Αρχείο ετικέτας Νέα Στρατηγική

Η ήττα του λαϊκισμού και η απόρριψη της «Νέας Στρατηγικής»

Η ήττα του λαϊκισμού, είναι συντριπτική στον α’ γύρο των προεδρικών του 2018. Η αποτυχία του Νικόλα Παπαδόπουλου να πείσει τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον στήριξαν αναδεικνύει την παταγώδη επιτυχία της επικοινωνιακής του πολιτικής.

Ο κ. Παπαδόπουλος σε όλη του την πολιτική παρουσία και κυρίως αφότου ανέλαβε την ηγεσία του ΔΗΚΟ, επέλεξε να απευθύνεται στο λαό με ακραία γλώσσα, με ισοπεδωτική κριτική, με τερατώδεις διαστρεβλώσεις και ψέματα σε κάθε του δημόσια δήλωση.

Εύχομαι να το έχει τώρα αντιληφθεί, όπως θα πρέπει να το αντιληφθούν όλοι οι πολιτικοί ότι, μπορεί μεν να υπάρχει μια θορυβώδης, ακραία μειοψηφία, αλλά η μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία του λαού, χαρακτηρίζεται από μετριοπάθεια και διαθέτει κρίση.

Αλλά το πιο σημαντικό μήνυμα που προκύπτει από τον πρώτο γύρο είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων θέλει λύση του Κυπριακού και θέλει να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από το σημείο που έμεινε στο Κραν Μοντανά. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων έστειλε στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική».

Ο Ν. Παπαδόπουλος δήλωσε επανειλημμένα ότι αυτές οι εκλογές θα αποτελέσουν δημοψήφισμα για το Κυπριακό και για τη «Νέα Στρατηγική». Ο λαός τού έδωσε την απάντηση: ξεκάθαρα και με βροντερή φωνή: ΟΧΙ στη «Νέα Στρατηγική», ΝΑΙ στη λύση.

Στις όποιες αποφάσεις θα λάβει το ΔΗΚΟ για τον β’ γύρο των εκλογών, αυτό το σαφές μήνυμα του λαού θα πρέπει να γίνει σεβαστό.

 

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της «Νέας Στρατηγικής». Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη «Νέα Στρατηγική» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της «πρόταξης», που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης «Νέας Στρατηγικής» αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η «Νέα Στρατηγική» υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η «Νέα Στρατηγική» θυμίζει την παροιμία «εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν». ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό «αυνανισμό».

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το «Σχέδιο Ανάν», ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε «Νέα Στρατηγική» του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης «Νεας Στρατηγικής» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η «συνεργασία» της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  «Νέα Στρατηγική» προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση «καλής γειτονίας» με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω «Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση».  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του «πιο έξυπνου Έλληνα»,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο «δημοψήφισμα», η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια «Νέα Στρατηγική» θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

1

Η Νέα Στρατηγική του Χριστάκη Καπηλιώτη είναι κάπως πιο πειστική…

Τις προάλλες ήταν σε μεσημβρινή εκπομπή ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος κι αμέσως μετά ο υποψήφιος Χριστάκης Καπηλιώτης. Οι θέσεις τους στο Κυπριακό ήταν πολύ κοντά, με τη διαφορά ότι του κ. Καπηλιώτη η πρόταση ήταν – αν μη τι άλλο- κάπως πιο … πειστική.

Όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε τον κ. Καπηλιώτη πώς θα λύσει το Κυπριακό, εφόσον θα αποσύρει από το τραπέζι όλες τις «υποχωρήσεις» της Ε/κ πλευράς, είπε ότι θα εξαναγκάσει την Τουρκία να υποχωρήσει, δίνοντας σε όλες τις ισχυρές χώρες βάσεις και στρατιωτικές διευκολύνσεις την Κύπρο. Θα έχουμε δηλαδή εδώ στρατεύματα και πολεμικά πλοία της Ρωσίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων, θα είμαστε δηλαδή μια πολυεθνική στρατιωτική βάση. Το μόνο που διέφυγε του κ. Καπηλιώτη ήταν να ρωτήσει όλες αυτές τις χώρες αν ενδιαφέρονται για την προσφορά του.

