Αρχείο ετικέτας Νικόλας Παπαδόπουλος

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική». Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο «καθαρή» λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η «εθνική ολοκλήρωση» που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα», στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της «δίκαιης λύσης» ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, «αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη».

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των «χρηστών» που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους «χρήστες». Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα «βέτο», την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.

Οι αλλεργίες του Ν. Παπαδόπουλου και η διχοτόμηση.

«Δεν έχω αλλεργία με την Ομοσπονδία», ανακοίνωσε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, ο οποίος έχει, ωστόσο, αλλεργία με την αλήθεια. Διότι στην ίδια ανακοίνωσή αράδιασε ξανά τις γνωστές διαστρεβλώσεις για το τι έχει αποδεχτεί η δική μας πλευρά στις συνομιλίες για λύση. Επανέλαβε δηλαδή τη συνήθη τακτική του να δαιμονοποιεί τα πάντα όσα σχετίζονται με το Κυπριακό, με προφανέστατο στόχο να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε τα τελευταία 43 χρόνια, με την Τουρκία να κατέχει τη μισή μας πατρίδα. 

Μάλιστα για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία ότι θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση, μας παρέμεψε για άλλη μια φορά στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, που αποτελεί τον ασφαλέστερο οδηγό για την μονιμοποίηση και (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νομιμοποίηση του σημερινού παράνομου στάτους κβο. Να θυμίσω ότι, με αυτή την ίδια στρατηγική, που την βάφτισε «νέα» αλλά είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, μάς οδήγησαν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες του στις μεγαλύτερες μας ήττες μετά την τουρκική εισβολή.

Με αυτή την παλιά και αποτυχημένη «νέα» στραγηγική επέτρεψαν στους Τούρκους να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 (επί Σπύρου Κυπριανού), να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 (επί Τάσσου Παπαδόπουλου), με σφραγίδες του ψευδοκράτους και στην αναγνώριση από το ΕΔΑΔ της επιτροπής αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, το 2008 (συνεπεία των μαζικών προσφυγών, με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης Παπαδόπουλου). Γι’ αυτό και κάθε φορά που γράφω για την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική», την αποκαλώ «Νέα Στρατηγική για τη Διχοτόμηση της Κύπρου», διότι με αυτή ο κ. Παπαδόπουλος απλά θα μας οδηγήσει στο επόμενο και τελευταίο βήμα, την αναγνώριση του ψευδοκράτους, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, όπως ισχύει με την Ταϊβάν. 

Η προσπάθειά του να θολώσει τα νερά και να μας πείσει δεν έχει καμία σημασία αν είναι υπέρ ή εναντίον της ομοσπονδίας, αποτελεί μια βάναυση προσβολή της νοημοσύνης εκείνων τους οποίους θέλει να κυβερνήσει. Επιμένει ότι έχει σημασία το περιεχόμενο και όχι το όνομα.  Αλλά το αν θα έχουμε ομοσπονδία με δύο πολιτείες ή ενιαίο κράτος όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία του διάτρητου σήμερα Συντάγματός της, αυτό δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενο της λύσης; Δηλαδή είναι δυνατόν το περιεχόμενο ενός ενιαίου κράτους να είναι το ίδιο με ενός ομοσπονδιακού; Κι αν για χάρην συζήτησης δεχτούμε ότι έχει βάση αυτός ο παραλογισμός, ότι δηλαδή δεν έχει σημασία η μορφή της λύσης αλλά το περιεχόμενο, τότε γιατί ο Σιζόπουλος κι η Θεοχάρους καταφέρονται ενάντια στην ομοσπονδία κι όπου κάτσουν κι όπου σταθούν λένε ότι είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση;

Αλλά προσέξτε τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση: η ομοσπονδία είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση άρα, αν δεν βρεθεί η ιδανική λύση που υποτίθεται ότι αυτοί «διεκδικούν» (και η οποία βεβαίως δεν θα βρεθεί ποτέ) τότε καλύτερα να πάμε σε διχοτόμηση. Μας το είπε εξάλλου και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ότι η καλύτερη λύση, υπό τις συνθήκες, είναι η αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης χώρας, πάνω στη γη των πατέρων μας. Να δώσουμε δηλαδή τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και να κοιμόμαστε μετά ήσυχοι ότι δεν κινδυνεύουμε πια. Έπειτα από εκείνη τη  αναίσχυντη πρόταση του κ. Συρίγου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος τον κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, για να μας αναπτύξει τις σκέψεις του για τη διχοτόμηση με το σωστό περιεχόμενο.

