Αρχείο ετικέτας οικονομία

Ξυπνάτε πρόβατα!

Τελείται σήμερον, στις 16:00, από το ναό της δημοκρατίας (Βουλή των Αντιπροσώπων) η κηδεία του προσφιλούς μας πατρός, πάππου, αδελφού και αδερφής, Συνεργατισμού. Επιτρέψτε μου, στις επόμενες γραμμές, να γράψω ένα σύντομο επικήδειο.

Ο Συνεργατισμός γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν η Κύπρος ήταν βρετανική αποικία.  Όραμά του ήταν να οι απλοί άνθρωποι, οι γεωργοί, οι μεροκαματιάρηδες, οι χαμηλόμισθοι που με δυσκολία τα έφερναν βόλτα, να στηρίζουν ο ένας τον άλλον,  ώστε να μην έχουν ανάγκη τα λαμόγια, τους τοκογλύφους, που τους έπιναν το αίμα. Ήθελαν με αυτό τον τρόπο να μπορέσουν οικονομικά να σταθούν στα πόδια τους. Τα κατάφεραν.

Όταν όμως έφυγαν οι Βρετανοί, η Κύπρος από αποικία έγινε Μπανανία και πήραν την εξουσία οι τοκογλύφοι, χρηματίζοντας το πολιτικό σύστημα και καθιστώντας την μπαμπεσιά και τη διαφθορά κύριο χαρακτηριστικό της εξουσίας και των παρακοιμώμενών της. Τότε ο Συνεργατισμός  συναποτελείτο από δεκάδες τοπικές ΣΠΕ, οι οποίες είχαν ευρεία αυτονομία η καθεμιά, αλλά και όλες μαζί συνεξέλεγαν μια κοινή επιτροπεία ως κεντρικό συντονιστικό πυρήνα του Συνεργατισμού.

Οι τοκογλύφοι μέσω των κομμάτων και των πολιτικάντηδων που λάδωναν, κατάφεραν να αλώσουν όχι μόνο το κράτος αλλά και τον Συνεργατισμό, καθώς οι επιτροπείες των τοπικών ΣΠΕ ελέγχονταν από τα κόμματα. Ξεκίνησε ένα όργιο κατασπατάλησης των χρημάτων του απλού κοσμάκη, σε σκανδαλώδεις αγορές και σε δανεικά κι αγύριστα που έδιναν χωρίς εξασφαλίσεις στους λίγους προνομιούχους. Για να κλείνουν το στόμα του απλού κόσμου, έδιναν αβέρτα δάνεια και στον καθένα κι ανάθεμα αν είχε να τα αποπληρώσει.

Ο Συνεργατισμός φαλίρισε πρώτη φορά το 1980, όταν διοικητής του ήταν ο διορισμένος από τον Μακάριο, Ανδρέας Αζίνας. Μάλιστα αυτός μπήκε φυλακή για ενάμισι χρόνο περίπου, αλλά πιστέψτε με όχι γιατί αποφάσισε η τότε κυβέρνηση Κυπριανού να καθαρίσει τις βρωμιές. Αντίθετα οι πιο μεγάλες και ξεδιάντροπες βρωμιές τότε ακριβώς ήταν που ξεκίνησαν. Τον Αζίνα τον έστειλαν φυλακή γιατί είχε αποκτήσει δύναμη και κύρος και καθώς προερχόταν από το Μακαριακό κατεστημένο, αποτελούσε δυνάμει κίνδυνο για τον Σπύρο Κυπριανού, αν αποφάσιζε να διεκδικήσει την προεδρία του κράτους…  Εκτός από τον Αζίνα δεν τιμωρήθηκε κανένας.

Τότε ήρθαν οι μαλάκες, δηλαδή οι φορολογούμενοι και πλήρωσαν  αδιαμαρτύρητα από την τσέπη τους τη χασούρα του Συνεργατισμού, 6 μόλις χρόνια μετά την μεγάλη καταστροφή του 1974.  Από τότε ξεκίνησε άλλο μεγάλο φαγοπότι.  Τα ακάλυπτα δάνεια πλήθυναν. Οι ΣΠΕ συνέχισαν να δίνουν δανεικά κι αγύριστα πολλών εκατομμυρίων στους προνομιούχους καθώς και μικρότερα ποσά σε απλό κόσμο, για να μην υπάρχουν αντιδράσεις. Η τρύπα του Συνεργατισμού άρχισε να μεγαλώνει, να γίνεται ίσαμε την τρύπα του όζοντος, με την κάλυψη της εξουσίας και των κομμάτων, με το αζημίωτο βεβαίως, αφού έτρωγαν κι αυτοί βασιλικά μαζί με το οικονομικό κατεστημένο.

Έτσι φτάσαμε στο 2013, που έσπασε η τραπεζική φούσκα και άρχισαν τα κρυμμένα από κάτω αυτήν αηδιαστικά, γλοιώδη ερπετά του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου να τρέχουν να κρυφτούν. Αλλά επειδή «αυτοί παπάδες αυτοί τατάδες» στην εξουσία, τα σκέπασαν πάλι, Έκαναν ένα διακανονισμό με την Τρόικα να μας δώσουν ένα δάνειο ως εκεί που θα μπορούσαμε να πληρώσουμε κι υποσχέθηκαν ότι θα βρουν τρόπο να διαχειριστούν το πολύ μεγαλύτερο ποσό των Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων (ΜΕΔ).

