Αρχείο ετικέτας Νικόλας Παπαδόπουλος

«Εγιώ στραώνω τζαι πουλώ…»

Παραμονές του δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου 2004, ο Σερντάρ Ντενκτάς του Ραούφ, φιλοξενήθηκε για δείπνο στην Στράκκα από τον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο. Λίγες ημέρες πριν ο Τάσσος είχε καλέσει τους Ελληνοκύπριους να πουν ένα βροντερό ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι Ντενκτάσηδες στα κατεχόμενα. Όταν ρωτήθηκε ο Σερντάρ γιατί του παρέθεσε δείπνο ο Τάσσος Παπαδόπουλος, απάντησε με νόημα: «ταιριάζουν τα άστρα μας».  Τι ήθελε όμως να πει ο ποιητής;

Σε συνέντευξή του για τη σημερινή έκδοση της «Καθημερινής» ο πρόεδρος του τουρκοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Σερντάρ Ντενκτάς, δήλωσε ότι προκρίνει λύση δύο κρατών στην Κύπρο. Το ντενκτασικό κατεστημένο δεν έκρυψε ποτέ ότι στόχος του είναι η διχοτόμηση της Κύπρου σε δύο χωριστά κράτη. Το ερώτημα είναι τι θέλει το δικό μας αντίστοιχο κατεστημένο, που καλεί σε δείπνο τους Ντενκτάσηδες και τα …άστρα τους. Οι δικοί μας ισχυρίζονται ότι θέλουν μια λύση καλύτερη από αυτήν που συζητείται στις συνομιλίες και οι περισσότεροι από αυτούς απορρίπτουν – όπως και ο Ντενκτάς – την ομοσπονδία. Με τη διαφορά ότι ο Ντενκτάς λέει ότι δεν θέλει την ομοσπονδία διότι προκρίνει τη διχοτόμηση, ενώ οι δικοί μας δεν θέλουν την ομοσπονδία αλλά δεν λένε ακριβώς τι θέλουν…

Ο πρόεδρος του ελληνοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Νικόλας Παπαδόπουλος, σε πρόσφατη συνέντευξή του, επανέλαβε για πολλοστή φορά τον ισχυρισμό τού ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου χώρου» ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά μια ομοσπονδιακή λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Αυτή η επιμονή του Νικόλα και των όμορων δυνάμεων ΕΛΑΜ, ΕΔΕΚ, Συμμαχίας, Αλληλεγγύης και Οικολόγων να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι τουρκική λύση, τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει;  

Γιατί ο Νικόλας Παπαδόπουλος κάλεσε ως ομιλητή στο τελευταίο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον Άγγελο Συρίγο, ο οποίος σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2014, συμφώνησε ουσιαστικά με τον Ντενκτάς ότι η καλύτερη λύση για το Κυπριακό είναι η λύση δύο κρατών; Γιατί έπειτα ο Νικόλας ένιωσε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον Άγγελο Συρίγο, χαρακτηρίζοντας τις θέσεις του εξαιρετικές, όταν αυτός επικρίθηκε για τις διχοτομικές του θέσεις;

Οι Ντενκτάσηδες των κατεχομένων δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών για λύση, σε καθημερινή βάση, αφού βεβαίως στόχος τους (και το λένε με το στόμα τους) είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, διότι ξέρουν ότι, ενόσω παραμένει το Κυπριακό άλυτο, η διχοτόμηση παγιώνεται. Οι αντίστοιχοι δικοί μας, που επίσης δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών, σε καθημερινή βάση, διακηρύττουν ότι στόχος τους είναι μια λύση καλύτερη από την ομοσπονδία που συζητούμε στις συνομιλίες, μια λύση που βεβαίως (όπως ισχυρίζονται δημοσίως) δεν θα είναι η διχοτόμηση…

Την ίδια ώρα ωστόσο προσπαθούν αγωνιωδώς να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλει η Τουρκία και καλούν στα μνημόσυνα τον Συρίγο, που συμφωνεί με τον Ντενκτάς για δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο, να μας αναλύσει τις απόψεις του.

Ο διχοτομικός Ραούφ Ντενκτάς διαχειρίστηκε το Κυπριακό εκ μέρους της Τουρκίας για σχεδόν 40 χρόνια. Αν η Τουρκία δεν ήθελε τη διχοτόμηση δεν θα τον είχε εκεί τόσα χρόνια να κουμαντάρει τους Τουρκοκύπριους. Ούτε θα προσπαθούσε να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε θα μάζευε τους Τουρκοκύπριους στο βορρά. Αν η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά μια λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, αυτή η λύση είναι πολύ απλή:  η επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία και στα σπίτια που διέμεναν πριν από την τουρκική εισβολή του 1974. Διότι το Σύνταγμα και η Συνθήκη Εγγυήσεως αυτής της χώρας επιτρέπει μια χαρά στην Τουρκία να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, πολύ περισσότερο αν οι Τουρκοκύπριοι βρίσκονται διασκορπισμένοι σ’ ολόκληρο το νησί κι όχι μαζεμένοι στο βόρειο τμήμα. 

Το συντηρούμενο από το βαθύ κράτος της Τουρκίας ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα επαναλαμβάνει εδώ και δεκαετίες και με διάφορους τρόπους την προσήλωσή του στη διχοτόμηση. Η Τουρκία μοίρασε την Κύπρο στα δύο κι είναι εδώ και 40 χρόνια απρόθυμη να λύσει το Κυπριακό στη βάση της ομοσπονδίας, συντηρώντας και εμπεδώνοντας την ντε φάκτο διχοτόμηση με στόχο να την μονιμοποιήσει. Αλλά ο Νικόλας και οι λοιποί του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου» προσπαθούν να μας πείσουν ότι όχι, η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλουν οι Τούρκοι…

Στη δημοκρατία είναι θεμιτό και συμβαίνει συχνά ο πολιτικός άλλα να λέει στο λαό κι άλλα να έχει στο μυαλό του. Δικαιούται να πουλά την πολιτική του πραμάτεια ντελαλίζοντας όσα ψέματα θέλει, δουλεύοντας έτσι κανονικά τα εκ φύσεως κορόιδα. Υπάρχει εξάλλου και μια εύστοχη κυπριακή παροιμία που λέει: «εγιώ στραώνω τζαι πουλώ τζι εσύ άμπλεπε τζαι γόραζε»…

Όταν ο Ζακ πήρε τον Τάσσο από το χέρι ή αλλιώς η «νέα στρατηγική»…

Να σταματήσει επιτέλους ο κατήφορος στο Κυπριακό, διακήρυξε χτες ο  Νικόλας Παπαδόπουλος, σε μια προεκλογική ομιλία ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2018, στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας που ξεκίνησε εδώ και 4 χρόνια περίπου και τώρα μπαίνει στην τελική ευθεία. Το Κυπριακό λοιπόν βρίσκεται σε κατήφορο, διότι γίνονται συνομιλίες. Αν δεν γινόταν τίποτα δεν θα υπήρχε κατήφορος. Θα βαδίζαμε σε «ισιοτόπιν»… 

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ έκανε αναφορά και στην περιβόητη «νέα στρατηγική» του ενδιάμεσου χώρου. Διαβάζοντας κανείς αυτή τη στρατηγική, σίγουρα θα την βρει απλή κι εύκολη στην αποστήθιση, ειδικά για όσους δεν ασχολούνται και πολύ με το Κυπριακό, αλλά πρέπει να έχουν να λένε κάτι γι’ αυτό, εφόσον επέλεξαν για χόμπι τους την πολιτική και στο πλαίσιο αυτού του χόμπι θέλουν να μας κυβερνήσουν κιόλας. 