Ο Ν. Παπαδόπουλος είναι πρόεδρος του ΔΗΚΟ και την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού την άφησε προίκα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ. Πρώτος που την συμφώνησε και την υπέγραψε ήταν ο Μακάριος, δεύτερος ο Σπύρος Κυπριανού και τρίτος ο πατέρας του Ν. Παπαδόπουλου, Τάσσος Παπαδόπουλος. Μάλιστα σε συνεντεύξεις του ο Τάσσος δήλωνε ότι θεωρούσε τον εαυτό του πατέρα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, διότι αυτός την κατέθεσε στο τραπέζι των συνομιλιών και τη διαπραγματεύτηκε με τον Ντενκτάς. Δήλωσε επίσης ότι τυχόν εγκατάλειψη της ομοσπονδίας θα οδηγήσει στη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Σήμερα ο Ν. Παπαδόπουλος αποφεύγει να απαντήσει ευθέως, μιλά για αλλεργίες και άλλα νοσήματα, και με το γνωστό, απύθμενο πολιτικό του θράσος ζητά από τους ανθυποψήφιούς του να διευκρινίσουν αυτοί τι είδους λύση θέλουν. Ο ίδιος πάντως δεν χρειάζεται να διευκρινίσει. Είναι καθαρό ότι, μετά τις προηγούμενες εθνικές ήττες που έχουμε υποστεί με τη στρατηγική που ευαγγελίζεται, θα μας οδηγήσει, αν εκλεγεί φυσικά, στην χειρότερη και μη αναστρέψιμη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, τη διχοτόμηση. 

«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει».

Πώς μια χθεσινή δήλωση του Μ. Σιζόπουλου καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΔΗΚΟ ότι επιχείρησαν να οδηγήσουν την Κύπρο «στη χειρότερη μορφή διχοτόμησης», αφήνοντας τον Ν. Παπαδόπουλο εκτεθειμένο απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, στην ιστορία του κόμματός του, αλλά και του ιδίου του αειμνήστου πατέρα του.

Μια δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι ο Ν. Παπαδόπουλος περίπου συμφωνεί με τη θέση της ΕΔΕΚ ότι «η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης», έδωσε στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ την ευκαιρία να καλέσουν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να απαντήσει εύγλωττα …διά της σιωπής του.

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι ο τελευταίος που έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη λύση της ΔΔΟ ήταν το 2006 ο πρόεδρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), ο αμέσως προηγούμενος ήταν το 1979 ο πρόεδρος Κυπριανού (που ήταν επίσης πρόεδρος του ΔΗΚΟ) και ο πρώτος ήταν το 1977 ο πρόεδρος Μακάριος (ο οποίος έδωσε τις ευλογίες του για την ίδρυση του ΔΗΚΟ). Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι την ΔΔΟ την κληροδότησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ, ότι με άλλα λόγια «στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη» και μόνο ένας πολιτικός απατεώνας μπορεί να διαστρέψει την ιστορία κάτα τρόπο που να απαλλάσσει το ΔΗΚΟ από αυτή την ευθύνη. 

Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, διεκδικώντας το ρόλο του κολαούζου του κ. Ν. Παπαδόπουλου, ανακοίνωσε ότι πάνω κάτω ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ θεωρεί τη λύση που μας κληροδότησε το ΔΗΚΟ σαν τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης” και παρέπεμψε στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του υποψήφιου προέδρου.  Είναι, ωστόσο, απορίας άξιον γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ο κολαούζος. Για να ευχαριστήσουμε, ως κυπριακός λαός, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ που παραδέχεται ότι το κόμμα του μας φόρτωσε τη «χειρότερη μορφή διχοτόμησης»; Αν όντως αυτό πιστεύει ο κ. Παπαδόπουλος, γιατί δεν το λέει ο ίδιος, γιατί δεν αποκηρύσσει την ΔΔΟ επίσημα και γιατί βάζει κολαούζους να μας το πούνε;

Όμως “χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει” γι΄αυτό κι ο Μ. Σιζόπουλος παρέπεψε στη «Νέα Στρατηγική» για τη Διχοτόμηση, εκεί όπου ο Ν. Παπαδόπουλος εμμέσως πλην σαφώς αποκηρύττει την ΔΔΟ ως βάση λύσης.  Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική κρίση αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί τον ασφαλέστερο και γρηγορότερο δρόμο προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης τουρκικής χώρας πάνω στην κατεχόμενη γη των προγόνων μας. Υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών (διχοτόμηση) είχε εξάλλου τοποθετηθεί σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, προκειμένου να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Όσο για την θέση του κολαούζου του κ. Παπαδόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι τάχα η ΔΔΟ είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης, αποτελεί τη χειρότερη μορφή πολιτικής απατεωνιάς. Διχοτόμηση με οριστική παράδοση της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία είναι με μαθηματική ακρίβεια το τέρμα του δρόμου που επιμένουν να ακολουθήσουμε ο Ν. Παπαδόπουλος και οι κολαούζοι του. Κι η θέση αυτή δεν είναι δική μου, είναι θέση την οποία υποστήριξε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο ο αμείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνεντεύξεις του όταν ήταν πρόεδρος αυτής της χώρας: ότι τυχόν εγκατάλειψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει την Κύπρο στη διχοτόμηση. Τελεία και παύλα.