Επειδή όμως το μεγαλύτερο ποσό από τα ΜΕΔ το χρωστάνε οι … σπόνσορες του πολιτικού συστήματος, οι τοκογλύφοι και οι εκατομμυριούχοι, που εδώ και δεκαετίες δεν πληρώνουν ούτε φόρους, ούτε χρέη ούτε τίποτα και δεν τους ενοχλεί κανένας, το πολιτικό σύστημα δεν έκανε απολύτως τίποτε το αποτελεσματικό για να λυθεί το πρόβλημα. Εφάρμοσαν κάποια ανεπαρκή μέτρα, απλά για να ρίξουν στάκτη στα μάτια της Τρόϊκας και στην πραγματικότητα συνέχισαν να καλύπτουν τους λεγόμενους «Στρατηγικούς Κακοπληρωτές».

Κοντά στην πλήρη ανυπαρξία βούλησης για επίλυση του προβλήματος των ΜΕΔ, προσθέστε και την σκανδαλώδη κακοδιαχείριση της νέας διοίκησης του Συνεργατισμού, την οποία διόρισε η κυβέρνηση Αναστασιάδη, με ευθύνη του Χάρη Γεωργιάδη. Ο ΥΠΟΙΚ διόρισε εκεί τους φίλους του, αυξάνοντας τις διευθυντικές θέσεις και ανεβάζοντας σημαντικά την αμοιβή και τα ωφελήματά τους. Αν ήταν για να σώσουν τον Συνεργατισμό, θα λέγαμε σήμερα ότι άξιζαν τα λεφτά τους. Δυστυχώς όμως τον οδήγησαν στον θάνατο. Είδαμε περιουσίες υγιέστατων ΣΠΕ και ΣΠΙ να πωλούνται σε τιμές χώμα.  Αν σηκώσουμε τις πέτρες να δούμε ποιοι αγόρασαν σε σκανδαλωδώς χαμηλές τιμές περιουσιακά στοιχεία του Συνεργατισμού,  είμαι βέβαιος ότι θα δούμε πάλι τις ίδιες γλοιώδεις σαύρες του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου να τρέχουν να κρυφτούν αλλού.

Σκάνδαλα επί σκανδάλων κι ο απλός πολίτης, ο μεροκαματιάρης, ο χαμηλόμισθος, ο οικογενειάρχης που παλεύει κάθε μέρα να εξασφαλίσει μια υποφερτή ποιότητα ζωής στην οικογένειά του, καλείται για άλλη μια φορά να πληρώσει τα σπασμένα.

ΕΠΤΑΜΙΣΗ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ φορτώθηκαν στην τσέπη του φορολογούμενου, στην όλη υποτιθέμενη προσπάθεια αυτής της κυβέρνησης να σώσει τον Συνεργατισμό. Με τον εκβιασμό ότι, αν δεν επικυρωθεί η συμφωνία με την Ελληνική Τράπεζα, ο Συνεργατισμός θα κλείσει αμέσως και οι καταθέτες θα χάσουν τα λεφτά τους, με μόνη εγγύηση για τις καταθέσεις μέχρι 100 χιλιάδες, οι οποίες ανέρχονται σε 8 ΔΙΣ και θα της πληρώσουμε ΠΑΛΙ ΕΜΕΙΣ, οι φορολογούμενοι.

Εδώ και πέντε χρόνια είναι γνωστό το τεράστιο πρόβλημα των ΜΕΔ, που απειλεί να μας κάνει όλους ζητιάνους σε τούτο τον τόπο διότι μιλάμε για ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, αν προσθέσουμε τα ΜΕΔ όλων των τραπεζών. Κι όμως όλα τα κόμματα ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ τους «Στρατηγικούς Κακοπληρωτές».  Όσο κι αν δημόσια το αρνούνται και λένε ότι τάχατες προστατεύουν τους απλούς ανθρώπους που «έκοψαν μέσα» και δεν έχουν να πληρώσουν, στην πραγματικότητα χρησιμοποιούν αυτή τη δικαιολογία για να καλύψουν τους μεγαλοκαρχαρίες, προκειμένου να φορτώσουν στο τέλος σ’ εμάς τα χρέη τους.

Υποτίθεται ότι θα ιδρυθεί ένας οργανισμός ο οποίος θα προσπαθήσει να διαχειριστεί τα ΜΕΔ του Συνεργατισμού.  Αν με ρωτάτε εμένα σας λέω μην μασάτε! Οι μεγαλοκαρχαρίες ΔΕΝ θα τα πληρώσουν. Έμαθαν να μην πληρώνουν. Προτιμούν να λαδώνουν το πολιτικό σύστημα με ένα άλφα ποσό, για να τους καλύπτει να γλυτώνουν πολλαπλάσιο ποσό σε φόρους και δάνεια, που δεν έχουν καμία διάθεση να πληρώσουν κι έχουν την απαίτηση να τα πληρώσει ο απλός εργαζόμενος.  Περιμένετε και θα δείτε στα επόμενα χρόνια ότι ΔΕΝ πρόκειται να πληρώσουν. Τα χρέη θα φορτωθούν οριστικά στα χρωστούμενα του κράτους, δηλαδή στα δικά μας χρωστούμενα και θα  πληρώσουμε εμείς θέλοντας και μη.

Κι αν νομίζετε ότι αυτό θα είναι το τέλος στα βάσανά μας, κάνετε λάθος. Αυτό θα είναι μόνο η ΑΡΧΗ. Διότι έπονται πολλά άλλα ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ των ΜΕΔ, στις άλλες τράπεζες, που θα μας τα φορτώσουν κι εκείνα. Είναι λογικό, σκεφτείτε το. Όταν εκείνοι που χρωστάνε στην Τράπεζα Κύπρου και στην Ελληνική δουν ότι τα χρέη στο Συνεργατισμό τα φορτώθηκε το κράτος, γιατί εκείνοι να πληρώσουν τα δικά τους; Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Θα τα πληρώσουμε πάλι εμείς.