Ο Ν. Παπαδόπουλος όμως ήταν εξαιρετικά άνετος και αισόδοξος όταν έλεγε ότι θα αποσύρει όλα όσα συμφωνήθηκαν τα τελευταία 9 χρόνια και ότι στη συνέχεια θα επιτύχει μια λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων. Ότι θα πάει δηλαδή και θα πει στην τουρκική πλευρά ότι θέλει μια λύση που να διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και εύκολα θα του την υπογράψουν. Γιατί; Διότι επιτέλους αυτός θα καταφέρει να στριμώξει την Τουρκία εφαρμόζοντας τη λεγόμενη «Νέας Στρατηγικής» του.

Πλην όμως η «Νέα Στρατηγική» δεν είναι καθόλου νέα. Είναι μια συρραφή μεγαλόστομων συνθημάτων παλαιότερων εποχών (τα οποία κατέληξαν σε οικτρές ήττες), που είναι ωστόσο καλά διατυπωμένα υπό τη μορφή επιχειρημάτων και με τεχνοκρατικό πακετάρισμα.

Δείγματα της «αποτελεσματικότητας» της στρατηγικής αυτής είχαμε:

Το 1977, όταν ο Μακάριος από τις εξαγγελίες για μακροχρόνιο αγώνα απελευθέρωσης κατέληξε σε συμφωνία με τον Ντενκτάς για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1979 όταν ο Σπύρος Κυπριανού από το «δεν συζητώ με τον Ντενκτάς» κατέληξε σε δεύτερη συμφωνία για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1983 όταν ο Σπύρος Κυπριανού διακήρυττε ότι ο Ντενκτάς δεν θα τολμήσει ποτέ να ανακηρύξει ανεξάρτητο κράτος και ο Ντενκτάς το ανακήρυξε.

Το 2004 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε τον κανονισμό για εμπόριο του ψευδοκράτους με δικές του σφραγίδες μέσω της πράσινης γραμμής, πράγμα που σήμανε την πρώτη επίσημη πράξη αναβάθμισης του ψευδοκράτους

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ε.Ε., χωρίς να θέσει ούτε βέτο, ούτε οποιοδήποτε όρο και χωρίς η κατοχική δύναμη να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή έστω να δεχτεί τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της.

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, συμφώνησε με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ ξανά ότι η βάση λύσης θα είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, χωρίς τον αστερίσκο «*με το σωστό περιεχόμενο»…

Έχοντας λοιπόν υπόψη όλες τις πιο πάνω επιτυχίες της στρατηγικής αυτής, ο Ν. Παπαδόπουλος υπόσχεται στον κυπριακό ελληνισμό λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντά του, αποσύροντας όλα τα συμφωνηθέντα.

Στο μεταξύ βεβαίως και ενόσω η άλλη πλευρά θα απορρίπτει τη λύση που έχει στο μυαλό του ο κ. Παπαδόπουλος, η τουρκική κατοχή θα συνεχίζεται, οι 40 χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες θα παραμένουν μέσα στην πατρίδα μας, όπως και όλοι οι έποικοι, ούτε και ένας εκτοπισμένος δεν θα επιστρέψει στο σπίτι του, ο Ερντογάν θα συνεχίσει να χτίζει ισλαμικά σχολεία και μεγαλοπρεπή τεμένη για να ισλαμοποιήσει τα κατεχόμενα, η διχοτόμηση θα παγιώνεται με το χρόνο και φυσικά κανείς δεν μας εγγυάται ότι θα γλυτώσουμε την επισημοποιηση της διχοτόμησης αν ανακοινώσουμε στην διεθνή κοινότητα ξαφνικά ότι μετανιώσαμε και θέλουμε να ξεκινήσουμε φτου κι απ΄την αρχή τις διαπραγματεύσεις με τους δικούς μας όρους…

(Μπορείτε να διαβάσετε αν θέλετε άρθρο που έγραψα με θέμα την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» πατώντας εδώ: «ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ»)
 

 

 

Ο κάθε Ερτουγρούλογλου κι η μετονομασία του Μακροχρόνιου σε «Νέα Στρατηγική».