Ορίστε λοιπόν ποια είναι η νέα στρατηγική: «Θα πρέπει να αξιοποιήσουμε την ιδιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας ως μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης και να προκαλέσουμε στην Τουρκία το πολιτικό και οικονομικό κόστος που θα την κάνει να αλλάξει στάση». 

Να το αναλύσω λίγο εκτενέστερα αυτό, για να καταλαβαίνουν και οι χομπίστες της πολιτικής. Επιτρέψτε μου όμως να μην ξεκινήσω με την Ε.Ε., διότι αυτή την έχουμε έτσι κι αλλιώς «του χεριού μας». Θα ξεκινήσω με την πατρίδα του Ξανθού Γένους, τη μεγάλη μας φίλη Ρωσία. Με ένα τηλεφώνημα του ο Αναστασιάδης μπορεί να κάνει τον Πούτιν μπαρούτι με την Τουρκία. Να του εξηγήσει ότι στην Κύπρο πριν από 43 χρόνια, το 1974, έγινε τουρκική εισβολή κι ότι η Τουρκία κρατά ακόμη το 40% του εδάφους του νησιού. Μόλις το μάθει αυτό ο Βλαδίμηρος θα νευριάσει τόσο πολύ,  που θα «σύρει ίσια πάνω»  όλες τις συμφωνίες και οικονομικές συναλλαγές δισεκατομμυρίων ευρώ Ρωσίας – Τουρκίας. Διότι εννοείται ότι το χρήμα και τα συμφέροντα δεν έχουν καμία αξία για τον Ρώσο πρόεδρο. Η Κύπρος είναι πολύ πιο πολύτιμη για την Ορθόδοξη Ρωσία από ότι οι μωαμεθανοί Τούρτζοι. Άρα ένα το κρατούμενο: Έχουμε μαζί μας τη Ρωσία. 

Πάμε τώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Κύπρος εκτός από χώρα μέλος της Ε.Ε. είναι και η υπερδύναμη της περιοχής μας, σωστά; Ως υπερδύναμη λοιπόν και ιδιαίτερα εφόσον είναι και η ισχυρότερη χώρα μέλος της Ε.Ε. (πάνω κι από τη Γερμανία εννοείται) έχει τη δύναμη και τα κότσια να προκαλέσει πολιτικό και οικονομικό κόστος στην Τουρκία. Έχει τη δύναμη να εξαναγκάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιβάλει οικονομικό εμπάργκο στην Τουρκία και να απαγορεύσει εντελώς στους Τούρκους πολίτες να εισέρχονται στην Ευρωπαϊκη Ένωση. Τα οικονομικά συμφέροντα δισεκατομμυρίων που παίζονται ανάμεσα στην Ε.Ε. και την Τουρκία είναι μηδέν μπροστά στα συμφέροντα της Ε.Ε. με την Κύπρο. Η Ε.Ε. θα αναγκαστεί να κάνει αυτό που θέλουμε εμείς, αφού μάλιστα διαθέτουμε και βέτο. 

Μάλιστα, αφού μιλάμε για βέτο, θα ήθελα να σας θυμίσω την προηγούμενη φορά που η Κύπρος «προκάλεσε κόστος» στην  Τουρκία, με την απειλή του βέτο.  Ο Νικόλας Παπαδόπουλος γνωρίζει πάρα πολύ καλά αυτό το παράδειγμα, διότι πρόεδρος τότε ήταν ο πατέρας του, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος:

Τον Δεκέμβριο του 2006 ο Τάσσος πήγε στην σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλες αποφασισμένος να θέσει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, εκτός αν η Άγκυρα συμφωνούσε να υπογράψει πρωτόκολλο με το οποίο θα άνοιγε τα τουρκικά λιμάνια στα κυπριακά πλοία. Μάλιστα επέμενε πεισματικά ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί τίποτα λιγότερο από αυτό κι ότι αν δεν το έπαιρνε, θα έθετε βέτο. Τι έγινε τελικά; Ο Τάσσος μπήκε στη σύνοδο και δέχτηκε να ξεκινήσουν οι ενταξιακές της Τουρκίας, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντάλλαγμα, πέρα από μια αόριστη δήλωση της Τουρκίας ότι το θέμα του ανοίγματος των τουρκικών λιμανιών στα κυπριακά πλοία θα εξεταζόνταν αργότερα.

Αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε και πώς έγινε η όλη φάση: Λίγο πριν αρχίσει η σύνοδος κορυφής,  ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνυ Μπλερ κι ο καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ συναντήθηκαν με τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Σύμφωνα με τη γλαφυρή μαρτυρία του Ολλανδού διπλωμάτη Pieter de Goijer, που αποκάλυψαν τα Wikileaks, έγινε το εξής περιστατικό:

«…O πρόεδρος Σιράκ είπε: “Τάσσο, κοίτα… Ο Τόνυ, ο Γκέρχαρντ  κι εγώ πιστεύουμε ότι (η δήλωση της Τουρκίας) είναι μια πολύ καλή ιδέα. Δεν έχουμε χρόνο. Ξέρω ότι θα συμφωνήσεις”. Έπειτα ο Σιράκ σηκώθηκε, πλησίασε τον Παπαδόπουλο και του είπε: “Τώρα ας πάμε μέσα στη συνάντηση”.

