Αρχείο ετικέτας Νικόλας Παπαδόπουλος

Ο μεγαλύτερος εχθρός του Ν. Παπαδόπουλου

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος διεξήγαγε μια προεκλογική εκστρατεία διαρκείας τεσσάρων ετών. Στην πραγματικότητα την ξεκίνησε από τις αρχές του 2014, όταν απέσυρε το ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση. Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει τους πολίτες για την ορθότητα των θέσεων του και να προβάλει τον εαυτό του σαν τον ικανότερο για να κυβερνήσει τον τόπο.  Δεν απέτυχε απλώς. Απέτυχε παταγωδώς. Τερμάτισε τρίτος με διαφορά, καθώς δεν κατάφερε να πείσει ουτε καν τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον υποστήριξαν. 

Μόλις ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, ο ίδιος και το επιτελείο του επιδόθηκαν σε «κυνήγι μαγισσών». Μέσα σε χρόνο ρεκόρ εντόπισαν τις «μάγισες» κι αφού τις πέρασαν από συνοπτικές διαδικασίες τις έκαψαν στην πυρά. Μάλιστα για την έξαλλη, εκδικητική τους αυτή συμπεριφορά επικαλέστηκαν την «οργή του δηκοϊκού κόσμου». Στην πραγματικότητα οργή έχει μόνο ο Ν. Παπαδόπουλος και το επιτελείο του, που ονειρεύονταν την εξουσία κι έμειναν στα κρύα του λουτρού.

Ο δηκοϊκός κόσμος όχι μόνο δεν οργίστηκε αλλά τους έγραψε κυριολεκτικά στα παλιά του τα παπούτσια, όταν τον κάλεσαν να μην ψηφίσει κανέναν στον β’ γύρο. Οι μισοί δηκοϊκοί ψήφισαν τον Αναστασιάδη και το ένα τρίτο τον Μαλά. Εκείνοι που «οργίστηκαν» μαζί με τον κ. Παπαδόπουλο κι ακολούθησαν την οδηγία του να μην ψηφίσουν κανένα ήταν μόνο ένας στους έξι δηκοϊκούς, ή αν προτιμάτε μόνο το 15% των ψηφοφόρων του ΔΗΚΟ. 

Στην πραγματικότητα οι φταίχτες για την ήττα του κ. Παπαδόπουλου ήταν κατά πρώτο λόγο ο ίδιος και κατά δεύτερο το επιτελείο του. Ο ίδιος διότι, στα τέσσερα χρόνια της προεκλογικής του εκστρατείας,  επικοινωνιακά ήταν μονίμως αλαζονικός, εριστικός, ισοπεδωτικός, ανακριβής, διαστρεβλωτικός, μηδενιστής και δεν έλεγε σχεδόν ποτέ την αλήθεια.  Προσέγγιζε τους πολίτες με έναν παλαιοκομματικού τύπου λαϊκισμό που απροκάλυπτα υποτιμούσε τη νοημοσύνη τους και τους έκανε να νιώθουν σαν ιθαγενείς που προσπαθεί ο εξυπνότερος από αυτούς πλανοδιοπώλης να τους πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. 

Από πλευράς ουσίας, ήταν ολοφάνερα αδιάβαστος, ιδίως στα του Κυπριακού και σε καμία περίπτωση δεν έπεισε ότι διαθέτει τις ικανότητες να διαχειριστεί τα δύσκολα και πολύπλοκα προβλήματα αυτής της χώρας. Η εκδικητική μετεκλογική συμπεριφορά του, έφερε στο φως τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τα εσωτερικά ζητήματα του κόμματός του. Σε όλη του την πολιτική παρουσία ως στέλεχος του ΔΗΚΟ, αρχικά ως αναπληρωτής πρόεδρος και στη συνέχεια ως πρόεδρος, ουδέποτε λειτούργησε συναινετικά. Λειτούργησε πάντοτε συγκρουσιακά και διαιρετικά. Αρχικά υπέσκαπτε τον Κάρογιαν και τις αποφάσεις του κι όταν έγινε ο ίδιος πρόεδρος του κόμματος, παραγγώνισε και παραμέρισε ιστορικά στελέχη, στήνοντας γύρω του μια ομάδα η οποία ανέλαβε να διαχειρίζεται το κόμμα, λες κι ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος που έγινε εταιρία. Με παρόμοιο τρόπο λειτούργησε και εκτός κόμματος. Συγκρουσιακός κι επιθετικός εναντίον όλων, δεν κατάφερε να χτίσει γέφυρες με κανέναν, εκτός από κάποια μικρότερα κόμματα του ακραίου «ενδιάμεσου» χώρου, που απλά υποκλίθηκαν στην υποψηφιότητά του.

Το επιτελείο του ευθύνεται για το ότι σχεδίασε και στήριξε αυτή την εντελώς λανθασμένη επικοινωνιακή τακτική, την οποία ακολουθούσαν κι οι ίδιοι πιστά, λες κι ήταν τα «οργισμένα νιάτα» που θα ξήλωναν το κατεστημένο, την ίδια στιγμή που η τακτική τους μύριζε από μακριά ναφθαλίνη του κατεστημένου και του παλαιοκομματισμού.

Η δική μου προσωπική εκτίμηση, με την εικοσιπεντάχρονη εμπειρία μου στον τομέα της μαζικής επικοινωνίας, είναι πως ο κ. Παπαδόπουλος στην πραγματικότητα δεν εκφράζει ούτε τους μισούς από εκείνους που τον ψήφισαν.  Οι περισσότεροι τον ψήφισαν εξ ανάγκης διότι δεν είχαν άλλη επιλογή, καθώς δεν εμπιστεύονται τον Αναστασιάδη και το ΑΚΕΛ, ενώ η επιλογή Λιλλήκα ήταν χαμένη ψήφος. Όσους κι αν διώξει από το ΔΗΚΟ, όσο κι αν επιβάλει διά πυρός και σιδήρου την εξουσία του μέσα στο κόμμα, ο μεγαλύτερός του εχθρός θα είναι πάντα εκεί, να τον υπονομεύει και να του χαλά τα ευγενή (ή όπως αλλιώς θέλετε χαρακτηρίστε τα) σχέδια. Κι ο μεγαλύτερός του εχθρός είναι αυτός που βλέπετε στη φωτογραφία. 