Αφηνιασμένοι διχοτομιστές, ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος, λιβανίζουν τον βρικόλακα της διχοτόμησης, με κάθε ευκαιρία και με όποιο τρόπο μπορεί να βάλει ο αρρωστημένος τους νους.

Κάποιος Ερτουγρούλογλου, που προσποιείται τον «υπουργό εξωτερικών» στην κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό πατρίδα μας έχει πάθει κυριολεκτικά παροξυσμό, στην προσπάθειά του ιδίου και του λοιπού ντενκτασικού κατεστημένου να εκμεταλλευτεί το ναυάγιο στο Κυπριακό για να προωθήσει την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Μετά την απαγόρευση των λειτουργιών, σκέφτηκε τώρα να επιβάλει δασμούς στη βοήθεια που στέλνουμε για τους εγκλωβισμένους.

Προκαλεί δίνοντας πάσα στους απεδώ διχοτομιστές, να ζητούν αντίμετρα, να ζητούν με κάθε ευκαιρία να κλείσουν τα οδοφράγματα, να ζητούν να γίνουμε κι εμείς ένα ψευδοκράτος, που πέφτει στο θλιβερό επίπεδο του ψευδοκράτους της κατοχής και του κάθε καραγκιόζη στα κατεχόμενα.

Όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα οικτρά αποτελέσματα του ούτω καλούμενου μακροχρόνιου αγώνα, που σήμερα μετονομάστηκε «Νέα Στρατηγική». Αν ζούσαμε σε μια χώρα με γνήσια εθνική συνείδηση και συλλογική ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας που χάνουμε, κανείς πολιτικός ή πολιτικάντης δεν θα τολμούσε ποτέ να βαφτίσει την πλήρως αποτυχημένη πολιτική του μακροχρόνιου «Νέα Στρατηγική» και να μας την λανσάρει ξανά σε Νέα Συσκευασία.

Όλοι εκείνοι που μας παραπλάνησαν, που μας κοίμισαν και μας απονεύρωσαν, τάζοντάς μας μια δίκαιη λύση που θα έρθει τάχα κάποτε στο μακρινό και ακαθόριστο μέλλον, όλοι εκείνοι που εκμεταλλεύτηκαν τα κενά του Συντάγματος αυτής της χώρας κι έστησαν τους μηχανισμούς σφτετερισμού του δημόσιου χρήματος, που έγιναν μεγάλοι και τρανοί και προπαντός πλούσιοι, λανσάροντας τον μακροχρόνιο της μάσας ως πατριωτικό καθήκον αλλά στην πραγματικότητα διασφάλισαν την εθνική αδράνεια απέναντι στην τουρκική κατοχή, θα έπρεπε να είχαν κλητευτεί ενώπιον της δικαιοσύνης να λογοδοτήσουν και να καταδικαστούν. Διότι μας εξαπάτησαν και νίπτοντας τα χείρας, χωρίς κανένα ίχνος συνείδησης, άφησαν την πατρίδα στα χέρια του κατακτητή. «Δεν φταίμε εμείς αλλά η τουρκική αδιαλλαξία» είναι το μόνιμο τους άλλοθι». Λες κι επαφίεται στην καλοσύνη του κατακτητή αν θα ελευθερωρεί ο τόπος μας κι επειδή ο κατακτητής είναι αδιάλλακτος, εμείς ας μείνουμε έτσι, μια χαρά είμαστε.

