Αρχείο ετικέτας Ομοσπονδία

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική». Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο «καθαρή» λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η «εθνική ολοκλήρωση» που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα», στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της «δίκαιης λύσης» ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, «αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη».

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των «χρηστών» που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους «χρήστες». Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα «βέτο», την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.

Οι αλλεργίες του Ν. Παπαδόπουλου και η διχοτόμηση.

«Δεν έχω αλλεργία με την Ομοσπονδία», ανακοίνωσε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, ο οποίος έχει, ωστόσο, αλλεργία με την αλήθεια. Διότι στην ίδια ανακοίνωσή αράδιασε ξανά τις γνωστές διαστρεβλώσεις για το τι έχει αποδεχτεί η δική μας πλευρά στις συνομιλίες για λύση. Επανέλαβε δηλαδή τη συνήθη τακτική του να δαιμονοποιεί τα πάντα όσα σχετίζονται με το Κυπριακό, με προφανέστατο στόχο να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε τα τελευταία 43 χρόνια, με την Τουρκία να κατέχει τη μισή μας πατρίδα. 

Μάλιστα για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία ότι θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση, μας παρέμεψε για άλλη μια φορά στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, που αποτελεί τον ασφαλέστερο οδηγό για την μονιμοποίηση και (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νομιμοποίηση του σημερινού παράνομου στάτους κβο. Να θυμίσω ότι, με αυτή την ίδια στρατηγική, που την βάφτισε «νέα» αλλά είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, μάς οδήγησαν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες του στις μεγαλύτερες μας ήττες μετά την τουρκική εισβολή.

Με αυτή την παλιά και αποτυχημένη «νέα» στραγηγική επέτρεψαν στους Τούρκους να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 (επί Σπύρου Κυπριανού), να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 (επί Τάσσου Παπαδόπουλου), με σφραγίδες του ψευδοκράτους και στην αναγνώριση από το ΕΔΑΔ της επιτροπής αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, το 2008 (συνεπεία των μαζικών προσφυγών, με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης Παπαδόπουλου). Γι’ αυτό και κάθε φορά που γράφω για την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική», την αποκαλώ «Νέα Στρατηγική για τη Διχοτόμηση της Κύπρου», διότι με αυτή ο κ. Παπαδόπουλος απλά θα μας οδηγήσει στο επόμενο και τελευταίο βήμα, την αναγνώριση του ψευδοκράτους, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, όπως ισχύει με την Ταϊβάν. 

Η προσπάθειά του να θολώσει τα νερά και να μας πείσει δεν έχει καμία σημασία αν είναι υπέρ ή εναντίον της ομοσπονδίας, αποτελεί μια βάναυση προσβολή της νοημοσύνης εκείνων τους οποίους θέλει να κυβερνήσει. Επιμένει ότι έχει σημασία το περιεχόμενο και όχι το όνομα.  Αλλά το αν θα έχουμε ομοσπονδία με δύο πολιτείες ή ενιαίο κράτος όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία του διάτρητου σήμερα Συντάγματός της, αυτό δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενο της λύσης; Δηλαδή είναι δυνατόν το περιεχόμενο ενός ενιαίου κράτους να είναι το ίδιο με ενός ομοσπονδιακού; Κι αν για χάρην συζήτησης δεχτούμε ότι έχει βάση αυτός ο παραλογισμός, ότι δηλαδή δεν έχει σημασία η μορφή της λύσης αλλά το περιεχόμενο, τότε γιατί ο Σιζόπουλος κι η Θεοχάρους καταφέρονται ενάντια στην ομοσπονδία κι όπου κάτσουν κι όπου σταθούν λένε ότι είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση;

Αλλά προσέξτε τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση: η ομοσπονδία είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση άρα, αν δεν βρεθεί η ιδανική λύση που υποτίθεται ότι αυτοί «διεκδικούν» (και η οποία βεβαίως δεν θα βρεθεί ποτέ) τότε καλύτερα να πάμε σε διχοτόμηση. Μας το είπε εξάλλου και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ότι η καλύτερη λύση, υπό τις συνθήκες, είναι η αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης χώρας, πάνω στη γη των πατέρων μας. Να δώσουμε δηλαδή τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και να κοιμόμαστε μετά ήσυχοι ότι δεν κινδυνεύουμε πια. Έπειτα από εκείνη τη  αναίσχυντη πρόταση του κ. Συρίγου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος τον κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, για να μας αναπτύξει τις σκέψεις του για τη διχοτόμηση με το σωστό περιεχόμενο.