 

 

Δικάζει άλλους για τις δικές του αποτυχίες.

Ο Ν. Παπαδόπουλος έμεινε έξω από τον β’ γύρο των προεδρικών, αφού απέτυχε να πείσει το εκλογικό σώμα και πρωτίστως τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον υποστήριξαν, ότι μπορεί να κυβερνήσει την Κύπρο. 

Την επομένη της αποτυχίας του, είχε την έντιμη, αξιοπρεπή και δημοκρατική επιλογή να αποστραφεί τις γνωστές αλλοτινές αριβίστικες συμμαχίες μεταξύ α’ και β’ γύρου, για ανταλλαγή υποστήριξης με υπουργεία και άλλα πόστα, να διατυπώσει τη διαφωνία του και με τους δύο προκριθέντες υποψήφιους και να καλέσει τους ψηφοφόρους να κάνουν αυτό που τους υποβάλλει η συνείδησή τους. 

Αντί γι’ αυτό όμως, ο Ν. Παπαδόπουλος επέλεξε να μποϊκοτάρει τη δημοκρατία και με μια πρωτοφανή για τα δημοκρατικά θέσμια απόφαση κάλεσε το εκλογικό σώμα να μην ψηφίσει κανένα, κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως προτροπή προς τους ψηφοφόρους είτε να μην πάνε καθόλου στις κάλπες είτε να πάνε αλλά να ρίξουν οπωσδήποτε λευκό. Για δεύτερη φορά μέσα σε επτά ημέρες ωστόσο απέτυχε να πείσει τον λαό. Ακόμη κι οι ψηφοφόροι του δικού του κόμματος τού γύρισαν την πλάτη, ψηφίζοντας κατά 50% Αναστασιάδη και κατά 35% Μαλά.

Αν ζούσαμε σε μια χώρα με γνήσιο δημοκρατικό ήθος, ο Ν. Παπαδόπουλος θα είχε ήδη ανακοινώσει για λόγους πολιτικής ευθιξίας την παραίτησή του και στη συνέχεια θα καλούσε τους συνεργάτες του για ανάλυση της αποτυχίας, με διάθεση αυτοκριτικής. Αντίθετα και καθώς ζούμε στην Κύπρο, ο Ν. Παπαδόπουλος παραπέμπει σήμερα το απόγευμα στο πειθαρχικό του ΔΗΚΟ εκείνα τα στελέχη του κόμματος που διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την πολιτική του αυθεντία.

Ο Κύκλωπας Αναστασιάδης κι ο «Κανένας» που τελικά έχει όνομα…

Ο Πολύφημος είχε ήδη φάει έξι συντρόφους του Οδυσσέα, μέχρι να βρει τον τρόπο ο πολυμήχανος βασιλιάς της Ιθάκης να τον εξουδετερώσει, μπήγοντάς του στο ένα και μοναδικό μάτι που είχε στο μέτωπο ένα πυρωμένο κοντάρι. Φρόντισε όμως από πριν να τον μεθύσει, προσφέροντάς του γλυκό κρασί και τόσο ευχαριστήθηκε ο γιγαντόσωμος Κύκλωπας, που υποσχέθηκε στον Οδυσσέα ότι θα τον φάει τελευταίο. Μάλιστα, πριν τον πάρει ύπνος, τον ρώτησε πώς τον λένε κι ο Οδυσσέας του απάντησε «είμαι ο Κανένας». 

Μόλις έφαγε την κονταριά στο μάτι, ο Κύκλωπας πετάχτηκε από τον ύπνο του κι άρχισε να μουγκρίζει σφαδάζοντας από τον πόνο. Μαζεύτηκαν τότε ανήσυχοι οι άλλοι Κύκλωπες έξω από τη σπηλιά του και τον ρωτούσαν τι έπαθε. «Με τύφλωσε, με τύφλωσε», φώναζε ο Πολύφημος. «Ποιος;» τον ρωτούσαν οι άλλοι. «Ο Κανένας, ο Κανένας!» έσκουζε εκείνος, οπότε έφυγαν γελώντας, διότι νόμισαν ότι ο αδελφός τους ήταν μεθυσμένος και έλεγε ασυναρτησίες.

Στη συνέχεια ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του κατάφεραν να δραπετεύσουν από τη σπηλιά, αφού δέθηκαν πρώτα κάτω από τις κοιλιές των προβάτων, ώστε να μην μπορεί να τους βρει ψαχουλεύοντας ο τυφλός Κύκλωπας. 

Κάπως έτσι, κρυφά, κάτω από τις κοιλιές των προβάτων ψηφοφόρων, φαίνεται να κινούνται αυτές τις μέρες κάποιοι στο ΔΗΚΟ, υπέρ της υποψηφιότητας Μαλά, προκειμένου να εκδικηθούν την εσωτερική τους αντιπολίτευση που, όπως ισχυρίζονται, «πριμοδότησε» τον Μαλά πριν από τον πρώτο γύρο για να μην περάσει ο Νικόλας στον δεύτερο, με σκοπό να ευνοηθεί ο Αναστασιάδης. Ενώ λοιπόν η ηγεσία του ΔΗΚΟ κάλεσε επίσημα τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν στον δεύτερο γύρο τον … «ΚΑΝΕΝΑ» φαίνεται τελικά ότι κι αυτός ο «Κανένας» έχει όνομα και λέγεται Μαλάς.

Την Κυριακή το βράδυ ωστόσο θα μάθουμε αν τα κατάφεραν τελικά να μπήξουν το πυρωμένο κοντάρι στο μάτι του Κύκλωπα Αναστασιάδη ή αν ο Κύκλωπας τους έκανε μια μπουκιά και τους κατάπιε. 