Οι πιο πορωμένοι από τους απ’ εδώ διχοτομιστές, φτάνουν μέχρι του σημείου να μαγαρίζουν και τη μνήμη των ηρώων μας. Επικαλούνται τον Αυξεντίου και τα άλλα παλληκάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου, για να μας μας πείσουν ότι εθνικό μας χρέος είναι απλά να υπερασπίσουμε την Κύπρο που μας απέμεινε. Δηλαδή τη μισή. Για την άλλη μισή μας πατρίδα, την κατεχόμενη, ούτε λόγος. Να κλείσουμε λένε και τα οδοφράγματα. Να χτίσουμε κι ένα τοίχο ως τον ουρανό. Άσχετα αν το κρυσφήγετο του Μάτση θα βρίσκεται απ’ την άλλη μεριά του τοίχου κι αν η Λύση, το χωριό του Αυξεντίου, θα παραμείνει για πάντα τουρκική…

 

Η δυναμική των «Νέων Στρατηγικών» και ποιος την έχει μεγαλύτερη.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσβλέπουν να εμπλακούν με την Τουρκία σε σχέδια που θα αυξήσουν την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια, όπως ο Νότιος Διάδρομος φυσικού αερίου (Southern Corridor) και το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου…» Τη δήλωση αυτή  έκανε προχτές το βράδυ (9 Ιουλίου 2017) ο αμερικανός ΥΠΕΞ, Ρεξ Τίλερσον, σε συνέδριο για το Πετρέλαιο, στην Κωνσταντινούπολη, ξεκαθαρίζοντας για άλλη μια φορά προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι η Τουρκία θεωρείται από τους Δυτικούς ως μέρος της εξίσωσης που αφορά το φυσικό αέριο της περιοχής μας.

Παρά τις αμφιβολίες που διατηρούν για την αξιοπιστία του Ερντογάν κι ανεξάρτητα από το τι μπορεί να σχεδιάζουν  για το μέλλον, προς το παρόν ΗΠΑ και Ρωσία διαγκωνίζονται ποια από τις δύο θα προσφέρει τα πιο δελεαστικά ανταλλάγματα στην Τουρκία προκειμένου να διατηρεί την εύνοιά της, δεδομένου ότι πρόκειται για μια τεράστια αγορά και ταυτόχρονα μια χώρα κλειδί σε σχέση με τη διατήρηση των ισορροπιών και της ασφάλειας στην περιοχή.

Μέσα σε τούτο το πλαίσιο κι έπειτα από το ναυάγιο των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού στο Crans-Montana, είχαμε από τη μια τα κόμματα του ούτω καλούμενου «Ενδιάμεσου Χώρου» να επαναδιατρανώνουν τη διακήρυξή τους για μια «Νέα Στρατηγική» κι από την άλλη την Τουρκία να μιλά κι αυτή από την πλευρά της για μια δική της «Νέα Στρατηγική», για λύση «έξω από τις παραμέτρους του ΟΗΕ».  Οι παράμετροι του ΟΗΕ αναφέρονται στη βάση λύσης της  ΔΔΟ (Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας), την οποία συμφώνησαν  εκ μέρους των δύο πλευρών οι Μακάριος και Ντενκτάς το 1977 και επαναβεβαίωσαν οι Κυπριανού και Ντενκτάς το 1979 και οι Παπαδόπουλος και Ταλάτ το 2006.

Η «Νέα Στρατηγική» της Τουρκίας λοιπόν συνεπάγεται εγκατάλειψη της ΔΔΟ, κάτι βεβαίως που επιδιώκουν και τα τέσσερα από τα πέντε κόμματα του «Ενδιάμεσου», τα οποία αποκήρυξαν εδώ και καιρό αυτή τη λύση. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο «Νέες Στρατηγικές» αφορά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η Τουρκία προφανώς θα επιδιώξει αναβάθμιση του ψευδοκράτους, δηλαδή τη μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της Διχοτόμησης. Από την πλευρά τους τα τέσσερα από τα πέντε κόμματα του «Ενδιάμεσου» απορρίπτουν και την ΔΔΟ αλλά και τη Διχοτόμηση, ή τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται δημόσια, παρόλο που πολλά στελέχη των κομμάτων αυτών και υποστηρικτές τους ομολογούν κατ’ ιδίαν ότι προτιμούν τη διχοτόμηση από τη ΔΔΟ. Το πέμπτο κόμμα του «Ενδιάμεσου», δηλαδή το ΔΗΚΟ, δεν απορρίπτει μεν την ΔΔΟ, αλλά τη θέλει με το «σωστό περιεχόμενο», ένα «σωστό περιεχόμενο» που, δεν έχει ξεκαθαρίσει ακριβώς πώς είναι,  στα 40 τόσα χρόνια των συνομιλιών.

