Αρχείο ετικέτας οικονομική κρίση

Ξυπνάτε πρόβατα!

Τελείται σήμερον, στις 16:00, από το ναό της δημοκρατίας (Βουλή των Αντιπροσώπων) η κηδεία του προσφιλούς μας πατρός, πάππου, αδελφού και αδερφής, Συνεργατισμού. Επιτρέψτε μου, στις επόμενες γραμμές, να γράψω ένα σύντομο επικήδειο.

Ο Συνεργατισμός γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν η Κύπρος ήταν βρετανική αποικία.  Όραμά του ήταν να οι απλοί άνθρωποι, οι γεωργοί, οι μεροκαματιάρηδες, οι χαμηλόμισθοι που με δυσκολία τα έφερναν βόλτα, να στηρίζουν ο ένας τον άλλον,  ώστε να μην έχουν ανάγκη τα λαμόγια, τους τοκογλύφους, που τους έπιναν το αίμα. Ήθελαν με αυτό τον τρόπο να μπορέσουν οικονομικά να σταθούν στα πόδια τους. Τα κατάφεραν.

Όταν όμως έφυγαν οι Βρετανοί, η Κύπρος από αποικία έγινε Μπανανία και πήραν την εξουσία οι τοκογλύφοι, χρηματίζοντας το πολιτικό σύστημα και καθιστώντας την μπαμπεσιά και τη διαφθορά κύριο χαρακτηριστικό της εξουσίας και των παρακοιμώμενών της. Τότε ο Συνεργατισμός  συναποτελείτο από δεκάδες τοπικές ΣΠΕ, οι οποίες είχαν ευρεία αυτονομία η καθεμιά, αλλά και όλες μαζί συνεξέλεγαν μια κοινή επιτροπεία ως κεντρικό συντονιστικό πυρήνα του Συνεργατισμού.

Οι τοκογλύφοι μέσω των κομμάτων και των πολιτικάντηδων που λάδωναν, κατάφεραν να αλώσουν όχι μόνο το κράτος αλλά και τον Συνεργατισμό, καθώς οι επιτροπείες των τοπικών ΣΠΕ ελέγχονταν από τα κόμματα. Ξεκίνησε ένα όργιο κατασπατάλησης των χρημάτων του απλού κοσμάκη, σε σκανδαλώδεις αγορές και σε δανεικά κι αγύριστα που έδιναν χωρίς εξασφαλίσεις στους λίγους προνομιούχους. Για να κλείνουν το στόμα του απλού κόσμου, έδιναν αβέρτα δάνεια και στον καθένα κι ανάθεμα αν είχε να τα αποπληρώσει.

Ο Συνεργατισμός φαλίρισε πρώτη φορά το 1980, όταν διοικητής του ήταν ο διορισμένος από τον Μακάριο, Ανδρέας Αζίνας. Μάλιστα αυτός μπήκε φυλακή για ενάμισι χρόνο περίπου, αλλά πιστέψτε με όχι γιατί αποφάσισε η τότε κυβέρνηση Κυπριανού να καθαρίσει τις βρωμιές. Αντίθετα οι πιο μεγάλες και ξεδιάντροπες βρωμιές τότε ακριβώς ήταν που ξεκίνησαν. Τον Αζίνα τον έστειλαν φυλακή γιατί είχε αποκτήσει δύναμη και κύρος και καθώς προερχόταν από το Μακαριακό κατεστημένο, αποτελούσε δυνάμει κίνδυνο για τον Σπύρο Κυπριανού, αν αποφάσιζε να διεκδικήσει την προεδρία του κράτους…  Εκτός από τον Αζίνα δεν τιμωρήθηκε κανένας.

Τότε ήρθαν οι μαλάκες, δηλαδή οι φορολογούμενοι και πλήρωσαν  αδιαμαρτύρητα από την τσέπη τους τη χασούρα του Συνεργατισμού, 6 μόλις χρόνια μετά την μεγάλη καταστροφή του 1974.  Από τότε ξεκίνησε άλλο μεγάλο φαγοπότι.  Τα ακάλυπτα δάνεια πλήθυναν. Οι ΣΠΕ συνέχισαν να δίνουν δανεικά κι αγύριστα πολλών εκατομμυρίων στους προνομιούχους καθώς και μικρότερα ποσά σε απλό κόσμο, για να μην υπάρχουν αντιδράσεις. Η τρύπα του Συνεργατισμού άρχισε να μεγαλώνει, να γίνεται ίσαμε την τρύπα του όζοντος, με την κάλυψη της εξουσίας και των κομμάτων, με το αζημίωτο βεβαίως, αφού έτρωγαν κι αυτοί βασιλικά μαζί με το οικονομικό κατεστημένο.

Έτσι φτάσαμε στο 2013, που έσπασε η τραπεζική φούσκα και άρχισαν τα κρυμμένα από κάτω αυτήν αηδιαστικά, γλοιώδη ερπετά του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου να τρέχουν να κρυφτούν. Αλλά επειδή «αυτοί παπάδες αυτοί τατάδες» στην εξουσία, τα σκέπασαν πάλι, Έκαναν ένα διακανονισμό με την Τρόικα να μας δώσουν ένα δάνειο ως εκεί που θα μπορούσαμε να πληρώσουμε κι υποσχέθηκαν ότι θα βρουν τρόπο να διαχειριστούν το πολύ μεγαλύτερο ποσό των Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων (ΜΕΔ).