(Σημ.: Τις πληροφορίες για παρασκηνιακές κινήσεις υπέρ του κ. Μαλά γράφει σε σημερινό του δημοσίευμα ο «Φιλελεύθερος»)

 

Ακροδεξιοί όχι κατ’ επιλογήν αλλά εκ φύσεως…

Το γεγονός ότι η σημερινή ηγεσία του ΔΗΚΟ δεν αντιλαμβάνεται τον ακροδεξιό προσανατολισμό της, μαρτυρεί ότι αυτό δεν συμβαίνει κατ’ επιλογήν αλλά εκ φύσεως.

Η απόφασή τους να μποϊκοτάρουν το β’ γύρο των εκλογών, καλώντας τους ψηφοφόρους τους να μην ψηφίσουν κανέναν από τους δύο υποψήφιους, δεν αποτελεί απλά μια ανώριμη ή τριτοκοσμική αντίληψη της δημοκρατίας, αποτελεί ακροδεξιού τύπου υπονόμευση της δημοκρατίας.

Σέβομαι και επικροτώ την απόφασή τους να σταθούν αταλάντευτοι στις δικές τους αρχές και μην μπουν στη διαδικασία της συνδιαλλαγής με τους δύο μονομάχους του β’ γύρου με τους οποίους διαφωνούν κάθετα στα σοβαρότερα ζητήματα. Όμως αυτό δεν αναιρεί την αλγεινή εντύπωση που μου προκάλεσε η προτροπή τους προς τους ψηφοφόρους να μην ψηφίσουν.

Μια έντιμη και δημοκρατική τοποθέτηση θα ήταν η εξής:

Συμπατριώτες και συμπατριώτισες, όπως γνωρίζετε, διαφωνούμε ριζικά και με τους δύο υποψήφιους σε κεφαλαιώδη ζητήματα αρχών. Δεν τους θεωρούμε κατάλληλους να μας κυβερνήσουν, ο μόνος κατάλληλος θα ήταν ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Συνεπώς δεν πρόκειται να θυσιάσουμε τις αρχές μας απλά για να πετύχουμε ένα συμβιβασμό για χάρη των υπουργικών θώκων και της νομής της εξουσίας. Έχοντας λοιπόν υπόψη σας αυτή μας τη θέση, σας καλούμε να πράξετε ό,τι σας υποβάλλει η συνειδησή σας.

Αυτή η πολιτικά ώριμη και έντιμη προτροπή, θέτει τον ψηφοφόρο μπροστά στις ευθύνες του, να πάρει ο ίδιος την απόφασή για το τι θα πράξει: είτε να ψηφίσει ένα από τους δύο υποψηφίους είτε να ρίξει στην κάλπη λευκό.

Αντίθετα, η προτροπή της ηγεσίας του ΔΗΚΟ μεταφράζεται πολιτικά σε μια παλαιοκομματικού τύπου προσπάθεια πατροναρίσματος των ψηφοφόρων, σαν να πρόκειται για πρόβατα στο μαντρί και σίγουρα η επιλογή αυτή θα μετρηθεί την Κυριακή το βράδυ στις κάλπες. Μέσα από την αποχή ή τα λευκά, θα διαπιστώσουμε πόσοι πείσθηκαν από αυτή την αναιδέστατη για τα δημοκρατικά ήθη απόφαση.

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της «Νέας Στρατηγικής». Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη «Νέα Στρατηγική» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της «πρόταξης», που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης «Νέας Στρατηγικής» αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η «Νέα Στρατηγική» υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η «Νέα Στρατηγική» θυμίζει την παροιμία «εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν». ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό «αυνανισμό».

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το «Σχέδιο Ανάν», ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε «Νέα Στρατηγική» του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης «Νεας Στρατηγικής» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η «συνεργασία» της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  «Νέα Στρατηγική» προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση «καλής γειτονίας» με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω «Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση».  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του «πιο έξυπνου Έλληνα»,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο «δημοψήφισμα», η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια «Νέα Στρατηγική» θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

Η Νέα Στρατηγική του Χριστάκη Καπηλιώτη είναι κάπως πιο πειστική…

Τις προάλλες ήταν σε μεσημβρινή εκπομπή ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος κι αμέσως μετά ο υποψήφιος Χριστάκης Καπηλιώτης. Οι θέσεις τους στο Κυπριακό ήταν πολύ κοντά, με τη διαφορά ότι του κ. Καπηλιώτη η πρόταση ήταν – αν μη τι άλλο- κάπως πιο … πειστική.

Όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε τον κ. Καπηλιώτη πώς θα λύσει το Κυπριακό, εφόσον θα αποσύρει από το τραπέζι όλες τις «υποχωρήσεις» της Ε/κ πλευράς, είπε ότι θα εξαναγκάσει την Τουρκία να υποχωρήσει, δίνοντας σε όλες τις ισχυρές χώρες βάσεις και στρατιωτικές διευκολύνσεις την Κύπρο. Θα έχουμε δηλαδή εδώ στρατεύματα και πολεμικά πλοία της Ρωσίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων, θα είμαστε δηλαδή μια πολυεθνική στρατιωτική βάση. Το μόνο που διέφυγε του κ. Καπηλιώτη ήταν να ρωτήσει όλες αυτές τις χώρες αν ενδιαφέρονται για την προσφορά του.

Ο Ν. Παπαδόπουλος όμως ήταν εξαιρετικά άνετος και αισόδοξος όταν έλεγε ότι θα αποσύρει όλα όσα συμφωνήθηκαν τα τελευταία 9 χρόνια και ότι στη συνέχεια θα επιτύχει μια λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων. Ότι θα πάει δηλαδή και θα πει στην τουρκική πλευρά ότι θέλει μια λύση που να διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και εύκολα θα του την υπογράψουν. Γιατί; Διότι επιτέλους αυτός θα καταφέρει να στριμώξει την Τουρκία εφαρμόζοντας τη λεγόμενη «Νέας Στρατηγικής» του.