Έπειτα από αυτό ο Σιράκ οδήγησε τον ελαφρώς σαστισμένο Παπαδόπουλο στη σύνοδο του Συμβουλίου. Έτσι λειτουργεί εν τέλει η Ευρώπη: οι μεγάλες χώρες συνασπίζονται όταν πρέπει να “καθαρίσουν” με ενοχλητικά ζητήματα που θέτουν οι μικροί…»

Η φοβερή εκείνη επιτυχία του Τάσσου Παπαδόπουλου, που ήταν όπως περίπου κατέληξε η μάχη του Δον Κιχώτη με τους ανεμόμυλους, δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί τον φωτεινό φάρο που σηματοδοτεί την περίφημη «νέα στρατηγική» του ενδιάμεσου χώρου. Ακριβώς με την ίδια αποφασιστικότητα κι ανυποχώρητη στάση, όπως εκείνη του Τάσσου Παπαδόπουλου τότε και του Δον Κιχώτη παλαιότερα,  να συνεχίσουμε να κάνουμε τρύπες στο νερό, με την τουρκική κατοχή να συνεχίζεται ομαλά στους αιώνες των αιώνων, χωρίς τον κίνδυνο να πάρει το Κυπριακό τον κατήφορο και να λυθεί. Διότι με τη λύση είναι πολλά τα συμφέροντα που θα κινδυνέψουν και πολλές πολιτικές καριέρες θα φαλιρίσουν. 

Μποϊκοτάζ στην ομάδα της Κύπρου

Μποϋκοτάζ στην διάσκεψη για την Κύπρο, τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια του προέδρου Αναστασιάδη, αποφάσισαν να κάνουν την τελευταία στιγμή οι 4 από τους 5 του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου» χώρου. Επιμένουν στις δικές τους αβάσιμες, ηττοπαθείς και αυτοκαταστροφικές για τον κυπριακό ελληνισμό θέσεις, για να δικαιολογήσουν την απουσία τους από αυτή την ιστορική και εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για την Κύπρο. Προς τιμήν του ο κ. Λιλλήκας αποφάσισε να είναι εκεί.

Ο λαός και η ιστορία θα τους κρίνει.

Την ίδια ώρα που η τουρκοκυπριακή ακροδεξιά αντιπολίτευση κατηγορεί τον Ακιντζί για ήττα των Τουρκοκυπρίων, την κατάθεση χάρτη χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η εκ περιτροπής προεδρία…

Επιμένουν να βγάλουν τον Ερντογάν από τη δύσκολη θέση;

Ακούγοντας τις λυσαλέες δηλώσεις (των κομμάτων, που εκφράζουν τη σχολή της μιζέριας, του φόβου και της ηττοπάθειας) ότι δεν θα εκπροσωπηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία στην Διάσκεψη του Ιανουαρίου στη Γενεύη, κόντρα στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, που επιμένει ότι θα εκπροσωπηθεί, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σκοπός τους είναι -για άλλη μια φορά- να βγάλουν την Τουρκία από τη δύσκολη θέση.

Ναι και, συγνώμη που είμαι τόσο απόλυτος αλλά την πατήσαμε και την πληρώσαμε πολλές φορές μέχρι σήμερα μαζί τους. Συνεπώς δεν έχω καμία διάθεση να γράψω τα πράγματα «με το γάντι».  Πιστεύω λοιπόν ακράδαντα ότι θέλουν να βγάλουν τον Ερντογάν από τη δύσκολη θέση, στην οποία θα βρεθεί στις 12 Ιανουαρίου, όταν θα πρέπει να κάνει υποχωρήσεις στο θέμα των εγγυήσεων και της παρουσίας τουρκικού στρατού στην Κύπρο, αλλιώς θα κατηγορηθεί για παράλογες αξιώσεις πάνω σε μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Βασικά ζητούν από τον Αναστασιάδη να κάνει χοντροκομμένους κι άτσαλους χειρισμούς, ανάλογους με εκείνους που έκανε η δική τους σχολή σκέψης όταν κυβερνούσε την Κύπρο και μας φόρτωσε τη ρετσινιά της αδιαλλαξίας, με αποτέλεσμα να βγουν σε όλες τις περιπτώσεις κερδισμένοι οι Τούρκοι.

Να σας θυμίσω…

1978 – Η Τουρκία από το 1974 δεν μπορούσε να πάρει όπλα από τις ΗΠΑ, λόγω του εμπάργκο που της είχε επιβάλει το αμερικανικό κογκρέσο, ως τιμωρητικό μέτρο για τη συνεχιζόμενη κατοχή μέρους της Κύπρου. Τότε μας δόθηκε ένα πλαίσιο λύσης του Κυπριακού, το λεγόμενο «Δυτικό Πλαίσιο» και μας ζήτησαν να το διαπραγματευούμε οι δύο πλευρές σε συνομιλίες. Μάλιστα η Τουρκία έπρεπε να δώσει από την αρχή την Αμμόχωστο, ως χειρονομία καλής θέλησης. Ο Σπύρος Κυπριανού (πρόεδρος της Δημοκρατίας και του ΔΗΚΟ) απέρριψε το σχέδιο, ακόμη και ως βάση για συζήτηση. Αποτέλεσμα; Απάλλαξε την Τουρκία από την ευθύνη, χάσαμε την ευκαιρία να πάρουμε την Αμμόχωστο και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν και πάλι να δίνουν όπλα στην Τουρκία.

1983 – Νέα πρωτοβουλία για λύση του Κυπριακού, από τον τότε Γ.Γ. Χαβιέρ Πέρες ντε Κουεγιάρ (οι λεγόμενοι «Δείκτες Κουεγιάρ»). Τους απέρριψε και πάλι χωρίς συζήτηση ο Σπύρος Κυπριανού, φροτώνοντας σ’ εμάς την ευθύνη. Αμέσως μετά ανακηρύχθηκε το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος. 

2004 – Μετά από επίμονες δηλώσεις του Τάσσου Παπαδόπουλου (πρόεδρου της Δημοκρατίας και του ΔΗΚΟ) ότι το σχέδιο Ανάν είναι μια πολύ καλή βάση για λύση του Κυπριακού και μετά από δύο επιστολές του ιδίου προς τον τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ, τον Φεβρουάριο του 2004 ο Τάσσος αποδέχτηκε χρονοδιάγραμμα ενάμιση μήνα για διαπραγμάτευση και επιδιαιτησία για τελική συμφωνία. Η τελείως άστοχη διαχείριση επί ένα χρόνο (από τον Μάρτιο του 2003 ως τον Απρίλιο του 2004) του σχεδίου Ανάν από την πλευρά μας, φόρτωσε και πάλι σ’ εμάς την ευθύνη κι έβγαλε την κατοχική Τουρκία «κούπα άπανη». Αμέσως μετά το ψευδοκράτος αναβαθμίστηκε, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση τού αναγνώρισε δικαίωμα εμπορίου, με σφραγίδες του Τ/κ Επιμελητηρίου, μέσω της πράσινης γραμμής. Η Τουρκία ξεκίνησε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. χωρίς καμία δική μας αντίρρηση. Συνεπεία της ίδιας πολιτικής, το ΕΔΑΔ αναγνώρισε μερικά χρόνια αργότερα την επιτροπή αποζημιώσεων του ψευδοκράτους…

Σημειώνω πάντως ότι το 1993 ο Γλαύκος Κληρίδης είχε απορρίψει τις «Ιδέες Γκάλι», ως πλαίσιο λύσης του Κυπριακού, αλλά τότε (σε αντίθεση με όλες τις άλλες περιπτώσεις που μας κυβερνούσε το ΔΗΚΟ) δεν φορτωθήκαμε εμείς την ευθύνη. Μάλιστα αμέσως μετά ξεκίνησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Κύπρου με την Ε.Ε.