Καθώς έλεγε κι ο Γιόζεφ Γκαίμπελς…

Την περασμένη Κυριακή ο Ν. Παπαδόπουλος έκανε μια ομιλία, στην οποία είπε, ως συνήθως, κάμποσα ψέματα. Το πιο καταπληκτικό όμως ψέμα ήταν εκείνο με τον Ακιντζί που θα μας διορίζει τους Ελληνοκύπριους βουλευτές. Έχει λοιπόν από εκείνη την ημέρα που, αντί το γελοίο αυτό ψέμα να κοπεί εκ ρίζας, έβγαλε και παραπούλια. Για να μας αποδείξουν ότι το ψέμα του κ. Παπαδόπουλου είναι αλήθεια, ο ίδιος και το επιτελείο του ανέσυραν ένα έγγραφο που ουσιαστικά αποδεικνύει ότι ο κ. Παπαδόπουλος είπε ψέματα. Με άλλα λόγια έχουμε εδώ δεύτερο ψέμα: Ότι τάχα το έγγραφο τον επιβεβαιώνει, ενώ το στην πραγματικότητα τον διαψεύδει. Αλλά δεν έμειναν μόνο σ’ αυτά τα δύο ψέματα. Εμπλούτισαν το παραμύθι και με άλλα. 

Καμώθηκαν ότι ξέχασαν για ποιο θέμα μιλούσαμε, προσπέρασαν δηλαδή το αρχικό χοντροειδέστατο ψέμα του Παπαδόπουλου με τον Ακιντζί που θα μας διορίζει τους βουλευτές και ξεκίνησαν να ανασύρουν από το έγγραφο άλλα φαντάσματα: ότι ο Αναστασιάδης συμφώνησε, λέει, «να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να βάλει στη θέση της δύο συμπροέδρους» και ότι «θα έχουμε μεταβατικές περιόδους αορίστου χρόνου» και διάφορες άλλες πελλάρες που τις ακούς και λες δεν γίνεται! Όχι, δεν γίνεται ρε μαλάκα μου να συμβαίνει ακόμη αυτό το πράγμα στην Κύπρο του 2017.

Δεν γίνεται ακόμη να μας θεωρούν τόσο κάφρους και μάλιστα να μας λένε με θράσος χιλίων πιθήκων ότι αυτό είναι το «νέο ήθος και η αξιοπιστία που θα αποκαταστήσουν στην πολιτική ζωή του τόπου» όταν θα μας κυβερνήσουν.  Πρώτο, το έγγραφο που επικαλέστηκαν είναι ξεπερασμένο. Δεύτερο, οι θέσεις που επικαλούνται είναι της τουρκικής πλευράς. Τρίτο, η ελληνική πλευρά δεν έχει αποδεχτεί την ύπαρξη μεταβατικής περιόδου και άρα όσα λένε είναι «κουβέντες της απάνω Τζυρκατζής».

Η ουσία είναι ότι για πολλοστή φορά ο κ. Ν. Παπαδόπουλος και το επιτελείο του συλλαμβάνονται να λένε ψέματα. Τερατώδη ψέματα. Για το πιο κρίσιμο ζήτημα αυτού του τόπου, που είναι το Κυπριακό. Μα το να παίζεις μικροπολιτικά παιχνίδια μ’ αυτό το ζήτημα είναι σαν να ανεβαίνεις με τα τσαρούχια πάνω στην Αγία Τράπεζα και να χορεύεις για επίδειξη.  Διότι το Κυπριακό αφορά το μέλλον εμάς και των παιδιών μας και συνεπώς ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΑΙ να παίζουν μ’ αυτό οι πρωταγωνιστές κι οι κομπάρσοι της εγχώριας κακόγουστης πολιτικής κομέντια ντελ άρτε.

Ο ναζιστής υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ, Γιόζεφ Γκαίμπελς, έλεγε ότι «όσο πιο τερατώδες είναι ένα ψέμα, τόσο πιο πιστευτό θα γίνει». Γενικά το ψέμα αποτελούσε τρόπο παραγωγής πολιτικής για τους Ναζί, όπως και για όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Κάποια στιγμή όμως τα ναζιστικά ψέματα τελείωσαν. Πνίγηκαν στο αίμα 70 εκατομμυρίων ανθρώπων. Διότι, όπως λέει κι ο σοφός μας λαός, «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια». Ας τα έχουν λοιπόν υπόψη τους αυτά εκείνοι που μας πήραν για κορόϊδα. 