Πλην όμως η «Νέα Στρατηγική» δεν είναι καθόλου νέα. Είναι μια συρραφή μεγαλόστομων συνθημάτων παλαιότερων εποχών (τα οποία κατέληξαν σε οικτρές ήττες), που είναι ωστόσο καλά διατυπωμένα υπό τη μορφή επιχειρημάτων και με τεχνοκρατικό πακετάρισμα.

Δείγματα της «αποτελεσματικότητας» της στρατηγικής αυτής είχαμε:

Το 1977, όταν ο Μακάριος από τις εξαγγελίες για μακροχρόνιο αγώνα απελευθέρωσης κατέληξε σε συμφωνία με τον Ντενκτάς για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1979 όταν ο Σπύρος Κυπριανού από το «δεν συζητώ με τον Ντενκτάς» κατέληξε σε δεύτερη συμφωνία για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1983 όταν ο Σπύρος Κυπριανού διακήρυττε ότι ο Ντενκτάς δεν θα τολμήσει ποτέ να ανακηρύξει ανεξάρτητο κράτος και ο Ντενκτάς το ανακήρυξε.

Το 2004 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε τον κανονισμό για εμπόριο του ψευδοκράτους με δικές του σφραγίδες μέσω της πράσινης γραμμής, πράγμα που σήμανε την πρώτη επίσημη πράξη αναβάθμισης του ψευδοκράτους

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ε.Ε., χωρίς να θέσει ούτε βέτο, ούτε οποιοδήποτε όρο και χωρίς η κατοχική δύναμη να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή έστω να δεχτεί τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της.

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, συμφώνησε με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ ξανά ότι η βάση λύσης θα είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, χωρίς τον αστερίσκο «*με το σωστό περιεχόμενο»…

Έχοντας λοιπόν υπόψη όλες τις πιο πάνω επιτυχίες της στρατηγικής αυτής, ο Ν. Παπαδόπουλος υπόσχεται στον κυπριακό ελληνισμό λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντά του, αποσύροντας όλα τα συμφωνηθέντα.

Στο μεταξύ βεβαίως και ενόσω η άλλη πλευρά θα απορρίπτει τη λύση που έχει στο μυαλό του ο κ. Παπαδόπουλος, η τουρκική κατοχή θα συνεχίζεται, οι 40 χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες θα παραμένουν μέσα στην πατρίδα μας, όπως και όλοι οι έποικοι, ούτε και ένας εκτοπισμένος δεν θα επιστρέψει στο σπίτι του, ο Ερντογάν θα συνεχίσει να χτίζει ισλαμικά σχολεία και μεγαλοπρεπή τεμένη για να ισλαμοποιήσει τα κατεχόμενα, η διχοτόμηση θα παγιώνεται με το χρόνο και φυσικά κανείς δεν μας εγγυάται ότι θα γλυτώσουμε την επισημοποιηση της διχοτόμησης αν ανακοινώσουμε στην διεθνή κοινότητα ξαφνικά ότι μετανιώσαμε και θέλουμε να ξεκινήσουμε φτου κι απ΄την αρχή τις διαπραγματεύσεις με τους δικούς μας όρους…

(Μπορείτε να διαβάσετε αν θέλετε άρθρο που έγραψα με θέμα την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» πατώντας εδώ: «ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ»)
 

 

Τα ιπτάμενα γαϊδούρια και η αλήθεια για το «κούρεμα» του 2013.

Ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος και οι γύρω του, συνεχίζουν να αυτοπροβάλλονται σαν οι πιο αξιόπιστοι, λέγοντας διαρκώς ψέματα και διαστρεβλώσεις. Ειδικά η τεχνική του κ. Παπαδόπουλου στο ψέμα, πρέπει να διδάσκεται πλέον σε σχολές υποκριτικής, καθώς είναι τόσο πειστικός την ώρα που ψεύδεται, που αν πει ότι ο γάϊδαρος πετάει, οι ψηφοφόροι του θα βάλουν στις στέγες τους σκιάχτρα για να διώχνουν τα ιπτάμενα γαϊδούρια που αφοδεύουν στα κεραμίδια.

Στο θέμα με το λεγόμενο «κούρεμα» του 2013, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Πινόκιο και ο Βαρώνος Μινχάουζεν συνεχίζουν να πουλάνε το ίδιο παραμύθι, το οποίο ομολογουμένως πιάνει τόπο, λόγω της ανεπαρκούς επικοινωνιακής πολιτικής του Αναστασιάδη. Ο Ν. Παπαδόπουλος, ο Πινόκιο και ο Βαρώνος Μινχάουζεν έχουν πείσει ότι οι διαστρεβλώσεις τους είναι αλήθεια μια μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων, που δεν διαβάζουν και δεν ακούνε ειδήσεις ή άλλα διαβάζουν και ακούνε και άλλα καταλαβαίνουν.

Ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για το κλείσιμο της Λαϊκής και για το κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου είναι προσωπικά ο Ν. Παπαδόπουλος. Υπήρξε ο πρωτοστάτης του «ΟΧΙ», έχοντας πλήρη συναίσθηση του γεγονότος ότι οι επιλογές ήταν μόνο δύο: είτε να μπει ειδικό τέλος σε όλες τις καταθέσεις είτε να γίνει αυτό που έγινε τελικά. Ο Ν. Παπαδόπουλος, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της βουλής, καθώς και όσοι βουλευτές ψήφισαν ΟΧΙ, ήξεραν πολύ καλά ότι το ΟΧΙ σήμαινε κλεισιμο της Λαϊκής και κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου.

Θα προσπαθήσω με πολύ απλά λόγια να θυμήσω τι έγινε τότε. Επιβάλλεται η χρήση της μνήμης και της λογικής μας, μέσα σ’ αυτό τον καταιγισμό ψεμάτων, διαστρεβλώσεων και βολίδων ηλιθιότητας.