Ο Ν. Παπαδόπουλος είναι πρόεδρος του ΔΗΚΟ και την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού την άφησε προίκα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ. Πρώτος που την συμφώνησε και την υπέγραψε ήταν ο Μακάριος, δεύτερος ο Σπύρος Κυπριανού και τρίτος ο πατέρας του Ν. Παπαδόπουλου, Τάσσος Παπαδόπουλος. Μάλιστα σε συνεντεύξεις του ο Τάσσος δήλωνε ότι θεωρούσε τον εαυτό του πατέρα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, διότι αυτός την κατέθεσε στο τραπέζι των συνομιλιών και τη διαπραγματεύτηκε με τον Ντενκτάς. Δήλωσε επίσης ότι τυχόν εγκατάλειψη της ομοσπονδίας θα οδηγήσει στη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Σήμερα ο Ν. Παπαδόπουλος αποφεύγει να απαντήσει ευθέως, μιλά για αλλεργίες και άλλα νοσήματα, και με το γνωστό, απύθμενο πολιτικό του θράσος ζητά από τους ανθυποψήφιούς του να διευκρινίσουν αυτοί τι είδους λύση θέλουν. Ο ίδιος πάντως δεν χρειάζεται να διευκρινίσει. Είναι καθαρό ότι, μετά τις προηγούμενες εθνικές ήττες που έχουμε υποστεί με τη στρατηγική που ευαγγελίζεται, θα μας οδηγήσει, αν εκλεγεί φυσικά, στην χειρότερη και μη αναστρέψιμη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, τη διχοτόμηση. 

«Άμε ‘ύρευκε» ή «άμε σιυλλοΰρευκε»

Πρόκειται για δύο εκφράσεις του κυπριακού λαού, που χρησιμοποιούνται (συνήθως παρορμητικά) όταν κάποιος απαξιοί να δώσει απάντηση σε μια ερώτηση που τίθεται εκ του πονηρού ή σαρκαστικά ή είναι απλώς ανόητη.

Παραδείγματος χάριν έρχεται ένας που ξέρεις ότι (για διάφορους λόγους) προτιμά να παραμείνει η κατάσταση στο Κυπριακό ως έχει, με ντε φάκτο ή ντε γιούρε (επισημοποιημένη δηλαδή) διχοτόμηση, παρά μια λύση που θα κάνει ξανά την Κύπρο μια χώρα μεν, αλλά συνεταιρική με τους Τουρκοκύπριους.

Ξέρεις δηλαδή ότι αυτός προτιμά: Να παραμείνει το 36% του κυπριακού εδάφους υπό τουρκική κατοχή, να παραμείνουν 40 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες οι οποίοι μπορεί ανά πάσα στιγμή και να αυξηθούν, να παραμείνουν όλοι οι Τούρκοι έποικοι και να συνεχίσει η Τουρκία ανεξέλεγκτα να φέρνει κι άλλους, να μην επιστρέψει κανένας εκτοπισμένος στο σπίτι του, να μην πάρει κανένας εκτοπισμένος πίσω την περιουσία του κτλ κτλ.

Αυτός λοιπόν, που ξέρεις ότι έχει την πιο πάνω άποψη, αρχίζει να σε ρωτά εσένα, που θέλεις μια έντιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού, ερωτήσεις του τύπου: Γιατί δεν μας λέτε ότι ΚΑΠΟΙΟΙ εκτοπισμένοι δεν θα επιστρέψουν; Γιατί δεν μας λέτε ότι ΚΑΠΟΙΟΙ δεν θα πάρουν πίσω τα σπίτια τους; Γιατί δεν μας λέτε ότι θα μείνουν οι έποικοι μετά τη λύση; Γιατί δεν μας λέτε ότι θα μείνει αριθμός Τούρκων στρατιωτών;

«Γιατί το ένα, γιατί το άλλο», για θέματα που δεν έχουν ακόμη συμφωνηθεί ή δεν έχουν συμφωνηθεί με τον τρόπο που τα παρουσιάζει αυτός. Τη στιγμή που ξέρεις ότι όλα αυτά που τάχα τον ανησυχούν με τη λύση που θέλεις εσύ, θα είναι τρισχειρότερα με τη (μη) λύση που θέλει αυτός.

Τότε είναι πιθανόν να σου έρθει παρορμητικά στα χείλη μια από τις δύο απαντήσεις της επικεφαλίδας.

 
 
 

Να γυρευτούν αλλού…

Είναι κανείς που δεν κατάλαβε για ποιο λόγο ταυτίστηκαν στο θέμα του εορτασμού του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, το ΕΛΑΜ  κι ο ιδεολογικά συγγενικός  του «ενδιάμεσος χώρος»; Δεν είναι ολοφάνερο δηλαδή ότι ήθελαν να τινάξουν στον αέρα τις συνομιλίες;

Το θλιβερό για την πατρίδα είναι ότι το έκαναν διευκόλυνοντας την Τουρκία να βγει από τη δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκε, με τις απαράδεκτες θέσεις της σε ό,τι αφορά τις εγγυήσεις. Της έδωσαν μάλιστα και επιχειρήματα για να κατηγορεί εμάς ότι μείναμε κολλημένοι στην Ένωση. Με άλλα λόγια εξυπηρέτησαν την τουρκική προπαγάνδα και μας επιρρίπτει την ευθύνη, ενώ ξέρουν πολύ καλά ότι η διχοτόμηση της Κύπρου θα οριστικοποιηθεί μόνο εφόσον το κυπριακό κριθεί μη επιλύσιμο με ευθύνη των Ελληνοκυπρίων

Η θέση του ΔΗΣΥ εναντίον της διχοτόμησης και υπέρ της λύσης που θα προκύψει μέσα από ένα έντιμο συμβιβασμό, είναι θεμελιώδης και υπήρξε πάντοτε, από την αρχή μέχρι σήμερα, ξεκάθαρη. Διακηρύχθηκε από τον Γλαύκο Κληρίδη με την ίδρυση του κόμματος το 1976 και υπηρετήθηκε ψυχή τε και σώματι από τον ίδιο σε όλη τη διάρκεια του μετέπειτα πολιτικού του βίου. 