Επειδή όμως το μεγαλύτερο ποσό από τα ΜΕΔ το χρωστάνε οι … σπόνσορες του πολιτικού συστήματος, οι τοκογλύφοι και οι εκατομμυριούχοι, που εδώ και δεκαετίες δεν πληρώνουν ούτε φόρους, ούτε χρέη ούτε τίποτα και δεν τους ενοχλεί κανένας, το πολιτικό σύστημα δεν έκανε απολύτως τίποτε το αποτελεσματικό για να λυθεί το πρόβλημα. Εφάρμοσαν κάποια ανεπαρκή μέτρα, απλά για να ρίξουν στάκτη στα μάτια της Τρόϊκας και στην πραγματικότητα συνέχισαν να καλύπτουν τους λεγόμενους «Στρατηγικούς Κακοπληρωτές».

Κοντά στην πλήρη ανυπαρξία βούλησης για επίλυση του προβλήματος των ΜΕΔ, προσθέστε και την σκανδαλώδη κακοδιαχείριση της νέας διοίκησης του Συνεργατισμού, την οποία διόρισε η κυβέρνηση Αναστασιάδη, με ευθύνη του Χάρη Γεωργιάδη. Ο ΥΠΟΙΚ διόρισε εκεί τους φίλους του, αυξάνοντας τις διευθυντικές θέσεις και ανεβάζοντας σημαντικά την αμοιβή και τα ωφελήματά τους. Αν ήταν για να σώσουν τον Συνεργατισμό, θα λέγαμε σήμερα ότι άξιζαν τα λεφτά τους. Δυστυχώς όμως τον οδήγησαν στον θάνατο. Είδαμε περιουσίες υγιέστατων ΣΠΕ και ΣΠΙ να πωλούνται σε τιμές χώμα.  Αν σηκώσουμε τις πέτρες να δούμε ποιοι αγόρασαν σε σκανδαλωδώς χαμηλές τιμές περιουσιακά στοιχεία του Συνεργατισμού,  είμαι βέβαιος ότι θα δούμε πάλι τις ίδιες γλοιώδεις σαύρες του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου να τρέχουν να κρυφτούν αλλού.

Σκάνδαλα επί σκανδάλων κι ο απλός πολίτης, ο μεροκαματιάρης, ο χαμηλόμισθος, ο οικογενειάρχης που παλεύει κάθε μέρα να εξασφαλίσει μια υποφερτή ποιότητα ζωής στην οικογένειά του, καλείται για άλλη μια φορά να πληρώσει τα σπασμένα.

ΕΠΤΑΜΙΣΗ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ φορτώθηκαν στην τσέπη του φορολογούμενου, στην όλη υποτιθέμενη προσπάθεια αυτής της κυβέρνησης να σώσει τον Συνεργατισμό. Με τον εκβιασμό ότι, αν δεν επικυρωθεί η συμφωνία με την Ελληνική Τράπεζα, ο Συνεργατισμός θα κλείσει αμέσως και οι καταθέτες θα χάσουν τα λεφτά τους, με μόνη εγγύηση για τις καταθέσεις μέχρι 100 χιλιάδες, οι οποίες ανέρχονται σε 8 ΔΙΣ και θα της πληρώσουμε ΠΑΛΙ ΕΜΕΙΣ, οι φορολογούμενοι.

Εδώ και πέντε χρόνια είναι γνωστό το τεράστιο πρόβλημα των ΜΕΔ, που απειλεί να μας κάνει όλους ζητιάνους σε τούτο τον τόπο διότι μιλάμε για ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, αν προσθέσουμε τα ΜΕΔ όλων των τραπεζών. Κι όμως όλα τα κόμματα ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ τους «Στρατηγικούς Κακοπληρωτές».  Όσο κι αν δημόσια το αρνούνται και λένε ότι τάχατες προστατεύουν τους απλούς ανθρώπους που «έκοψαν μέσα» και δεν έχουν να πληρώσουν, στην πραγματικότητα χρησιμοποιούν αυτή τη δικαιολογία για να καλύψουν τους μεγαλοκαρχαρίες, προκειμένου να φορτώσουν στο τέλος σ’ εμάς τα χρέη τους.

Υποτίθεται ότι θα ιδρυθεί ένας οργανισμός ο οποίος θα προσπαθήσει να διαχειριστεί τα ΜΕΔ του Συνεργατισμού.  Αν με ρωτάτε εμένα σας λέω μην μασάτε! Οι μεγαλοκαρχαρίες ΔΕΝ θα τα πληρώσουν. Έμαθαν να μην πληρώνουν. Προτιμούν να λαδώνουν το πολιτικό σύστημα με ένα άλφα ποσό, για να τους καλύπτει να γλυτώνουν πολλαπλάσιο ποσό σε φόρους και δάνεια, που δεν έχουν καμία διάθεση να πληρώσουν κι έχουν την απαίτηση να τα πληρώσει ο απλός εργαζόμενος.  Περιμένετε και θα δείτε στα επόμενα χρόνια ότι ΔΕΝ πρόκειται να πληρώσουν. Τα χρέη θα φορτωθούν οριστικά στα χρωστούμενα του κράτους, δηλαδή στα δικά μας χρωστούμενα και θα  πληρώσουμε εμείς θέλοντας και μη.