Αν κάποτε καταφέρουμε να βγάλουμε φυσικό αέριο, τότε ίσως το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο φιλοτιμηθεί να μην καταβροχθίσει αυτό όλα τα έσοδα αλλά να αφήσει και λίγα πίσω για να πληρώσει το κράτος  μέρος από τα χρωστούμενα,  ώστε να ελφρύνει κάπως και τη δική μας τσέπη . Αυτή είναι δυστυχώς η κατάντια μας, αλλά θέλουμε και τα παθαίνουμε. Διότι χρόνια τώρα μας εξαπατά και μας κατακλέβει το ξιμαρισμένο κατεστημένο αυτής της χώρας κι εμείς απλά σωπαίνουμε, σαν πρόβατα επί σφαγή.

Υστερόγραφο: Δεν μπορώ να εστιάσω τις ευθύνες μόνο σε ένα κόμμα ή σε μια κυβέρνηση. Ναι θεωρώ ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη απέτυχε παταγωδώς στο Συνεργατισμό και σκανδαλωδώς μάς φορτώνει λογαριασμό δισεκατομμυρίων για το φαγοπότι άλλων. Όμως ο Συνεργατισμός ήταν έναν «κακόν κακκάτιν» εδώ και δεκαετίες κι από τα κλεψιμιά ΕΦΑΓΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ από τη μια του άκρη ως την άλλη.

4

Μας πηδάνε και τους αγαπάμε…

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη αγόρασε (με τα λεφτά μας) τον Συνεργατισμό πριν πέντε χρόνια για να τον σώσει. Αντ’ αυτού, εκτός από το ότι χαράμισε εκείνα τα λεφτά, έκανε τελικά μια συμφωνία πώλησης της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας που μας φορτώνει πρόσθετο βάρος μερικών δισεκατομμυρίων, από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.
Στο δικό μου μυαλό δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για αποτυχία της κυβέρνησης Αναστασιάδη και προσωπικά του Υπουργού Οικονομικών. Είναι γνωστό, το είπε κι ο Γενικός Ελεγκτής, ότι προσλήφθηκαν στη Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα περισσότεροι διευθυντάδες, με υψηλότερους μισθούς και περισσότερα ωφελήματα από τους προηγούμενους. Μερικοί μάλιστα από αυτούς ήταν προσωπικοί φίλοι του Χάρη Γεωργιάδη. 
 
Ως εδώ λοιπόν έχει δίκαιο το ΑΚΕΛ που καταδικάζει μετά βδελυγμίας την κακοδιαχείριση της τελευταίας πενταετίας. Δυστυχώς όμως  το ΑΚΕΛ λέει τη μισή αλήθεια. Διότι στην άλλη μισή το κόμμα είναι συνένοχο. Στο Συνεργατισμό η κακοδιαχείριση και το φαγοπότι, εις βάρος των απλών καταθετών, γινόταν για δεκαετίες, γινόταν και την εποχή που τις περισσότερες τοπικές Συνεργατικές Πιστωτικές Εταιρίες τις έλεγχε το ΑΚΕΛ.
 
Όμως πέρα από το φαγοπότι και την κακοδιαχείριση, το μέγιστο πρόβλημα είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Οι μεγαλύτερες τράπεζες του τόπου, η Κύπρου, η Συνεργατική και η Ελληνική, κάθονται πάνω σε τρεις ωρολογιακές βόμβες. Η πρώτη εξερράγη κι έκανε κομμάτια τον Συνεργατισμό. Δεν θα αργήσουν να εκραγούν και οι άλλες δύο και τότε θα ξαναζήσουμε το πατατράκ του 2013 σε όλο του το μεγαλείο.
 
Το μεγαλύτερο ποσό από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια το χρωστάνε οι λεγόμενοι «Στρατηγικοί Κακοπληρωτές», εκείνοι δηλαδή που έχουν τα χρήματα αλλά δεν τα πληρώνουν, για να τα πληρώσουμε εμείς, που βγάζουμε ένα μισθό για να συντηρήσουμε την οικογένεια μας και πληρώνουμε κανονικά τους φόρους μας. Δεν τους ενδιαφέρει αν η Κύπρος θα καταστραφεί, δεν τους ενδιαφέρει αν οι απλοί άνθρωποι αυτού του τόπου θα δυστυχήσουν. Αυτοί δεν έχουν καμία διάθεση να χαλάσουν τη ζαχαρένια τους.
 
Αυτούς λοιπόν τους προδότες καλύπτει η πολτική μας ηγεσία εδώ και χρόνια και προφανώς υπάρχουν σοβαροί -πλην αλλότριοι προς το δημόσιο συμφέρον- λόγοι για να τους καλύπτει. Δεν φτάνει που πληρώνουμε εμείς τα δισεκατομμύρια των απολήρωτων φόρων τους, τώρα μας φόρτωσαν και τα χρέη τους.
 
Όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα αναλώνονται σε απατηλές ρητορείες, αλλά στην πράξη δεν έκαναν τίποτε το ουσιαστικό όλα αυτά τα χρόνια στη βουλή, για να υποχρεώσουν τους προδότες να πληρώσουν. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη, υπό την πίεση της Τρόικας και της Ε.Ε., επαναφέρει κατά καιρούς το θέμα της νομοθεσίας για τις εκποιήσεις (ως μέτρο πίεσης των οφειλετών), αλλά να δείτε στο τέλος που αυτός ο νόμος θα δουλέψει και πάλι μόνο ως εκεί που θα πάρουν τα σπίτια και τις λιγοστές περιουσίες των φτωχών, ενώ τους πλούσιους «Στρατηγικούς Κακοπληρωτές» θα τους αφήσουν ξανά ανέγγικτους.
 