Όσοι πολιτεύονται έντιμα με το ΔΗΣΥ λογικά θα έπρεπε να συμφωνούν με την κληριδική γραμμή. Όσοι διαφωνούν, λογικά  εξ υπαρχής δεν θα έπρεπε να ήταν εκεί. Όποιος πολιτεύεται με ένα μεγάλο κόμμα διαφωνώντας μαζί του στο πιο κρίσιμο εθνικό ζήτημα, είναι απλά καιροσκόπος που ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα αρμέξει από μια παχιά αγελάδα ψήφους και ίδιον πολιτικόν όφελος.

Στην κρίσιμη συνεδρία της βουλής την Παρασκευή, όσοι βουλευτές του Συναγερμού αποφασίσουν να συνδράμουν για δεύτερη φορά την τουρκική προπαγάνδα, θα πρέπει να αποβληθούν άμεσα από το κόμμα, ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να πάνε να γυρευτούν αλλού.

Σε τούτη την κρίσιμη μάχη για την επιβίωση του ελληνισμού στην Κύπρο, όσοι εξυπηρετούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την Τουρκία να επιτύχει αναγνώριση ανεξάρτητου τουρκικού κράτους πάνω στη γη που μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας, δεν έχουν θέση σε ένα κόμμα που διακηρύσσει από την ίδρυσή του ότι «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω».

Πρόεδρε, μην επιτρέψεις να καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία!

Το πιστεύω κι εγώ ακράδαντα ότι διακυβεύεται η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Διάσκεψη της Γενεύης. Για τελείως διαφορετικούς λόγους όμως από εκείνους που επικαλούνται οι του «ενδιάμεσου χώρου».

Αυτοί λένε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταργηθεί αν δεν κληθεί από τον Γ.Γ. του ΟΗΕ να μετάσχει στην Διάσκεψη κι ότι με την λεγόμενη πενταμερή θα εξομοιωθει με το ψευδοκράτος κτλ κτλ. Επίσης, επανέρχονται διαρκώς και εμμονικά στην άποψή τους ότι η Κ.Δ. θα καταργηθεί με τη λύση «που πάνε να μας επιβάλουν» κι ότι θα χάσουμε την κρατική μας υπόσταση και το ένα και το άλλο. Μονίμως ηττοπαθείς δηλαδή, μας βλέπουν πάντα χαμένους από χέρι. Στην πραγματικότητα όμως η Κυπριακή Δημοκρατία κινδυνεύει μόνο από τα δικά τους μυαλά κι από κανέναν άλλον.

Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι αυτό που υπάρχει σήμερα και πρέπει επιτέλους να το καταλάβουν. Αυτή η χώρα έχει ένα συγκεκριμένο Σύνταγμα. Με μια απλή αναζήτηση μέσα στο ίντερνετ μπορεί ο καθένας να το βρει και να το διαβάσει.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ΔΕΝ είναι αυτό που υπάρχει σήμερα, ούτε πολιτικά, ούτε γεωγραφικά. Τα θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματός μας μιλούν για Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με βέτο, για ποσοστώσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στο Υπ. Συμβούλιο, στη Βουλή, στην κρατική και ημικρατική υπηρεσία, για χωριστούς δήμους σε κάθε πόλη κτλ κτλ. Επίσης η Κ.Δ. έχει, σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960, που ισχύει σήμερα, τρεις εγγυήτριες δυνάμεις με μονομερές δικαίωμα επέμβασης: Την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο. ΑΥΤΗ είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.

Αυτό το μπαλωμένο όπως-όπως, με βάση το «δίκαιο της ανάγκης» κράτος εξακολουθεί, ευτυχώς, να είναι το επίσημα αναγνωρισμένο κράτος της Κύπρου (σε αντίθεση με το ψευδοκράτος στο βορρά που θεωρείται από τη διεθνή κοινότητα παράνομο-αποσχιστικό μόρφωμα), επειδή το 1964 το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με ψήφισμα που πρότεινε το Ηνωμένο Βασίλειο, ζήτησε από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας να καλέσει τις δύο κοινότητες σε συνομιλίες, για να λυθεί το πρόβλημα που προέκυψε από την τουρκοκυπριακή ανταρσία και την αποχώρηση των Τ/κ από όλες τις εξουσίες του κράτους. Εμμέσως πλην σαφώς δηλαδή, ο ΟΗΕ αναγνώρισε την κυβέρνηση Μακαρίου ως νόμιμη, παρά το γεγονός ότι θεμελιώδη του Συντάγματος αδρανοποιήθηκαν, με βάση το δίκαιο της ανάγκης.