Κι αν νομίζετε ότι αυτό θα είναι το τέλος στα βάσανά μας, κάνετε λάθος. Αυτό θα είναι μόνο η ΑΡΧΗ. Διότι έπονται πολλά άλλα ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ των ΜΕΔ, στις άλλες τράπεζες, που θα μας τα φορτώσουν κι εκείνα. Είναι λογικό, σκεφτείτε το. Όταν εκείνοι που χρωστάνε στην Τράπεζα Κύπρου και στην Ελληνική δουν ότι τα χρέη στο Συνεργατισμό τα φορτώθηκε το κράτος, γιατί εκείνοι να πληρώσουν τα δικά τους; Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Θα τα πληρώσουμε πάλι εμείς.

Αν κάποτε καταφέρουμε να βγάλουμε φυσικό αέριο, τότε ίσως το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο φιλοτιμηθεί να μην καταβροχθίσει αυτό όλα τα έσοδα αλλά να αφήσει και λίγα πίσω για να πληρώσει το κράτος  μέρος από τα χρωστούμενα,  ώστε να ελφρύνει κάπως και τη δική μας τσέπη . Αυτή είναι δυστυχώς η κατάντια μας, αλλά θέλουμε και τα παθαίνουμε. Διότι χρόνια τώρα μας εξαπατά και μας κατακλέβει το ξιμαρισμένο κατεστημένο αυτής της χώρας κι εμείς απλά σωπαίνουμε, σαν πρόβατα επί σφαγή.

Υστερόγραφο: Δεν μπορώ να εστιάσω τις ευθύνες μόνο σε ένα κόμμα ή σε μια κυβέρνηση. Ναι θεωρώ ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη απέτυχε παταγωδώς στο Συνεργατισμό και σκανδαλωδώς μάς φορτώνει λογαριασμό δισεκατομμυρίων για το φαγοπότι άλλων. Όμως ο Συνεργατισμός ήταν έναν «κακόν κακκάτιν» εδώ και δεκαετίες κι από τα κλεψιμιά ΕΦΑΓΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ από τη μια του άκρη ως την άλλη.

6

Τα ιπτάμενα γαϊδούρια και η αλήθεια για το «κούρεμα» του 2013.

Ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος και οι γύρω του, συνεχίζουν να αυτοπροβάλλονται σαν οι πιο αξιόπιστοι, λέγοντας διαρκώς ψέματα και διαστρεβλώσεις. Ειδικά η τεχνική του κ. Παπαδόπουλου στο ψέμα, πρέπει να διδάσκεται πλέον σε σχολές υποκριτικής, καθώς είναι τόσο πειστικός την ώρα που ψεύδεται, που αν πει ότι ο γάϊδαρος πετάει, οι ψηφοφόροι του θα βάλουν στις στέγες τους σκιάχτρα για να διώχνουν τα ιπτάμενα γαϊδούρια που αφοδεύουν στα κεραμίδια.

Στο θέμα με το λεγόμενο «κούρεμα» του 2013, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Πινόκιο και ο Βαρώνος Μινχάουζεν συνεχίζουν να πουλάνε το ίδιο παραμύθι, το οποίο ομολογουμένως πιάνει τόπο, λόγω της ανεπαρκούς επικοινωνιακής πολιτικής του Αναστασιάδη. Ο Ν. Παπαδόπουλος, ο Πινόκιο και ο Βαρώνος Μινχάουζεν έχουν πείσει ότι οι διαστρεβλώσεις τους είναι αλήθεια μια μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων, που δεν διαβάζουν και δεν ακούνε ειδήσεις ή άλλα διαβάζουν και ακούνε και άλλα καταλαβαίνουν.

Ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για το κλείσιμο της Λαϊκής και για το κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου είναι προσωπικά ο Ν. Παπαδόπουλος. Υπήρξε ο πρωτοστάτης του «ΟΧΙ», έχοντας πλήρη συναίσθηση του γεγονότος ότι οι επιλογές ήταν μόνο δύο: είτε να μπει ειδικό τέλος σε όλες τις καταθέσεις είτε να γίνει αυτό που έγινε τελικά. Ο Ν. Παπαδόπουλος, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της βουλής, καθώς και όσοι βουλευτές ψήφισαν ΟΧΙ, ήξεραν πολύ καλά ότι το ΟΧΙ σήμαινε κλεισιμο της Λαϊκής και κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου.

Θα προσπαθήσω με πολύ απλά λόγια να θυμήσω τι έγινε τότε. Επιβάλλεται η χρήση της μνήμης και της λογικής μας, μέσα σ’ αυτό τον καταιγισμό ψεμάτων, διαστρεβλώσεων και βολίδων ηλιθιότητας.

Τον Μάρτη του 2013 ο Αναστασιάδης παρέλαβε από τον Χριστόφια μια κατεστραμμένη οικονομία. Η Κύπρος ήταν εκτός αγορών, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μας δάνειζε κανείς. Τα χρήματα από το ρωσικό δάνειο, ύψους 2.5 δις ευρώ, είχαν τελειώσει και το κράτος έφτασε στο σημείο να μαζεύει λεφτά από ταμεία εργαζομένων για να μπορέσει να πληρώσει τους μισθούς των κρατικών υπαλλήλων και άλλες του υποχρεώσεις. Ο Χριστόφιας περίμενε μάταια να του δανείσει ο Πούτιν άλλα 5 δις ευρώ, με μια αφελέστατη και εκτός πραγματικότητας προσδοκία που δεν ερμηνεύεται με πολιτικούς όρους. Θυμίζω ότι το πρώτο δάνειο των 2,5 δις δεν είχε ακόμη εξοφληθεί και ότι το επιτόκιο εκείνου του δανείου ήταν 4,5% (αργότερα και επί Αναστασιάδη το επιτόκιο κατέβηκε στο 2,5%).