Άρα το πρόβλημα ανάγεται και πάλι στην πηγή της κακοδαιμονίας αυτής της χώρας που δεν είναι άλλη από το συνδυασμό διαπλοκής και διαφθοράς. Είμαστε μια ξιμαρισμένη, διεφθαρμένη χώρα, που κυβερνάται εδώ και δεκαετίες από ένα ξετσίπωτο κατεστημένο, που δεν είχε ποτέ όρια στο μέχρι που φτάνει η ανηθικότητά του. Γι’ αυτό κι έχουμε πάθει τόσες εθνικές και οικονομικές συμφορές, αλλά κανένας ποτέ δεν τιμωρήθηκε. Υπάρχει όμως ένα ρητό που λέει ότι «κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει». Εμείς λοιπόν έχουμε μια ηγεσία που μας πηδάει και την αγαπάμε. 
2

Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία … του ψευδοκράτους.

Αυτό που είπε ο Ν. Παπαδόπουλος, ότι θα κάνει την οικονομία ξανά όπως ήταν επί Τάσσου Παπαδοπουλου, ήταν απειλή ή μας το έριξε έτσι για πλάκα; Ας του κάποιος να μην το ξαναπεί, γιατί κινδυνεύουμε να μας έρθει ταμπλάς!

Θυμάστε ότι στο τέλος της διακυβέρνησης Παπαδόπουλου είπαμε το νερό νεράκι επειδή η τότε κυβέρνηση ακύρωσε την εγκατάσταση μονάδων αφαλάτωσης, που θα έλυναν οριστικά το οξύτατο πρόβλημα λειψυδρίας και την αφόρητη ταλαιπωρία από τις συνεχείς διακοπές στην παροχή του νερού; Θυμάστε ότι, μέχρι να ξαναγίνουν από την αρχή οι διαδικασίες για να εγκατασταθούν οι αφαλατώσεις, η επόμενη κυβέρνηση, Χριστόφια, κουβαλούσε νερό με τα δεξαμενόπλοια της «Ocean Tankers» για να μην πεθάνουμε από τη δίψα; Γιατί η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ακύρωσε τις αφαλατώσεις, θυμάστε; Επειδή τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής τους έβρεξε πολύ και γέμισαν τα φράγματα. Μήπως νόμισαν ότι εκεί τελείωσε για πάντα το πρόβλημα με την ανομβρία στην Κύπρο κι ότι η Κύπρος έγινε … τροπική χώρα, όπου βρέχει κάθε μέρα κι έτσι δεν υπήρχε πια η ανάγκη να γίνουν οι αφαλατώσεις; 

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί σταμάτησε τις αφαλατώσεις η κυβέρνηση Παπαδόπουλου είναι πολύ απλή: Ήθελε να κάνει οικονομία. Στα πέντε χρόνια διακυβέρνησης Παπαδόπουλου δεν ξεκίνησε ούτε κι ένα έργο υποδομής, ούτε ένα πεζοδρόμιο, ούτε μια πέτρα πάνω σε πέτρα και στην Εθνική Φρουρά άρματα και οχήματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης ανταλλακτικών ενώ δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια.

Δεν θέλω να αδικήσω τον αείμνηστο τότε πρόεδρο. Ίσως να ήθελε να ενισχύσει ραγδαία την οικονομία, για να μας βάλει στην Ευρωζώνη. Θυμάστε ότι τότε του ήρθε γάντι η φούσκα με τις τιμές των ακινήτων, που έβαλε στα ταμεία του κράτους δεκάδες εκατομμύρια, έκανε και τη φορολογική αμνηστία, χάρισε δηλαδή μεγάλο ποσοστό φόρων σε εκατομμυριούχους για να επαναπατρίσουν αδήλωτα κεφάλαια που είχαν βγάλει στο εξωτερικό κι έτσι ο στόχος επιτεύχθηκε.

Όμως κι εγώ, άμα θέλω να κάνω οικονομία για να χτίσω κανούριο σπίτι, μπορεί να διακόψω τις σπουδές των παιδιών μου, να κόψω τις εξόδους και το χατζιλίκι τους και να αναγκάσω όλη την οικογένεια να τρώει μόνο μια φορά την ημέρα και το φαγητό μας να είναι λουφκιά με τα λάχανα. Μάλιστα, αν τους κόψω τελείως το φαϊ, σίγουρα θα φυλάξω ακόμη πιο πολλά λεφτά.  Αν μου έρθει καπάκι και καμιά κληρονομιά από κάποια θεία στην Αμερική, ε ναι, θα καταφέρω στο τέλος να χτίσω κι ολόκληρη οκέλα με τα λεφτά που θα έχω μαζέψει κι αν είμαστε ακόμα ζωντανοί και δεν έχουμε πεθάνει από την πείνα ή από τη δίψα (όπως κινδυνέψαμε να πεθάνουμε όταν μας τελείωσε το νερό επί Παπαδόπουλου) θα μπορέσουμε να μπούμε μέσα στην οκέλα μας και να ζήσουμε εκεί.