Είναι ουσιώδες όμως να θυμόμαστε ότι η διεθνής κοινότητα, από το 1964 μέχρι σήμερα, θεωρεί την κατάσταση στην Κύπρο ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ. Πολύ περισσότερο μετά και την παρανομία της τουρκικής εισβολής του 1974 και της κατοχής που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αν το Κυπριακό κριθεί ως μη επιλυτέο πρόβλημα, η διεθνής κοινότητα θα κληθεί να αποφασίσει ποια κατάσταση θα θεωρεί πια ως ΜΟΝΙΜΗ διευθέτηση στην Κύπρο και τότε τα πράγματα ίσως να μην είναι και πολύ ευχάριστα για εμάς, ιδιαίτερα αν κριθούμε εμείς υπεύθυνοι για τη μη επίλυση του Κυπριακού.

Αν η διεθνής κοινότητα κηρύξει ως μη επιλυτέο το Κυπριακό, η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως αυτή καθορίζεται από το ίδιο το Σύνταγμά της, θα πάψει να υπάρχει. Διότι αλίμονο και σ’ εμάς τους ίδιους αν συνεχίσει να υπάρχει, με αυτό το Σύνταγμα που έχουμε σήμερα. Αυτό θα σημαίνει ότι οι Τούρκοι θα έχουν ένα δικό τους κράτος στο βορρά, αναγνωρισμένο ή ήμιαγνωρισμένο (τύπου Ταϊβάν) κι εμείς την Κυπριακή Δημοκρατία στο νότο, ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΚΗ με τους Τουρκοκύπριους!

Άρα, αν το Κυπριακό κριθεί μη επιλυτέο, με δική μας ευθύνη, ξεχάστε την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα πρέπει το Σύνταγμα της χώρας μας να αλλάξει αναγκαστικά καθώς και η γεωγραφική της έκταση. Τα σύνορά μας από την Κερύνεια θα βρεθούν στην Δερύνεια και στη Λήδρας και στον Αστρομερίτη και θα πρέπει οριστικά να χωνέψουμε άλλη μια ήττα του ελληνισμού, που θα χάσει τη μισή του πατρίδα στην Κύπρο. Από Κύπρος, θα γίνουμε νότια Κύπρος. Περιττό να πω ότι σε μια τέτοια περίπτωση το νέο ελληνοκυπριακό κράτος της μισής Κύπρου, θα πρέπει να ανταγωνίζεται με ένα τουρκικό κράτος στο βορρά που, στην εξέλιξη του χρόνου μπορεί να καταστεί πληθυσμιακά μεγαλύτερο και οικονομικά ισχυρότερο από το δικό μας, με τη στήριξη της τεράστιας τουρκικής οικονομίας. 

Περιττό να πω ότι αυτός είναι ο στόχος της Τουρκίας κι αυτό θα προσπαθήσει να κάνει στη Γενεύη. Θα προσπαθήσει δηλαδή να ρίξει πάνω μας την ευθύνη ενός αδιεξόδου, ή – το χειρότερο- ενός ναυαγίου, ώστε να πετύχει τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ως νομικό έρεισμα θα επικαλεστεί ακόμη και το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δίνει στους Τ/κ μερίδιο σε όλες τις εξουσίες. Θα ζητήσει αναγνώριση του ψευδοκράτους, ως αντιστάθμισμα για το μερίδιο εξουσίας που οι Τ/κ έχουν στην Κ.Δ.  Όσοι δικοί μας, Έλληνες και Ελληνοκύπριοι, πιστεύουν ότι η λύση δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, δηλαδή η Διχοτόμηση, (όπως προτείνει ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός και άλλοι) είναι καλύτερη από την ομοσπονδία, πλανώνται πλάνην οικτράν και με την αυταπάτη τους αυτή μας οδηγούν στη χειρότερη ήττα της ιστορίας μας.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης καλείται να κάνει στη Γενεύη εξαιρετικά λεπτούς χειρισμούς. Από τη μια να υπερασπιστεί τις απόλυτα λογικές θέσεις αρχών της ελληνικής πλευράς κι από την άλλη να πείσει τη διεθνή κοινότητα ότι είναι απόλυτα ειλικρινής στην αναζήτηση μιας δίκαιης και λειτουργικής λύσης, προς το συμφέρον και των δύο κοινοτήτων. Λυπούμαι να πω ότι οι κομματάρχες που κουβάλησε εκεί μαζί του δεν είναι και οι καλύτεροι σύμβουλοι. Δυστυχώς δεν έχουν αποδείξει μέχρι στιγμής ότι διαθέτουν την απαιτούμενη πολιτική οξυδέρκεια και κρίση. Ανήκουν εξάλλου στην ίδια σχολή σκέψης που χάρισε στο παρελθόν νίκες στην Τουρκία και ήττες σ’ εμάς, βγάζοντας εκείνη από τη δύσκολη θέση και βάζοντας εμάς. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς θεωρούν τη διχοτόμηση σαν συγκριτικά καλύτερη λύση από την ΔΔΟ, ίσως να την θεωρούν κατα βάθος καλύτερη κι από την Κυπριακή Δημοκρατία του Συντάγματός μας.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει πολύ σοβαρή δουλειά να κάνει στη Γενεύη. Από τους δικούς του χειρισμούς, εξαρτάται κυριολεκτικά το μέλλον του ελληνισμού σ’ αυτό το νησί. Ας σταματήσει λοιπόν να προσπαθεί να πείσει κάοιους κομματάρχες, διότι δεν τετραγωνίζεται ο κύκλος. Άλλα θέλει ο ίδιος, άλλα θέλουν αυτοί. Όσες φορές προσπάθησε να βρει την χρυσή τομή ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες απόψεις, έμεινε στο τέλος ο ίδιος εκτεθειμένος για ανακολουθία. Ο πρόεδρος πρέπει να επικεντρωθεί στο στόχο του να φτάσουμε σε λύση ή αν όχι, να είναι ξεκάθαρο πέραν πάσης αμφιβολίας ότι για τη μη λύση δεν ευθυνόμαστε εμείς. Μόνο έτσι θα μπορέσει να υπερασπιστεί την ιστορική συνέχεια αυτού του λαού στην πατρίδα του, μόνο έτσι θα διαφυλάξει και τη συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, είτε διά της μετεξέλιξής της σε ομοσπονδία, είτε δια της μη αναγνώρισης ή αναβάθμισης του Τ/κ ψευδοκράτους.  