Ξεκινώντας για το κρίσιμο Eurogroup της 15ης Μαρτίου 2013, ο Αναστασιάδης δεσμεύθηκε ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί κούρεμα καταθέσεων, πιστεύοντας ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι θα αντιμετώπιζαν το όλο ζήτημα με πολιτικούς και όχι οικονομικούς όρους. Ήταν μία επίσης αφελής πολιτικά προσδοκία, το να αναμένει ο Αναστασιάδης ότι θα δίνονταν χρήματα από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογουμένων χωρίς όρους, για να σπονσαριστεί ένα άκρως διεφθαρμένο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, που ρήμαξε οικονομικά το δημόσιο χρήμα και μετέτρεψε το τραπεζικό μας σύστημα σε καζίνο, στο οποίο πόνταραν οι ανά τον πλανήτη τυχοδιώκτες.

Στο Eurogroup ο Αναστασιάδης άρχισε να αναπτύσσει πολιτικά επιχειρήματα, μιλώντας για τη σημασία της Κύπρου σε ένα ζωτικής σημασίας γεωπολιτικό χώρο και κάτι άλλες τέτοιες θεωρίες, με την αυταπάτη ότι θα ίδρωνετο αυτί των Ευρωπαίων. Αφού τελείωσε το λογύδριό του, τον ρώτησαν πολύ λογικά πώς θα καλύψει τα ελλείμματα των εκτεθειμένων τραπεζών, από τη στιγμή που το κράτος ήταν σχεδόν φαλιρισμένο και δεν είχε ούτε μία, προκειμένου να στηρίξει τις τράπεζες. Αλλά και φαλιρισμένο να μην ήταν το κράτος, πάλι ήταν αδύνατον να καλύψει την θεόρατη τρύπα των τραπεζών.

Η λύσεις που πρότειναν ήταν:

1. Για να μπορέσει το κράτος να καλύψει τις χρηματοδοτικές του ανάγκες και να σταθεί στα πόδια του, να μας δανείσουν 10 δις ευρώ, με χαμηλό τόκο 2,5%, αλλά και με πολύ αυστηρούς όρους, που προέβλεπαν μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις καθώς και μια σειρά μεταρρυθμίσεων, για νοικοκύρεμα του κράτους, κάτω από ένα πρόγραμμα (Μνημόνιο) που θα επιτηρείτο τακτικά από αντιπροσώπους των τριών θεσμών που μας δάνεισαν: δηλαδή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

2. Σε ό,τι αφορά τις τράπεζες, η θέση του Eurogroup ήταν με πρακτικούς όρους το κλείσιμο της Λαϊκής και το κούρεμα των καταθέσεων της Τράπεζας Κύπρου όσο χρειαζόταν για να καλυφθεί η τρύπα, την οποία υπολόγισαν οι εταίροι μας με πολύ μεγάλη συγκαταβατικότητα. Διότι έκαναν τα στραβά μάτια στα πολλά δισεκατομμύρια κόκκινων δανείων, επιτρέποντάς μας έτσι να τα διαχειριστούμε μακροπρόθεσμα. Αν περιλάμβαναν και αυτά τα ποσά μέσα στις ανάγκες αναχρηματοδότησης των τραπεζών, τότε θα είχαμε κυριολεκτικά διαλυθεί. Επέμεναν όμως ότι τα υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα έπρεπε άμεσα να πωληθούν, μαζί με τα κόκκινα δάνειά τους στην Ελλάδα, διότι κάτω από το βάρος της κρίσης της ελληνικής οικονομίας, υπήρχε ο κίνδυνος να φορτωθούν οι κυπριακές τράπεζες υπέρογκα ελληνικά κόκκινα δάνεια, που θα οδηγούσαν στο απόλυτο φαλίρισμα ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου και την οικονομία του τόπου μαζί.

Ο Αναστασιάδης, προκειμένου να μην κλείσει η Λαϊκή και να μην κινδυνεύσει με κλείσιμο ή κούρεμα καταθέσεων η Τράπεζα Κύπρου, αντιπρότεινε εναλλακτικά να μπει ένα ειδικό εφάπαξ τέλος σε όλες τις καταθέσεις στις τράπεζες της Κύπρου, ύψους 6.7% για τις καταθέσεις κάτω από 100 χιλιάδες και 9,9% για καταθέσεις πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ. Το τέλος αυτό, σε ένα τραπεζικό σύστημα που είχε τα υψηλότερα επιτόκια στην Ευρώπη κι από τα υψηλότερα στον πλανήτη, θα ισοδυναμούσε με αποκοπή τόκων που εισέπραξαν οι καταθέτες τα τελευταία 1.5 με 2 χρόνια. Το Eurogroup έκανε αποδεκτή την εισήγηση.

Μόλις όμως έγινε γνωστή η συμφωνία Αναστασιάδη-Eurogroup, το ανεύθυνο πολιτικό μας σινάφι θεώρησε ότι ήταν μια κακή συμφωνία. Προφανώς διότι απαιτούσαμε να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι από την τσέπη τους τον λογαριασμό του πάρτι που έστησαν  εδώ στην Κύπρο τα λαμόγια, πάνω στην καμπούρα του απλού λαού και των ανύποπτων καταθετών. Άρχισαν λοιπόν να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και να επικαλούνται την ευρωπαϊκή οδηγία για προστασία των καταθέσεων μέχρι 100 χιλιάδων ευρώ.