 

Πού σου νεύκω, πού πάεις…

«Ο Ακιντζί θα μας διορίζει και τους Ελληνοκύπριους βουλευτές», είπε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, προσθέτοντας μία ακόμη τερατώδη διαστρέβλωση της αλήθειας, στις αμέτρητες διαστρεβλώσεις και τα ψέματα που έχει πει μέχρι σήμερα στον ταλαιπωρημένο τούτο λαό (που έτσι κι αλλιώς βαρέθηκε τους πολιτικούς μέχρι ναυτίας).

Αφού η συγκεκριμένη του δήλωση έδωσε τροφή για ανελέητο τρολάρισμα μέσα στα κοινωνικά δίκτυα, το επιτελείο του κ. Παπαδόπουλου βγήκε σήμερα να «αποδείξει» μέσα από ένα έγγραφο που τους έδωσε πριν από δύο χρόνια ο Αναστασιάδης, ότι η εντελώς ανυπόστατη αυτή δήλωση έχει βάση.

Έκατσα λοιπόν και διάβασα το απόσπασμα, που το ίδιο το επιτελείο Παπαδόπουλου επικαλείται και βεβαιώθηκα ότι, άμα θέλουν να μας δουλέψουν, δεν έχουν κανένα απολύτως ενδοιασμό να μας δουλεύουν κανονικότατα.

Το τι λέει το έγγραφο είναι πολύ απλό και μπορεί να το καταλάβει ακόμη και ένα παιδί του δημοτικού σχολείου. Λέει ότι, ώσπου να γίνουν οι πρώτες εκλογές της ομοσπονδίας, τις θέσεις στην ομοσπονδιακή βουλή και γερουσία θα τις συμπληρώσουν οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων αφού διαβουλευθούν με τις πολιτικές δυνάμεις και φυσικά μόλις γίνουν οι εκλογές, στις θέσεις εκείνες θα μπουν οι ΕΚΛΕΛΕΓΜΕΝΟΙ. Αντιλαμβάνεστε ότι οι εκλογές θα γίνουν σε ένα εύλογο και σύντομο χρονικό διάστημα, όπως συμβαίνει συνήθως στις δημοκρατίες.

Αυτό το πολύ απλό πράγμα ο κύριος Παπαδόπουλος φαίνεται δεν μπόρεσε να το καταλάβει. Ίσως ούτε και οι γύρω του για να μπορέσουν να του δώσουν τη βοήθεια που χρειάζεται για να καταλαβαίνει μερικά απλά πολιτικά ζητήματα. Κατάλαβε λοιπόν το παιδί ότι «Θα διορίζει τους Ελληνοκύπριους βουλευτές ο Ακιντζί»…

Προσέξτε: «ΘΑ διορίΖΕΙ»… Γραμματικός χρόνος «μέλλοντας εξακολουθητικός». Θα διορίΖΕΙ δηλαδή για πάντα τους βουλευτές μας ο Ακιντζί. Δεν χρησιμοποίησε καν χρόνο «μέλλοντα στιγμιαίο», δεν μας είπε δηλαδή «θα διορίΣΕΙ», ώστε να είναι μεν ψέμα αλλά λίγο πιο απαλό, να είναι ας πούμε ένα ψεματάκι κι όχι η ψεματάρα που μας έριξε Μας είπε «θα διορίΖΕΙ».  Είναι σαν να επιδιώκει ο κ. Παπαδόπουλος, κάθε φορά που λέει ένα ψέμα να σπάζει σε μέγεθος το ρεκόρ του προηγούμενού του ψέματος.

Παραθέτω όλο το απόσπασμα που έδωσε το ίδιο το επιτελείο του υποψηφίου, για να το διαβάσετε κι εσείς και να σκεφτείτε αν η δήλωση Παπαδόπουλου ότι «ο Ακιντζί θα διορίζει και τους Ελληνοκύπριους βουλευτές» ισχύει ή όχι. Σημειώστε επίσης ότι η κυβέρνηση διευκρίνισε πως το συγκεκριμένο έγγραφο δεν αφορά συμφωνία αλλά ΔΙΑΦΩΝΙΑ μεταξύ των δύο πλευρών. Δηλαδή ο κ. Παπαδόπουλος διάβασε μια ΔΙΑΦΩΝΙΑ πάνω σε ένα ζήτημα και μας είπε ότι πρόκειται για ΣΥΜΦΩΝΙΑ, πάνω σε ΑΛΛΟ ζήτημα. Είναι αυτό που λέμε «δεν βγαίνεις από μέσα» ή αλλιώς «πού σου νεύκω, πού πάεις».