Φτάνει πια με τα τούρκικα επιχειρήματα!

kypros apo psilaΛοιπόν ακούστε ένα πράγμα! Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν διαλύεται! Σταματήστε πια μερικοί να υιοθετείτε συνέχεια τις τουρκικές θέσεις! Έχουμε ατράντακτη επιχειρηματολογία από έγκριτους συνταγματολόγους, διεθνούς κύρους ότι, με τη λύση, το νέο ομοσπονδιακό κράτος θα αποτελεί συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Να τελειώσει λοιπόν αυτή η εθνικά επιζήμια εμμονή σας να βλέπετε διαρκώς την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! Ούτε στην διεθνή διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Τι έγινε στο Μπούργκεστοκ το 2004, επί Τάσσου Παπαδόπουλου; Διαλύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία μετά την τότε διεθνή διάσκεψη; Τώρα γιατί θα διαλυθεί; Ποια είναι η διαφορά; Επειδή έτσι βολεύεται η απορριπτική καταστροφολογία;

Βαρεθήκαμε την ακατάσχετη κινδυνολογία, τον αρνητισμό και τη μιζέρια σας! Εκατό φορές το χρόνο βλέπετε την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! ΕΥΤΥΧΩΣ δεν διαλύθηκε ποτέ κι ούτε θα διαλυθεί, σταματήστε να βλέπετε φαντάσματα!

Όσο για την απαίτησή σας να αναγράφεται ρητώς η συνέχεια μέσα στο νέο σύνταγμα, εντάξει είναι λογικότατη και μακάρι να μπορέσουμε να το πετύχουμε. Αλλά οι όμοιοι σας στα κατεχόμενα, που γυρεύουν αφορμές να τα τινάξουν όλα στον αέρα και να συνεχίσουμε την πορεία προς τη διχοτόμηση, παίζουν όπως κι εσείς το παιχνίδι των λέξεων, προκειμένου να κολλάμε και να μην προχωρούμε παραπέρα. Μήπως για τον ίδιο άραγε λόγο επιμένετε κι εσείς;

Είτε είναι γραμμένο είτε όχι η ουσία είναι αυτή: Εφόσον η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, του 1960, θα συνεχίσει να ισχύει, όπως και οι διεθνείς συμβάσεις της χώρας μας κι εφόσον η ιδιότητές της ως μέλος της Ε.Ε. και του ΟΗΕ θα παραμείνουν αμετάβλητες, το νέο κράτος, που θα δημιουργηθεί ΑΝ λυθεί το Κυπριακό, θα ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ και ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Τελεία και παύλα! Σταματήστε επιτέλους να δίνετε διαρκώς επιχειρήματα στους Τούρκους!

O λιμενεργάτης κι η πατρίδα που θέλει να την αγαπήσουμε…

Mustafa_Akıncı«Η Τουρκία είναι λιμάνι για τους Τουρκοκύπριους», αναφώνησε αίφνης εχτές ο Μουσταφά Ακιντζί αποδεχόμενος, με μια συγκλονιστική παρησσία, τον τίτλο του λιμενεργάτη της Άγκυρας, που του έχουν από καιρό τώρα αποδώσει οι εδώ στην ελληνοκυπριακή κοινότητα φοβικοί και καχύποπτοι, σε σχέση με τη λύση του Κυπριακού, καθώς κι οι επιτήδειοι ψευδοπατριώτες, κρυφοί εραστές της διχοτόμησης. Έτσι μου ‘ρχεται όμως να του πω δυο κουβέντες:

Αγαπητέ κύριε Ακιντζί, η δήλωσή του ήταν ατυχέστατη κι αξιοθρήνητη και δεν με ενδιαφέρει αν επεδίωκες να εξυπηρετήσεις επικοινωνικές σκοπιμότητες μέσα στη δική σου κοινότητα.

