Αρχείο ετικέτας Μπανανία

Μπανανίαν ου μ’ εθέσπισεν οικείν…. (Tweets)

kypros apo psila

 

  • Πότε θα ‘ρθει πια αυτή η πρωταπριλιά να ακούσουμε και καμιά αλήθεια σε τούτο τον τόπο;
  • Ξάπλωσα και σκέφτομαι… Στις Μπανανίες τι λένε; «Γίναμε εντελώς Κύπρος σ’ αυτή τη χώρα»;

Tweets για παραίτηση Δημητριάδη…

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ

 

  • Ανεστάλη η έρευνα εναντίον του Δημητριάδη, μετά αυτός παραιτήθηκε, ο πρόεδρος δέχτηκε την παραίτηση και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
  • Είχε και το εξωτικό στοιχείο η παραίτηση Δημητριάδη στις Βρυξέλλες λίγο πριν από Eurogroup. Σαν bungee jumping στις παραλίες της Χαβάης…

Ποιος Κύπριος υπουργός «έφκαλεν νάμιν» στην Ευρώπη και σε ποιο κόμμα ανήκει…

ΔΙΑΦΘΟΡΑΣε πρόσφατη Έκθεση για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην ΕΕ, η Κομισιόν καταγράφει πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία, π.χ. ότι η Ελλάδα έρχεται πρώτη και η Κύπρος δεύτερη στη διαφθορά, σύμφωνα με την άποψη των ίδιων των πολιτών τους!

Βεβαίως το εκπληκτικό με την Κύπρο δεν είναι το ότι ποσοστό 78% των Κυπρίων πιστεύουν ότι σε τούτο τον τόπο βασιλεύει η διαφθορά, αλλά το ότι ποσοστό 22% πιστεύει ότι … δεν υπάρχει διαφθορά!  Έπειτα από όλα αυτά που είδαν τα μάτια μας κι ακούσανε τα αυτιά μας τον τελευταίο χρόνο, σχεδόν 1 στους  4 Κύπριους πιστεύουν ακόμη ότι η Κύπρος είναι όντως η νήσος των αγίων …κομμάτων!

Ένα από τα άγια κόμματα της Κύπρου είναι και η ΕΔΕΚ, που δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει καθαρή, αγνή και αμόλυντη και να κατηγορεί τους άλλους για πρακτικές διαφοράς. «Η ΕΔΕΚ ουδέποτε συμμετείχε … η ΕΔΕΚ ουδέποτε έκανε… η ΕΔΕΚ ουδέποτε έφτιασε…» Ωστόσο στη σελίδα 6 του παραρτήματος της έκθεσης για την Κύπρο, η Κομισιόν σημειώνει το εξής παράδειγμα διαφθοράς:

«Κατόπιν ισχυρισμών που διατυπώθηκαν το 2009 ότι ένας υπουργός είχε παρέμβει σε διορισμούς και προαγωγές, ο Γενικός Εισαγγελέας απήγγειλε κατηγορία κατά δύο υψηλόβαθμων υπαλλήλων, αλλά όχι κατά του ίδιου του υπουργού.»

Ο υπουργός που παρενέβη στους διορισμούς, αλλά αντί να λογοδοτήσει αυτός την έφαγαν τελικά οι υφιστάμενοί του – σύμφωνα με τον ισχυρισμό της Κομισιόν – ήταν ο τότε υπουργός Γεωργίας κ. Μιχάλης Πολυνείκης, στέλεχος της ΕΔΕΚ…

Ωστόσο ο κύριος αυτός, όπως εξάλλου και το κόμμα που τον πρότεινε για υπουργό του κ. Χριστόφια, δεν χάνει ευκαιρία να ψέγει μετά βδελυγμίας το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Κύπρου!  Ένα δείγμα του αγώνα που διεξάγει κατά της διαφθοράς είναι και το βίντεο που μπορείτε να δείτε εδώ. Θα τον δείτε να μιλά σε μια συγκέντρωση υποστήριξης του κ. ΑΡΤΕΜΗ ΣΩΡΡΑ, του μεγάλου αυτού ευεργέτη, που ισχυρίζεται εδώ και χρόνια με κάθε σοβαρότητα ότι διαθέτει 600 δισεκατομμύρια για να σώσει τον Ελληνισμό από τα χρέη!