«…οι δύο ηγέτες, θα προχωρήσουν άμεσα, σε διαβούλευση με τις πολιτικές δυνάμεις και άλλους εμπλεκόμενους, να συμπληρώσουν όλα τα αξιώματα και θέσεις όλων των θεσμών σε όλες τις εξουσίες (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική) και όλους τους ανεξάρτητους αξιωματούχους, μέχρι να λάβουν χώρα εκλογές ή/και να ακολουθήσουν διορισμοί και τοποθετήσεις, σύμφωνα με τις κανονικές πρόνοιες του συντάγματος. Οι δύο ηγέτες θα ανακηρυχθούν Πρόεδροι και θα εξασκήσουν τις ανάλογες εξουσίες οι οποίες προνοούνται από το ομοσπονδιακό σύνταγμα…Η διακριτική εξουσία που θα παρέχεται στους δύο ηγέτες θα αφορά κυρίως την επιλογή των ατόμων και των πολιτικών αξιωματούχων οι οποίοι θα αποτελούν την αρχική σύνθεση των σωμάτων ή/και των θεσμών…»

Διεκδικώντας τα 5/6 του κουτόχορτού μας…

Το περασμένο Σάββατο, 29 Ιουλίου,  ο ΥΠΕΞ Γιαννάκης Κασουλίδης, με την (αταίριαστη για ένα σοβαρό πολιτικό πρόσωπο με υπουργικό αξίωμα) προχειρολογία που χαρακτηρίζει συχνά τις δηλώσεις του, έδωσε αφορμή στα κόμματα του λεγόμενου «Ενδιάμεσου» να απευθυνθούν ξανά στην πρόθυμη πελατεία των χρησίμων ηλιθίων. Προς εκείνους δηλαδή που αγοράζουν ό,τι ψέμα τους πουλάνε, όσο χοντρό, όσο ανόητο κι αν είναι αυτό, εφόσον ερεθίζει μαζοχιστικά τον μηδενισμό, την μεμψιμοιρία και την ηττοπάθειά του alter ego τους.

O Κασουλίδης είπε λοιπόν κάτι για τα έσοδα από το φυσικό αέριο, με ένα τρόπο που κανένας δεν κατάλαβε ακριβώς τι ήθελε να πει. Αυτό πάντως που ήθελε να πει είναι το εξής:

Από τα συνολικά έσοδα του Ομοσπονδιακού (κεντρικού) Κράτους, ένα ποσοστό 6% θα πηγαίνει σε κονδύλια για έργα υποδομών (δρόμους, γέφυρες, πλατείες, φράχτες, πεζοδρόμια κτλ κτλ). Συμφωνήθηκε λοιπόν ότι στα πρώτα χρόνια εφαρμογής της λύσης, από αυτό το κονδύλι τα 5/6 θα πηγαίνουν για έργα υποδομής της τουρκοκυπριακής πολιτείας, ώστε να μπορέσουν να φτάσουν κι εκεί τα επίπεδα των δικών μας υποδομών. Με άλλα λόγια μόνο ένα ποσοστό 5% των γενικών εσόδων της ομοσπονδίας (κι όχι των εσόδων από το φυσικό αέριο) θα πηγαίνει, για καθορισμένο χρονικό διάστημα, για έργα προς όφελος των ΤΚ.

Επειδή όμως η δήλωση του Κασουλίδη ήταν μπερδευτική, αμέσως έπιασε δουλειά το επιτελείο του Νικόλα Παπαδόπουλου και ο ίδιος ο υποψήφιος πρόεδρος προσωπικά, παρόλο που εκείνος ήξερε πολύ καλά ποια είναι η αλήθεια και μάλιστα είχε παραδεχτεί ότι «αυτό είναι λογικό», όταν ενημερώθηκε για το θέμα αυτό από τον διαπραγματευτή Ανδρέα Μαυρογιάννη.

Παρόλο λοιπόν που ο Νικόλας Παπαδόπουλος ήξερε την αλήθεια, προτίμησε να πει στο λαό το ψέμα ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη προχώρησε σε «συμφωνία παραχώρησης στους τουρκοκύπριους των 5/6 των εσόδων από το φυσικό αέριο». Αυτό γράφτηκε επί λέξει στην ανακοίνωση του ΔΗΚΟ ημερομηνίας 30 Ιουλίου 2017, στην οποία περιλαμβάνονταν επίσης και πολλά άλλα τερατώδη ψέματα, που δεν είναι της ώρας να σχολιάσω.

Παρά την ολοφάνερη ανοησία της πιο πάνω διαστρέβλωσης, οι χρήσιμοι ηλίθιοι τσίμπησαν αμέσως και γέμισαν τα κοινωνικά δίχτυα με σχόλια και βρισιές, που αναδεινύουν το μέγεθος του προβλήματος της ηλιθιότητας σε τούτο τον τόπο.