Τον Μάρτη του 2013 ο Αναστασιάδης παρέλαβε από τον Χριστόφια μια κατεστραμμένη οικονομία. Η Κύπρος ήταν εκτός αγορών, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μας δάνειζε κανείς. Τα χρήματα από το ρωσικό δάνειο, ύψους 2.5 δις ευρώ, είχαν τελειώσει και το κράτος έφτασε στο σημείο να μαζεύει λεφτά από ταμεία εργαζομένων για να μπορέσει να πληρώσει τους μισθούς των κρατικών υπαλλήλων και άλλες του υποχρεώσεις. Ο Χριστόφιας περίμενε μάταια να του δανείσει ο Πούτιν άλλα 5 δις ευρώ, με μια αφελέστατη και εκτός πραγματικότητας προσδοκία που δεν ερμηνεύεται με πολιτικούς όρους. Θυμίζω ότι το πρώτο δάνειο των 2,5 δις δεν είχε ακόμη εξοφληθεί και ότι το επιτόκιο εκείνου του δανείου ήταν 4,5% (αργότερα και επί Αναστασιάδη το επιτόκιο κατέβηκε στο 2,5%).

Ξεκινώντας για το κρίσιμο Eurogroup της 15ης Μαρτίου 2013, ο Αναστασιάδης δεσμεύθηκε ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί κούρεμα καταθέσεων, πιστεύοντας ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι θα αντιμετώπιζαν το όλο ζήτημα με πολιτικούς και όχι οικονομικούς όρους. Ήταν μία επίσης αφελής πολιτικά προσδοκία, το να αναμένει ο Αναστασιάδης ότι θα δίνονταν χρήματα από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογουμένων χωρίς όρους, για να σπονσαριστεί ένα άκρως διεφθαρμένο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, που ρήμαξε οικονομικά το δημόσιο χρήμα και μετέτρεψε το τραπεζικό μας σύστημα σε καζίνο, στο οποίο πόνταραν οι ανά τον πλανήτη τυχοδιώκτες.

Στο Eurogroup ο Αναστασιάδης άρχισε να αναπτύσσει πολιτικά επιχειρήματα, μιλώντας για τη σημασία της Κύπρου σε ένα ζωτικής σημασίας γεωπολιτικό χώρο και κάτι άλλες τέτοιες θεωρίες, με την αυταπάτη ότι θα ίδρωνετο αυτί των Ευρωπαίων. Αφού τελείωσε το λογύδριό του, τον ρώτησαν πολύ λογικά πώς θα καλύψει τα ελλείμματα των εκτεθειμένων τραπεζών, από τη στιγμή που το κράτος ήταν σχεδόν φαλιρισμένο και δεν είχε ούτε μία, προκειμένου να στηρίξει τις τράπεζες. Αλλά και φαλιρισμένο να μην ήταν το κράτος, πάλι ήταν αδύνατον να καλύψει την θεόρατη τρύπα των τραπεζών.

Η λύσεις που πρότειναν ήταν:

1. Για να μπορέσει το κράτος να καλύψει τις χρηματοδοτικές του ανάγκες και να σταθεί στα πόδια του, να μας δανείσουν 10 δις ευρώ, με χαμηλό τόκο 2,5%, αλλά και με πολύ αυστηρούς όρους, που προέβλεπαν μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις καθώς και μια σειρά μεταρρυθμίσεων, για νοικοκύρεμα του κράτους, κάτω από ένα πρόγραμμα (Μνημόνιο) που θα επιτηρείτο τακτικά από αντιπροσώπους των τριών θεσμών που μας δάνεισαν: δηλαδή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

2. Σε ό,τι αφορά τις τράπεζες, η θέση του Eurogroup ήταν με πρακτικούς όρους το κλείσιμο της Λαϊκής και το κούρεμα των καταθέσεων της Τράπεζας Κύπρου όσο χρειαζόταν για να καλυφθεί η τρύπα, την οποία υπολόγισαν οι εταίροι μας με πολύ μεγάλη συγκαταβατικότητα. Διότι έκαναν τα στραβά μάτια στα πολλά δισεκατομμύρια κόκκινων δανείων, επιτρέποντάς μας έτσι να τα διαχειριστούμε μακροπρόθεσμα. Αν περιλάμβαναν και αυτά τα ποσά μέσα στις ανάγκες αναχρηματοδότησης των τραπεζών, τότε θα είχαμε κυριολεκτικά διαλυθεί. Επέμεναν όμως ότι τα υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα έπρεπε άμεσα να πωληθούν, μαζί με τα κόκκινα δάνειά τους στην Ελλάδα, διότι κάτω από το βάρος της κρίσης της ελληνικής οικονομίας, υπήρχε ο κίνδυνος να φορτωθούν οι κυπριακές τράπεζες υπέρογκα ελληνικά κόκκινα δάνεια, που θα οδηγούσαν στο απόλυτο φαλίρισμα ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου και την οικονομία του τόπου μαζί.

Ο Αναστασιάδης, προκειμένου να μην κλείσει η Λαϊκή και να μην κινδυνεύσει με κλείσιμο ή κούρεμα καταθέσεων η Τράπεζα Κύπρου, αντιπρότεινε εναλλακτικά να μπει ένα ειδικό εφάπαξ τέλος σε όλες τις καταθέσεις στις τράπεζες της Κύπρου, ύψους 6.7% για τις καταθέσεις κάτω από 100 χιλιάδες και 9,9% για καταθέσεις πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ. Το τέλος αυτό, σε ένα τραπεζικό σύστημα που είχε τα υψηλότερα επιτόκια στην Ευρώπη κι από τα υψηλότερα στον πλανήτη, θα ισοδυναμούσε με αποκοπή τόκων που εισέπραξαν οι καταθέτες τα τελευταία 1.5 με 2 χρόνια. Το Eurogroup έκανε αποδεκτή την εισήγηση.