Βεβαίως ο κ. Σώρρας – με όση σοβαρότητα κι αν τον διακρίνει – δεν είχε ευτυχώς την ευκαιρία να μας κυβερνήσει και να μας σώσει. Ο οπαδός του όμως, ο κ. Πολυνείκης, ήταν ανάμεσα στους σοβαρούς εκείνους ανθρώπους που μας κυβέρνησαν και μάλιστα κατάφερε να φτάσουν τα νάμια του μέχρι και την Κομισιόν! Ωστόσο πρέπει να τονιστεί ότι στην Κύπρο, ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, έκρινε ότι ο κ. Πολυνείκης ήταν αθώος… 

Αν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρη την έκθεση για την Κύπρο πατήστε ΕΔΩ

 

Μια χώρα που γκρεμίζεται…

ΚΥΠΡΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣΤο 2004 αποφάσισα να παρατήσω μια επιτυχημένη καριέρα στην Κύπρο και να φύγω για την Ελλάδα. Όχι, δεν είχα κανένα πρόβλημα στη δουλειά και στην προσωπική μου ζωή. Ήμουν ωστόσο φοβερά απογοητευμένος με την πατρίδα μου.

Η Κύπρος ήταν μια χώρα με διαβρωμένους θεσμούς και αξίες. Τα κόμματα είχαν ήδη αλώσει τα πάντα. Μοίρασαν μεταξύ τους και την τελευταία καρέκλα της κρατικής μηχανής και κάθισαν σ’ αυτές τους ημέτερούς τους ανεξαρτήτως ικανοτήτων και αξίας.

Στα ανώτατα στρώματα της κρατικής ιεραρχίας και σε πόστα κλειδιά για την οργάνωση κι ανάπτυξη της χώρας, βρίσκονταν ήδη οι πενηντάρηδες που διορίστηκαν στην δημόσια υπηρεσία με προσόν την … κομματική τους ταυτότητα, στις δεκαετίες του 70 και του 80… 

Η αναξιοκρατία (παράγωγο του ρουσφετιού και της κομματοκρατίας) δεν μπορούσε να μην έχει τις συνέπειές της.  Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η πραγματική και όχι πλασματική ευημερία μιας χώρας, εδράζεται στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους και των θεσμών του, στο σεβασμό των νόμων και στην ανυστερόβουλη υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Τα κόμματα δεν μπορούσαν να αντιληφθούν το πρόβλημα, διότι αυτό το τερατούργημα ήταν έργο των χειρών τους.

Η νοοτροπία της ιδιοτέλειας, του βολέματος, του γρήγορου κέρδους και της εύκολης ζωής και η συναφής διάβρωση των αξιών εμπότισε και τη νοοτροπία του απλού κόσμου και μια επαρχιώτικη έπαρση αντικατέστησε την ανθρωπιά που συναντούσες στην Κύπρο σε παλιότερες εποχές.

Φεύγοντας για την Ελλάδα, ήμουν σίγουρος και το έλεγα στους δικούς μου ανθρώπους, ότι η Κύπρος θα πλήρωνε σύντομα πολύ βαρύ τίμημα για τον εν γένει ηθικό της ξεπεσμό σε όλα τα επίπεδα. 

Βεβαίως πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι και στην Ελλάδα η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Η εικόνα της ευημερίας και της προόδου που εξέπεμπε εκείνη την εποχή η χώρα γρήγορα διαπίστωσα ότι ήταν εξίσου απατηλή με αυτή της Κύπρου. Σε λιγότερο από 2 χρόνια αποφάσισα να επιστρέψω. 

Όμως ενόσω ήμουν εκεί και στο συχνό μου πήγαινε έλα μεταξύ Λάρνακας και Αθήνας, γρήγορα σταμάτησα να ταξιδεύω με την «ΗΛΙΟΣ». Με την εικόνα της ανοργανωσιάς και της επιπολαιότητας που έβλεπα, είπα στους δικούς μου ανθρώπους ότι «αυτοί θα ρίξουν αεροπλάνο». 

Η αεροπορική τραγωδία του 2005 ήταν η απαρχή της κατάρρευσης αυτού του κράτους. Ήταν το πρώτο ισχυρό τράνταγμα, που αποκάλυψε τα χίλια μύρια προβλήματα της χώρας. Δυστυχώς όλοι πίστεψαν τότε ότι ήταν απλά μια … ατυχία. Ένα ανθρώπινο λάθος. Αυτή η λανθασμένη διάγνωση μας επέστρεψε γρήγορα στον εφησυχασμό.