Πάντως και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι άλλοι του Ενδιάμεσου θέλουν τη ΔΔΟ και άλλοι όχι, η λύση που επιδιώκουν θα πρέπει οπωσδήποτε να διαλαμβάνει τα εξής:  Αποχώρηση όλων των Τούρκων στρατιωτών μέχρι και τον τελευταίο, πριν την εφαρμογή της συμφωνίας, άμεση κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, επιστροφή όλων των εκτοπισμένων στις περιουσίες τους, με πλήρη δικαιώματα του ιδιοκτήτη και όχι του χρήστη, αποχώρηση όλων των εποίκων, εφαρμογή συστήματος διακυβέρνησης χωρίς εκ περιτροπής προεδρία, χωρίς βέτο και χωρίς τα προνόμια που οι Τουρκοκύπριοι διαθέτουν με βάση το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αντιλαμβάνεστε ότι οι πιο πάνω θέσεις δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές από την τουρκική πλευρά, συνεπώς δεν υπάρχει περίπτωση συμφωνημένης λύσης. Άρα θα παραμένει η κατάσταση ως έχει, με την κατοχή να συνεχίζεται, τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες να παραμένουν, τους έποικους να αυξάνονται και να πληθύνονται, τους εκτοπισμένους να παραμένουν εκτοπισμένοι μακριά από τις περιουσίες τους, την Κύπρο να παραμένει διχοτομημένη. Την ίδια στιγμή η Κυπριακή Δημοκρατία θα λειτουργεί με ένα σύνταγμα το οποίο προβλέπει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με βέτο και ποσόστωση σε όλα τα θεσμικά όργανα, όπως το Υπουργικό Συμβούλιο, τη Βουλή των Αντιπροσώπων, την Εισαγγελία κλπ καθώς και στη Δημόσια Υπηρεσία και στα σώματα ασφαλείας. Ταυτοχρόνως θα παραμένει σε ισχύ η Συνθήκη Εγγυήσεως, που καθιστά την Τουρκία εγγυήτρια δύναμη με επεμβατικό δικαίωμα…

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι του «Ενδιάμεσου» επιμένουν ότι με τη «Νέα Στατηγική» τους θα προκαλέσουν πολιτικό και οικονομικό κόστος στην Τουρκία. Διότι από τη μια έχουμε λέει τους υδρογονάνθρακες κι από την άλλη είμαστε και χώρα μέλος της Ε.Ε.. Πιστεύουν δηλαδή στα σοβαρά ότι μπορεί η Κύπρος να παίξει παιχνίδι με τους υδρογονάνθρακες. αν αλλιώς είναι η βούληση των μεγάλων δυνάμεων κι ότι μπορεί στην Ε.Ε. να μοιράζει παιχνίδι και να βάζει βέτο, όπου και όποτε γουστάρει, ακόμη κι αν διαφορετική είναι η άποψη της Γερμανίας και της Γαλλίας.  Ξέχασαν ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήγε το 2006 κι υπόγραψε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, χωρίς βέτο και χωρίς να απαιτήσει πρώτα από την κατοχική Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή έστω να ανοίξει τα λιμάνια της για τα κυπριακά πλοία. Ξέχασαν ότι κυβέρνησαν συνολικά 19 χρόνια την Κύπρο μετά την εισβολή και το μόνο που κατάφεραν με την τάχα «διεκδικητική πολιτική» τους ήταν να απενοχοποιήσουν την Τουρκία αντί να την βάλουν στη γωνιά., όπως κοκορεύονταν ότι θα έκαναν.