Κάποτε οι Ελληνοκύπριοι είχαμε ως όραμα την Ένωση με την Ελλάδα. Εγκαταλείψαμε αυτό το όραμα εδώ και δεκαετίες. Από την εισβολή και μετά μάλιστα υποχωρήσαμε ακόμη πιο πέρα. Δεχτήκαμε η μικρή Κύπρος (που θα μπορούσε να ήταν απλά ένας δήμος) να πάψει πια να είναι ενιαία χώρα και να γίνει ομοσπονδία, με δύο πολιτείες, ώστε εσείς οι Τουρκοκύπριοι να έχετε τη δική σας περιοχή, για να αισθάνεστε ασφαλείς…

Δεν ξέρω σε ποια άλλη χώρα του κόσμου η μειοψηφία του 20% απολαμβάνει τόσα προνόμια, αλλά εμείς εδώ τα δεχτήκαμε, για να αφήσουμε επιτέλους πίσω μας τις έχθρες του παρελθόντος, για τις οποίες φέρουμε κι εμείς (όπως κι εσείς και πιο πολύ βέβαια η Τουρκία) μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Είπαμε να κοιτάξουμε μπροστά, να βρούμε μια λύση που να είναι όσο γίνεται πιο δίκαιη και για τις δυο κοινότητες, ώστε να μην έχουμε ποτέ ξανά στο μέλλον τα ίδια που είχαμε πριν από 40 και 50 χρόνια.

Αποτελεί λοιπόν ανυπόφορη οχληρία για τα αυτιά μας κι αβάσταχτη δοκιμασία για την υπομονή μας να ακούμε σήμερα, σ’ αυτή τη φάση των συνομιλιών, τον ηγέτη των Τουκοκυπρίων να μας μιλά για λιμάνια ξένα. Αν δεν είσαι ακόμη βέβαιος, κύριε Ακιντζί, ότι λιμάνι των Τουρκοκυπρίων είναι η Κύπρος και νομίζεις πως είναι η Τουρκία, ζήτα συγνώμη και φύγε από τις συνομιλίες, μέχρι να αποφασίσεις τι θέλεις.

Διότι αν επιμένεις ότι το λιμάνι των Τουρκοκυπρίων είναι η Τουρκία, τότε τι σκατά λύση πάμε να κάνουμε; Να «κοτσιανιάσουμε» την Κύπρο στην Τουρκία; Και ποιος θα βγει κερδισμένος, κύριε Ακιντζί; Εσείς, οι Τουρκοκύπριοι; Είμαι σίγουρος ότι δεν είσαι τόσο αφελής, ώστε να πιστεύεις αυτό το πράγμα. Αν η Κύπρος διχοτομηθεί, θα τουρκέψει. Ούτε τα δικά μας παιδιά θα έχουν μέλλον σε τούτο τον τόπο, αλλά ούτε και τα δικά σας. Μια μικρή αξιοθρήνητη μειοψηφία, θα μείνετε κι εσείς,  με παιδιά νεο-γενίτσαρους, γαλουχημένους στην ισλαμική παιδεία του Ερντογάν και των επιγόνων του.

Είμαι σίγουρος ότι δεν είναι αυτό που θέλεις. Σταμάτα λοιπόν τις ανόητες δηλώσεις και κάνε ό,τι περνά από το χέρι σου για να βρείτε λύση. Είναι τώρα η ώρα που πρέπει η Τουρκία κι εσύ να κάνετε γενναίες κινήσεις στο εδαφικό και στο θέμα των εγγυήσεων. Αν θέλεις λύση μέσα στο 2016, μην αγχώνεσαι να πείσεις τα Ηνωμένα Έθνη να καλέσουν πενταμερή και να μας πιάσουν από το λαιμό να το λύσουμε. Αν εσείς κάνετε τις δέουσες κινήσεις, σύμφωνα με τη λογική, την ηθική και το διεθνές δίκαιο (και πάντως όχι με τον ετσιθελισμό του κατακτητή) το Κυπριακό θα λυθεί, σε λίγες μέρες, πολύ πριν από το τέλος του 2016.

Επιτέλους αν πρόκειται να δει ποτέ χαϊρι αυτό το νησί κι αν πρόκειται κάποτε να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας σε μια καλύτερη πατρίδα, πρέπει πρώτα να την αγαπήσουμε κι όχι μια ζωή να γυρεύουμε ξένα λιμάνια για να αράξουμε την αυτοκαταστροφική μας ιδιοσυγκρασία. Ακούς κύριε Ακιντζί; Τα λέω σε σένα όχι μόνο για να τ’ ακούσεις εσύ αλλά και κάποιοι εδώ, στη δική μας κοινότητα, που βολεύτηκαν με την ντε φάκτο διχοτόμηση, άραξαν πάνω στους μαλακούς καναπέδες των κούφιων συνθημάτων και δεν κατάλαβαν ακόμη πόσο απαίσιο τέρας θα είναι η ντε γιούρε διχοτόμηση, αν η Τουρκία καταφέρει να την επιβάλει. 

Η διχοτόμηση κρυβόταν πίσω από τα μεγάλα λόγια…

220px-Τουρκική_Εισβολή_στην_Κυπριακή_Δημοκρατία_1974Στις ομιλίες του πριν από τα γεγονότα του Ιούλη του 1974, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπος Μακάριος τόνιζε ότι εκείνοι που κινούνταν εναντίον του νόμιμου κράτους, στο όνομα της Ένωσης με την Ελλάδα, στην πραγματικότητα οδηγούσαν την Κύπρο στη διχοτόμηση και συνεπώς θα γίνονταν τελικά «νεκροθάφτες της Ενώσεως», όπως έλεγε επί λέξη. Η προειδοποίηση του Μακαρίου δικαιώθηκε κατά τρόπο τραγικό.  