Είναι λοιπόν ολοφάνερο πως όλοι αυτοί στην ουσία ζητούν από τον Αναστασιάδη να ακολουθήσει τη δική τους ευφάνταστη πολιτική και να δώσει στην Τουρκία πανηγυρικά άλλη μια επιτυχία, όπως εκείνες που περήφανα της πρόσφεραν οι ίδιοι. Γιατί; Όχι δεν υπονοώ ότι εκουσίως εξυπηρετούν τα τουρκικά συμφέροντα. Απλώς υπάρχει νομίζω ένα κοινό σημείο στις επιδιώξεις αυτών και της Τουρκίας κι αυτό ολοφάνερα πια είναι η συντήρηση της σημερινής κατάστασης για αόριστο χρονικό διάστημα στο μέλλον.

Η Τουρκία θέλει συντήρηση τους σημερινού στάτους κβο διότι ξέρει πολύ καλά ότι ο χρόνος θα μονιμοποιήσει και θα νομιμοποιήσει κάποια στιγμή την διχοτόμηση της Κύπρου, σε δύο ανεξάρτητες χώρες. Οι δικοί μας δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένουν να γίνει. Πάντως ο καθηγητής που μίλησε πρόσφατα στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλο, ο Άγγελος Συρίγος, είναι δεδηλωμένος υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων χωρών πάνω στην Κύπρο: μιας τουρκικής χώρας στο βορρά και της Κυπριακής Δημοκρατίας (χωρίς τους Τουρκοκύπριους προφανώς) στο νότο. Δεν θα ήθελα να αναλύσω τη σημειολογία πίσω από την πρόσκληση σε έναν διχοτομικό να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου, πάντως ο Νικόλας Παπαδόπουλος έχει δηλώσει θαυμαστής του… 

Η μετεξέλιξη του ΔΗΚΟ σε «παιδική χαρά»…

Σε «παιδική χαρά» … μετεξελίσσεται το ΔΗΚΟ, επί προεδρίας Νικόλα Παπαδόπουλου. Ίσως θα πρέπει να αλλάξουν και το λογότυπο του κόμματος και να βάλουν στη θέση του το πορτραίτο του Πινόκιο! Αν είναι δυνατόν ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ να μην είδε χτες τίποτα το θετικό στις θετικότατες για την Κύπρο αποφάσεις  της Ε.Ε. και να είδε μόνο κάτι που δεν υπάρχει: την κατάργηση τάχα της Κυπριακής Δημοκρατίας!

Κατ’ αρχάς το θετικότερο από τις χθεσινές αποφάσεις της Ε.Ε. είναι η ετοιμότητά της λάβει μέρος (to participate) στη διάσκεψη της Γενεύης και μάλιστα σε ανώτατο επίπεδο, με τον Γιούνγκερ και την Μογκερίνι, ενδεχομένως και με τον Τουσκ. Άρα ενεργοποιείται το μέρος εκείνο της «συμφωνίας του δείπνου» που λέει ότι, ότι εκτός από τις δύο κοινότητες και τις τρεις εγγυήτριες, θα κληθούν να λάβουν μέρος και άλλα σχετιζόμενα (relevant) μέρη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με τη χθεσινή της απόφαση, ευλόγως διεκδικεί τη συμμετοχή της στη διάσκεψη, όπως φυσικά και η Κυπριακή Δημοκρατία, ως απολύτως σχετιζόμενο μέρος.  Με άλλα λόγια αποδυναμώνεται το επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι Τούρκοι, ο Νικόλας και οι άλλοι της Αγίας Πεντάδας του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου χώρου», ότι τάχα η διάσκεψη θα είναι ντε και καλά πενταμερής. 

Για κάποιο περίεργο λόγο ο Νικόλας Παπαδόπουλος βλέπει μόνο ό,τι βλέπουν οι Τούρκοι. Οτιδήποτε ερμηνεύουν οι Τούρκοι αυθαίρετα και όπως τους συμφέρει, συμφωνεί μαζί τους κι ο Νικόλας. Οι Τούρκοι έχουν κάθε λόγο να μην βλέπουν ως θετική τη χθεσινή απόφαση της Ε.Ε.  Ε λοιπόν, ούτε ο Νικόλας τη βλέπει έτσι. Μάλιστα βρήκε και στους Τούρκους έτοιμο (άτοπο και αυθαίρετο) επιχείρημα, ότι τάχα η χτεσινή απόφαση καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία.

Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι ο Νικόλας παίζει συνειδητά το παιχνίδι των Τούρκων. Ούτε όμως μπορώ να δεχτώ ότι αυτή η απολύτως αρνητική και μηδενιστική προσέγγιση βοηθά έστω και στο ελάχιστο την εθνική μας υπόθεση. Ο Νικόλας ελαύνεται από μια άποψη του τι σημαίνει αντιπολίτευση εντελώς λανθασμένη κι αταίριαστη στις κρίσιμες περιστάσεις που περνά η πατρίδα μας. Η απόλυτα μηδενιστική του στάση μάλιστα δίνει την εντύπωση ότι ο ίδιος δεν θέλει λύση και προσπαθεί να πείσει το λαό από τώρα να ψηφίσει ΟΧΙ, ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η τελική συμφωνία (αν και εφόσον προκύψει φυσικά).

Σε τελική ανάλυση οι ακραίες μέχρι παραλογισμού θέσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου πετυχαίνουν ακριβώς το αντίθετο με αυτό που προσπαθεί ο ίδιος να προβάλει ως προφίλ. Τον εκθέτουν, τον καθιστούν αναξιόπιστο, ως ένα πολιτικό που απευθύνεται σε μάζες πολιτών που ο ίδιος υποτιμά τη νοημοσύνη τους.

Η χτεσινή του ανάρτηση στο Twitter ήταν μια κραυγαλέα περίπτωση ακραίας τοποθέτησης, η οποία αγγίζει τα όρια της γελοιότητας. Σου προκαλεί την εντύπωση ότι δεν την έγραψε ο ηγέτης του τρίτου σε μέγεθος κόμματος, αλλά κάποιος Νικολάκης που πηγαίνει ακόμη στο νηπιαγωγείο. Οπότε νιώθεις κι εσύ την ανάγκη να εξηγήσεις στο μικρό αυτό παιδί τα αυτονόητα. Έγραψε λοιπόν χτες στο Twitter ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ:

«To «Republic of Cyprus» έγινε «Cyprus» στην απόφαση της ΕΕ. Μια νέα μεγάλη επιτυχία του Ν.Αναστασιάδη. Η κατάργηση του κράτους μας συνεχίζεται.»