Η διακυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία απλά κόβωντας ή μη πραγματοποιώντας κοινωφελή έργα κι χωρίς πάντως να νοικοκυρέψει το σπάταλο κράτος, με αναγκαίες τομές και μεταρρυθμίσεις. Το αδηφάγο σύστημα παρέμεινε εκεί ζωντανό και άτρωτο και συνέχισε να κατατρώει τα σωθικά αυτού του λαού, όπως επί ΟΛΩΝ των κυβερνήσεων ανεξαιρέτως. 

Το μόνο έργο που σχεδιάστηκε αλλά (ευτυχώς) δεν υλοποιήθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου, ήταν η εγκατάσταση πλωτής μονάδας μεταφοράς στην Κύπρο φυσικού αερίου. Επρόκειτο για ένα πείραμα, που θα στοίχιζε στις τσέπες μας μερικά δισεκατομμύρια ευρώ κι ήταν πείραμα επειδή πουθενά στον κόσμο δεν είχε λειτουργήσει κάτι τέτοιο. Η Κύπρος, δηλαδή εμείς, θα γινόμασταν τα πρώτα πειραματόζωα. Αν το σύστημα λειτουργούσε, καλώς. Αν δεν λειτουργούσε, θα μας έμενε η μούζη που λέμε… Εμάς των φορολογούμενων φυσικά, διότι φαντάζομαι ότι κάποιοι θα βολεύονταν μια χαρά με τις «προμήθειες» που θα πλήρωνε ένα τέτοιο μεγαλεπήβολο πρότζεκτ. Τελικά τη γλυτώσαμε φτηνά διότι πήγε το θέμα στη βουλή όταν το ΑΚΕΛ είχε ήδη αποχωρήσει από την κυβέρνηση και ψήφισε εναντίον αυτού του έργου. 

Η οικονομία ωστόσο που πραγματικά και θεαματικά ενισχύθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου ήταν η οικονομία του ψευδοκράτους. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 κι ο κανονισμός για το εμπόριο της ούτω καλούμενης «ΤΔΒΚ» (με δικές της σφραγίδες ποιότητος) μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004, ήταν δυο αποφασιστικά βήματα που αναβάθμισαν σημαντικά το ψευδοκράτος κι άλλαξαν εντελώς τη ζωή των Τουρκοκυπρίων.

Θυμάστε τον πρώτο καιρό που άνοιξαν τα οδοφράγματα, οι Τουρκοκύπριοι έρχονταν απ’ εδώ με κάτι σαραβάλες. Τώρα έρχονται με λιμουζίνες που τις βλέπεις και πέφτουν τα ματόφυλλά σου. Τότε πήγαινες στα κατεχόμενα κι έβλεπες φτώχεια και παλιόσπιτα. Πριν το τέλος της πενταετίας Παπαδόπουλου έβλεπες ήδη στα κατεχόμενα έναν οικοδομικό οργασμό, μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη, με τουριστικές και άλλες υποδομές, αμέτρητα νέα κτίρια, την επαρχία Κερύνειας ολοκαίνουρια χτισμένη απ’ άκρη σ’ άκρη. Κι είναι πραγματικά μέγα ιστορικό λάθος και αδικία το γεγονός ότι το ψευδοκράτος δεν έχει ακόμη ανακηρύξει τον αείμνηστο τότε πρόεδρο μέγα ευεργέτη του.

 

Ο Θεός να μας σώσει από την ελαφρότητα

ΚΟΥΡΕΜΑΈπειτα από δηλώσεις του Γιαννάκη Ομήρου για το … αλήστου μνήμης Eurogroup της 15ης Μαρτίου 2013, τα κόμματα στην Κύπρο βρήκαν πάλι την ευκαιρία με ανακοινώσεις να κάνουν το κομμάτι τους. Τα πιο ηχηρό ωστόσο από τα φληναφήματα που άκουσα ήταν αυτό:

Το Eurogroup είχε δώσει, λέει, στον Αναστασιάδη την επιλογή να βρει άλλους τρόπους για ανακεφαλαίωση των τραπεζών, αλλά αυτός επέλεξε το «κούρεμα». Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο Αναστασιάδης επέλεξε (βλέπε πρότεινε) την άπαξ φορολόγηση όλων των καταθέσεων που, κατά τη γνώμη μου, ήταν η καλύτερη λύση, διότι με αυτό τον τρόπο οι καταθέτες θα επέστρεφαν απλά πίσω ένα μέρος των χρημάτων που κέρδισαν από τα αδιανοήτως  υψηλά καταθετικά επιτόκια του κυπριακού τραπεζικού συστήματος.  Η βουλή ωστόσο είπε ένα ηρωϊκό ΟΧΙ σε τούτη τη λύση και επέλεξε να κλείσει η Λαϊκή και να κουρευτούν στο μισό οι καταθέσεις στην Τράπεζα Κύπρου.

Ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε να είχε αντιπροτείνει ο Αναστασιάδης για ανακεφαλαίωση των τραπεζών, αντί για το λεγόμενο κούρεμα; Το ερώτημα αυτό ένα σοβαρό κόμμα κανονικά θα έπρεπε να μπορεί να το απαντήσει, την ώρα που εκδίδει ανακοινώσεις θέτοντας ένα τέτοιο ζήτημα. Αν δεν μπορεί να το απαντήσει, τότε απλά λαϊκίζει ανούσια ως «κύμβαλον αλαλάζον». Προπαντός αν πρόκειται για ένα από τα κόμματα εκείνα που πίστευαν (όπως ισχυρίστηκε ο Πρόδρομος Προδρόμου) ότι τα λεφτά για την ανακεφαλαίωση θα μας τα έστελνε από το φιλανθρωπικό του ταμείο ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν. Βλέπετε, η γνωστή και τεκμηριωμένα ψεύτικη προφητεία για το «Ξανθόν Γένος» βρικολακιάζει σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ιστορικής μας μοίρας.