Η πολιτική εκτίμηση, πως αν γινόταν πραξικόπημα αυτό θα έδινε το πρόσχημα στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο και να τη διχοτομήσει, ήταν γνωστή εκ των προτέρων κι απολύτως λογική. Συνεπώς, η χούντα του ταξίαρχου Ιωαννίδη και οι συνεργάτες της στην Κύπρο, προχώρησαν στο πραξικόπημα ακριβώς για να γίνει η τουρκική επέμβαση και η Κύπρος να οδηγηθεί (διά της βίας) στη διχοτόμηση, διότι έτσι πίστευαν ότι επρόκειτο να λυθεί οριστικά και με μια «καθαρή λύση» το Κυπριακό πρόβλημα. Την ίδια στιγμή βεβαίως η χούντα έστελνε το μήνυμα στους πολιτικά αφελείς συνοδοιπόρους της και μέσω αυτών στον κυπριακό λαό ότι, μετά το πραξικόπημα, θα ακολουθούσε η Ένωση με την Ελλάδα.

Σ’ όλο το μήκος της τραγικής μας ιστορίας από το 1960 μέχρι σήμερα, πολλοί από διαπρύσιους ρήτορες του πατριωτικού μαξιμαλισμού (είτε ήταν μακαριακοί, είτε αντιμακαριακοί, είτε φιλοχουντικοί, είτε δημοκράτες), πολλοί δηλαδή από εκείνους που διακήρυσσαν την Ένωση με την Ελλάδα (τότε που είχαμε ήδη την ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία) ή, μετά το 1974, μια (αόριστη) καλύτερη λύση από αυτήν που αναζητούμε στις διακοινοτικές συνομιλίες, στην πραγματικότητα είχαν (κι έχουν) στο μυαλό τους τη διχοτόμηση. Η οποία όμως διχοτόμηση δεν επρόκειτο και δεν πρόκειται να γίνει με τη δική μας συναίνεση, αλλά υπό την πίεση είτε των γεγονότων είτε του χρόνου που παγιώνει τα τετελεσμένα.

Από τις 15 Ιουλίου 1974 που έγινε το πραξικόπημα,  η Τουρκία ξεκίνησε δημόσια και φανερά διπλωματικές και στρατιωτικές προετοιμασίες για εισβολή στην Κύπρο. Ο τουρκοκυπριακός ραδιοφωνικός σταθμός «Μπαϊράκ» έλεγε και ξανάλεγε ότι η «μητέρα πατρίδα έρχεται να επιβάλει την τάξη». Τα πολεμικά πλοία φάνηκαν στα ανοικτά της Κερύνειας από το πρωί της 19ης Ιουλίου κι όμως, καμία προετοιμασία δεν έγινε από τους πραξικοπηματίες για να αναχαιτιστεί η τουρκική απόβαση, καμία στρατιωτική μονάδα δεν στάλθηκε στην Κερύνεια, ούτε καν τα πολυβολεία στον Πενταδάκτυλο δεν επανδρώθηκαν.  Κι όταν ξεκίνησαν να πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές, οι βόμβες και οι κανονιοβολισμοί, οι πρώτες διαταγές που πήραν οι στρατιώτες μας ήταν να μην πυροβολήσουν, διότι επρόκειτο για άσκηση.

Στην πραγματικότητα επρόκειτο για προδοσία. Η χούντα και πολλοί συνεργάτες της στην Κύπρο ήξεραν το σχέδιο: Η Τουρκία θα επενέβαινε για να καταλάβει την επαρχία Κερύνειας, με το πρόσχημα του πραξικοπήματος και κάτω από την πίεση του τρομαχτικού γεγονότος της εισβολής θα γινόταν ανταλλαγή πληθυσμών και θα καταλήγαμε στη διχοτόμηση, ώστε οι δύο κοινότητες να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους.

Όπως συμβαίνει όμως συχνά σε ριψοκίνδυνους σχεδιασμούς, η εισβολή βγήκε εκτός σχεδίου κι εξελίχτηκε σ’ ένα τρομακτικό εφιάλτη που τραυμάτισε βαθιά τον κυπριακό λαό στο σύνολό του και περισσότερο βέβαια τους Ελληνοκύπριους. Ο τουρκικός στρατός προχώρησε πολύ περισσότερο από όσο προέβλεπε ο συμφωνημένος σχεδιασμός και στο πέρασμά του έσπερνε το θάνατο και το χαλασμό. Τα πράγματα για τη χούντα πήγαν στράφι. Ο Ιωαννίδης με τα τσιράκια του εγκατέλειψαν το καράβι κι η Τουρκία πήρε το παιχνίδι στα χέρια της, μη αφήνοντας στρατιωτικά ή πολιτικά περιθώρια ουσιαστικής δράσης στην κυβέρνηση που διαδέχτηκε τη χούντα στην εξουσία.  