Μόλις όμως έγινε γνωστή η συμφωνία Αναστασιάδη-Eurogroup, το ανεύθυνο πολιτικό μας σινάφι θεώρησε ότι ήταν μια κακή συμφωνία. Προφανώς διότι απαιτούσαμε να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι από την τσέπη τους τον λογαριασμό του πάρτι που έστησαν  εδώ στην Κύπρο τα λαμόγια, πάνω στην καμπούρα του απλού λαού και των ανύποπτων καταθετών. Άρχισαν λοιπόν να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και να επικαλούνται την ευρωπαϊκή οδηγία για προστασία των καταθέσεων μέχρι 100 χιλιάδων ευρώ.

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της βουλής, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ το πρωί του Σαββάτου 16 Μαρτίου, το ξημέρωμα μετά το Eurogroup, διερωτήθηκε γιατί  να πληρώσουν οι καταθέτες των υγιειών τραπεζών (ποσό που ισοδυναμούσε με τους τόκους 2 ετών) για να μην κλείσουν οι δύο προβληματικές τράπεζες.  Άρα ήξερε πολύ καλά ότι, αν δεν δεχόμασταν τη συμφωνία Αναστασιάδη-Eurogroup, θα γινόταν αυτό που έγινε τελικά, δηλαδή το κλείσιμο της προβληματικής Λαϊκής και το κούρεμα σχεδόν στο μισό της Τράπεζας Κύπρου.

Μετά τη φασαρία που έκαναν οι Κύπριοι, ερμηνεύοντας την εφάπαξ φορολογία των καταθέσων σαν «κούρεμα» και μάλιστα παράνομο για τις καταθέσεις κάτω από 100 χιλιάδες ευρώ, έγινε νέο τηλεφωνικό Eurogroup τη Δευτέρα 18 Μαρτίου, στο οποίο οι Εταίροι αντιπρότειναν, αν θέλαμε, να φολολογήσουμε (εφάπαξ) μόνο τις καταθέσεις άνω των 100 χιλιάδων, με μεγαλύτερο όμως τέλος, που θα έφτανε περίπου το 13% (ώστε να καλυφθεί η διαφορά από τη μη φορολόγηση των καταθέσεων κάτω των 100 χιλιάδων).  Την αντιπρόταση αυτή και πάλι την απέρριψε το ανεύθυνο πολιτικό μας σινάφι, που προτίμησε τελικά να ψηφίσει στη Βουλή ΟΧΙ, κλείνοντας έτσι τη Λαϊκή Τράπεζα και κουρεύοντας κατά 45% τις καταθέσεις της Τράπεζας Κύπρου, αποσπώντας την και από τους μετόχους της.

Εκείνες τις ημέρες, που έπρεπε να ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις, διάφοροι ανεύθυνοι, που θύμιζαν γυρολόγους πανηγυριών, γύριζαν στα κανάλια και στα ραδιόφωνα κι έλεγαν διάφορες ανοησίες, όπως π.χ. να φύγουμε από το ευρώ και να πάμε στη λίρα ή ότι υπήρχαν και άλλοι τρόποι να βγούμε από την κρίση, αλλά χωρίς ποτέ να λένε ποιοι ήταν αυτοί οι τρόποι. Κάποιοι από εκείνους τους γυρολόγους βγήκαν ξανά σήμερα στην επιφάνεια και διεκδικούν πολιτικό ρόλο, ενόψει των προεδρικών εκλογών.

Φήμες, τις οποίες δεν υιοθετώ μεν αλλά και δεν απορρίπτω (απλά δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή ψέματα) λένε ότι στη φορολόγηση όλων των καταθέσεων αντέδρασε παρασκηνιακά η Ρωσία, που δεν ήθελε να πειράξουμε τη Ρωσική Εμπορική Τράπεζα. Αν αυτό ισχύει, τότε υπάρχει και πρόσθετη εξήγηση για το αγέρωχο ΟΧΙ της πατριωτικής μας βουλής. Είναι γνωστό εξάλλου ότι στη Λαϊκή Τράπεζα είχαν τις καταθέσεις τους Ρώσοι που ο Πούτιν ήθελε να τιμωρήσει, γιατί κρατούσαν ρωσικά χρήματα εκτός Ρωσίας και ήταν η εποχή τότε που ζητούσε επιτακτικά να τα επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα. Το κλείσιμο της Λαϊκής ήταν μια τιμωρία για τους «παράνομους» Ρώσους καταθέτες, που ικανοποιούσε και τη ρωσική κυβέρνηση.

Άλλη μια φήμη λέει ότι το κρίσιμο εκείνο βράδυ στο Eurogroup, όταν ο Αναστασιάδης ζητούσε το έλεος των εταίρων μας για την Κύπρο, διότι είναι πολύ μικρή για να πληρώσει τόσο μεγάλο τίμημα, κάποιοι του θύμισαν ότι στην Κύπρο έγινε το μεγαλύτερο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας και φυσικά μιλούσαν για το ξέπλυμα των χρημάτων που έκλεψε ο Μιλόσεβιτς από τον σερβικό λαό, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, στη Λαϊκή Τράπεζα, με τη συμμετοχή γνωστού δικηγορικού γραφείου…