Τρία χρόνια αργότερα ξεκίνησε η οικονομική κρίση, χωρίς αυτή η χώρα και η ηγεσία της να μπορέσει να την αντιμετωπίσει. Ήρθε καπάκι η έκρηξη στο Μαρί, που επισφράγησε την αποτυχία κράτους και πολιτικών να συγκρατήσουν την ραγδαία πια κατάρρευση. Ενάμισι χρόνο μετά το Μαρί, τινάχτηκε στον αέρα το τραπεζικό σύστημα που οδήγησε την οικονομία της χώρας στο γύψο.

Τα όσα βγαίνουν σχεδόν καθημερινά στην επιφάνεια, μοιάζουν με κατολίσθηση τις συνέπειες της οποίας δεν μπορεί κανείς ακόμη να προβλέψει με ακρίβεια. Διότι δυστυχώς τα αίτια έχουν πολύ βαθιές ρίζες και μαγική θεραπεία δεν υπάρχει. Πολύ περισσότερο που και οι νυν κυβερνώντες μέχρι στιγμής διαπρέπουν πολύ περισσότερο στα λόγια παρά στα έργα…  

Θα τραβάμε στα δικαστήρια τους δικούς μας ανθρώπους;

CYPRUS AIRWAYSΓια πολλοστή φορά ο πρόεδρος των Κυπριακών Αερογραμμών καταγγέλλει τα προηγούμενα Δ.Σ. ότι με αλόγιστες πράξεις,  κακοδιαχείριση και τη διασπάθιση χρημάτων,  οδήγησαν την εταιρεία στην τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται τώρα. Μάλιστα τονίζει ότι έγιναν έρευνες, με πορίσματα που τεκμηριώνουν τις καταγγελίες του, οι οποίες στάληκαν και στην κυβέρνηση.

Από πλευράς κυβέρνησης, σιγή ιχθύος… Σαν να μην έγινε τίποτα. Σιγά τώρα. Επειδή δίναμε καμιά 50ριά εκατομμύρια το χρόνο στις ζημιές των Κ.Α. είναι λόγος τώρα αυτός να ταλαιπωρούμε τους καημένους τους ανθρώπους που φταίνε; Δηλαδή δεν φτάνει που ήταν άσχετοι και τους βόλεψαν εκεί τα κόμματα, στο πλαίσιο της ρουσφετοκρατίας που βασιλεύει σ’ αυτό τον τόπο, θα τους τραβάμε τώρα στα δικαστήρια για μερικές εκατοντάδες ψωροεκατομμύρια;

Στην Κύπρο, οι κυβερνώντες συνήθισαν ότι τα σπασμένα των ανευθυνοϋπεθύνων, σε κάθε δημόσιο πόστο, θα τα πληρώνει πάντα ο ηλίθιος ο φορολογούμενος. Αυτοί που τα έσπασαν ή τα έφαγαν ή τα κακοδιαχειρίστηκαν, συνεχίζουν τις ζωές τους ανενόχλητοι… Μακαρία νήσος Κύπρος…

Γιατί έκανα τόση φασαρία…

AnastaspanigiriΑγαπητοί μου φίλοι των social media, τις τελευταίες 3 ημέρες σας έπρηξα κυριολεκτικά με τις συνεχείς αναφορές μου στις διεργασίες για τους ημικρατικούς οργανισμούς. Πιθανόν κάποιοι από εσάς να νομίσατε ότι έχω κάποιου είδους προσωπικό ενδιαφέρον ή συμφέρον. Καμία σχέση. Ούτε εγώ ούτε κάποιο άλλο πρόσωπο του περιβάλλοντός μου ενδιαφέρθηκαν για κάτι τέτοιο.

Ο λόγος που επέμενα σε τόσο έντονο – σχεδόν ψυχωτικό – βαθμό, είναι επειδή θεωρώ το διορισμό των μελών των ημικρατικών ως ένα κομβικό σημείο στη διακυβέρνηση Αναστασιάδη, ως μία πράξη ύψιστης πολιτικής ευθύνης, που θα καταδείξει τον τρόπο που αυτός ο πρόεδρος αντιλαμβάνεται το ρόλο του στην αποκατάσταση των θεσμών και την εξυγίανση του κράτους. Ιδιαίτερα μετά από το ισχυρότατο σοκ της καταστροφής της οικονομίας του τόπου, που έφερε στο φως σοβαρότατα σκάνδαλα και ατασθαλίες του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου.