Έχω γράψει πολλές φορές ότι το μεγαλύτερο μας πρόβλημα σε τούτο τον τόπο (μεγαλύτερο κι από το Κυπριακό) είναι η απουσία ήθους. Το πολιτικό κατεστημένο που μας κυβερνά από το 1960 μέχρι σήμερα έχει άπειρες φορές εξαπατήσει αυτό τον αφελή λαό, οδηγώντας τον σε ήττες και καταστροφές, σε αίμα, πόνο και δάκρυα.

Αυτό το κατεστημένο ουδέποτε σεβάστηκε με οποιοδήποτε τρόπο τον κυπριακό λαό. Αντίθετα τον χειρίστηκε πάντοτε σαν ηλίθιο. Είναι λοιπόν αβάσταχτη δυστυχία να βλέπουμε ότι αυτή η νοοτροπία όχι μόνο δεν αλλάζει προς το καλύτερο αλλά αντίθετα υποτροπιάζει ραγδαία προς το χειρότερο, καθώς πολιτικοί της νεότερης γενιάς διεκδικούν τη ψήφο μας συνεχίζοντας να μας ταϊζουν κουτόχορτο. Καμία ελπίδα για μια καλύτερη Κύπρο δεν προκύπτει μέσα από αυτή τη θλιβερή διαπίστωση. 

 

Λαμπρόν να μας κάψει, αν τα κάνουμε πάλι μαντάρα…

Την ώρα που ο Ερντογάν εκδίδει τη μία NAVTEX πίσω από την άλλη, στέλνει στην ΑΟΖ μας το Μπαρμπαρός κι απειλεί με πόλεμο, ο Γενικός Διευθυντής Ενέργειας του Ισραήλ, Σαούλ Μέριντορ, δηλώνει ότι το Ισραήλ βλέπει θετικά τις έρευνες του Μπαρμπαρός στην Κυπριακή ΑΟΖ και ότι θα σταλεί ισραηλινό φυσικό αέριο στην Τουρκία, με αγωγό που θα περνά από την κατεχόμενη Κύπρο ή από τη θάλασσα ανατολικά της Κύπρου, ακόμη και με άλυτο το Κυπριακό (κάτι που παραπέμπει βεβαίως σε αναβάθμιση του ψευδοκράτους και υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Την ίδια ώρα ο ομόδοξος  μας πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαδίμηρος Πούτιν συναντάται με τον σουλτάνο Ερντογάν και ανακοινώνει ότι οι σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας αποκαθίστανται ομαλώς, η Κομισιόν, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιδημοκρατική διακυβέρνηση του Ερντογάν, προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρήσει ζωντανές τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία κι ο πρόεδρος Τραμπ επικοινωνεί με τον Ερντογάν για να συζητήσουν τρόπους διεύρυνσης της συνεργασίας ΗΠΑ – Τουρκίας, τόσο στο θέμα της συριακής κρίσης όσο και ευρύτερα. 

Κι εμείς εδώ «στην κοσμάρα μας». Έχουμε προεκλογική εκστρατεία τώρα. Βγάλαμε ταμπελίτσα έξω από την πόρτα «do not disturb». Έτσι αποφάσισε ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι όπως πάντα ο πρόεδρος Αναστασιάδης ακολουθεί. Ότι δεν είχαμε δηλαδή άλλα προβλήματα σε τούτο τον τόπο κι έπρεπε να μπούμε στη μάχη της καρέκλας ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές (διότι πάνε ήδη και κάτι μήνες που ξεκίνησε η βαλίτσα). Έτσι κι αλλιώς, εδώ και πέντε χρόνια την πολιτική ατζέντα της ημέρας την καθορίζει ο Νικόλας Παπαδόπουλος κι οι λοιποί απλώς ακολουθούν. Μαζί τους δυστυχώς κι ο πρόεδρος Αναστασιάδης, ενίοτε μάλιστα χάνοντας τη πυξίδα, με αποτέλεσμα να μοιάζει η χώρα με ανερμάτιστο καράβι σε αχαρτογράφητα νερά.