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της βουλής, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ το πρωί του Σαββάτου 16 Μαρτίου, το ξημέρωμα μετά το Eurogroup, διερωτήθηκε γιατί  να πληρώσουν οι καταθέτες των υγιειών τραπεζών (ποσό που ισοδυναμούσε με τους τόκους 2 ετών) για να μην κλείσουν οι δύο προβληματικές τράπεζες.  Άρα ήξερε πολύ καλά ότι, αν δεν δεχόμασταν τη συμφωνία Αναστασιάδη-Eurogroup, θα γινόταν αυτό που έγινε τελικά, δηλαδή το κλείσιμο της προβληματικής Λαϊκής και το κούρεμα σχεδόν στο μισό της Τράπεζας Κύπρου.

Μετά τη φασαρία που έκαναν οι Κύπριοι, ερμηνεύοντας την εφάπαξ φορολογία των καταθέσων σαν «κούρεμα» και μάλιστα παράνομο για τις καταθέσεις κάτω από 100 χιλιάδες ευρώ, έγινε νέο τηλεφωνικό Eurogroup τη Δευτέρα 18 Μαρτίου, στο οποίο οι Εταίροι αντιπρότειναν, αν θέλαμε, να φολολογήσουμε (εφάπαξ) μόνο τις καταθέσεις άνω των 100 χιλιάδων, με μεγαλύτερο όμως τέλος, που θα έφτανε περίπου το 13% (ώστε να καλυφθεί η διαφορά από τη μη φορολόγηση των καταθέσεων κάτω των 100 χιλιάδων).  Την αντιπρόταση αυτή και πάλι την απέρριψε το ανεύθυνο πολιτικό μας σινάφι, που προτίμησε τελικά να ψηφίσει στη Βουλή ΟΧΙ, κλείνοντας έτσι τη Λαϊκή Τράπεζα και κουρεύοντας κατά 45% τις καταθέσεις της Τράπεζας Κύπρου, αποσπώντας την και από τους μετόχους της.

Εκείνες τις ημέρες, που έπρεπε να ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις, διάφοροι ανεύθυνοι, που θύμιζαν γυρολόγους πανηγυριών, γύριζαν στα κανάλια και στα ραδιόφωνα κι έλεγαν διάφορες ανοησίες, όπως π.χ. να φύγουμε από το ευρώ και να πάμε στη λίρα ή ότι υπήρχαν και άλλοι τρόποι να βγούμε από την κρίση, αλλά χωρίς ποτέ να λένε ποιοι ήταν αυτοί οι τρόποι. Κάποιοι από εκείνους τους γυρολόγους βγήκαν ξανά σήμερα στην επιφάνεια και διεκδικούν πολιτικό ρόλο, ενόψει των προεδρικών εκλογών.

Φήμες, τις οποίες δεν υιοθετώ μεν αλλά και δεν απορρίπτω (απλά δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή ψέματα) λένε ότι στη φορολόγηση όλων των καταθέσεων αντέδρασε παρασκηνιακά η Ρωσία, που δεν ήθελε να πειράξουμε τη Ρωσική Εμπορική Τράπεζα. Αν αυτό ισχύει, τότε υπάρχει και πρόσθετη εξήγηση για το αγέρωχο ΟΧΙ της πατριωτικής μας βουλής. Είναι γνωστό εξάλλου ότι στη Λαϊκή Τράπεζα είχαν τις καταθέσεις τους Ρώσοι που ο Πούτιν ήθελε να τιμωρήσει, γιατί κρατούσαν ρωσικά χρήματα εκτός Ρωσίας και ήταν η εποχή τότε που ζητούσε επιτακτικά να τα επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα. Το κλείσιμο της Λαϊκής ήταν μια τιμωρία για τους «παράνομους» Ρώσους καταθέτες, που ικανοποιούσε και τη ρωσική κυβέρνηση.

Άλλη μια φήμη λέει ότι το κρίσιμο εκείνο βράδυ στο Eurogroup, όταν ο Αναστασιάδης ζητούσε το έλεος των εταίρων μας για την Κύπρο, διότι είναι πολύ μικρή για να πληρώσει τόσο μεγάλο τίμημα, κάποιοι του θύμισαν ότι στην Κύπρο έγινε το μεγαλύτερο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας και φυσικά μιλούσαν για το ξέπλυμα των χρημάτων που έκλεψε ο Μιλόσεβιτς από τον σερβικό λαό, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, στη Λαϊκή Τράπεζα, με τη συμμετοχή γνωστού δικηγορικού γραφείου…