Το κράτος αυτό διαβρώθηκε από ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και οι ημικρατικοί οργανισμοί υπήρξαν βασική εστία μόλυνσης. Σ’ αυτούς (όπως και στην υπόλοιπη δημόσια υπηρεσία και στους δήμους) παίχτηκε κατά κύριο λόγο το παιγνίδι της «μοιρασιάς», της μίζας, του βολέματος και της ευνοιοκρατίας, του ρουφετιού και της αναξιοκρατίας. Με άλλα λόγια εδώ έγινε το πάρτι των κομμάτων, από την τσέπη του αφελούς και καταταλαιπωρημένου αυτού κόσμου.

Ήλπιζα λοιπόν ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης θα είχε καταλάβει αυτό που ο Αβέρωφ κατάλαβε και διαχειρίστηκε οφείλω να πω πολύ πιο επιδέξια: ότι ο κόσμος είναι αηδιασμένος με τα κόμματα και τους πολιτικούς και ότι παρακολουθεί με εκνευρισμό την απροκάλυπτη και προκλητική παρέμβαση των κομμάτων για διαμοιρασμό των θέσεων στους ημικρατικούς. Διότι είναι σαν να λέει το πολιτικό σύστημα στον κόσμο πολύ απλά: «Κοίτα, ξέρουμε ότι είσαι νευριασμένος μαζί μας αλλά … στα τέτοια μας! Εμείς θα συνεχίσουμε το πάρτι, θα φάμε ότι τρώγεται κι εσύ κοροϊδάρα θα πληρώνεις ξανά και ξανά το λογαριασμό».

Ο Αβέρωφ λοιπόν είπε ότι δεν θα δώσει λίστα… Βεβαίως σύμφωνα με τις πληροφορίες μας τελικά πρότεινε συγκεκριμένα ονόματα, έστω και χωρίς … λίστα. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης από την πλευρά του ωστόσο έδειξε για άλλη μια φορά την … καλοσύνη του προς τα κόμματα και τους ζήτησε κατάλογο!

Και ρωτώ: Από πού κι ως πού να ζητήσει κατάλογο από τα κόμματα; Δεν υπήρχαν άλλοι φορείς και ομάδες, δεν υπήρχαν προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους και εμπειρογνώμονες να προτείνουν αυτοί ονόματα; Έπρεπε να προτείνουν πάλι τους δικούς τους τα κόμματα; Έπρεπε δηλαδή οι λύκοι που ρήμαξαν τα πρόβατα να διορίσουν και πάλι τους φύλακες που θα φυλάνε όσα πρόβατα απέμειναν αφάγωτα;

Βεβαίως δεν είμαι αφελής να πιστεύω ότι ο οποιοσδήποτε πρόεδρος δεν θα διόριζε και δικούς του ανθρώπους. Αλλά δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να προκαλέσει με αυτό τον τρόπο τον απλό πολίτη, συνεχίζοντας την παράδοση της κομματοκρατίας, με όσα κακά αυτή κουβαλά στην αμαρτωλή της πλάτη.

Για λόγους αρχής αλλά και για λόγους ουσίας τα κόμματα έπρεπε να είχαν παραμείνει – δημοσίως τουλάχιστον- βουβά και αμέτοχα. Και λυπάμαι πολύ που το λέω, αλλά σε μια εξαιρετικά κρίσιμη πολιτική του πράξη ο πρόεδρος Αναστασιάδης απέτυχε να φανεί αντάξιος της εμπιστοσύνης που του έδειξαν πολλοί από εκείνους που τον ψήφισαν.

Έτσι όπως στήθηκε το όλο σκηνικό ας μην μας θεωρήσει αφελείς να πιστέψουμε στο τέλος ότι αυτοί που επιλέχθηκαν δεν επιβλήθηκαν από τα κόμματα ή ότι δεν θα εξυπηρετήσουν εκείνους που τους πρότειναν για να πάρουν τις θέσεις…

(Σημ.: Αυτή είναι και η τελευταία μου ανάρτηση γι΄ αυτό το θέμα. Ό,τι είχα να πω το είπα)

Αδιόρθωτοι!