Πολλοί,  κατά τη γνώμη μου ανόητοι, κατηγόρησαν τότε τον Αναστασιάδη ότι δεν έδωσε ανταλλάγματα στη Ρωσία, προκειμένου να μας χορηγήσει εκείνη δάνειο, ώστε να μην χρειαστούμε τους Ευρωπαίους.  Πλην όμως οι Ρώσοι μας έχουν πει πολλές φορές πως δεν επιδιώκουν ρόλο στην Κύπρο. Δεν είναι διατεθειμένοι για χάρη μας να τα βάλουν είτε με τη Δύση είτε με την Τουρκία. Ο Χριστόφιας περίμενε την απάντησή του Πούτιν για δάνειο πολλούς μήνες, καθυστερώντας τις συζητήσεις με την Τρόικα από τις αρχές του 2012, με αποτέλεσμα το οικονομικό μας πρόβλημα να μεγεθύνεται με γεωμετρική πρόοδο. Ο Πούτιν όμως δεν του έκανε τη χάρη, πολύ απλά γιατί δεν εξυπηρετούνταν με τον τρόπο εκείνο τα ρωσικά συμφέροντα. Ούτε στον Αναστασιάδη έδωσε δάνειο και δεν φταίει ο Σαρρής γι’ αυτό, όπως ισχυρίζονται οι ανόητοι. Οι Ρώσοι μάς υπέδειξαν ότι βοήθεια μόνο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (στην οποία ανήκουμε) θα έπρεπε να αναμένουμε. Μάλιστα ο Ρώσος πρωθυπουργός Μεντβέντεφ, όταν ρωτήθηκε εκείνες τις ημέρες από δημοσιογράφο αν η Ρωσία θα ενδιαφερόταν για το κυπριακό φυσικό αέριο, απάντησε ωμά ότι «ακόμη δεν έγιναν επιβεβαιωτικές διατρήσεις για να ξέρουμε ότι υπάρχει αέριο και πως ούτως η άλλως έχει και η Τουρκία συμφέροντα εκεί»… Παρά την ξεκάθαρη απάντηση των Ρώσων, οι ανόητοι δεν έπαψαν μέχρι και σήμερα να λένε ότι θα μπορούσαμε να ζητήσουμε τη βοήθεια των Ρώσων…

Οι πολιτικοί γυρολόγοι επικαλούνται συχνά δηλώσεις είτε του Ντράγκι είτε του Ντάσελμπουμ είτε άλλων, για να μας πείσουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, ότι τάχα οι Ευρωπαίοι «κατάλαβαν» το λάθος τους και ζήτησαν συγνώμη ή άλλαξαν την απόφαση και ο Αναστασιάδης εξαπάτησε τη βουλή και άλλα τέτοια φληναφήματα. Απλά λένε ψέματα. Πιάνονται από μια φράση ή από μια λέξη μέσα στη δήλωση των Ντράγκι και Ντάισελπλουμ, που την είπαν στην προσπάθειά τους να αποφύγουν ανόητες ερωτήσεις το κυπριακό Μνημόνιο και διαστρεβλώνουν τερατωδώς τη δήλωση. Αν όμως κανείς αναλύσει προσεκτικά τις δηλώσεις Ντράγκι και Ντάισελπλουμ, θα δει ότι στην πραγματικότητα λένε αυτά που ξέρουμε, αυτά που έγραψα πιο πάνω και τίποτε άλλο.

Αυτή είναι λοιπόν η αλήθεια σε ό,τι αφορά το κούρεμα καταθέσεων του 2013 και όλα τα άλλα είναι παραμύθια, για αντιπολιτευτικούς λόγους. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη τήρησε σχεδόν κατά γράμμα τους όρους της Τρόϊκας και κατάφερε να αναστρέψει την πορεία της κυπριακής οικονομίας, που κατευθυνόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τη χρεοκοπία. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι τήρησε ευλαβικά μόνο όσους όρους αφορούσαν τον απλό κοσμάκη. Όρους που αφορούσαν συμφέροντα του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, η κυβέρνηση τούς έκανε στην άκρη και δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Τα λεφτά που έπρεπε να αντληθούν απ’ εκεί, αντλήθηκαν είτε από τις τσέπες και πάλι του απλού κοσμάκη είτε μπήκαν στα ταμεία του κράτους από αλλού, από ευνοϊκές συγκυρίες, όπως π.χ. η αύξηση του τουρισμού. Είναι επίσης γνωστό ότι τις ημέρες εκείνες, αμέσως μετά το Eurogroup, που οι τράπεζες παρέμειναν κλειστές για να μην μπορεί ο απλός κοσμάκης να βγάλει από εκεί μέσα τα λεφτά του, κάποιοι προνομιούχοι έβγαλαν από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέχρι μερικά εκατομμύρια.  Σ’ αυτά είναι που ελέγχεται η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Τα άλλα όλα που λένε οι πολιτικοί γυρολόγοι δεν αφορούν σοβαρούς ανθρώπους, αλλά μόνο εκείνους που τους πιστεύουν.

Μια απόφαση αυτοκτονίας και το παραμύθι του Πινόκιο.

Ο Σύνδεσμος Κατόχων Αξιογράφων αποφάσισε λέει με ψήφους 35 υπέρ και 3 εναντίον να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του κ. Παπαδόπουλου για την προεδρία της Δημοκρατίας. Η υποστήριξη αυτή βεβαίως, αν πρόκειται να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα, θα το επηρεάσει αρνητικά για τον κ. Παπαδόπουλο, δηλαδή θα του αφαιρέσει ψήφους αντί να του προσθέσει και εξηγώ γιατί:

Ο σύνδεσμος αυτός εκπροσωπεί εκείνους που αγόρασαν αξιόγραφα της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου, με υψηλό επιτόκιο αλλά και με εξίσου υψηλό ρίσκο. Με άλλα λόγια ήταν σαν να πόνταραν τα λεφτά τους και κάηκαν. Ισχυρίζονται ότι οι τράπεζες τούς ξεγέλασαν. Προσωπική μου άποψη είναι ότι κάποιοι που δεν είχαν ιδέα από αξιόγραφα και τέτοια πράγματα όντως ξεγελάστηκαν. Εκείνοι ήταν όντως τα θύματα της υπόθεσης. Είναι όμως και πολλοί άλλοι, κρυμμένοι πίσω από αυτούς, που ήξεραν πολύ καλά ότι τζόγαραν και παριστάνουν τώρα κι αυτοί τα θύματα.

Αλλά ας πούμε (βάσιμα ή αυθαίρετα) ότι η κυπριακή οικονομία έχει τη δυνατότητα κάποια στιγμή να αποζημιώσει, σε κάποιο βαθμό, εκείνους που έχασαν τότε τα λεφτά τους από το κλείσιμο της Λαϊκής και το κούρεμα της Τρ. Κύπρου. Σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχουν ηθικές προτεραιότητες: Πρώτα θα πρέπει να αποζημιωθούν τα ταμεία προνοίας των εργαζομένων, έπειτα οι καταθέτες που είχαν τα χρήματά τους ανύποπτοι στις δύο αυτές τράπεζες και έπειτα οι κάτοχοι αξιογράφων που ρίσκαραν.