 Όπως λοιπόν κάνουμε με τα παιδάκια του νηπιαγωγείου ας πάμε αργά και καθαρά να εξηγήσουμε στον Νικόλα τι λέει η απόφαση της Ε.Ε., που αποτελείται από όλες κι όλες τέσσερις και κάτι γραμμές:

 «Following a presentation by the President of the Republic of Cyprus on the negotiations on a Cyprus settlement, the European Council reiterated its support to the ongoing process for the reunification of Cyprus. The EU, taking into account that Cyprus is and will remain a member of our Union after the settlement, stands ready to participate at the Geneva conference on Cyprus on 12 January 2017.»

 Στο πιο πάνω κείμενο της απόφασης γράφει «by the President of the Republic of Cyprus». Το «Republic of Cyprus» που γράφει στην αρχή σημαίνει «Κυπριακή Δημοκρατία». Εντάξει, Νικόλα; Αν θέλεις άνοιξε και ένα λεξικό για να σιγουρευτείς, να μην νομίζεις ότι σε κοροϊδεύουμε. Άρα, αφού γράφει ότι ο πρόεδρος μας είναι «the President of the Republic of Cyprus» γιατί λες εσύ «η κατάργηση του κράτους μας συνεχίζεται»; Πώς συνεχίζεται δηλαδή; Τι εννοείς; Μήπως έπρεπε να το γράφει greeklish; «by the president of Kypriaki Dimokratia»; Σόρι προσπαθώ να καταλάβω, Νικόλα μου, τι στην ευχή του Θεού θέλεις να πεις.

 Πιο κάτω η ανακοίνωση της Ε.Ε γράφει το εξής.: «…taking into account that Cyprus is and will is and will remain a member of our Union after the settlement…». Αυτό είναι που εννοείς ότι λες καταργήθηκε το κράτος μας; Επειδή γράφει σκέτο Cyprus; Μα πρόσεξε όμως τι γράφει: «Cyprus IS»… «IS» σημαίνει «ΕΙΝΑΙ» τώρα. Πρόκειται για ενεστώτα. Η Κύπρος είναι ΤΩΡΑ μέλος. Κατάλαβες; Αλλά πώς είναι τώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση η Κύπρος; Ως Κυπριακή Δημοκρατία, ναι; Το γράφει και πιο πάνω εξάλλου: «the President of the Republic of Cyprus». Τώρα λοιπόν η Κύπρος ΕΙΝΑΙ μέσα στην Ε.Ε. ως Κυπριακή Δημοκρατία. Έτσι ήταν και τότε που ήταν πρόεδρος ο πατέρας σου. Δεν γράφει παντού Κυπριακή Δημοκρατία διότι δεν χρειάζεται. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, λέει και το ρητό. Και ναι, είναι ευκόλως εννοούμενο διότι το ξέρουν μέχρι και οι κότες της Ε.Ε. ότι η Κύπρος ΕΙΝΑΙ μέλος της Ε.Ε. ως «Κυπριακή Δημοκρατία».

Λέει λοιπόν «Cyprus is and will remain a member of our Union». Δηλαδή η Κύπρος (που είναι μέλος ως ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) ΕΙΝΑΙ και θα ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ μέλος της Ένωσης. Πού στην ευχή του Θεού βλέπεις εσύ κατάργησή της; Αν καταργηθεί πώς θα παραμείνει; Θα παραμείνει κατηργημένη; Αν εννοείς ότι θα γίνει καινούριο κράτος (από παρθενογένεση), πώς στην ευχή θα είναι μέλος της Ε.Ε. ως καινούριο κράτος; Τι λένε οι κανονισμοί της Ε.Ε.; Ότι ένα κανούριο κράτος γίνεται μέλος της Ε.Ε. μέσα σε μία νύχτα;  

Αυτή η αναφορά, Νικόλα, επιβεβαιώνει την ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού αυτό που είναι σήμερα (δηλαδή η Κυπριακή Δημοκρατία) «θα παραμένει μέλος της Ένωσης». Το κατάλαβες τώρα; Ή θα συνεχίσεις να λες τα δικά σου; ‘Οπως κι αν έχει, θα ήθελα να σε παρακαλέσω να σταματήσεις να καταργείς από μόνος σου την Κυπριακή Δημοκρατία και να δίνεις συνεχώς το πάτημα στους Τούρκους να λένε τα δικά τους και να σε επικαλούνται μάλιστα κι εσένα, ότι δηλαδή συμφωνεί μαζί τους και ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Καλύτερα θα ήταν να δεις πώς θα βοηθήσεις να λυθεί το Κυπριακό όσο γίνεται καλύτερα, παρά να εκπέμπεις 24 ώρες το εικοσιτετράωρο αυτή την καταστροφική, αρνητική ενέργεια.
 

Όταν ένας διχοτομικός μιλά στο μνημόσυνο του Τάσσου

Γιατί άραγε ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Κωστής Ευσταθίου και άλλοι …ανένδοτοι χειροκροτούν και προωθούν τις απόψεις εισηγητών της διχοτόμησης; 

Ένας από τους πλέον επιφανείς εισηγητές της Διχοτόμησης, ο πανεπιστημιακός Άγγελος Συρίγος, ήταν ο ομιλητής στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου, την περασμένη Κυριακή στην Κάτω Δευτερά. Δεν ξέρω ποιος τον κάλεσε εκεί, αλλά ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ και γιος του αείμνηστου πρώην προέδρου, Νικόλας Παπαδόπουλος, προφανώς ικανοποιημένος από την εμπνευσμένη εκείνη ομιλία, ένιωσε την ανάγκη να τη μοιραστεί στα κοινωνικά δίκτυα. Μάλιστα έσπευσε να υπερασπιστεί τον διχοτομικό καθηγητή, όταν ξεσηκώθηκε σάλος από την κυνική του δήλωσή πως «αν η Τουρκία προσαρτήσει τα κατεχόμενα, θα μπορέσουμε κι εμείς να δούμε την πραγματικότητα κατάματα». 