Πολλοί,  κατά τη γνώμη μου ανόητοι, κατηγόρησαν τότε τον Αναστασιάδη ότι δεν έδωσε ανταλλάγματα στη Ρωσία, προκειμένου να μας χορηγήσει εκείνη δάνειο, ώστε να μην χρειαστούμε τους Ευρωπαίους.  Πλην όμως οι Ρώσοι μας έχουν πει πολλές φορές πως δεν επιδιώκουν ρόλο στην Κύπρο. Δεν είναι διατεθειμένοι για χάρη μας να τα βάλουν είτε με τη Δύση είτε με την Τουρκία. Ο Χριστόφιας περίμενε την απάντησή του Πούτιν για δάνειο πολλούς μήνες, καθυστερώντας τις συζητήσεις με την Τρόικα από τις αρχές του 2012, με αποτέλεσμα το οικονομικό μας πρόβλημα να μεγεθύνεται με γεωμετρική πρόοδο. Ο Πούτιν όμως δεν του έκανε τη χάρη, πολύ απλά γιατί δεν εξυπηρετούνταν με τον τρόπο εκείνο τα ρωσικά συμφέροντα. Ούτε στον Αναστασιάδη έδωσε δάνειο και δεν φταίει ο Σαρρής γι’ αυτό, όπως ισχυρίζονται οι ανόητοι. Οι Ρώσοι μάς υπέδειξαν ότι βοήθεια μόνο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (στην οποία ανήκουμε) θα έπρεπε να αναμένουμε. Μάλιστα ο Ρώσος πρωθυπουργός Μεντβέντεφ, όταν ρωτήθηκε εκείνες τις ημέρες από δημοσιογράφο αν η Ρωσία θα ενδιαφερόταν για το κυπριακό φυσικό αέριο, απάντησε ωμά ότι «ακόμη δεν έγιναν επιβεβαιωτικές διατρήσεις για να ξέρουμε ότι υπάρχει αέριο και πως ούτως η άλλως έχει και η Τουρκία συμφέροντα εκεί»… Παρά την ξεκάθαρη απάντηση των Ρώσων, οι ανόητοι δεν έπαψαν μέχρι και σήμερα να λένε ότι θα μπορούσαμε να ζητήσουμε τη βοήθεια των Ρώσων…

Οι πολιτικοί γυρολόγοι επικαλούνται συχνά δηλώσεις είτε του Ντράγκι είτε του Ντάσελμπουμ είτε άλλων, για να μας πείσουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, ότι τάχα οι Ευρωπαίοι «κατάλαβαν» το λάθος τους και ζήτησαν συγνώμη ή άλλαξαν την απόφαση και ο Αναστασιάδης εξαπάτησε τη βουλή και άλλα τέτοια φληναφήματα. Απλά λένε ψέματα. Πιάνονται από μια φράση ή από μια λέξη μέσα στη δήλωση των Ντράγκι και Ντάισελπλουμ, που την είπαν στην προσπάθειά τους να αποφύγουν ανόητες ερωτήσεις το κυπριακό Μνημόνιο και διαστρεβλώνουν τερατωδώς τη δήλωση. Αν όμως κανείς αναλύσει προσεκτικά τις δηλώσεις Ντράγκι και Ντάισελπλουμ, θα δει ότι στην πραγματικότητα λένε αυτά που ξέρουμε, αυτά που έγραψα πιο πάνω και τίποτε άλλο.

Αυτή είναι λοιπόν η αλήθεια σε ό,τι αφορά το κούρεμα καταθέσεων του 2013 και όλα τα άλλα είναι παραμύθια, για αντιπολιτευτικούς λόγους. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη τήρησε σχεδόν κατά γράμμα τους όρους της Τρόϊκας και κατάφερε να αναστρέψει την πορεία της κυπριακής οικονομίας, που κατευθυνόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τη χρεοκοπία. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι τήρησε ευλαβικά μόνο όσους όρους αφορούσαν τον απλό κοσμάκη. Όρους που αφορούσαν συμφέροντα του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, η κυβέρνηση τούς έκανε στην άκρη και δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Τα λεφτά που έπρεπε να αντληθούν απ’ εκεί, αντλήθηκαν είτε από τις τσέπες και πάλι του απλού κοσμάκη είτε μπήκαν στα ταμεία του κράτους από αλλού, από ευνοϊκές συγκυρίες, όπως π.χ. η αύξηση του τουρισμού. Είναι επίσης γνωστό ότι τις ημέρες εκείνες, αμέσως μετά το Eurogroup, που οι τράπεζες παρέμειναν κλειστές για να μην μπορεί ο απλός κοσμάκης να βγάλει από εκεί μέσα τα λεφτά του, κάποιοι προνομιούχοι έβγαλαν από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέχρι μερικά εκατομμύρια.  Σ’ αυτά είναι που ελέγχεται η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Τα άλλα όλα που λένε οι πολιτικοί γυρολόγοι δεν αφορούν σοβαρούς ανθρώπους, αλλά μόνο εκείνους που τους πιστεύουν.

 

Μια απόφαση αυτοκτονίας και το παραμύθι του Πινόκιο.

Ο Σύνδεσμος Κατόχων Αξιογράφων αποφάσισε λέει με ψήφους 35 υπέρ και 3 εναντίον να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του κ. Παπαδόπουλου για την προεδρία της Δημοκρατίας. Η υποστήριξη αυτή βεβαίως, αν πρόκειται να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα, θα το επηρεάσει αρνητικά για τον κ. Παπαδόπουλο, δηλαδή θα του αφαιρέσει ψήφους αντί να του προσθέσει και εξηγώ γιατί:

Ο σύνδεσμος αυτός εκπροσωπεί εκείνους που αγόρασαν αξιόγραφα της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου, με υψηλό επιτόκιο αλλά και με εξίσου υψηλό ρίσκο. Με άλλα λόγια ήταν σαν να πόνταραν τα λεφτά τους και κάηκαν. Ισχυρίζονται ότι οι τράπεζες τούς ξεγέλασαν. Προσωπική μου άποψη είναι ότι κάποιοι που δεν είχαν ιδέα από αξιόγραφα και τέτοια πράγματα όντως ξεγελάστηκαν. Εκείνοι ήταν όντως τα θύματα της υπόθεσης. Είναι όμως και πολλοί άλλοι, κρυμμένοι πίσω από αυτούς, που ήξεραν πολύ καλά ότι τζόγαραν και παριστάνουν τώρα κι αυτοί τα θύματα.