Κι αυτοί που μας κυβερνούν κι εμείς που παρακολουθούμε σαν μουγγοί θεατές τη διάλυση της χώρας.

Αίσχος! Είναι η μόνη λέξη που μπορεί να περιγράψει αυτό που γίνεται με τους ημικρατικούς. Η κομματοκρατία συνεχίζει απτόητη να διαβρώνει ό,τι απέμεινε (αν απέμεινε κάτι) όρθιο σ’ αυτό τον τόπο και την ίδια στιγμή εμπαίζεται ο αφελέστατος λαός, με όμορφα λόγια, τα οποία δυστυχώς φαίνεται να πιστεύει.Nikolas - Anastasiades

Αν ο πρόεδρος Αναστασιάδης ήθελε πραγματικά να κρατήσει μακριά από τους ημικρατικούς οργανισμούς τα κόμματα, όπως … δεσμεύθηκε (!):

  • Γιατί ζήτησε από τα κόμματα να του δώσουν ονόματα;
  • Γιατί κάθισε μαζί τους και παζάρεψε πόσες και ποιες θέσεις θα πάρει ο καθένας;
  • Από πού κι ως που ο Νικόλας Παπαδόπουλος αποφάσισε ποιοι 45 θα διοριστούν στην «μερίδα» του ΔΗΚΟ;  Όταν μάλιστα η ίδια η εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ είπε στο ραδιόφωνο ότι στάληκαν στο κόμμα ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ βιογραφικά, με ποια αρμοδιότητα ο Νικόλας διάλεξε από αυτά ΜΟΝΟ 45, χωρίς να δώσει ούτε και ένα όνομα παραπάνω στον Πρόεδρο της χώρας, για να διαλέξει;  Μήπως το ΔΗΚΟ, με τον νέο του ηγέτη, επιστρεφει στον χειρότερο παλιό εαυτό του, ως το κόμμα που ενδιαφέρεται μόνο για τα θεμιτά και αθέμιτα προνόμια της εξουσίας;
  • Από πού κι ως πού άξιοι πολίτες αυτού του τόπου, ικανοί να στελεχώσουν τα διοικητικά συμβούλια των ημικρατικών πρέπει να γλείφουν τους κομματάρχες, για να έχουν ελπίδα να προταθούν ως υποψήφιοι;
  • Τι είδους κουτοπονηριά ήταν πάλι αυτή με τα 800 βιογραφικά; Πού ήξεραν αυτοί οι 800 ότι στο προεδρικό δέχονται βιογραφικά; Πότε το προεδρικό ανακοίνωσε μια τέτοια διαδικασία; Μήπως ήταν ένας κουτοπόνηρος τρόπος για να πουν ότι … «αυτά είχε μπροστά του ο πρόεδρος και διάλεξε από αυτούς που έστειλαν βιογραφικά»;
  • Γιατί δεν ζητήθηκαν ονόματα, από τους εργαζόμενους και τις διευθύνσεις των ΙΔΙΩΝ των ημικρατικών; Ονόματα ανθρώπων που οι εργαζόμενοι και οι διευθύνσεις γνωρίζουν και μπορούν να πιστοποιήσουν την εμπειρογνωμοσύνη, την αξία και το ήθος τους; Γιατί δεν ζητήθηκαν ονόματα από προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους αυτής της κοινωνίας; Από πού κι ως πού τα ΚΟΜΜΑΤΑ να είναι πάλι αρμόδια να προτείνουν;

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει μερικές ώρες ακόμη να ξανασκεφτεί το όλο θέμα. Να αντιληφθεί ότι αυτό που γίνεται κι αυτό που πάει να ολοκληρωθεί είναι απλά η συντήρηση και συνέχεια ενός ξοφλημένου συστήματος, που έχει ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. Να χτυπήσει το χέρι του στο τραπέζι και να συμπεριφερθεί ως πρόεδρος και όχι σαν μαριονέτα των κομμάτων. Διότι έτσι όπως πάει, θα λουστεί στο τέλος τις ακόμη πιο οικτρές συνέπειες που θα έχει για τη χώρα η συνέχεια αυτής της αρρωστημένης κατάστασης. 