Η «Νέα Στρατηγική» του «Ενδιάμεσου» δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια πολιτική απάτη που, όχι μόνο δεν έχει τη δυνατότητα να προωθήσει λύση του Κυπριακού ή να ελευθερώσει την Κύπρο από την τουρκική κατοχή, αλλά αντίθετα θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια την Κύπρο στη διχοτόμηση μια ώρα γρηγορότερα, προς δικαίωσιν όλων εκείνων (των οπαδών του Ενδιάμεσου) που δεν κρύβουν την προτίμησή τους στη διχοτόμηση, αφού εδώ και χρόνια επαναλαμβάνουν κατ’ ιδίαν το επαίσχυντο σύνθημα «τζείνοι πο’ τζει τζι εμείς πο’ δα».

Η λύση του Κυπριακού δεν θα επιτευχθεί με τις αερολογίες του «Ενδιάμεσου», αλλά με τη συμμετοχή της Κύπρου στους ενεργειακούς σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων και του Ισραήλ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σχεδιασμοί αυτοί, είτε μας αρέσει είτε όχι, περιλαμβάνουν στην εξίσωση και την Τουρκία. Μας το έχουν πει όλοι (και οι δυτικοί και ο Ισραήλ) σε όλες τις γλώσσες που αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Αν ο δικός μας ο εγκέφαλος αδυνατεί να το αντιληφθεί, το πρόβλημα στο τέλος δεν θα είναι δικό τους αλλά δικό μας. Η συμμετοχή της Τουρκίας δεν θα είναι κατ’ ανάγκη εις βάρος μας, αντίθετα μπορεί και πρέπει να αποβεί υπέρ μας. Διότι η συμμετοχή της Τουρκίας στο ενεργειακό παιχνίδι θα είναι το δέλεαρ για να πειθαναγκαστεί σε μια δίκαιη και ισοζυγισμένη λύση του Κυπριακού.

Αν πάρει ο νους μας αέρα κι αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι εμείς μοιράζουμε την τράπουλα στην περιοχή, στο τέλος θα καταφέρουμε να μείνουμε στα κρύα του λουτρού. Αν ο Ισραήλ αποφασίσει να προχωρήσει σε ενεργειακή συνεργασία με την Τουρκία, παρακάμπτοντας την Κυπριακή Δημοκρατία ή – το χειρότερο- περνώντας αγωγό μέσω του ψευδοκράτους, αυτό θα ισοδυναμεί για εμάς με όλεθρο. Θα πρόκειται για τη χειρότερη μας ήττα από το 1974, διότι θα σημαίνει ότι χάσαμε το παιχνίδι.

Σε αντίθεση με την εντελώς αβάσιμη ρητορική του «Ενδιάμεσου», η στρατηγική που ακολουθείται τα τελευταία δέκα χρόνια είναι η ορθή, διότι έβαλε την Κύπρο στο ενεργειακό παιχνίδι, την κατέστησε εταίρο και σύμμαχο του Ισραήλ κι αναβάθμισε καθοριστικά τη γεωστρατηγική της θέση. Αυτή η πολιτική πρέπει να συνεχιστεί με προσοχή ως προς τα όρια των δυνατοτήτων μας και χωρίς ούτε στιγμή να εγκαταλείπουμε το στόχο της λύσης του Κυπριακού στη συμφωνημένη βάση, που δεσμεύει και την Τουρκία και της αφαιρεί τα προσχήματα υπέρ της διχοτόμησης.  Εκείνοι που εισηγούνται να εγκαταλείψουμε τις παραμέτρους του ΟΗΕ, εξυπηρετούν τους τουρκικούς στόχους και πρέπει επιτέλους να συνέλθουν, διότι αρκετά υπόφερε αυτός ο λαός από την ανεπάρκεια της ηγεσίας του για πολλές δεκαετίες.