Αλλά ας πούμε (βάσιμα ή αυθαίρετα) ότι η κυπριακή οικονομία έχει τη δυνατότητα κάποια στιγμή να αποζημιώσει, σε κάποιο βαθμό, εκείνους που έχασαν τότε τα λεφτά τους από το κλείσιμο της Λαϊκής και το κούρεμα της Τρ. Κύπρου. Σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχουν ηθικές προτεραιότητες: Πρώτα θα πρέπει να αποζημιωθούν τα ταμεία προνοίας των εργαζομένων, έπειτα οι καταθέτες που είχαν τα χρήματά τους ανύποπτοι στις δύο αυτές τράπεζες και έπειτα οι κάτοχοι αξιογράφων που ρίσκαραν.

Ο κ. Παπαδόπουλος όμως έδωσε προτεραιότητα στους κατόχους αξιογράφων, προσφέροντας τους, από την τσέπη μας, γύρω στα 400 εκατομμύρια. Πρόκειται για μια απόφαση πραγματικής αυτοθυσίας για να μην πω αυτοκτονίας διότι, για κάθε μία ψήφο που θα κερδίζει από αυτούς, θα χάνει πάνω κάτω άλλες πέντε ψήφους.

Θα χάνει από πολίτες που δεν ποντάρουν και συνεπώς δεν δικαιολογούν με τίποτα το συγκεκριμένο χουβαρνταλίκι (με τη δική μας τσέπη) του κ. Παπαδόπουλου υπέρ εκείνων που πόνταραν. Θα χάνει επίσης από καταθέτες που έχασαν αδικαιολόγητα τα λεφτά τους από κι από εργαζόμενους που έχασαν τα ταμεία προνοίας τους, οι οποίοι ξέρουν πως, αν ο κ. Παπαδόπουλος δώσει 400 εκατομμύρια στους κατόχους αξιογράφων, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν ποτέ χρήματα για να αποζημιωθούν οι ίδιοι.

Έπειτα είναι και κάτι άλλο που προκαλεί αλγεινή εντύπωση. Η συγκεκριμένη ομάδα ουσιαστικά δηλώνει ότι θα ψηφίσει εκείνον που θα εξυπηρετήσει καλύτερα την τσέπη της. Πουθενά αλλού στον πλανήτη γη δεν τίθεται δημόσια μια τέτοια ξεδιάντροπη αξίωση και μάλιστα με τέτοιο τουπέ. Σε μια χώρα με χίλια προβλήματα, με εθνικό ζήτημα ανοικτό, με οικονομική κρίση, με ανεργία κλπ. κλπ., κάποιοι να δηλώνουν ότι το μοναδικό τους κριτήριο για εκλογή προέδρου είναι η δική τους η πούγκα και τίποτε άλλο. Ο δε υποψήφιος που ισχυρίζεται ότι θα φέρει το «κανούριο» στην πολιτική ζωή του τόπου, φωτογραφίζεται μαζί τους, έχοντας υποκύψει σ’ αυτόν τον ωμό εκβιασμό, λες και τον θεωρεί μια απολύτως λογική αξίωση! 

Αλλά το πιο «κουφό» απ΄όλα είναι άλλο: Αυτοί που έχασαν τα λεφτά τους επειδή έκλεισε η Λαϊκή Τράπεζα και κουρεύτηκε η Τράπεζα Κύπρου στηρίζουν την υποψηφιότητα εκείνου που συνειδητά ψήφισε στη βουλή να χάσουν τα λεφτά τους! Διότι στην πραγματικότητα ο κ. Παπαδόπουλος είναι ο μόνος από τους 5 υποψήφιους που είχε τη δυνατότητα να αποφασίσει αν θα φορολογηθούν άπαξ όλες οι καταθέσεις σε όλες τις τράπεζες ή αν θα κλείσει η Λαϊκή και να κουρευτεί η Τρ. Κύπρου και αποφάσισε το δεύτερο.

Το πρωί του Σαββάτου 16 Μαρτίου 2013, δηλαδή το ξημέρωμα μετά το … λυπητερό εκείνο Eurogroup, μιλούσε στο «Πρωϊνό Δρομολόγιο» του ΡΙΚ με τη δημοσιογράφο Ελένη Βρεττού και της είπε: «ο κ. Αναστασιάδης συμφώνησε για φορολόγηση όλων των καταθέσεων σε όλες τις τράπεζες, για να μην κλείσει η Λαϊκή και να κινδυνεύσει η Τράπεζα Κύπρου. Λοιπόν εγώ δεν είμαι βέβαιος αν πρέπει να πληρώσουν το κόστος οι καταθέτες όλων των τραπεζών για να σωθούν αυτές οι δύο αμαρτωλές τράπεζες, ή αν είναι προτιμότερο τελικά να κλείσουν».