Το πρόβλημα μας είναι η διαφθορά και η διαπλοκή…

syntaxiuxoiΤην προηγούμενη ανάρτησή μου, με τίτλο  «Τα γενναία ΟΧΙ που βολεύουν το κατεστημένο», την έβαλα και στο Facebook. Κάποιος φίλος έγραψε από κάτω ένα ενδιαφέρον σχόλιο. Έκρινα ότι θα είχε ενδιαφέρον να γράψω εδώ το σχόλιο και την απάντησή μου. 

ΣΧΟΛΙΟ: Προσπαθώ να βρω τα όρια του Πολιτισμού στην «Δημοκρατία της Εταιρείας» (κατά προτίμηση Γερμανικής) που οδεύει σχεδόν όλη η Ευρώπη. Τα όρια του πολιτισμού που κατάντησαν σήμερα, σχεδόν όλη την νότια Ευρώπη επαίτες. Επίσης έχετε απόλυτο δίκαιο για τις γενικεύσεις, παραλείψατε όμως να μου δώσετε ένα ειδικό παράδειγμα της επιτυχίας εφαρμογής του εν λόγω «πολιτισμού».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ζητάτε να σας πω παράδειγμα καλής εφαρμογής του καπιταλισμού: Σκανδιναβικές χώρες, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και πολλές άλλες. Χώρες με ελεύθερη αγορά (καπιταλισμός) αλλά και με αυξημένη κοινωνική ευθύνη και μέριμνα. 

Βεβαίως κανένα σύστημα δεν είναι τέλειο. Ακόμα και σ’ αυτές τις χώρες υπάρχουν άστεγοι, φτωχοί και άνθρωποι που αυτοκτονούν. Όμως από τα πολιτικοοικονομικά συστήματα που έχουν λειτουργήσει τα τελευταία 100 χρόνια, αυτό το μοντέλο υπήρξε και εξακολουθεί να είναι το πιο επιτυχημένο. 

Δυστυχώς οι κρατικές μηχανές αποδείχθηκαν σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις πηγές διαφθοράς, από τα βάθη της ιστορίας μέχρι σήμερα. Ο ιδιωτικός τομέας έχει κάθε λόγο να εφαρμόζει την αξιοκρατία και πιεζόμενος από τον ανταγωνισμό να αναβαθμίζει τις υπηρεσίες και την ποιότητα, εφόσον βέβαια λειτουργεί ορθολογικά και όχι με στρεβλώσεις, όπως συμβαίνει στην Κύπρο και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, στη λατινική Αμερική και αλλού. 

Το πρόβλημα του νότου δεν είναι ο καπιταλισμός αλλά η ΔΙΑΦΘΟΡΑ! Που είναι ριζωμένη στο DNA των ανθρώπων, πολύ περισσότερο εκείνων που βρίσκονται στην εξουσία ή σε πόστα οικονομικής διαχείρισης. Στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά και κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες, υπάρχει διαφάνεια και η λεγόμενη «πολιτική ορθότητα», που καθιστά τον κάθε πολίτη υπεύθυνο απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Αυτοί που κυβερνούν έχουν διαρκώς την έγνοια ότι το κράτος οφείλει να υπηρετεί τον πολίτη και όχι την τσέπη εκείνων που κυβερνούν. 

Στην Κύπρο και σε άλλες χώρες με προβληματικές οικονομίες, η έγνοια του πολίτη είναι να κλέψει (με φοροδιαφυγή και άλλους τρόπους) το κράτος, ενώ εκείνοι που κυβερνούν ελάχιστα ενδιαφέρονται για το αν το κράτος είναι όσο θα έπρεπε κοινωνικό. Βλέπουν τα έσοδα του κράτους σαν ένα θησαυροφυλάκιο στο οποίο πρέπει να βρουν τον τρόπο να βάλουν χέρι. Τα κόμματα έχουν κυριολεκτικά αλώσει τα πάντα όσα βρίσκονται στον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης προάγοντας το ρουσφέτι και την αναξιοκρατία ενώ, την ίδια στιγμή, η διαπλοκή τους με το οικονομικό κατεστημένο κρατά πίσω τον έλεγχο και τη μέριμνα που θα έπρεπε διαρκώς και εναργώς η πολιτική εξουσία να ασκεί προς τον ιδιωτικό τομέα, ώστε να διασφαλίζονται τα κεκτημένα των εργαζομένων. 

Με λίγα λόγια στην Κύπρο και στις άλλες χώρες του νότου δεν φταίει το ότι είναι στραβός ο γιαλός αλλά το ότι στραβά αρμενίζουμε…