Όμως ο κ. Παπαδόπουλος, για μια ακόμη φορά διαστρέβλωσε την αλήθεια. Διότι οι απόψεις του κ. Συρίγου είναι γνωστές και είναι στην πραγματικότητα χειρότερες από τα όσα αρκέστηκε να πει στο Μνημόσυνο. Ο Άγγελος Συρίγος έχει εδώ και χρόνια ταχθεί υπέρ της λύσης δύο κρατών στην Κύπρο. Ενδεικτική είναι η εκτενής συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2014, στην οποία ανέλυσε λεπτομερώς το γιατί, κατά τη γνώμη του, θα πρέπει να παραχωρήσουμε την κατεχόμενή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε να μην έχουμε τους Τούρκους μέσα στα πόδια μας. Αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την επιχειρηματολογία του κ. Συρίγου πατώντας ΕΔΩ

Η ανάλυση του κ. Συρίγου εδράζεται στη γνωστή αναμασημένη από πολλούς διχοτομικούς θεωρία ότι δεν μπορούμε να φτιάξουμε κοινό κράτος με τους Τουρκοκύπριους, διότι η Τουρκία δεν είναι για να την εμπιστευόμαστε. Κι αφού δεν είναι για να την εμπιστευόμαστε, καλύτερα θα ήταν (σύμφωνα με τη λογική του κ. Συρίγου και των άλλων) να της δώσουμε τη μισή μας πατρίδα αμαχητί, να της δώσουμε δηλαδή «Γην και Ύδωρ», για να μας αφήσει ήσυχους στην άλλη μισή.

Ανήμερα της επετείου του απελευθερωτικού μας αγώνα ο κ. Συρίγος δεν ντράπηκε να μας πει ότι δεν θα χαλάσει δα κι ο κόσμος αν η Τουρκία προσαρτήσει την κατεχόμενη μας πατρίδα. Ίσως διαφεύγει του αξιότιμου καθηγητού η λεπτομέρεια ότι το κράτος που εισηγείται να παραχωρήσουμε στην Τουρκία, δεν θα υπερίπταται βέβαια στην στρατόσφαιρα αλλά θα βρίσκεται πάνω στην Λύση του Αυξεντίου, πάνω στο κρυσφήγετο του Μάτση στο Δίκωμο, πάνω στην Κερύνεια μας, στην Αμμόχωστό μας, στην Μόρφου μας, στην Καρπασία μας, στην Μεσαρκά μας. Δεν ντράπηκε αυτός ο κύριος να πει κατάμουτρα στους εκτοπισμένους μας που περιμένουν 43 χρόνια να πάρουν πίσω τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αλλά και σε όλους εμάς που αγαπούμε τον τόπο μας και  νιώθουμε τεράστια ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας αλλά και στην υπερχιλιετή ιστορία μας, ότι πρέπει να τα δώσουμε την μισή μας πατρίδα στην Τουρκία για να μας αφήσει ήσυχους. 

Η θεωρία αυτή αποτελεί την επιτομή της υποταγής. Είναι θεμελιωμένη στο φόβο και την ηττοπάθεια. Ότι με τη λύση του Κυπριακού θα είμαστε χαμένοι από χέρι κι η Τουρκία θα κάνει ό,τι θέλει. Υπό το κράτος αυτού του φόβου, μηδενίζει την προοπτική και την ελπίδα μιας λύσης που θα ενώσει ξανά την Κύπρο σε μία χώρα, στην οποία η σύνθεση πληθυσμού διασφαλισμένα θα είναι 80% Ελληνοκύπριοι και 20% Τουρκοκύπριοι. Μιας λύσης που θα επιτρέπει σε όλους τους κατοίκους αυτού του νησιού να διακινούνται, να ζουν, να εργάζονται και να αποκτούν περιουσία σε οποιοδήποτε σημείο του νησιού. Που θα επιτρέψει στη συντριπτική πλειοψηφία των εκτοπισμένων να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους και στους υπόλοιπους να αποζημιωθούν. Όχι όλα αυτά είναι λίγα, είναι ανεπαρκή, δεν θα δουλέψουν, καλύτερα είναι να τα δώσουμε όλα της Τουρκίας να τελειώνουμε. 

Την ίδια στιγμή όμως δεν ανησυχεί καθόλου ότι θα έχουμε σύνορα με την Τουρκία στην οδό Λήδρας, στον Άη Δεμέτη, στην Δερύνεια, στον Αστρομερίτη. Ότι στην κατεχόμενη γη μας η Τουρκία θα κάνει ανεγέλεγκτα ότι θέλει. Ότι, θα έχει ένα στρατό από 42 χιλιάδες πάνοπλους στρατιώτες δίπλα μας. Ότι θα μπορεί ανεξέλεγκτα να κουβαλήσει πολύ περισσότερους έποικους από εμάς. Ότι στο αναγνωρισμένο (κι από εμάς τους ίδιους, όπως εισηγείται ο Συρίγος) τουρκικό κυπριακό κράτος, θα μπορεί η Τουρκία να ρίξει επενδύσεις δισεκατομμυρίων, προκειμένου να πλήξει τη δική μας οικονομία. Δεν τον απασχολεί ότι, με την ένταξή του τουρκικού αυτού κράτους στην Ε.Ε. (όπως ο ίδιος ο κ. Συρίγος υποστηρίζει), θα έχουν δικαίωμα διακίνησης και εγκατάστασης και στη δική μας (νότια) χώρα οι εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι που ανεξέλεγκτα θα πολιτογραφούνται στην ανεξάρτητη τουρκική χώρα. Τα ολοφάνερα, που συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας τόσα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, δεν τα βλέπουν και βλέπουν μόνο τους χάρτινους δράκους της φαντασίας και της ηττοπάθειάς τους. 

Όμως το θέμα δεν είναι με τον Συρίγο. Στο κάτω κάτω ποιος είναι αυτός και τι ρόλο μπορεί να παίξει στο Κυπριακό; Τίποτα! Το θέμα είναι με τους πολιτικούς μας ταγούς, που προμοτάρουν τους Συρίγους και τις ιδέες τους. Διότι όχι, δεν προμοτάρει μόνο ο Νικόλας Παπαδόπουλος τις διχοτομικές εισηγήσεις. Γενικώς οι πολιτικοί και τα κόμματα της γνωστής «ανένδοτης» γραμμής διατηρούν στενή φιλία με τους γνωστούς ακαδημαϊκούς της διχοτόμησης.  Πρόκειται για σχολή σκέψης, την οποία αναλύουν, εκτός από τον Συρίγο κι άλλοι πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι, περήφανοι συνεχιστές της «επικαιροποιημένης» πλέον πολιτικής της διχοτόμησης, που προϋπήρχε του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Πριν από τρία χρόνια, ο αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, ένιωσε την ανάγκη να αναρτήσει στο Facebook τις ίδιες ακριβώς διχοτομικές απόψεις, του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη. Διαβάστε περισσότερα για εκείνη την ανάρτηση ΕΔΩ