Συνεπώς ο κ. Παπαδόπουλος ήξερε πολύ καλά τι έκανε 5 μέρες αργότερα, όταν ψήφιζε μαζί με τους άλλους στη βουλή το περήφανο ΟΧΙ. Παρά να πληρώσουν όλοι οι καταθέτες (ανάμεσά τους και οι καταθέτες της ρωσικής τράπεζας) ποσό που ισοδυναμούσε με τους τόκους των καταθέσεών τους για 1.5 ως 2 χρόνια, ο κ. Παπαδόπουλος αποφάσισε ότι ήταν προτιμότερο να χάσουν όλα τα χρήματά τους (άνω των 100 χιλιάδων) οι καταθέτες της Λαϊκής και τα μισά χρήματά τους οι καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου. Η απόφασή του ήταν πέρα για πέρα συνειδητή. Οι κάτοχοι χρεογράφων όμως, που έχασαν τα λεφτά τους από τη συνειδητή εκείνη απόφαση του κ. Παπαδόπουλου, τον στηρίζουν τώρα για την προεδρία της Δημοκρατίας.

Μετά λοιπόν από αυτή τους την επιλογή, το ζήτημά τους παίρνει πλέον το δρόμο της σύντομης κατάληξής του διαζευκτικά ως εξής: Αν δεν εκλεγεί ο κ. Παπαδόπουλος, ο πρόεδρος που θα εκλεγεί λογικά θα πρέπει να τους κλείσει την πόρτα κατάμουτρα και να μην τους αποζημιώσει από την τσέπη μας. Αν εκλεγεί ο κ. Παπαδόπουλος, τότε θα χρειαστεί να ανατρέξουν στο παραμύθι του Πινόκιο, για διδάγματα που δεν τα είχαν υπόψη τους…

 

Ούτε οι νεκροί στο Μαρί ούτε η οικονομική συμφορά συγκίνησαν το σύστημα…

ΜΑΡΙ - ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΝΕΚΡΩΝΠριν από τρία χρόνια, στη ναυτική βάση στο Μαρί, έσκασε η μολυσμένη κύστη της διαθοράς, που για πολλά χρόνια διογκώνονταν μέσα στα ζωτικά όργανα αυτής της χώρας.

Το παραμύθι που μας πουλούσε το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, για να μας αποκοιμίζει ήσυχα κι ειρηνικά, ότι τάχατες ζούμε σε μια από τις πιο ευημερούσες χώρες στον κόσμο, είμαστε από τους πιο προνομιούχους λαούς στον πλανήτη, το διαμάντι της ανθρωπότητας κι ομφαλός της γης, μετατράπηκε ξαφνικά σε μια μια οδυνηρή πραγματικότητα, μέσα στο θάνατο, τη φρίκη και τον πόνο που σκόρπισε η φονική έκρηξη.

Δεκατρείς αθώοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους εξ αιτίας της εγκληματικής αμέλειας του σαθρού κρατικού μας συστήματος, αλλά και συγκεκριμένων προσώπων, που ενήργησαν με ασύγνωστη ανευθυνότητα, ερασιτεχνισμό κι αναλγησία. Όπως διαπίστωσε η μονομελής ερευνητική επιτροπή κι αργότερα το δικαστήριο, οι ονομαστικές ευθύνες ξεκινούν από τον τότε πρόεδρο της δημοκρατίας και στενούς του συνεργάτες κι απλώνονται στα αρμόδια κρατικά όργανα, όπως το υπουργείο άμυνας και το ΓΕΕΦ.

Παρόλα αυτά, κάποιοι από τους υπαίτιους, δεν είχαν καν τη στοιχειώδη ευαισθησία να ζητήσουν συγνώμη για τις προσωπικές τους ευθύνες. Αντίθετα τις μετέθεσαν σε άλλους και, το χειρότερο, προσπάθησαν να αμαυρώσουν τη μνήμη εκείνων που χάθηκαν τόσο άδικα.  Έφτασαν στο σημείο οι κολαούζοι τους να διαδίδουν ότι τα ίδια τα θύματα της συμφοράς, είχαν βάλει φωτιά στα εκρηκτικά ξεπίτηδες.

Αλλά τι λιγότερο από ξεδιαντροπιά και κακοήθεια θα ανέμενε κανείς από εκείνους που βούλιαξαν μέσα στο έλος της κομματοκρατίας κι εμπέδωσαν στο υποσυνείδητό τους ότι η διαπλοκή και η διαθφορά αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του συστήματος και βασικούς κανόνες του παιχνιδιού;

Η έκρηξη στο Μαρί ταρακούνησε συθέμελα την κυπριακή κοινωνία αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να γκρεμίσει το σαθρό πολιτικοοικονομικό σύστημα αυτής της χώρας. Αυτό το σύστημα που μας οδήγησε, μετά την έκρηξη και στην οικονομική καταστροφή, σύροντας στην ανέχεια και στη  δυστυχία χιλιάδες οικογένειες.  Και συνεχίζει ακόμα, με τις ίδιες πρακτικές και τα ίδια μυαλά, να μας έλκει σε μια καταστροφική κούρσα προς το χάος.

Οι σημερινοί κυβερνώντες πλανώνται πλάνην οικτράν αν νομίζουν ότι η βελτίωση των οικονομικών δεικτών θα σώσει την Κύπρο. Ενόσω η κομματοκρατία εξακολουθεί να συντηρεί το διαπλεκόμενο και διεφθαρμένο αυτό σύστημα, η Κύπρος δεν έχει καμία ελπίδα για κάτι καλύτερο από τις συμφορές που έζησε από το 1960 μέχρι σήμερα.