Πάντως το δικό μου μου φτωχό μυαλό δεν μπορεί να σκεφτεί άλλους τρόπους για να είχαν σωθεί οι τράπεζες από το κούρεμα παρά από αυτούς τους δύο:

  1. Να πληρωθεί η ανακεφαλαίωση από το κράτος με δανεισμό. Ποιος θα μας έδινε όμως το δάνειο; Ο Πούτιν; Τον παρακαλούσε ο κ. Χριστόφιας μέχρι την τελευταία στιγμή και (ορθώς από την πλευρά του) δεν το έπραξε. Το Eurogroup πάντως (κωφεύοντας στις μικροπολιτικές αρλούμπες των κυπριακών κομμάτων) έκρινε ότι μπορούσε να μας παραχωρήσει μόνο τόσο δάνειο όσο να μπορεί το χρέος αυτής της χώρας να είναι βιώσιμο και να μην οδηγήσει στη φτώχεια εμάς και τις επόμενες γενιές. Δεν μπορούσε δηλαδή να δώσει περισσότερα από 10 δις, διότι θα είχαμε ένα δάνειο που διαρκώς θα μεγάλωνε ακόμη και μόνο από τους τόκους (διότι αν και χαμηλοί οι τόκοι, ούτε τη δόση δεν θα μπορούσαμε να πληρώνουμε) και στο τέλος θα παθαίναμε χειρότερα από την Ελλάδα.
  1. Να πληρωθεί η ανακεφαλαίωση από την τσέπη των φορολογουμένων, όπως έγινε δηλαδή επί διακυβέρνησης Χριστόφια με τη σύμφωνη γνώμη της βουλής, όταν δόθηκαν σχεδόν 2 δις για να συνεχίσει να υπολειτουργεί η ήδη ψυχορραγούσα Λαϊκή Τράπεζα κι όπως έγινε επίσης με τον Συνεργατισμό. Να μπουν δηλαδή εξοντωτικές φορολογίες στα εισοδήματα των φυσικών και νομικών προσώπων, για να πληρωθεί από την από την τσέπη μας ο λογαριασμός του πάρτι, στο οποίο για πολλά χρόνια συνέτρωγαν ευτυχείς τραπεζικοί και πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Παράλληλα, με την εξοντωτική φορολόγηση και των εταιριών θα είχε διαλύσει τις επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα την πλήρη εξάρθρωση της οικονομίας και την ακύρωση κάθε προοπτικής για μελλοντική ανάκαμψη. Μια κατάσταση δηλαδή και πάλι παρόμοια με αυτή που βιώνει σήμερα με τραγικό τρόπο η Ελλάδα.

Θα προσπαθήσω να φρεσκάρω τη μνήμη για το πώς φτάσαμε στο ούτω καλούμενο «κούρεμα».  Από την κριτική μου βεβαίως δεν απουσιάζει ούτε ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Το σημειώνω διότι κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι του κάνω το συνήγορο. Διαβάστε λοιπόν το … λυπητερό χρονικό:

 

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΝ ΜΑΡΤΗ ΤΟΥ 2013;

Η οικονομία της Κύπρου ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το τραπεζικό σύστημα είχε στηριχθεί σε αμφιβόλου νομιμότητας καταθέσεις Ρώσων μεγιστάνων, που βρήκαν εδώ προνομιακά επιτόκια και άλλες διευκολύνσεις, μέσω και των offshore εταιριών που λειτουργούσαν μέσα σ’ ένα εξαιρετικά ευνοϊκό φορολογικό σύστημα.  Έτσι οι τράπεζες μετατράπηκαν σε φούσκες και μ’ αυτές τις φούσκες οι επικεφαλής των τραπεζών, διαπλεκόμενοι με το πολιτικό σύστημα, ξανοίχτηκαν σε εργασίες εκτός Κύπρου, σε μεγαλύτερες δηλαδή αγορές από ότι λογικά έφτανε το χέρι τους κι έπεσαν έξω.

Με τις φούσκες αυτές εξάλλου λάδωναν καλά τα γρανάζια του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, ώστε να συνεχίζουν απρόσκοπτα τις δραστηριότητές τους. Το τραπεζικό κατεστημένο διέθετε κάλυψη από όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος, από την τότε αριστερή κυβέρνηση μέχρι και την τότε αντιπολίτευση και το γεγονός ότι σήμερα οι μεν φορτώνουν την ευθύνη στους δε, δεν είναι τίποτε άλλο από μια κακόγουστη πολιτική φάρσα.

Την ίδια στιγμή τα δημοσιονομικά του κράτους βάδιζαν από το κακό στο χειρότερο, με την κυβέρνηση Χριστόφια να αδυνατεί να αντιληφθεί τις επιπτώσεις της διεθνούς οικονομικής κρίσης, να μην διανοείται καν να νοικοκυρέψει το σπάταλο κράτος, να λειτουργεί χωρίς όραμα και διαρκώς στη λογική του «είναι η ευκαιρία μας να σάσουμεν τζαι τους δικούς μας». Να πιστεύει παράλληλα ότι από τον γκρεμό που πλησιάζαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, θα μας έσωζε ο Πούτιν, με ένα νέο δάνειο 5 δισεκατομμυρίων (πρόσθετο του πρώτου των 2.5 δις).  Λες κι η Ρωσία ήταν φιλανθρωπικό ίδρυμα και δεν θα έθετε όρους για αποπληρωμή του δανείου, λες και θα μας έδινε δανεικά κι αγύριστα.