Όσοι σε τούτο τον τόπο διαθέτουν κρίση, ας βάλουν το νου τους να δουλέψει και να δώσει την απάντηση σ’ αυτό το κρίσιμο για το μέλλον μας ερώτημα. Αυτοί που απορρίπτουν τα πάντα σε σχέση με τη λύση κι έχουν αμέτρητα «επιχειρήματα» για να μας πείσουν γιατί δεν πρέπει να λυθεί το Κυπριακό, αυτοί που δεν έχουν καμία συγκεκριμένη, εφικτή πρόταση να διατυπώσουν για το πώς θα λυθεί το Κυπριακό, παρά μόνο μιλάνε αόριστα για «νέα στρατηγική», αναρωτηθήκατε καμιά φορά ποια μπορεί να είναι αυτή η «αγνώστου ταυτότητας» νέα στρατηγική και πού θα μας οδηγήσει; Μήπως το γεγονός ότι προμοτάρουν τις απόψεις των διχοτομιστών σας βοηθά καθόλου να απαντήσετε το ερώτημα; 

 

Η Σαλαμίνα κι οι Γκρίζοι Λύκοι…

ΣΑΛΑΜΙΝΑΕίδα πρωί πρωί στο ίντερνετ φωτογραφίες των Νικόλα Παπαδόπουλου και Μαρίνου Σιζόπουλου, σε μια (οικτρά αποτυχημένη) εκδήλωση διαμαρτυρίας που συνδιοργάνωσαν μαζί με το ΕΛΑΜ εναντίον της παράστασης της «Αντιγόνης» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας. Ξανά βέβαια (κι όπως πάντα δηλαδή) στην ίδια ακριβώς συχνότητα με το ντενκτασικό κατεστημένο και τους Γκρίζους Λύκους στα κατεχόμενα, που ήταν επίσης σφόδρα εναντίον της παράστασης.

Αναλογίστηκα πόσα χρόνια τώρα ακούω και βλέπω όλους εκείνους, τους μονίμως ανησυχούντες, να εξεγείρονται, να ολοφύρονται, να «νεκαλιούνται» κάθε φορά που υπάρχει μια υποψία, μια απειροελάχιστη πιθανότητα να φτάσουμε επιτέλους σε λύση. Πόσες αιτιάσεις έχουμε ακούσει, πόσες τερατολογίες, πόσα ψέματα και διαστρεβλώσεις για οτιδήποτε αφορά τη διαδικασία των συνομιλιών και πόσες εντέλει φορές δικαιώθηκε η ρήση του Σάμουελ Τζόνσον περί «πατριωτισμού» και μασκαράδων.  

Έπειτα θυμήθηκα τι πέτυχαν οι ίδιοι με τούτη ακριβώς την πολιτική τους όταν κυβέρνησαν αυτό τον τόπο:  Ότι, με αυτά τα μυαλά, μας οδήγησαν ακριβώς στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ευαγγελίζονται. Αντί δηλαδή να κινήσουν γη και ουρανό για την απελευθέρωση της Κύπρου και για να επιτευχθεί εκείνη η (πάντα αόριστη) καλύτερη λύση, που υποτίθεται ότι θέλουν, άφησαν την Τουρκία να παγιώνει ανενόχλητη τη διχοτόμηση.Δεν έπεισαν ποτέ και κανένα στη διεθνή κοινότητα ότι επεδίωκαν με ειλικρίνεια τη λύση του Κυπριακού. Αλλά το χειρότερο είναι ότι (σε αντίθεση με τα όσα διακηρύσσουν) απέτυχαν να εκθέσουν την κατοχική Τουρκία και πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο: να απενοχοποιήσουν την Τουρκία, να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος της στην Κύπρο και να εκθέσουν εμάς (τα θύματα δηλαδή) σαν τους φταίχτες της όλης υπόθεσης.

Κι ύστερα αναρωτήθηκα ποια επιτέλους είναι η σοβαρή πρότασή τους για απελευθέρωση της Κύπρου. Απάντηση; ΚΑΜΙΑ! Αοριστολογίες και πολιτικάντικες αρλούμπες. «Νέα στρατηγική», «να καταγγείλουμε την Τουρκία για εισβολή και κατοχή», «να περιμένουμε την καλύτερη συγκυρία στο (ακαθόριστο) μέλλον». Ό,τι έλεγαν δηλαδή και τον καιρό που κυβερνούσαν και τα έκαναν μαντάρα. Διότι την Τουρκία έχει 42 ολόκληρα χρόνια που την καταγγέλλουμε. Την κατείγγειλαν όλοι οι πρόεδροι που μας κυβέρνησαν κι ανάμεσά τους οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος, οι οποίοι στο τέλος ήταν αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία…

Όχι λοιπόν, η χτεσινή τους (αποτυχημένη) διαμαρτυρία δεν ήταν μια ειλικρινής αντικατοχική εκδήλωση. Ήταν άλλη μια πολιτική παγαποντιά. Διότι, όσο κι αν προσβάλλονται όταν τους λες ότι δεν θέλουν λύση, όσο κι αν ωρύονται όταν τους λες ότι θέλουν τη διχοτόμηση (όπως και οι αντίστοιχοί τους στα κατεχόμενα και στην Τουρκία), η αλήθεια είναι μία: ότι εδώ και 42 χρόνια πολεμούν με λύσα κάθε πρωτοβουλία για λύση ενώ δεν έχουν (και δεν εφάρμοσαν όταν κυβερνούσαν) καμία απολύτως πολιτική για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Κύπρου από την Τουρκία. Απλά εξυπηρετούν (άθελά τους ή όχι) την πολιτική που θέλει την Κύπρο μοιρασμένη και την Τουρκία να συνεχίζει να την τουρκεύει.

Είναι λίγα τα αγγλικά τους ή φοβούνται ότι πάμε για λύση; Παρακαλώ διαβάστε τι λέει η συμφωνία.

ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΕ - ΤΟΥΡΚΙΑΣΠρώτος βρήκε ο Νικόλας Παπαδόπουλος για να μας πει ότι εξευτελιστήκαμε διότι αφήσαμε τη Γαλλία να ξεμπλοκάρει ένα από τα κεφάλαια που έχει εκείνη μπλοκαρισμένα. Δεν εξευτελίστηκε η Τουρκία που επέμενε να ξεμπλοκάρουμε εμείς τα κεφάλαια και τελικά δέχτηκε τη συμφωνία χωρίς να τα ξεμπλοκάρουμε, αλλά -σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο- εξευτελιστήκαμε εμείς που δεν υποχωρήσαμε ούτε εκατοστό προς τα πίσω.