Την ώρα λοιπόν που ο Ερντογάν παίζει γύρω μας διπλωματικό παιχνίδι, με προφανέστατο στόχο:

  • να ακυρώσει τα πλεονεκτήματα που αποκτήσαμε μέσα από σωστές στρατηγικές κινήσεις και συμμαχίες και να προσεταιριστεί εκείνος τους δικούς μας συμμάχους,
  • να μας φορτώσει έπειτα την αποτυχία εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό για να πετύχει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους σε αναγνωρισμένο ανεξάρτητο κράτος με παράλληλη, ως εκ τούτου, υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας,
  • να βάλει χέρι στο φυσικό πλούτο της Κύπρου, κατά τρόπο που να είναι αποδεκτός από τη διεθνή κοινότητα,

οι δικοί μας εδώ μιλάνε για «νέα στρατηγική» που θα προκαλέσει λέει «κόστος στην Τουρκία». Ανέξοδες λαϊκίστικες ανευθυνότητες, που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον στόχο του Ερντογάν: στη διχοτόμηση.

Με την ταπεινή κι ασήμαντή μου φωνή, προειδοποιώ τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τους λοιπούς πολιτικούς που διαχειρίζονται την τύχη μας: Αν ο Τούρκος καταφέρει να προσεταιριστεί ξανά το Ισραήλ ως οικονομικό εταίρο και κάνει μαζί του συμφωνία για αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, χωρίς να έχει προηγουμένως λυθεί το Κυπριακό, θα είναι η χειρότερη μέχρι σήμερα ήττα και καταστροφή που έχουμε υποστεί.

Μια τέτοια συμφωνία από μόνη της θα υποβαθμίσει ντε φάκτο την Κυπριακή Δημοκρατία, θα μας φέρει σε αντιπαράθεση με τον Ισραήλ και τους Αμερικανούς, θα χάσουμε το πλεονέκτημα του φυσικού αερίου κι αμφιβάλλω αν θα προχωρήσουν οι διεθνείς κολοσσοί σε εξόρυξή του υπό τέτοιες δυσμενείς γεωπολιτικές συνθήκες, θα χάσουμε με άλλα λόγια το ισχυρό ανάχωμα των συμμαχιών που τώρα διαθέτουμε έναντι της τουρκικής πολιτικής για διχοτόμηση της Κύπρου. Κι αν συμβεί αυτό, καμία πιθανότητα δεν θα υπάρχει στο εξής για μια δίκαιη λύση του Κυπριακού. Η διχοτόμηση θα είναι η απαρχή της μετατροπής της Κύπρου (πληθυσμιακά και οικονομικά) σε τουρκικό νησί. Όποιος παραπλανά το λαό ότι το δίκαιο της υπόθεσής μας θα υπερισχύσει των συμφερόντων των ισχυρών της Γης, είτε άσχετος πρέπει να είναι είτε ψεύτης.

Έχουν σταλεί πολλά μηνύματα από πλευράς Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, ότι η χώρα αυτή βάζει και την Τουρκία μέσα στην εξίσωση της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου. Αν εμείς, εθελοτυφλώντας, αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν υπέρ του Ερντογάν, επειδή έχουμε προεκλογική εκστρατεία κι επειδή το πολιτικό μέλλον του Νικόλα ή του Αναστασιάδη ή του Λιλλήκα ή οποιουδήποτε άλλου τίθεται πάνω από το μέλλον εμάς και των παιδιών μας, τότε δεν έχω τίποτε άλλο να πω παρά την γνωστή κυπριακή έκφραση: «λαμπρόν να κάψει»!   

Οι «γενναιόδωρες προσφορές» φάντασμα και τα απτά πλούσια δώρα.

Μέσα στο περιορισμένο πολιτικό λεξιλόγιό του κι ανάμεσα στα αμέτρητα άλλα ψέματα που έχει πει μέχρι σήμερα, ο Νικόλας Παπαδόπουλος λέει συχνά και το ψέμα με τις υποτιθέμενες «γενναιόδωρες προσφορές» του Αναστασιάδη προς την τουρκική πλευρά. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που κάνει ο Αναστασιάδης στις συνομιλίες είναι η διαχείριση της θλιβερής κληρονομιάς που μας άφησε το ίδιο το κόμμα του κ. Παπαδόπουλου, το ΔΗΚΟ. Διαχείριση των δεσμεύσεων και των τετελεσμένων που στοιβάχτηκαν πάνω στη καμπούρα μας, σ’ όλες αυτές τις δεκαετίες του λεγόμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα», από τραγικά αδέξιους και ερασιτεχνικούς χειρισμούς ηγετών μας που προέρχονταν ή στηρίζονταν από το ΔΗΚΟ. Χειρισμούς που χάρισαν στους Τούρκους όχι υποτιθέμενες «γενναιόδωρες προσφορές» αλλά πραγματικά και απτά πλούσια δώρα:

Πρώτο δώρο: Η Διζωνική (ή αλλιώς διπεριφερειακή) Δικοινοτική Ομοσπονδία. Ο μέγιστος αυτός συμβιβασμός, ήταν απόφαση του προέδρου Μακαρίου και τη συμφώνησε στην πρώτη «συμφωνία υψηλού επιπέδου» με τον Ντενκτάς, το 1977. 