Ουσιαστικά η κυβέρνηση Χριστόφια αναζητούσε τρόπους να κρύψει κάτω από το χαλί το διογκούμενο πρόβλημα και να το μετατοπίσει στους ώμους της επόμενης κυβέρνησης. Πράγμα δηλαδή που σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, αφού μέχρι την τελευταία στιγμή ανέβαλλε τις κρίσιμες αποφάσεις και το επαπειλούμενο κούρεμα. Το πρόβλημα ωστόσο χειροτέρευε αλματωδώς, αφού κάθε μήνας που περνούσε η κύστη μεγάλωνε, ώσπου εξελίχτηκε σε πραγματική γάγγραινα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εγκληματικής ανευθυνότητας ήταν και το ότι «διασώθηκε» τάχα η Λαϊκή Τράπεζα, με δύο δισεκατομμύρια από την τσέπη των πολιτών και συνέχισε να απορροφά δισεκατομμύρια από τον ELA, με αποτέλεσμα να τον φορτωθεί κι αυτόν στην καμπούρα του το τραπεζικό μας σύστημα που ήδη αιμορραγούσε.

 

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ EUROGROUP ΤΗΣ 14ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 2013

Ο Αναστασιάδης πήγε στο Eurogroup με την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι Ευρωπαίοι φίλοι του θα έβρισκαν μιαν άλλη λύση από το κούρεμα, περίπου στη λογική ότι η κυπριακή οικονομία είναι πολύ μικρή κι ότι με μερικά ψωροδισεκατομμύρια, που γι’ αυτούς είναι ψίχουλα, θα μας έσωζαν. Περίπου δηλαδή στη λογική του προκατόχου του, του Δημήτρη Χριστόφια, που περίμενε νέο δάνειο από τον Πούτιν ή – στη χειρότερη περίπτωση – ότι οι Ευρωπαίοι δε θα μας άφηναν να βουλιάξουμε για μερικά ψωροδισεκατομμύρια.  

Απαιτούσαμε δηλαδή από τους Ευρωπαίους πολίτες να έρθουν να σπονσάρουν το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, να συνεχίσει να τρώει και να πίνει, με τα δικά τους λεφτά αυτή τη φορά, αφού ήδη έφαγαν ότι τρώγεται από τα λεφτά των Κυπρίων. Μ’ αυτή την λογική του εφησυχασμού ξεκίνησε ο Αναστασιάδης για το Eurogroup, αφού πρώτα δεσμεύθηκε απέναντι στους Κύπριους πολίτες ότι δεν θα γίνει κούρεμα.

Κυριολεκτικά δηλαδή ο Αναστασιάδης πήγε στο Eurogroup για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Βλέποντας εκεί ότι κανένας Ευρωπαίος δεν ήταν διατεθειμένος να πληρώνει τις δικές μας «ηδονές» και ότι πηγαίναμε ουσιαστικά για κλείσιμο της ήδη νεκρής Λαϊκής Τράπεζας και για κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου, δέχτηκε (όπως είπε ο ίδιος) να φορολογηθούν εφάπαξ όλες οι καταθέσεις σε όλες τις τράπεζες με ένα ποσοστό κάτω από το 10%. Δηλαδή στην ουσία δέχτηκε να πάρουν πίσω από τους καταθέτες ένα ποσοστό από τους αδιανόητα υψηλούς καταθετικούς τόκους που ισχύαν στην Κύπρο.

Κατά τη γνώμη μου αυτή ήταν η πιο συνετή – υπό τις περιστάσεις- πρόταση. Διότι – επαναλαμβάνω και τονίζω- επρόκειτο για επιστροφή μέρους του υψηλού τόκου. Αντί να δεχτούμε λοιπόν αυτή τη λύση και να πάμε παρακάτω, χαλάσαμε τον κόσμο ότι μας κουρεύουν. Η βουλή συνήλθε και είπε εκείνο το ηρωικό ΟΧΙ, που οδήγησε τελικά στο να κλείσει η Λαϊκή και να χάσουν τα λεφτά τους (πλην 100 χιλιάδων) όλοι όσοι είχαν τις καταθέσεις τους εκεί, ενώ οι καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου έχασαν τα μισά τους λεφτά.

Μετά την φασαρία που προκαλέσαμε, δημιουργήθηκε πανευρωπαϊκή αντίδραση, ότι πηγαίναμε να πειράξουμε τις καταθέσεις των 100 χιλιάδων και κάτω, πράγμα που είναι παράνομο με βάση τους ευρωπαϊκούς τραπεζικούς κανόνες και ότι αυτό θα δημιουργούσε προηγούμενο. Μια φορολογία δηλαδή που θα μας έβγαζε πολύ πιο ανώδυνα από την δύσκολη θέση, καταφέραμε να την παρουσιάσουμε σαν παράνομο κούρεμα. Βγήκαν αμέσως μετά Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι και δήλωσαν ότι η λύση αυτή ήταν λανθασμένη και ότι επρόκειτο για πρόταση του Αναστασιάδη. Ο πρόεδρος, αντί να βγει μπροστά με παρρησία, να αναλάβει τις ευθύνες του και να πει ότι «ναι ήταν δική μου πρόταση, γιατί έτσι πίστευα ότι ήταν το πιο σωστό να γίνει», προτίμησε να κρυφτεί πίσω από τη μυστικότητα του Eurogroup και να διαψεύδει πεισματικά.