Το ιστορικό περίεργο, που παραμένει αναπάντητο μέχρι σήμερα, είναι γιατί ο πρόεδρος Μακάριος, ενώ γνώριζε ότι επρόκειτο να γίνει πραξικόπημα, δεν έκανε κάτι ουσιαστικό για να το αποτρέψει. Αλλά κι αν ακόμη θεωρήσουμε ότι ήταν αδύνατον να το αποτρέψει, παραμένει άλλο ένα ερώτημα αναπάντητο: Ο Μακάριος ήξερε ότι επρόκειτο να γίνει τουρκική εισβολή. Όχι μόνο γιατί το είχε πει ο ίδιος στις ομιλίες του πριν από το πραξικόπημα, αλλά και διότι ήξερε (όλοι το ήξεραν) ότι τα τουρκικά πλοία βρίσκονταν ήδη στα ανοικτά της Κερύνειας.  Γιατί λοιπόν,  μιλώντας ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου, τόνισε με έμφαση ότι η Ελλάδα έκανε εισβολή στην Κύπρο και κάλεσε το Συμβούλιο να λάβει μέτρα αποκατάστασης της συνταγματικής τάξεως; Γιατί δεν βρήκε άλλους πολιτικούς – διπλωματικούς  τρόπους να καταγγείλει το πραξικόπημα και να αποτρέψει την τουρκική εισβολή, παρά μόνο πρόσθεσε κι αυτός στο πρόσχημα που αναζητούσε η Τουρκία; Το ερώτημα αυτό, μαζί με πολλά άλλα εξίσου καυτά ερωτήματα, δεν μπορεί να απαντηθεί ενόσω κρίσιμα έγγραφα και μαρτυρίες για το Φάκελο της Κύπρου παραμένουν απόρρητα και μη προσβάσιμα.

Το ερώτημα είναι γιατί κάποιοι δικοί μας να ήθελαν τότε ή να θέλουν ακόμη και σήμερα τη διχοτόμηση;  Προφανώς διότι πιστεύουν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαζί κράτος με τους Τούρκους κι ότι η Τουρκία – ως κακόπιστη, εχθρική χώρα- θα ελέγχει την Κύπρο εις βάρος των δικών μας συμφερόντων. Μάλιστα ισχυρίζονται ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά λύση του Κυπριακού τέτοια που να της επιτρέπει να χειραγωγεί την Κύπρο. Πρόκειται για πολιτική απάτη, διότι αν η Τουρκία είχε ως πρώτιστο στόχο να ελέγξει το επίσημο κράτος της Κύπρου, πολύ απλά θα έστελνε τους Τουρκοκύπριους πίσω στην Κυπριακή Δημοκρατία, διότι το Σύνταγμα της χώρας μας είναι τέτοιο που επιτρέπει στην Τουρκία να ελέγχει εμμέσως τη λειτουργία του κράτους.

Η Τουρκία θέλει πρωτίστως της διχοτόμηση και έχει ως σχέδιο β’ μια ομοσπονδία που να μοιάζει περισσότερο με συνομοσπονδία δύο ανεξάρτητων κρατών. Γιατί; Διότι με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει ανεξέλεγκτα να μεταβάλει το δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού, κουβαλώντας εποίκους διπλάσιους ή τριπλάσιους σε αριθμό από τους Ελληνοκύπριους, θα μετατρέψει δηλαδή τη νήσο Κύπρο σε τουρκικό νησί με ελληνική μειοψηφία.  Ταυτόχρονα θα αναπτύξει την οικονομία της τουρκικής επαρχίας (ή ανεξάρτητης χώρας) στην Κύπρο σε όλους τους τομείς, ώστε να μας ανταγωνίζεται και να υπερισχύσει της δικής μας οικονομίας, με μακροπρόθεσμο στόχο να οδηγήσει την ελληνική μειοψηφία του νησιού σε μαρασμό και φθίνουσα πορεία.

Όσοι αγαπούν αυτό τον τόπο θα πρέπει να βγάλουν από το μυαλό τους τη σκέψη ότι η διχοτόμηση μπορεί και να μην είναι και τόσο κακή λύση. Είναι η χειρότερη. Σκοπός μας θα πρέπει να είναι μια εφικτή λύση του Κυπριακού όσο πιο σύντομα γίνεται, ώστε να μην παγιώσει οριστικά ο χρόνος τη διχοτόμηση. Μια λύση στη συμφωνημένη βάση της ομοσπονδίας, στην οποία όμως θα εφαρμόζονται πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ελευθερίες και δεν θα επιτρέπει στην Τουρκία άμεση ή έμμεση παρέμβαση στα του κυπριακού κράτους.

Επειδή μια τέτοια λύση βασίζεται πάνω στις διεθνείς αρχές της νομιμότητας και ηθικής κι επειδή η Τουρκία βρίσκεται αυτό τον καιρό σε δυσχερή θέση, πρέπει εδώ και τώρα να βρούμε τους διπλωματικούς μοχλούς πίεσης, ώστε να επιτευχθεί τάχιστα αυτή η λύση, που θα είναι προς όφελος ολόκληρου του λαού της Κύπρου, τόσο της ελληνικής όσο και της τουρκικής κοινότητας του νησιού. Διότι μόνο έτσι μπορεί να διασφαλιστεί ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τις γενιές που έρχονται.