Ο κ. Παπαδόπουλος όμως έδωσε προτεραιότητα στους κατόχους αξιογράφων, προσφέροντας τους, από την τσέπη μας, γύρω στα 400 εκατομμύρια. Πρόκειται για μια απόφαση πραγματικής αυτοθυσίας για να μην πω αυτοκτονίας διότι, για κάθε μία ψήφο που θα κερδίζει από αυτούς, θα χάνει πάνω κάτω άλλες πέντε ψήφους.

Θα χάνει από πολίτες που δεν ποντάρουν και συνεπώς δεν δικαιολογούν με τίποτα το συγκεκριμένο χουβαρνταλίκι (με τη δική μας τσέπη) του κ. Παπαδόπουλου υπέρ εκείνων που πόνταραν. Θα χάνει επίσης από καταθέτες που έχασαν αδικαιολόγητα τα λεφτά τους από κι από εργαζόμενους που έχασαν τα ταμεία προνοίας τους, οι οποίοι ξέρουν πως, αν ο κ. Παπαδόπουλος δώσει 400 εκατομμύρια στους κατόχους αξιογράφων, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν ποτέ χρήματα για να αποζημιωθούν οι ίδιοι.

Έπειτα είναι και κάτι άλλο που προκαλεί αλγεινή εντύπωση. Η συγκεκριμένη ομάδα ουσιαστικά δηλώνει ότι θα ψηφίσει εκείνον που θα εξυπηρετήσει καλύτερα την τσέπη της. Πουθενά αλλού στον πλανήτη γη δεν τίθεται δημόσια μια τέτοια ξεδιάντροπη αξίωση και μάλιστα με τέτοιο τουπέ. Σε μια χώρα με χίλια προβλήματα, με εθνικό ζήτημα ανοικτό, με οικονομική κρίση, με ανεργία κλπ. κλπ., κάποιοι να δηλώνουν ότι το μοναδικό τους κριτήριο για εκλογή προέδρου είναι η δική τους η πούγκα και τίποτε άλλο. Ο δε υποψήφιος που ισχυρίζεται ότι θα φέρει το «κανούριο» στην πολιτική ζωή του τόπου, φωτογραφίζεται μαζί τους, έχοντας υποκύψει σ’ αυτόν τον ωμό εκβιασμό, λες και τον θεωρεί μια απολύτως λογική αξίωση! 

Αλλά το πιο «κουφό» απ΄όλα είναι άλλο: Αυτοί που έχασαν τα λεφτά τους επειδή έκλεισε η Λαϊκή Τράπεζα και κουρεύτηκε η Τράπεζα Κύπρου στηρίζουν την υποψηφιότητα εκείνου που συνειδητά ψήφισε στη βουλή να χάσουν τα λεφτά τους! Διότι στην πραγματικότητα ο κ. Παπαδόπουλος είναι ο μόνος από τους 5 υποψήφιους που είχε τη δυνατότητα να αποφασίσει αν θα φορολογηθούν άπαξ όλες οι καταθέσεις σε όλες τις τράπεζες ή αν θα κλείσει η Λαϊκή και να κουρευτεί η Τρ. Κύπρου και αποφάσισε το δεύτερο.

Το πρωί του Σαββάτου 16 Μαρτίου 2013, δηλαδή το ξημέρωμα μετά το … λυπητερό εκείνο Eurogroup, μιλούσε στο «Πρωϊνό Δρομολόγιο» του ΡΙΚ με τη δημοσιογράφο Ελένη Βρεττού και της είπε: «ο κ. Αναστασιάδης συμφώνησε για φορολόγηση όλων των καταθέσεων σε όλες τις τράπεζες, για να μην κλείσει η Λαϊκή και να κινδυνεύσει η Τράπεζα Κύπρου. Λοιπόν εγώ δεν είμαι βέβαιος αν πρέπει να πληρώσουν το κόστος οι καταθέτες όλων των τραπεζών για να σωθούν αυτές οι δύο αμαρτωλές τράπεζες, ή αν είναι προτιμότερο τελικά να κλείσουν».

Συνεπώς ο κ. Παπαδόπουλος ήξερε πολύ καλά τι έκανε 5 μέρες αργότερα, όταν ψήφιζε μαζί με τους άλλους στη βουλή το περήφανο ΟΧΙ. Παρά να πληρώσουν όλοι οι καταθέτες (ανάμεσά τους και οι καταθέτες της ρωσικής τράπεζας) ποσό που ισοδυναμούσε με τους τόκους των καταθέσεών τους για 1.5 ως 2 χρόνια, ο κ. Παπαδόπουλος αποφάσισε ότι ήταν προτιμότερο να χάσουν όλα τα χρήματά τους (άνω των 100 χιλιάδων) οι καταθέτες της Λαϊκής και τα μισά χρήματά τους οι καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου. Η απόφασή του ήταν πέρα για πέρα συνειδητή. Οι κάτοχοι χρεογράφων όμως, που έχασαν τα λεφτά τους από τη συνειδητή εκείνη απόφαση του κ. Παπαδόπουλου, τον στηρίζουν τώρα για την προεδρία της Δημοκρατίας.

Μετά λοιπόν από αυτή τους την επιλογή, το ζήτημά τους παίρνει πλέον το δρόμο της σύντομης κατάληξής του διαζευκτικά ως εξής: Αν δεν εκλεγεί ο κ. Παπαδόπουλος, ο πρόεδρος που θα εκλεγεί λογικά θα πρέπει να τους κλείσει την πόρτα κατάμουτρα και να μην τους αποζημιώσει από την τσέπη μας. Αν εκλεγεί ο κ. Παπαδόπουλος, τότε θα χρειαστεί να ανατρέξουν στο παραμύθι του Πινόκιο, για διδάγματα που δεν τα είχαν υπόψη τους…