Όσο για την περήφανη βουλή μας που είπε εκείνο το ηχηρό ΟΧΙ καταστρέφοντας χιλιάδες καταθέτες, αν ισχύει αυτό που είπε ο Πρόδρομος Προδρόμου, ότι δηλαδή είπαν το ΟΧΙ για να συγκινηθεί ο Πούτιν και να επέμβει να μας σώσει με δάνειο, ε τότε ναι, αυτό θα είναι άλλη μια ηχηρή επιβεβαιώση του ότι είμαστε για τα πανηγύρια.

Δυστυχώς, όσο περνά ο καιρός, αντί τα κόμματα να σοβαρεύονται, διολισθαίνουν όλο και πιο πολύ στην επιπολαιότητα και την ανευθυνότητα, προσπαθούν να εξαπατήσουν πολιτικά τον πολίτη με κάθε θεμιτή ή αθέμιτη επινόηση και τελικά το αν θα σωθεί αυτός ο τόπος δεν εξαρτάται από αυτούς, αλλά μόνο από την μακροθυμία του Υψίστου.   

1

Το πρόβλημα μας είναι η διαφθορά και η διαπλοκή…

syntaxiuxoiΤην προηγούμενη ανάρτησή μου, με τίτλο  «Τα γενναία ΟΧΙ που βολεύουν το κατεστημένο», την έβαλα και στο Facebook. Κάποιος φίλος έγραψε από κάτω ένα ενδιαφέρον σχόλιο. Έκρινα ότι θα είχε ενδιαφέρον να γράψω εδώ το σχόλιο και την απάντησή μου. 

ΣΧΟΛΙΟ: Προσπαθώ να βρω τα όρια του Πολιτισμού στην «Δημοκρατία της Εταιρείας» (κατά προτίμηση Γερμανικής) που οδεύει σχεδόν όλη η Ευρώπη. Τα όρια του πολιτισμού που κατάντησαν σήμερα, σχεδόν όλη την νότια Ευρώπη επαίτες. Επίσης έχετε απόλυτο δίκαιο για τις γενικεύσεις, παραλείψατε όμως να μου δώσετε ένα ειδικό παράδειγμα της επιτυχίας εφαρμογής του εν λόγω «πολιτισμού».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ζητάτε να σας πω παράδειγμα καλής εφαρμογής του καπιταλισμού: Σκανδιναβικές χώρες, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και πολλές άλλες. Χώρες με ελεύθερη αγορά (καπιταλισμός) αλλά και με αυξημένη κοινωνική ευθύνη και μέριμνα. 

Βεβαίως κανένα σύστημα δεν είναι τέλειο. Ακόμα και σ’ αυτές τις χώρες υπάρχουν άστεγοι, φτωχοί και άνθρωποι που αυτοκτονούν. Όμως από τα πολιτικοοικονομικά συστήματα που έχουν λειτουργήσει τα τελευταία 100 χρόνια, αυτό το μοντέλο υπήρξε και εξακολουθεί να είναι το πιο επιτυχημένο. 

Δυστυχώς οι κρατικές μηχανές αποδείχθηκαν σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις πηγές διαφθοράς, από τα βάθη της ιστορίας μέχρι σήμερα. Ο ιδιωτικός τομέας έχει κάθε λόγο να εφαρμόζει την αξιοκρατία και πιεζόμενος από τον ανταγωνισμό να αναβαθμίζει τις υπηρεσίες και την ποιότητα, εφόσον βέβαια λειτουργεί ορθολογικά και όχι με στρεβλώσεις, όπως συμβαίνει στην Κύπρο και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, στη λατινική Αμερική και αλλού. 

Το πρόβλημα του νότου δεν είναι ο καπιταλισμός αλλά η ΔΙΑΦΘΟΡΑ! Που είναι ριζωμένη στο DNA των ανθρώπων, πολύ περισσότερο εκείνων που βρίσκονται στην εξουσία ή σε πόστα οικονομικής διαχείρισης. Στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά και κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες, υπάρχει διαφάνεια και η λεγόμενη «πολιτική ορθότητα», που καθιστά τον κάθε πολίτη υπεύθυνο απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Αυτοί που κυβερνούν έχουν διαρκώς την έγνοια ότι το κράτος οφείλει να υπηρετεί τον πολίτη και όχι την τσέπη εκείνων που κυβερνούν. 

Στην Κύπρο και σε άλλες χώρες με προβληματικές οικονομίες, η έγνοια του πολίτη είναι να κλέψει (με φοροδιαφυγή και άλλους τρόπους) το κράτος, ενώ εκείνοι που κυβερνούν ελάχιστα ενδιαφέρονται για το αν το κράτος είναι όσο θα έπρεπε κοινωνικό. Βλέπουν τα έσοδα του κράτους σαν ένα θησαυροφυλάκιο στο οποίο πρέπει να βρουν τον τρόπο να βάλουν χέρι. Τα κόμματα έχουν κυριολεκτικά αλώσει τα πάντα όσα βρίσκονται στον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης προάγοντας το ρουσφέτι και την αναξιοκρατία ενώ, την ίδια στιγμή, η διαπλοκή τους με το οικονομικό κατεστημένο κρατά πίσω τον έλεγχο και τη μέριμνα που θα έπρεπε διαρκώς και εναργώς η πολιτική εξουσία να ασκεί προς τον ιδιωτικό τομέα, ώστε να διασφαλίζονται τα κεκτημένα των εργαζομένων. 

Με λίγα λόγια στην Κύπρο και στις άλλες χώρες του νότου δεν φταίει το ότι είναι στραβός ο γιαλός αλλά το ότι στραβά αρμενίζουμε…