δεν μοιάζει καθόλου με την ιστορία της Κύπρου. Διότι αυτό το νησί εδώ και πολλούς αιώνες υπήρξε ενιαία κι αδιαίρετη πατρίδα για όλους τους κατοίκους του, που ζούσαν μαζί ειρηνικά, παρά τις αλλεπάλληλες καταλήψεις από διάφορους κατακτητές.

Το τι θα γίνει στην Ουκρανία είναι προδιαγεγραμμένο. Το έναυσμα δόθηκε από ένα οικονομικό ζήτημα, ωστόσο πίσω από αυτό κρύβεται νέα η μυστική συμφωνία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για επανακαθορισμό των ζωνών επιρροής, που εκκρεμούσε εδώ και 23 χρόνια, από τη διάλυση δηλαδή του κομμουνιστικού μπλοκ. Πίσω από τις δηλώσεις Πούτιν και Ομπάμα, διακρίνει κανείς από τώρα το τελικό όριο της συμφωνίας στο οποίο θα καταλήξουν οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, είτε με πόλεμο είτε όχι: τη διχοτόμηση της Ουκρανίας.

Η Κριμαία, έτσι κι αλλιώς δεν υπήρξε ποτέ οργανικό τμήμα της Ουκρανίας.  Πάνω από αυτή τη χερσόνησο πέρασαν κατακτητές και κατακτητές, στο πέρασμα των αιώνων. Στον 20ο αιώνα, και συγκεκριμένα τη δεκαετία του ’30, ο δολοφόνος δικτάτορας της Σοβιετικής Ένωσης, Ιωσήφ Στάλιν, προχώρησε σε βάναυση εθνοκάθαρση στην Κριμαία,  στη διάρκεια της οποίας διώχθηκαν οι Τάταροι και οι Έλληνες. Μάλιστα ο μισός πληθυσμός των Τατάρων αφανίστηκε από την πείνα και τις κακουχίες. Από τότε πλειοψηφία των κατοίκων της Κριμαίας έγιναν οι Ρώσοι και οι Ρωσόφωνοι, μετά κι από παράλληλες με την εθνοκάθαρση μετακινήσεις πληθυσμών.

Η Κριμαία δόθηκε στην Ουκρανία το 1954, από τον διάδοχο του Στάλιν σοβιετικό ηγέτη Νικήτα Χρουστσόφ, ένα χρόνο μετά που ανέλαβε την εξουσία. Έπειτα από την πτώση του κομμουνισμού, η Κριμαία προσπάθησε να αυτονομηθεί, αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό από την Ουκρανία. Προκειμένου να αποφευχθεί η κρίση, η χερσόνησος παρέμενε ημιαυτόνομη επαρχία, με δικό της κοινοβούλιο. Ωστόσο η ρήξη ανάμεσα στην Ρωσική Ομοσπονδία και την Ουκρανία, για το θέμα της Κριμαίας, σοβούσε πάντα.  

Η διελκυστίνδα ανάμεσα στην ρωσική Κριμαία και την δυτική Ουκρανία, που είχε πάντα φιλοδυτικούς προσανατολισμούς, έφτασε τον κόμπο στο χτένι πρόσφατα, επί προεδρίας του ρωσόφιλου προέδρου Γιανουκόβιτς. Επισημαίνω τα εξής σημεία, που μαρτυρούν ότι αυτά που συμβαίνουν, δεν οφείλονται σε λαϊκή παρόρμηση, αλλά γίνονται βάσει σχεδίου:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει μια απροσχημάτιστη παρέμβαση στα εσωτερικά της Ουκρανίας, με αφορμή την οικονομική βοήθεια που θα έδινε η ΕΕ ως πρώτο βήμα για τη σύνδεση της Ουκρανίας με την Ένωση. Η Μόσχα προτείνει παράλληλα τη δική της οικονομική βοήθεια κι ο πρόεδρος Γιανουκόβιτς  προτιμά αυτή τη λύση. Ωστόσο ο ρωσόφιλος πρόεδρος τυγχάνει μιας χλιαρής μόνο και λεκτικής υποστήριξης από πλευράς της Μόσχας.

Αρχίζει η εξέγερση. Η Δύση με τη στάση της την ενθαρρύνει, ενώ η Μόσχα συνεχίζει να αντιδρά χλιαρά υπέρ του Γιανουκόβιτς.

Η αντιπολίτευση καθαιρεί τον Γιαννουκόβιτς. Η Δύση αναγνωρίζει αμέσως την νέα κυβέρνηση. Η Μόσχα δεν την αναγνωρίζει, αλλά συνεχίζει τη χλιαρή της αντίδραση.

Η Κριμαία αντιδρά και δηλώνει την αντίθεσή της προς τη νέα τάξη πραγμάτων στο Κίεβο. Η Μόσχα παρεμβαίνει δυναμικά, στέλοντας στρατό και παράλληλα το μήνυμα ότι η Κριμαία θα παραμείνει υπό την προστασία της. Η Δύση αντιδρά μόνο λεκτικά και απειλεί με κυρώσεις.

 Ο Ομπάμα, στις δημόσιες αναφορές του στην ουκρανική κρίση, τονίζει ότι η Μόσχα δεν νομιμοποιείται να παρέμβει στρατιωτικά, αλλά την ίδια στιγμή αναγνωρίζει στη Ρωσία ότι έχει νόμιμο συμφέρον να προστατεύσει τον ρωσικό πληθυσμό της Κριμαίας…

Η μοίρα της Ουκρανίας έχει οριστεί από τις μεγάλες δυνάμεις, όπως και η μοίρα της Κύπρου. Η διαφορά της Ουκρανίας με την Κύπρο είναι η εξής:

Η Ουκρανία έχει διχοτομηθεί στο χάρτη, από τις μεγάλες δυνάμεις, που διεκδικούν, η μεν Δύση την δυτική Ουκρανία, η δε Ρωσία την ανατολική Ουκρανία και κυρίως την Κριμαία.

Η Κύπρος ανήκει ολόκληρη στην Δύση και το συμφέρον της Δύσης είναι η Κύπρος να παραμείνει μία χώρα, στην οποία να οικοδομηθεί ξανά η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους Έλληνες και τους Τούρκους, ώστε να εμπεδωθεί η ειρήνη κι η ομαλότητα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για συνεργασίες με σκοπό την ομαλή κι απρόσκοπτη εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Ισραήλ και της Κύπρου.

Σχετικά άρθρα: 

Νικητές ή νικημένοι;

Απάντηση στο Λάζαρο Μαύρο…

Η συμφωνία για τα πυρηνικά και η επερχόμενη λύση του Κυπριακού…

Οι εξελίξεις στο φυσικό αέριο, με απλά λόγια…