Δεν κατάλαβα βέβαια τι ήθελε ακριβώς ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ. Να ξεμπλοκάρει η Γαλλία το κεφάλαιο 33 και να το μπλοκάρουμε ξαφνικά εμείς από το πουθενά,  τορπιλίζοντας τη συμφωνία; Φανταστείτε την αντίδραση των λοιπών Ευρωπαίων που σεβάστηκαν τη δική μας θέση και μας στήριξαν πλήρως, ώστε να μην ξεμπλοκάρουμε τα κεφάλαια που ευλόγως κρατάμε μπλοκαρισμένα. Φανταστείτε την αντίδραση του ελληνικού λαού που περίμενε τη συμφωνία για να ανασάνει λίγο από το βάρος του προσφυγικού προβλήματος.

Ύστερα βγήκε ο Μάρκος Κυπριανού για να μας πει ότι κακώς ο Αναστασιάδης δέχτηκε την παράγραφο 8 της συμφωνίας  διότι, λέει, έτσι πήρε η Τουρκία αυτό που ζητούσε. Ότι δηλαδή θα ανοίξουν κι άλλα μπλοκαρισμένα κεφάλαιά της τους επόμενους μήνες. Είμαι σίγουρος ότι πάνω κάτω τα ίδια θα μας πουν όλα τα κόμματα που εδώ και 42 χρόνια ανησυχούν μήπως και λυθεί το Κυπριακό.

Πάμε όμως να διαβάσουμε τι λέει η παράγραφος 8 και να προσπαθήσουμε με το δικό μας φτωχό μας μυαλό να καταλάβουμε από μόνοι μας τι λέει διότι, με τις δικές τους αναλύσεις, κινδυνεύουμε να υποστούμε νοητικές βλάβες.

(8) The EU and Turkey reconfirmed their commitment to re-energise the accession process as set out in their joint statement of 29 November 2015. They welcomed the opening of Chapter 17 on 14 December 2015 and decided, as a next step, to open Chapter 33 during the Netherlands presidency. They welcomed that the Commission will put forward a proposal to this effect in April. Preparatory work for the opening of other Chapters will continue at an accelerated pace without prejudice to Member States’ positions in accordance with the existing rules.

Μεταφράζω:

Η ΕΕ και η Τουρκία επαναβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους να αναζωογονήσουν την ενταξιακή διαδικασία, όπως ορίζεται στην κοινή τους δήλωση της 29ης Νοεμβρίου 2015. Εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το άνοιγμα του κεφαλαίου 17 στις 14 Δεκεμβρίου 2015 και αποφάσισαν, ως επόμενο βήμα, να ανοίξει το κεφάλαιο 33 κατά τη διάρκεια της  ολλανδικής προεδρίας. Χαιρέτισαν το γεγονός ότι η Κομισιόν θα υποβάλει πρόταση προς το σκοπό αυτό, τον Απρίλιο. Οι προπαρασκευαστικές εργασίες για το άνοιγμα άλλων κεφαλαίων θα συνεχιστούν με επιταχυνόμενο ρυθμό με επιφύλαξη (άνευ βλάβης) σε σχέση με τις θέσεις των κρατών μελών και σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες..

Προσέξτε παρακαλώ τι γράφει:  «Οι προπαρασκευαστικές εργασίες για το άνοιγμα άλλων κεφαλαίων θα συνεχιστούν με επιταχυνόμενο ρυθμό με την επιφύλαξη των θέσεων των κρατών μελών και σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες.»

Θυμίζω -σε όσους τυχόν το έχουν ξεχάσει- ότι η Κύπρος είναι κράτος μέλος. Θυμίζω επίσης ότι οι επιφυλάξεις της Κύπρου αφορούν τους «ισχύοντες κανόνες» για τους οποίους μιλά η συγκεκριμένη παράγραφος. Αφορούν την  υποχρέωση της Τουρκίας να υπογράψει το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, το οποίο περιλαμβάνει και τις υποχρεώσεις της χώρας αυτής απέναντι στην Κύπρο. Υποχρεώσεις που ουσιαστικά συνεπάγονται αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Συνεπώς, παρόλο που πρόθεση της Ε.Ε. είναι να επιταχύνει τις διαδικασίες ένταξης της Τουρκίας, δεν παύει να τονίζει ότι αυτό θα γίνει λαμβάνοντας υπόψη τις επιφυλάξεις των κρατών μελών, δηλαδή και τις επιφυλάξεις της Κύπρου ότι η Τουρκία δεν τήρησε τους κανόνες, δεν υπέγραψε δηλαδή το πρωτόκολλο της Άγκυρας.

Στην ουσία η παράγραφος 8 ασκεί πίεση στην Τουρκία να προχωρήσει σε αποφασιστικά βήματα για λύση του Κυπριακού. Διότι μόνο έτσι θα αρθούν οι επιφυλάξεις της Κύπρου. Αν η Τουρκία προβεί στις απαιτούμενες υποχωρήσεις, στα σημεία που μπλοκάρουν αυτή τη στιγμή τη διαδικασία των συνομιλιών, τότε μπορεί να έχουμε λύση πολύ σύντομα και η ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας θα επιταχυνθεί θεαματικά.

Συνεπώς η παράγραφος αυτή κάθε άλλο παρά σαν νίκη της Τουρκίας μπορεί να μεταφραστεί. Πρόκειται αντιθέτως για σημαντική επιτυχία της Κύπρου, αφού η Ε.Ε. επισημαίνει στην Τουρκία ότι η Κύπρος συναποφασίζει για το κατά πόσο θα προχωρήσει ή όχι η ενταξιακή της πορεία.

Μήπως όμως εδώ κρύβεται στην πραγματικότητα η ανησυχία των κομμάτων που για 42 τόσα χρόνια ανησυχούν μήπως λυθεί το Κυπριακό; Φοβούνται μήπως ότι πλησιάζει η ώρα που θα βρεθούμε μπροστά σε καταληκτικές εξελίξεις σε σχέση με τη λύση του Κυπριακού;

Μα αν δεν λυθεί το Κυπριακό τώρα, που η Τουρκία βρίσκεται στη δυσμένεια όλων των μεγάλων δυνάμεων και στη χειρότερη απομόνωση που βρέθηκε ποτέ, αν δεν αξιοποιήσουμε τώρα την ευνοϊκότατη για εμάς συγκυρία, πότε θα λύσουμε το Κυπριακό; Θα περιμένουμε να επαληθευτούν οι προφητείες που λένε ότι η Τουρκία θα διαλυθεί; Ή μήπως τελικά κάποιοι θεωρούν ότι λύση είναι αυτό που έχουμε σήμερα και με ατέλειωτες προφάσεις κι από την πέτρα αφορμές θέλουν τον χρόνο να περνά, ώσπου τελικά και χωρίς διαμαρτυρίες να φτάσουμε στη μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης; Αυτή όμως θα είναι η μεγαλύτερη νίκη της Τουρκίας κι η χειρότερη ήττα των Ελλήνων στην Κύπρο.