Δεύτερο δώρο: Η Αμμόχωστος παραμένει υπό τουρκική κατοχή μέχρι σήμερα, ενώ θα μπορούσαμε να την είχαμε πάρει πίσω το 1978. Τότε προτάθηκε το λεγόμενο «Δυτικό Πλαίσιο» για λύση του Κυπριακού και είχε ως πρόταξη την επιστροφή της Αμμοχώστου, ως ένδειξη καλής θέλησης της τουρκικής πλευράς, απλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Ήταν μόλις τέσσερα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και η πόλη δεν είχε υποστεί τη φθορά του χρόνου. Ο τότε πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), απέρριψε εντελώς την ιδέα. Δεν ήθελε ούτε καν να συνομιλήσει. Ένα χρόνο μετά έσπευδε να διορθώσει το λάθος, προτάσσοντας το θέμα της Αμμοχώστου στη συμφωνία του με τον Ντενκτάς, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά.

Τρίτο δώρο: Επαναβεβαιώνεται η Διζωνική (ή αλλιώς διπεριφερειακή) Δικοινοτική Ομοσπονδία από τον Σπύρο Κυπριανού. Το 1979, ένα χρόνο μετά που απέρριψε χωρίς συζήτηση το «Δυτικό Πλαίσιο» και ουσιαστικά εγκατέλειψε την Αμμόχωστο στη διάθεση της Τουρκίας, έσπευσε να συνομολογήσει με τον Ραούφ Ντενκτάς την δεύτερη «συμφωνία υψηλού επιπέδου», ότι αναζητούμε δηλαδή τη λύση που είχε απορρίψει ένα χρόνο πριν…

Τέταρτο δώρο: Δημιουργία συνθηκών για να μπορέσει ο Ντενκτάς να ανακηρύξει την ούτω καλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Το 1983 ο πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού κάνει ξανά ερασιτεχνικούς χειρισμούς όταν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Χαβιέ Πέρες Ντε Κουεγιάρ προτείνει τους λεγόμενους «Δείχτες» για λύση του Κυπριακού. Οι κάκιστοι χειρισμοί του Σπύρου Κυπριανού φορτώνουν στην δική μας πλευρά την ευθύνη για την απόρριψη των δεικτών και δίνουν στον Ντενκτάς την ευκαιρία να ανακηρύξει το ψευδοκράτος.

Πέμπτο δώρο: Το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος απενοχοποιεί την Τουρκία και φορτώνει την ευθύνη για την απόρριψη του «Σχεδίου Ανάν» στην καμπούρα των θυμάτων της εισβολής και κατοχής, των Ελληνοκυπρίων. Το σχέδιο το είχε απορρίψει ο Ραούφ Ντενκτάς τον Μάρτη του 2003 και, για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, ο ΟΗΕ κατηγόρησε ευθέως και με δριμύτητα την τουρκική πλευρά για το αδιέξοδο. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, με τελείως άστοχη εκτίμηση της κατάστασης και εντελώς ερασιτεχνικούς χειρισμούς, κατάφερε να επανέλθει το «Σχέδιο Ανάν» στο τραπέζι των συνομιλιών και μάλιστα, για να το πετύχει αυτό, συμφώνησε τον Φεβρουάριο του 2004 να μπει η διαδικασία σε ένα ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα και κάτω από επιδιαιτησία, για να βρεθεί λύση μέσα σε ενάμιση μήνα.

Έκτο δώρο: Αναβάθμιση του ψευδοκράτους το 2004. Ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε τον «Κανονισμό της Πράσινης Γραμμής» σύμφωνα με τον οποίο οι Τουρκοκύπριοι μπορούν πλέον να διεξάγουν εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, χωρίς της σφραγίδες της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά μόνο με τις σφραγίδες του Τουρκοκυπριακού Εμπορικού Επιμελητηρίου. 

Έβδομο δώρο: Έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις της κατοχικής δύναμης, χωρίς να θέσει ούτε βέτο ούτε όρο και χωρίς κανένα ουσιαστικό αντάλλαγμα.

Όγδοο δώρο: Επιβεβαιώνεται για τρίτη φορά και μάλιστα μετά την απόρριψη του «Σχεδίου Ανάν» η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, στην τρίτη «συμφωνία υψηλού επιπέδου» που υπέγραψε το 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. 

Τα πιο πάνω πλούσια δώρα αποτελούν ιστορικές πραγματικότητες, σε αντίθεση με τις ούτω καλούμενες «γενναιόδωρες προσφορές» που αναφέρει κάθε λίγο και λιγάκι ο Νικόλας Παπαδόπουλος και δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα φάντασμα της φτωχής πολιτικής του αντίληψης.